Bij wijze van experiment heb ik eens een videopresentatie gemaakt bij VCASMO over plaatjes op je website. Gewoon, om te kijken of dit überhaupt praktisch is. Ondertussen is hij al gelekt, dus dan kan ik hem net zo goed aankondigen ook:

(Met dank aan Pierre Gorissen voor de praktische tips van videopresentaties)

En ja, dit filmpje embedden op je eigen blog (of waar dan ook) mag gewoon. Ik heb er namelijk in de licentie toestemming voor gegeven. Sterker nog, bij VCASMO moet je als auteur expliciet een licentie kiezen en aangeven of je embedden wilt toestaan of niet.

Ik ben heel benieuwd wat u er van vindt!

Nog veel meer vrije plaatjes vind je via Presentation Zen trouwens.

Arnoud

Stel ik koop een hengel en wat levend aas bij een online viswinkel, mag ik dan de hengel binnen zeven dagen terugsturen?

Op grond van de Wet Koop op Afstand, art. 7:46d BW om precies te zijn, heeft de consument het recht om binnen zeven werkdagen na de ontvangst van de zaak de koop op afstand zonder opgave van redenen te ontbinden. Logisch ook, want bij een webwinkel kun je maar gedeeltelijk inschatten wat je nu precies koopt. Die mooie trui kan in het echt behoorlijk vloeken bij je garderobe. En de hengel kan ook vies tegenvallen. Die mag je dus terugsturen, en de verkoper moet je dan je geld teruggeven. Alleen de kosten van het terugsturen komen voor jouw rekening.

Nu gelden daarbij wel een aantal uitzonderingen. De belangrijkste hier is zaken die snel kunnen bederven of verouderen. Een pak melk online bestellen moet kunnen, maar dat na zeven dagen terugsturen is niet bepaald de bedoeling. Ook niet als het nog ongeopend is. Hetzelfde geldt voor een bestelling van levend aas. Die mag je dus niet retourneren.

Als je een hengel en levend aas koopt en de hengel zou willen retourneren, dan wil je juridisch gezien de overeenkomst gedeeltelijk ontbinden. De Wet Koop op Afstand zegt nergens of dat kan. Ook de Europese Richtlijn waar deze wetsbepalingen uit komen, regelt hier niets over.

Elders in de wet (art. 6:265 BW) staat dat je een overeenkomst gedeeltelijk mag ontbinden als de wederpartij tekortschiet. Stel de leverancier heeft alles geleverd op één artikel na, dan kun je de overeenkomst ontbinden voor dat ene artikel en dan blijft de rest gewoon jouw eigendom. Zou je de hele overeenkomst ontbinden (dat mag ook), dan moeten alle artikelen terug.

Nou is in het geval van de koop op afstand de verkoper niet tekort geschoten, dus strikt gesproken helpt deze bepaling hier niet. Maar je zou naar analogie kunnen redeneren dat dit mechanisme ook zou moeten gelden voor koop op afstand.

De bedoeling van deze regeling uit de Wet koop op afstand is tenslotte dat mensen artikelen terug kunnen sturen als ze na ontvangst toch tegenvallen. Dan moeten de uitzonderingen beperkt worden uitgelegd. Het recht om een hengelsportuitrusting van 900 euro te mogen retourneren, mag niet worden aangetast door het feit dat er 1 potje levende wormen bij zit.

Deze redenering is alleen nog nooit toegepast in de rechtszaal, en in de literatuur heb ik er nog niets over kunnen vinden. Als mensen dit willen gaan uitproberen, succes!

Arnoud

The tipping point, of ‘het kantelpunt’ is het magische moment waarop een idee, trend of sociaal gedrag over een drempel heengaat, kantelt en zich verspreidt als een lopend vuur. Sanne Roemen blogt over The Tipping Point, visuele boekrecensie door Marina Noordegraaf. En die recensie ziet er zo uit:

Arnoud

Alle profielen met persoonsgegevens van kinderen tot 16 jaar op sites als Sugababes/Superdudes, Hyves en Cu2 zijn in feite illegaal, meldt Planet naar aanleiding van een symposium over sociale netten, tieners en privacy gisteren. Inderdaad.

Planet citeert artikel 37 van de Wet Bescherming Persoonsgegevens, maar veel relevanter is en ook het hoofdartikel artikel 5. Dit artikel bepaalt dat de voor verwerking noodzakelijke toestemming door de ouders gegeven moet worden als de persoon in kwestie nog geen zestien jaar is. Artikel 37 gaat alleen over verzoeken tot verwijderen of corrigeren van gegevens.

Hyves, Habbo en al die anderen schenden dus de privacywet omdat ze de ouders niet om toestemming vragen om profielen van minderjarige deelnemers aan te maken en te publiceren.

In Nederland is het namelijk alleen toegestaan om iets te doen met persoonsgegevens als er toestemming is van de betrokkene, de persoon om wiens persoonsgegevens het gaat. Zonder toestemming persoonsgegevens verwerken mag alleen onder strenge voorwaarden en in hele specifieke gevallen. Een krant mag bijvoorbeeld iemands naam publiceren als dat relevant is voor een verhaal. Een site mag persoonsgegevens verwerken in het kader van beveiliging, bijvoorbeeld door IP-adressen en gebruikersnamen te loggen.

Als de betrokkene dus nog geen zestien is, moeten de ouders die toestemming geven. Zoals Sjaak Nouwt van de Universiteit van Tilburg al uitlegde, zijn de regels hier strenger dan bij kinderen die iets kopen in de winkel. Ook daarvoor is formeel toestemming van de ouders nodig, maar die wordt geacht te zijn gegeven als de aankoop “normaal” is voor een kind van die leeftijd. Bij de privacywet moeten ouders echt elke keer expliciet die toestemming geven, en mag de site niet aannemen dat deze gegeven is omdat vrijwel alle kinderen online zitten.

Arnoud

Een vraag van een lezer:

Als ik een eigen filmpje met een “performance” die ik heb gemaakt, zonder daarbij werk van anderen te gebruiken, op You Tube zet, lijkt mij dat dat filmpje mijn eigen copyright / auteursrecht. Maar ik hoorde dat alles wat op You Tube wordt gepubliceerd van Google is. Nu weet ik dat de Verenigde Staten een ander soort copyright hanteren dan wij hier in Europa en dat je voor de Verenigde Staten apart je copyright zou moeten aanvragen. Maar is het echt waar dat als ik mijn eigen filmpje op You Tube zet ik mijn copyright over mijn eigen filmpje verlies?

Zodra iemand een werk maakt, heeft hij daar automatisch auteursrecht op. U hoeft niets aan te vragen of te registreren. Dit is dan ook geldig in de Verenigde Staten, wederom zonder enige formaliteit.

Wanneer de maker een film plaatst op Youtube, geeft hij Youtube toestemming het werk te publiceren en aan anderen te laten zien. Dit staat in artikel 10 van de Terms of Use bij Youtube:

10.1 Als u Content naar YouTube uploadt of op de Website plaatst, dan verleent u:

1. YouTube een wereldwijde, niet-exclusieve, royaltyvrije, overdraagbare licentie (met het recht tot sublicentie) voor het gebruik, de verveelvoudiging, de verspreiding, het maken van afgeleide werken, het tonen en uitvoeren van die Content in verband met de verlening van de Diensten en anderszins in verband met het aanbieden van de Website en de ondernemingsactiviteiten van YouTube, waaronder ten behoeve van het geheel of gedeeltelijk promoten en verder verspreiden van de Website (en daarvan afgeleide werken), in welke media-formats en via welke mediakanalen dan ook; alsmede
2. iedere gebruiker van de Website een wereldwijde, niet-exclusieve, royaltyvrije licentie voor het zich via de Website toegang verschaffen tot de door u Geplaatste Content, alsmede voor het gebruik, de verveelvoudiging, de verspreiding, het maken van afgeleide werken, het tonen en uitvoeren van die Content, voor zover op grond van de functionaliteit van de Website en ingevolge de Voorwaarden is toegestaan.

Youtube wordt dus geen eigenaar van het werk. De auteursrechten blijven bij de maker liggen. Deze kan de film dus bijvoorbeeld nog steeds aan anderen verkopen of weggeven via andere kanalen. Youtube mag het werk wel aan iedereen vertonen, doorgeven en verspreiden. Logisch ook lijkt me.

Die licentie is niet eeuwigdurend, zo staat eveneens in die voorwaarden: Overigens vervalt dat recht wanneer de maker zelf de video verwijdert van Youtube.

10.2 De bovenbedoelde door u met betrekking tot Gebruikersvideo’s verleende licenties vervallen, als u uw Gebruikersvideo’s van de Website verwijdert. De bovenbedoelde door u met betrekking tot Opmerkingen van Gebruikers verleende licenties zijn eeuwigdurend en onherroepelijk, doch laten anderszins uw eigendomsrechten, die door u worden behouden (zoals in lid 8.2 hierboven vermeld), onverlet.

Vanaf dan mogen anderen het werk niet meer uploaden naar Youtube (of andere videosite).

Arnoud

Laat je niet van de wijs brengen als de winkelier zegt dat het nu eenmaal in de algemene voorwaarden staat, zo schrijft Jurofoon. Algemene voorwaarden blijven een lastig onderwerp. Op vrijwel elke koop, elk contract en zelfs de meeste diensten op internet zijn algemene voorwaarden van toepassing. Deze kleine lettertjes (maar niet té klein) zijn echter berucht vanwege hun vaak zeer eenzijdige inhoud.

Wie de moeite neemt ze toch door te lezen, verdwaalt al snel in de juridische termen en lange volzinnen. Toch zijn de algemene voorwaarden zeer belangrijk, omdat ze de rechtsverhouding bepalen tussen de consument en een winkelier, met name wanneer er onenigheid ontstaat over de levering, defecten aan het product, de schadevergoedingsplicht, de betaling enzovoort. Ze zijn bovendien voor beide partijen erg handig. Als je een aankoop doet, ga je meestal mondeling akkoord of leg je de belangrijkste afspraken schriftelijk vast in een contract van één A4′tje. Stel je eens voor dat je bij elke aankoop ook nog moet onderhandelen over alles wat eventueel mis kan gaan en wat daar de juridische gevolgen van zijn!

De eerste vraag is altijd of ze wel rechtsgeldig ter beschikking zijn gesteld. Zo niet, dan gelden ze simpelweg niet. Dat moet in principe op papier, alhoewel je soms ook kunt volstaan met aanbieden via de website. De bewijslast dat ze overhandigd zijn ligt bij de gebruiker trouwens, niet bij de consument.

Ook inhoudelijk zijn er grenzen. Bij contracten mag je in principe alles afspreken, maar algemene voorwaarden zijn meestal niet onderhandelbaar. Daarom is de wet daar strenger: die mogen niet “onredelijk bezwarend” zijn. Zo kan de directie zich honderd keer niet aansprakelijk stellen, hun aansprakelijkheid blijft meestal gewoon staan.

Lees meer bij Jurofoon.

Arnoud

Nou nou nou. TorrentFreak ziet dat stichting BREIN (die hard bezig is torrentsites te sluiten) tekst van hen overneemt en lanceert gelijk maar een open brief:

Specifically, your organization has selectively and misleadingly quoted from our publication without properly attributing the source, in contravention of the Creative Commons license under which this text was published. This is a contemptible infringement of our own intellectual property rights, illustrative of a gross lack of professionalism on your part.

Inderdaad, de publicaties op Torrentfreak.com zijn gepubliceerd onder een Creative Commons licentie, en die vereist naamsvermelding bij herpublicatie. Ook als je maar een deel van het werk overneemt.

Maar heeft BREIN nu die hele tekst gekopieerd zonder naamsvermelding? Welnee. Het gaat om dit stukje, waarbij de overngenomen tekst van Torrentfreak blauw is gemaakt:

Dat noemen we een citaat. En het citaatrecht gaat boven welke licentie dan ook. De enige eisen zijn: niet meer overnemen dan nodig, en de bron noemen. Niks moeten linken naar de bron of de licentie op het werk noemen.

BREIN gebruikt één zin, wat prima past bij het doel van het citaat en ze noemen ook degene die die zin gezegd heeft: de eigenaar van Sumotorrent. Toegegeven, “de anonieme eigenaar vanop een weblog voor internetpiraten” is wat denigrerend. Je zou kunnen betogen dat daar mogelijk iets beledigends in zit, maar dat is nog altijd heel wat anders dan inbreuk op auteursrecht.

Arnoud

Google Android is Java en toch ook weer niet. Onlangs bracht Google het Android-platform voor mobiele telefoons uit. Het platform is Linux-gebaseerd en je kunt de software in Java ontwikkelen. Bovendien is alle code beschikbaar onder de Apache licentie (dezelfde als die van de Apache webserver dus). Daarmee is Android open source. Mooi toch?

Mooi, maar wel vreemd. Sun’s Java platform is GPL, en op mobiele platforms geldt dan de eis dat je Java-applicaties ook als GPL moeten worden uitgebracht. Reden voor veel applicatie-ontwikkelaars voor mobiele platforms om Sun geld te betalen, zodat ze hun code voor zichzelf kunnen houden.

Hoe krijgt Google het met Android voor elkaar om Java te gebruiken en toch mensen toe te laten gesloten software voor Android te bouwen?

Heel simpel: er zit geen Java in Android.

Stefano Mazzocchi ontdekte dit als eerste, en legt uit:

Android uses the syntax of the Java platform (the Java “language”, if you wish, which is enough to make java programmers feel at home and IDEs to support the editing smoothly) and the java SE class library but not the Java bytecode or the Java virtual machine to execute it on the phone (and, note, Android’s implementation of the Java SE class library is, indeed, Apache Harmony’s!)

The trick is that Google doesn’t claim that Android is a Java platform, although it can run some programs written with the Java language and against some derived version of the Java class library.

Een creatieve aanpak.

Via Planet, Slashdot en Fake Steve Jobs.

Arnoud

Blogger Peter Breedveld moet Vodafone een schadevergoeding betalen vanwege uitlatingen op zijn site Frontaal Naakt. Breedveld maakte zich daar erg kwaad over de slechte dienstverlening die hij van Vodafone kreeg, en noemde de medewerkster in kwestie met naam en toenaam. En dat laatste kwam hem op een schadevergoeding van 500 euro te staan.

De rechter stelt in het vonnis een weblog gelijk aan een column. In columns is het prima om een ongezouten mening te geven en een situatie eens flink te overdrijven om je punt te maken. En dat geldt zeker als het gaat om misstanden aan de kaak stellen, zoals de vaak berucht slechte behandeling door callcenters.

Maatschappelijke misstanden, meer of minder ernstig, moeten in beginsel in de openbaarheid kunnen worden gebracht. Het gaat hier om het fundamentele recht van de vrijheid van meningsuiting. Dat recht is echter niet absoluut. Het vindt zijn grens waar rechten en belangen van anderen, bijvoorbeeld het recht op recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer, zwaarder wegen. Of dat laatste het geval is moet aan de hand van de omstandigheden van het geval beoordeeld worden.

In de omstandigheden van dit geval wogen volgens de rechter zwaar dat Breedveld de medewerkster vele malen met naam en toenaam noemde. Daarbij ging het hem er om om haar zodanig neer te zetten dat toekomstige werkgevers dat gegarandeerd zouden moeten vinden - en vanwege de overtrokken beschuldigingen niet zouden huren. En dat maakte het onrechtmatig:

Waar het vandaag de dag gebruikelijk is om, wanneer men iets van iemand wil weten (bijvoorbeeld bij sollicitaties), op de betreffende naam te ‘googlen’, is het waarschijnlijk dat [eiseres sub 2] hierdoor aanzienlijke reputatieschade heeft opgelopen.

Arnoud

Blafbrief: brief over vermeend onrechtmatig handelen, waarin in zeer algemene bewoordingen met juridische stappen gedreigd wordt.

Wapperen: in het openbaar mededelingen doen over beweerdelijke inbreuk op een recht, met name een octrooirecht. Bron.

Scrabbleclaim: een schadevergoeding wegens inbreuk claimen die gebaseerd is op een beding in algemene voorwaarden dat drie maal het gebruikelijke tarief verschuldigd is (”drie maal de woordwaarde”). Bron.

Wie weet er meer?

Arnoud