Arnoud

De meeste reparaties/vervangingen die bij mij (privé) gelukt zijn, werden door de verkoper als “coulance” gedaan, waarmee ze duidelijk willen voorkomen de indruk te wekken dat ze zich normaal aan de wet houden…

Bovendien heeft een consument het recht de koop te ontbinden bij zo’n nietconform geleverd goed, maar een bedrijf niet. Je kunt als bedrijf alleen vervanging of reparatie eisen.

Arnoud

Ik vraag me af of de rechter zin zou hebben om zich hier mee bezig te houden.

Wie een product zoals een wasmachine koopt, mag verwachten dat dit product werkt gedurende een bepaalde tijd, de economische levensduur. En als dat niet blijkt te kloppen, dan heb je als consument recht op vervanging of herstel (7:21 BW) van het product.

Een beroep slaagt alleen als het product non-conform is. (7:17 BW) Het bewijs hiervoor komt voor rekening van de eiser. (150 Rv) Echter vereist redelijkheid en billijkheid dat er binnen de garantie termijn een omkering van de bewijslast van toepassing is. (7:248 BW jo art 1 sub e Richtlijn 1999/44/EG)

Buiten de garantie periode zul je dus naast het feit dat het product defect is ook moeten kunnen aantonen dat dit aanwezig was op het moment van aflevering. Daarvoor kun je bijvoorbeeld wijzen op een latente productie fout of de slechte geschiedenis van het product. Dat is lastig.

De definitie die aan de economische levensduur wordt gegeven moet trouwens passen binnen het artikel over (non) conformiteit, met andere woorden: het moet een product eigenschap zijn. Statestiek ken drie methodes om dat te bepalen: het gemiddelde, mediaan en de modus. Stel er worden vijftien producten verkocht. De gegevens waarop deze stuk gaan bedragen: 4, 5, 6, 6, 6, 6, 6, 7, 7, 7, 7, 8, 8, 8, 8 jaren. Het gemiddelde is dan 6.6, de modus is 6 (want die komt het meeste voor) en de mediaan is 7. (het getal waarmee de groep in twee relatief evenwichtige subgroepen kunnen worden gesplitst) De fabrikant kan het product zwaarder belasting waardoor hij kan schatten van de gemiddelde levensduur zou zijn.

De vuistregel is dat je bij een reparatie of vervanging na 4 van de 10 jaar 4/10e van het reparatiebedrag betaalt. Je krijgt er daardoor immers 4 jaar ‘bij’.

Dat is m.i. een onjuiste uitspraak. Bij vervanging is het nogal wiedes dat je 4 extra jaren er bij krijgt, maar dit geld niet voor herstel. De overige onderdelen zijn net zolang gebruikt en die kunnen er voor zorgen dat er geen of minder extra levensjaren zijn ondanks het vervanging van onderdelen van het product. Ik durf daarom stellig te beweren dat deze vuistregel niet bestaat voor herstel.

Dit lijkt een beetje op wat juristen “ongerechtvaardigde verrijking” noemen. Je wordt door de reparatie in zekere zin rijker, want je hebt nu een product dat 14 jaar meegaat in plaats van 10. En wie zichzelf verrijkt ten koste van een ander, moet die ander daarvoor een redelijke vergoeding betalen. Vandaar de betaling van 4/10e van de reparatiekosten. Professor Marco Loos schreef dit al in 2004 in zijn boek Consumentenrecht.

Die tekst (uit het boek) lees ik heel anders. Wie kiest voor vervanging terwijl herstel (veel) minder belastend is voor de winkelier verrijkt zich ongerechtvaardig (6:212 BW) en dus een schade vergoeding verschuldigd aan de winkelier. Dat gaat niet in tegen de tekst uit artikel 7:21 BW. De consument heeft immers de keuze tussen recht op herstel, tenzij dit onmogelijk of niet van de verkoper kan worden gevergd. Die verrijking is dan ongerechtvaardig omdat je er geen recht op hebt. De hoogte van die schade vergoeding is dan het absolute verschil van de kosten van herstel en vervanging.

Trouwens, de proceskosten bedraagt tussen de 110 en 270 euro als ik de consuwijzer mag geloven. Mijn vraag is dan alleen waar moet je opletten als je naar de kartonrechter gaat zonder advokaat?

Bovendien heeft een consument het recht de koop te ontbinden bij zo’n nietconform geleverd goed, maar een bedrijf niet. Je kunt als bedrijf alleen vervanging of reparatie eisen.

Bedrijven kunnen rechten ontlenen aan artikel 6:88 BW en voor consumenten geld artikel 7:22 BW. In beide gevallen kun je niet zomaar direct de koop ontbinden. Voor schade vergoeding geld ook iets dergelijk. Bedrijven kunnen schade vergoeding eisen opgrond van afdeling 10 uit afdeling 1 van boek 6 en consumenten kunnen daarnaast aanspraak maken op 7:24 BW.

Het Europees consumentenrecht staat niet toe dat een winkelier een vergoeding mag vragen van een consument voor reparatie of vervanging van een defect product. Dat blijkt uit het op 17 april gewezen Quelle-arrest van het Europese Hof van Justitie.

He…

Paar kleine opmerkingen.vragen, in het arrest Quelle ging het om de vervanging (een geheel nieuwe oven) van het product en niet de reparatie. Daarnaast wordt er volgens mij nergens over een economische levensduur gesproken want daar spreek je over, je stelt dat gedurende de gehele economische levensduur van het product kosteloze reparatie/vervanging mogelijk moet zijn, waaruit trek je die conclusie? In het arrest ging het namelijk niet om de verlenging van de levensduur maar om het feit dat de koper een nieuwe oven ontving en de oude oven dus “gratis” had gebruikt tot dan toe.. de betaling was dus geen bedrag voor de verlenging van de ec. levensduur maar een betaling voor het gebruik.. een gebruiksvergoeding. Verder zegt het arrest niet dat het verboden is maar dat het in strijd is met de richtlijn. Verder een goed stuk maar ik zou wat genuanceerder te werk gaan zeker aangezien je dit online “publiceerd” en mensen dit als voorbeeld gaan gebruiken.

Je hebt gelijk dat het arrest natuurlijk niet direct de Nederlandse praktijk verbiedt. Wel zal Nederland zich moeten gaan houden aan deze uitleg, dus je kunt nu als consument reparatiekosten gaan aanvechten met dit arrest in de hand.