Bezorging bij de buren van je koop op afstand
Dingen kopen via internet is hartstikke handig, maar het laten bezorgen blijft een probleem. Ik ben nooit thuis, maar gelukkig heb ik betrouwbare buren die de pakketjes dan voor mij aannemen. Maar wat nu als je dat niet wilt?
TNT Post zegt hierover:
Het merendeel van onze klanten vindt het prettig dat zendingen bij de buren wordt bezorgd. Hierdoor hoeft men de zending niet van het Postkantoor af te halen. Er is een mogelijkheid bezorging bij buren te voorkomen. U regelt dat met de afzender van het pakket. Die dient op het pakket de tekst “Alléén huisadres” te vermelden. Voor de verzender van een pakket is op het Postkantoor ook een sticker met deze tekst verkrijgbaar.
Sorry, geen link, want hun site is zo brak dat je die tekst alleen kunt vinden door te zoeken naar “pakket buren”.
Desondanks is het mij een tijd geleden gebeurd dat de postbode zo servicegericht was dat hij een pakket voor mijn buren met die tekst toch bij mij afgaf zonder dat ik iets hoefde te tekenen. Wat nu als ik dan staalhard had ontkend iets te hebben aangenomen?
Dan hadden mijn buren de verzender kunnen aanspreken. Verzending is immers voor risico van het bedrijf (art. 7:11 BW). Gezien die tekst had het pakket bij hen bezorgd moeten worden en niet bij eventuele buren. En zelfs als toch vast komt te staan dat het pakket bij mij bezorgd is, dan nog heeft de verzender het pakket niet bij de juiste ontvanger laten bezorgen, zodat de schade voor zijn risico is.
Verstandiger is dan ook om de bestelling aangetekend te laten versturen (”met handtekening retour”). Dan moet de ontvanger tekenen, en aangezien jouw buurman niet voor jou mag tekenen, heb je zo meer controle over waar het pakket terechtkomt. Iets lastiger ligt het bij een huisgenoot. Als een huisgenoot van jou het pakket aanneemt, dan mag de postbode veronderstellen dat
die huisgenoot gemachtigd is om pakketjes in jouw naam aan te nemen, tenzij er “uitsluitend de geadresseerde mag tekenen” op het pakket staat (de duurste optie bij aangetekend versturen).
Er zijn trouwens ook bedrijven die alleen van maandag t/m donderdag tussen 10 en 4 bezorgen, geen tijdstip kunnen noemen, niet vooraf kunnen/willen bellen, niet bij de buren afgeven en hun distributiecentrum op een industrieterrein in Oost-Patagonië dan wel Twente gevestigd hebben waar je het alleen na afspraak en met een brief van je directeur op geschept bedrijfspapier kunt afhalen. Erg fijn als je dan als particulier iets geleverd wilt krijgen. Jammer genoeg is het vaak onmogelijk om bij een webwinkel vooraf uit te zoeken welk bezorgbedrijf men zal gebruiken.
Arnoud
Tags:
Ad: 7:11 BW Je moet dus de consument de vervoerder laten kiezen en het niet zelf bezorgen. Volgens mij ben je dan van deze aansprakelijkheid af. Mijn vraag is nu wel: Het kiezen van een brievenbus pakje of een zekerpakket bij TNT, is dat genoeg keuze of moet de consument kunnen kiezen tussen TNT en UPS, FedEX, DHL, etc.?
Reactie door Stephan — 5 februari 2008 @ 18:29
Ik zou zelf zeggen dat zolang de verkoper de vervoerders opsomt, er sprake is van een “door deze aangewezen vervoerder”. Het zou wel erg makkelijk zijn om onder deze verplichting uit te komen door te zeggen “U mag kiezen: de TNT post of mijn neefje Henk van 17″.
De strekking hier is dat als de consument zelf met een vervoerder aankomt, het niet meer eerlijk is dat de verkoper opdraait voor de schade als die vervoerder onbetrouwbaar blijkt. Zolang de verkoper het aanbod van vervoerders bepaalt, kan hij nagaan of ze betrouwbaar genoeg voor hem zijn.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 5 februari 2008 @ 18:58
Met andere woorden schept deze bepaling dus een zeer sterke verplichting voor de verkoper en is buitengewoon gevoelig voor malafide consumenten. Iedereen kan immers verklaren dat hij of zij het pakket niet heeft ontvangen. Het is dus een open deur voor iedereen die denkt een ondernemer een poot uit te trekken!
De oplossing kan dus zijn een vakje waarin de consument de kans krijgt om zijn eigen koerrier voor te stellen. Indien de consument hier niets invult, maar gewoon de standaardvervoerder van de verkoper kiest, is de keuze dus niet meer door de verkoper gedaan. De consument geeft hier immers mee te kennen dat hij/zij zelf voor (bijvoorbeeld) TNT kiest.
Reactie door Stephan — 5 februari 2008 @ 19:41
Dat zie ik niet helemaal; de verkoper toch kan gebruik maken van een vervoerder die een handtekening voor ontvangst laat zetten? Dan is er bewijs van ontvangst.
Zoals altijd is het hier een kwestie van prijs versus zekerheid. Via TNT laten bezorgen verlaagt je bezorgkosten als ondernemer, maar je aanvaardt het risico dat malafide klanten gaan claimen niets gehad te hebben. Werk je alleen met aangetekende zendingen via UPS, FedEx of DHL, dan elimineer je dat risico maar ben je duurder dan je concurrent.
Mijns inziens heeft de wetgever hier duidelijk gekozen voor consumentenbescherming, waarbij het risico op malafide consumenten maar voor lief werd genomen. De bepaling uit 7:11 is dwingend recht (7:6 BW) in het voordeel van de consument.
Ik zou dus zeggen dat zelfs zo’n vakje niet genoeg is om aan de uitzondering van 7:11 te voldoen. Dat zou alleen opgaan in het geval de consument ook werkelijk een vervoerder *invult* in het vakje. Dan is er sprake van een door hem aangewezen vervoerder en komt vervoer voor zijn risico. Zolang hij een door de verkoper voorgestelde vervoerder kiest (ook al is dat er een uit velen), blijft het risico bij de verkoper liggen.
Vanuit oogpunt van consumentenbescherming verdedigbaar: een professionele partij heeft meer mogelijkheid om zekerheden te bedingen met de vervoerder. Stel deze contractueel aansprakelijk voor claims dat niet geleverd is bijvoorbeeld.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 5 februari 2008 @ 20:15
Zekerheden van vervoer kosten geld. Heel simpel, een zekerpakket van 7,95 van de TNT. Maar een klant die 7,95 bij zijn aankoop van slechts 20 euro moet betalen, gaat dan wel naar de winkel. Vooral bij bedragen onder de 80 euro is het verzekeren van een pakket dus niet erg aantrekkelijk. 2 Euro postzegels klinkt dan stukken beter. Ik merk vaker dat pakjes niet aankomen, slechts een enkele keer is het verlies van de zending, maar veelal ligt het eraan dat het pakje bij de buren is afgegeven of er een verkeerd huisnummer is ingevuld! En dan draagt de verkoper het risico? Uiteindelijk zullen ondernemers dit toch doorberekenen aan de consument en is de consument uiteindelijk de klos. Dat is het nadeel van consumenten bescherming. Allemaal die veiligheid, komt toch voor een prijsje.
Reactie door Stephan — 5 februari 2008 @ 20:40
Dat klopt, maar helaas blijkt consumentenbescherming nodig omdat er ook malafide verkopers zijn. Zeker met webwinkels is het natuurlijk wel makkelijk om bestellingen aan te nemen, geld te incasseren en een baksteen in een doos op te sturen. Ik zou echt niet weten wat een eerlijke balans hier is tussen rechten/plichten van de verkoper en die van de koper.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 5 februari 2008 @ 20:53
Als je de zaak wilt flessen, dan heb je ook niets aan de bescherming. Bied producten aan met gratis verzending onder rembours en doe er een baksteen in. Aangezien je eerst moet betalen en tekenen voor je in het pakje mag kijken, ben je dan toch al te laat.
Reactie door Stephan — 5 februari 2008 @ 22:59
Risico van verzending bij koop op afstand…
Een lezer had iets besteld bij een webwinkel, maar het pakje kwam nooit aan. Toen hij de webwinkel om opheldering vroeg, meldde die doodleuk dat de bezorging voor zijn eigen risico kwam. Dat stond zo in de algemene voorwaarden, en bovendien had de leze…
Trackback door Internetrecht door Arnoud Engelfriet — 19 september 2008 @ 8:31