Ik vermoed dat van stap 1 naar stap 2 niet zo’n grote stap is.

Er wordt mij wel eens om foto’s gevraagd. Op internet zet men bijna altijd mijn naam erbij. Voor gedrukte media en particulieren moet ik het er wel even bijzeggen. Of ze begrijpen wat nou precies de bedoeling is (NC), dat weet ik niet. Ik heb geen enkele mogelijkheid om te controleren of er geld wordt verdiend aan mijn werk, als dat al zou gebeuren. Kranten (huis aan huis) trekken zich nergens wat van aan, de foto’s worden rustig gesneden als ze onder een ND licentie staan. Zij weten niks van CC blijkbaar.

Als je werk op internet zet is een CC licentie onontkoombaar, wie zijn werk niet onder CC wil uitbrengen kan het maar beter niet op internet zetten. Gedownload wordt het immers toch wel. Inmiddels vind ik het helemaal niet bijzonder meer als er wat van me wordt gebruikt. Het is leuk maar meer ook niet. Er zijn belangrijker dingen.

2) Ik vind CC met name handig om auteurs over de streep te trekken die weliswaar met een “permissive license” willen publiceren, maar die voordat CC er was, weinig keus hadden dan zelf een licentie te schrijven (en daar als juridisch leek huiverig voor waren), of een advocaat in te huren. De vrije licenties die er voor die tijd waren gingen vooral uit van functionele werken. Je ziet toch vaak dat auteurs van artistieke werken wat meer controle willen behouden.

Goed punt wel over het “over de streep trekken”.

Arnoud

Hoewel mijn ervaring tegenovergesteld is. Mijn muziek wordt regelmatig in podcasts gedraaid en toestemming vraagt men niet, de licentie is dus duidelijk.

Een belangrijk punt is: opvoeden. Ik vind het zeer belangrijk dat mensen en Mijn Naam en De CC Licentie bij het werk noteren en ga er zover ik kan echt achteraan. De meeste mensen snappen het niet helemaal, en ik wil ze daar op wijzen. Dat moeten we allemaal doen vind ik. Opvoeden die mensen!

Ook is CC relatief nieuw. De meeste mensen kennen het nog niet, dus dat speelt een belangrijke rol. Ook kan CC Nederland soms iets meer doen, met name het stuk educatie, want de situatie moet verbeterd worden. Hoewel CC Nederland geen juridische bescherming biedt, is men vind ik wel verplicht om toe te zien op het juiste gebruik ervan en dat niet geheel over te laten aan de auteurs zelf. Paul Keller, kom er maar in!

Ik wil niet muggeziften, maar CC is niet meer dan een manier om om te gaan met je rechten. Als artiest heb je een auteursrecht op je creaties, een recht dat enerzijds beperkt is door wettelijke uitzonderingen (zoals de parodie) en waar je anderzijds als auteur zelf de voorwaarden voor gebruik kan “opleggen” aan derden. Creative Commons is in se niet meer dan een manier om je auteursrechten uit te oefenen. Zonder auteursrecht is er geen (nood aan) Creative Commons, en als we octrooien even buiten beschouwing laten evenmin aan bewegingen als FSF.

Ook de reactie van Branko Collin dat een licentie geen contract is wil ik als jurist graag corrigeren. Een licentie (ook shrink-wrap) is wel degelijk een contract met wederzijdse verbintenissen. Wanneer iemand software koopt, koopt hij de drager (zoals de CD-Rom) én een recht om de software te gebruiken volgens de voorwaarden die de de auteursrechthebbende heeft bepaald in de licentie. Die licentie legt dus zowel verplichtingen op aan de software-fabrikant als aan de gebruiker. Dat is evenzeer het geval voor een open-source licentie als voor een licentie op commerciële software.

Als juridisch leek onderdruk ik de neiging om te zeggen dat er een derde reden is, namelijk dat een gebruiker het niet met een licentie eens hoeft te zijn, maar een werk toch nauwelijks kan gebruiken buiten de mogelijkheden die de licentie biedt (en dus toch aan de licentie gebonden is) — er zijn vast voorbeelden van contracten waar een van de partijen zich nooit mee eens heeft verklaard, maar toch aan gebonden is.