Maar buiten de juridische vraag is er ook een maatschappelijke vraag die niet zo eenvoudig te meten valt.
Willen we dit? Willen we dit soort machtsmisbruik?
Wil Vera (de NS mederkster die Brenno op de vingers tikte) dat we haar continue op de vingers gaan tikken als zij op de linkerkant van de roltrap stil blijft staan? Of als we haar gaan aanspreken op haar te luide walkman / etenswaar in het OV? Of als we haar attenderen dat roken alleen toegestaan is bij de rookpaal? En ik wil al helemaal niet weten wat Vera te verkondigen heeft als er een boete voor 3 kilometer te hard rijden op haar mat valt.
Ook Vera (en de twee boys van NS vice) willen met rust gelaten worden als zij dingen doen die eigenlijk niet mogen, maar eigenlijk niemand kwaad doen. Waarom leggen ze dan wel hun regels zo rigide op aan anderen?

Net zo goed als oversteken bij rood licht op een verlate kruising niemand kwaad doet, doet het maken van een foto (met deze intentie) niemand kwaad.
En nee, Vera kan niet schermen met het feit dat de foto misschien wel voor iets negatiefs zou worden gebruikt, want Vera kan namelijk ook iets negatiefs doen en haar verbieden we ook niet.

De Pathe kan jou er uit gooien, en wellicht zelfs de toegang ontzeggen voor de toekomst. Of ze schade kunnen claimen, durf ik niet te zeggen, want die hebben ze inderdaad niet of nauwelijks.

Arnoud

Arnoud

Dat hoeft NS niet eens. Het ARV is als een Algemene Maatregel van Bestuur gewoon dwingend recht, het hoort gewoon bij onze nederlandse wetgeving. Het toezicht op de naleving van onze wetten en regels hebben we in handen gelegd van onze politie, waaronder ook het Korps Landelijke Politie Diensten valt waar de spoorwegpolitie gewoon deel van uitmaakt. I.c. is de Spoorwegpolitie gewoon bevoegd toe te zien op naleving van het ARV en op te treden tegen overtredingen daarvan.

Dat dacht ik eerst ook. Alleen in dat tweede arrest (LJN AZ3309) komt de HR toch echt tot een andere conclusie:

Het (opzettelijk) niet opvolgen van de in art. 7 ARV bedoelde aanwijzing die door de tot de dienst Spoorwegpolitie behorende opsporingsambtenaar is gegeven, kan dan ook niet worden aangemerkt als het niet voldoen aan een bevel “krachtens art. 7, lid 2 van het Algemeen Reglement Vervoer” of “krachtens een wettelijk voorschrift”, gedaan door een “ambtenaar met de uitoefening van enig toezicht belast” in de zin van art. 184, eerste lid, Sr, in welke betekenis deze begrippen in de tenlastelegging klaarblijkelijk zijn gebezigd. Met zodanig toezicht zijn bij of krachtens de Spoorwegwet 1875 ook niet NS Reizigers B.V. en NS Stations B.V. belast, zodat reeds daarom van een door deze rechtsgeldig verleend (onder)mandaat tot het geven van bedoeld bevel geen sprake kan zijn.

Oftewel, als de politie uit eigen beweging art. 7 ARV gaat naleven, is het prima. Doen ze het op verzoek van de NS, dan treden ze niet op als opsporingsambtenaar en mogen ze geen ambtsbevelen geven. Daar zit ergens enige logica in.

Arnoud

Arnoud

Gaan we gewoon niet een beetje overboord op futiliteiten. Ik ben het eens met een spreker op een andere blog over dit artikel, dat de NS zich primair moet bezig houden met het op tijd laten rijden van de treinen alsmede het veilig houden van de stations (overlast door hangjongeren e.d.). Straks gaan we nog zeggen dat onze ziel wordt gestolen als we vastgelegd worden op de gevoelige plaat.