Opzegtermijn van een dienstverlening op afstand
Wie iets koopt via internet, mag binnen zeven werkdagen na ontvangst van het product de koop ongedaan maken. Hij moet het product dan terugsturen (en zelf de verzendkosten betalen), en krijgt uiteraard zijn geld terug. Maar hoe zit dat bij het afnemen van diensten via internet? Denk aan een betaalwebsite of een via een 0900-nummer afgesloten abonnement.
Zeven werkdagen na sluiten overeenkomst
De Wet Koop op Afstand zegt dat de bedenktijd van zeven werkdagen “van overeenkomstige toepassing” is op overeenkomsten voor dienstverlening (art. 7:46i BW). Dat betekent dat je binnen zeven dagen na de dag dat de overeenkomst wordt gesloten, deze mag ontbinden (art. 7:47i lid 6 BW). De dag dus dat de klant op de “Akkoord” of “Bestel”-knop drukt. Niet per se de dag dat je de bevestigingsbrief van de leverancier krijgt.
Alleen, art. 7:46c lid 2 eist dat de dienstverlener bepaalde informatie schriftelijk verstrekt bij de nakoming van de gesloten overeenkomst. Vanaf ontvangst van die brief heb je ook een zevendagentermijn om op te zeggen. In de meeste gevallen krijg je de brief natuurlijk pas enkele dagen later dan de dag waarop je de overeenkomst sloot, dus “zeven dagen vanaf de bevestigingsbrief” is een aardige vuistregel. Op tentamens E-commerce op juridische faculteiten krijgt dat antwoord echter niet het volledig aantal punten.
Als de dienstverlener vergeet de brief te sturen, of er onjuiste informatie in zet, dan verandert deze termijn in een driemaandentermijn. De leverancier heeft dan nog één redmiddel: hij kan de ontbrekende informatie nasturen, en dan heeft de klant ineens weer een termijn van zeven werkdagen na ontvangst van die informatie. De driemaandentermijn komt dan dus te vervallen.
Gratis proefabonnement?
Nu lijkt het of je met deze bepaling bij elke dienst zeven dagen lang een gratis “proefabonnement” kunt nemen. Maar zo werkt het niet altijd. Art. 7:46i sub 5 BW zegt dat het ontbindingsrecht niet geldt voor dienstverleningen die met instemming van de klant zijn begonnen voordat de termijn is verlopen. Wie bijvoorbeeld een webhostingabonnement neemt, dezelfde dag nog inlogcodes krijgt en zijn website uploadt, kan zeven dagen later niet meer gebruik maken van de wettelijke opzegtermijn.
Als de leverancier vergeet te vertellen hoe het zit met de opzegtermijn, dan heeft de klant wel een bedenktijd en wel van drie maanden. Ook als hij meteen op dag één van de dienst gebruik kon maken. Ook hier kan de leverancier dan maar beter zo snel mogelijk de ontbrekende informatie nasturen: dan mag de klant binnen zeven werkdagen beslissen of hij er alsnog onderuit wil. Een zware sanctie voor de dienstverlener misschien, maar het is natuurlijk erg belangrijk dat de consument goed wordt geïnformeerd over de mogelijkheden van de geleverde dienst.
Arnoud
Tags:
Wij bieden onze klanten standaard aan om de hosting binnen 7 dagen te kunnen crediteren. Dit gaat in op moment van aanmaken van de hosting (met daaraan automatisch het versturen van een loginbrief).
De creditering geldt overigens niet voor de domeinnaam, dit betreft een maatproduct.
Reactie door Dennis Wijnberg (JR Online) — 15 februari 2008 @ 9:35
Een domeinnaam als maatwerk? Goeie, had ik nog niet eens aan gedacht! Je hebt helemaal gelijk.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 15 februari 2008 @ 10:12
Eén ding werd mij nog niet geheel duidelijk: als de leverancier de opzegtermijn vergeet te vermelden, maar de afnemer heeft reeds gebruik gemaakt van de dienst, geldt dan ook nog de verlengde opzegtermijn van drie maanden?
Reactie door Silvia — 15 februari 2008 @ 17:11
Als de afnemer al gebruik maakt van de dienst, dan kan hij geen opzegtermijn meer inroepen. Artikel 7:46i lid 5 sub a zegt dat geen van de twee opzegtermijnen (de zevendagentermijn en de driemaandentermijn) uit art. 7:46d geldt voor diensten “waarvan de nakoming met instemming van de wederpartij is begonnen”. Dus ergens moet wel uit blijken dat de afnemer wilde dat de dienst het binnen die drie maanden al deed.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 15 februari 2008 @ 22:21
Waar is in de wet opgenomen wat een werkdag is?
Reactie door Alex — 16 februari 2008 @ 0:29
Onder werkdagen wordt verstaan dagen die niet zijn een zaterdag, zondag of een algemeen erkende feestdag (art. 1 lid 1 Algemene Termijnenwet). Algemeen erkende feestdagen zijn: de Nieuwjaarsdag, de Christelijke tweede Paas- en Pinksterdag, de beide Kerstdagen, de Hemelvaartsdag, de dag waarop de verjaardag van de Koning wordt gevierd en de vijfde mei (art. 3 ATW). Zie ook de Tekst & Commentaar bij dit artikel.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 16 februari 2008 @ 10:10
Als er geen schriftelijke overeenkomst is.
Alleen een telefoongesprek dat niet schriftelijk is bevestigd heb je dan ook 3 maanden opzeg termijn
Reactie door mariette — 22 februari 2008 @ 13:08
De leverancier is verplicht om de overeenkomst schriftelijk te bevestigen en in de bevestigingsbrief een aantal zaken te vermelden. Als hij dat niet doet, heeft u inderdaad 3 maanden opzegtermijn.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 22 februari 2008 @ 14:20
Een factuur is toch geen bevestiging
een bevestiging moet toch altijd ondertekend retour voordat er een overeenkomstis
Reactie door mariette — 22 februari 2008 @ 16:28
Nee, een overeenkomst sluit u op het moment dat u op welke wijze dan ook akkoord bent met het aanbod van de leverancier. Dat kan ook best gebeuren doordat u op een knop “Bestelling voltooien” drukt op een website. Het kan ook telefonisch: als u opbelt, aangeeft welk product u wilt en aangeeft dat de prijs in orde is, heeft u het product gekocht tijdens dat gesprek.
Ik ga zometeen een pizza eten, daarvoor bel ik met Domino’s en een half uur later staat er een jongen met die pizza voor de deur. Dat is een rechtsgeldige bestelling, dus ik moet die pizza betalen.
Bij bestellingen per telefoon wordt vaak schriftelijke bevestiging gevraagd omdat de winkel graag hard bewijs wil dat u de bestelling heeft geplaatst. Met uw handtekening op een stuk papier is dat een stuk eenvoudiger voor hem dan een opname van een telefoongesprek.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 22 februari 2008 @ 16:39