In theorie zou iemand zes miljard databases kunnen aanmaken met elk 1 record, dan gaat hij niet over zijn diskquotum heen maar ik kan me voorstellen dat er dan toch dingen op tilt slaan.

Arnoud

Overigens is het betalen per kB gewoon het meest fair.

Arnoud

Uit het feit dat de FUP bij de elke provider anders is volgt _automatisch_ dat er dus wel een datalimiet bestaat. De FUP is niets minder dan een flexibele datalimiet; een manier om het produkt ondoorzichtelijk te maken voor de klant. En dat mag volgens de (toekomstige) regels niet.

In principe zou je nu dus bij de rechter kunnen eisen dat de bestaande wet “richtlijnconform” wordt uitgelegd. De rechter moet bij zijn vonnis nu zo veel mogelijk in lijn blijven met wat de richtlijn zegt. Hij mag de bepalingen niet rechtstreeks toepassen, maar b.v. bij een toets of iets onredelijk bezwarend is, kan hij wel naar deze richtlijn kijken ter inspiratie. Hij mag echter geen vonnis wijzen dat tegen een bestaande wet ingaat, ook al is die bestaande wet in strijd met de richtlijn.

Omdat we in het consumentenrecht heel veel open normen hebben, zou je m.i. nu best met de richtlijn in de hand heel wat oneerlijke praktijken kunnen gaan aanpakken. Daar moet ik eens induiken, want dit opent perspectieven!

Arnoud

Van Gend en Loos ging over de Europese verdragen zelf. In het arrest werd bepaald dat je je mag beroepen op bepalingen uit het EG-verdrag als deze “voldoende duidelijk” zijn. Dat is die rechtstreekse werking waar Wikipedia het over heeft.

Een richtlijn heeft geen rechtstreekse (directe) werking. Dat staat in artikel 249 van het EG-Verdrag. Daar moet je wachten tot de wetgever de nationale wet heeft aangepast. Via die “conforme uitleg” kun je soms toch profiteren van de regels uit de richtlijn, maar als b.v. een wetsartikel moet worden afgeschaft om de wetgeving richtlijnconform te maken, dan heb je een probleem.

Je kunt dan trouwens onder omstandigheden schadevergoeding eisen van de Staat omdat zij niet tijdig de wet heeft aangepast. Hier bijvoorbeeld een Nederlandse consument die slachtoffer is van een praktijk die nu legaal is, maar onder de regels van de richtlijn een misleidende praktijk was. Nu zou je je schade niet vergoed kunnen krijgen, maar als de richtlijn ingevoerd is wel. Omdat de Staat te laat is met invoering, kun je die schade dan bij hen claimen. Althans dat is de theorie, of dat hier in de praktijk ook opgaat, durf ik echt niet te zeggen.

Arnoud