Reactie op reactie op: “ja, een licentie is een contract!”
Soms moet je mensen even porren om ze weer aan het bloggen te krijgen, en klaarblijkelijk is me dat bij Menno Weij gelukt.:) Hij reageerde gisteren op een opmerking in mijn blogpost over licenties en contracten waarin ik stelde dat wie software legaal downloadt, geen EULA hoeft te aanvaarden om deze te mogen gebruiken.
Menno zegt daarover:
Dit is naar mijn stellige overtuiging onjuist. Immers, je kunt er donder op zeggen dat de EULA overeenkomst bepaalt dat de software niet gebruikt mag worden indien men de EULA overeenkomst niet wenst te accepteren.
Ik geef toe dat mijn opmerking niet bepaald een mainstream uitleg van de Auteurswet is, maar deze redenering gaat me ook weer wat te snel. Als ik de EULA niet aanvaard, dan heb ik verder niets te maken met wat er in de EULA staat. Dus of daar nou staat dat ik de software niet mag gebruiken, is voor mij dan irrelevant. De auteursrechthebbende zal op grond van zijn auteursrecht tegen mij in actie komen, maar de inhoud van de EULA is daarbij volstrekt irrelevant.
Maar als ik de EULA niet aanvaard, mag ik de software dan gebruiken op grond van art. 45j? Menno vindt van niet:
Indien [de EULA niet aanvaard is], dan mag de software niet gebruikt althans gedownload worden. Immers, voor dat gebruik is alsdan geen toestemming verkregen van de auteursrechthebbende op die software. Je kunt dus ook niet teruggevallen op de wettelijke gebruiksrechten voor software in de Auteurswet, want je bent geen rechtsgeldig gebruiker.
Dat lijkt mij dan weer volstrekt onjuist. Het downloaden van software gebeurt voordat ik de EULA zelfs maar te zien krijg. Het is niet mogelijk om mijn downloadhandeling bij nader inzien alsnog te onderwerpen aan voorwaarden die ik pas na de download te horen krijg.
Natuurlijk zou de rechthebbende de EULA voorafgaande aan de download kunnen tonen, en zelfs expliciet een akkoordklik kunnen eisen voordat de download in gang gezet wordt. In dat geval is de download wel onderworpen aan de EULA. Maar dat is op internet de uitzondering en niet de regel.
Gebruikelijk is: je vindt een leuk stukje software, je downloadt het en dubbelklikt op het Installeren-icoon (hopelijk na een viruscontrole) en dan krijg je het bekende scherm met de EULA voor je neus. Of de EULA staat ergens in een tekstbestandje bij de andere programmabestanden.
Mijn stelling is dus dat ik in die gebruikelijke situatie (EULA na download pas aan mij getoond) een rechtmatig verkrijger in de zin van art. 45j Aw ben. Ik mag dan de software gebruiken binnen de grenzen van datzelfde art. 45j.
Spoor/Verkade/Visser lijken het hier op p. 597 met mij eens te zijn:
Rechtmatig verkrijger is iemand aan wie de rechthebbende of zijn (daartoe bevoegde) licentienemer het programma ter beschikking heeft gesteld. De wijze waarop dit is geschied doet niet ter zake: het kan zijn door verkoop, uitlenen of verhuur van een exemplaar, maar ook on-line.
Bovendien zegt dit artikel 45j “tenzij anders is overeengekomen”. Als een verkrijger pas rechtmatige verkrijger is nadat hij de EULA heeft aanvaard, zou deze bijzin geen betekenis meer hebben. Er moeten dus situaties zijn waarin men de licentieovereenkomst niet heeft aanvaard maar toch rechtmatige verkrijger is.
Arnoud
De foto van de CD uit de envelop is gemaakt door Wellington Grey en is beschikbaar onder de Creative Commons 3.0 BY-SA licentie.
Tags:
Ja, wat is het nou? Een licentie geldt of je deze aanvaard of niet, en of je hem nu gelezen hebt of niet. Volgens jou is een licentie daarenboven ook nog eens een contract: daar kunnen dus ook voorwaarden in staan over het gebruik. 45j bepaalt alleen dat gebruik geen inbreuk op het auteursrecht is; volgens jouw redenering zou het nog wel contractbreuk zijn, en mag je de software dus niet gebruiken als dat expliciet zo bepaald is in de EULA.
Reactie door Branko Collin — 22 februari 2008 @ 12:20
Nee, een licentie geldt niet als je die niet aanvaardt! Waar haal je dat vandaan? Jij kunt mij niet eenzijdig plichten opleggen. Je kunt me tegenhouden als ik inbreuk maak op een exclusief recht, en schadevergoeding eisen als mijn inbreuk schade oplevert.
Stel ik bevind mij zonder toestemming op een privaat naaktstrand, dan mag men mij verwijderen van dit terrein. Ik pleeg huisvredebreuk. Men kan mij niet verplichten dat ik me ontkleed, hoewel dat een huisregel is voor bezoekers van dat naaktstrand. Ik ben niet akkoord met die verplichting.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 22 februari 2008 @ 12:28
Uiteraard geldt een licentie ook als je die niet aanvaard. Een licentie is een vrijwillige eenzijdige vermindering van de rechten van de auteursrechthouder. De gebruiker van het werk is daar geen partij in. Misschien zat jij aan een contract te denken?
Reactie door Branko Collin — 22 februari 2008 @ 13:22
Dan heb jij een andere definitie van “gelden” dan ik.
Bij “gelden” denk ik aan “de licentienemer kan er aan gehouden worden, desnoods via een rechtszaak”. Als jij mij een aanbod doet, en ik zie daarvan af, dan vervalt jouw aanbod. Ik kan later niet alsnog zeggen “oh eigenlijk klonk dat wel leuk, doe alsnog maar”. En jij kunt me niet voor de rechter slepen en me dwingen het te accepteren. Natuurlijk mag jij best anderen hetzelfde aanbod doen, en als die het accepteren dan zitten zij eraan vast. Het ‘geldt’ dan tussen jou en die anderen.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 22 februari 2008 @ 14:10
Hoe zit dit dan met algemene voorwaarden op een website? Indien een persoon wil reageren moet hij vaak een account hebben en in die signup kan ik hem verplichten om in te stemmen met die bepalingen. Als hij dat niet doet dan krijgt hij geen account. Maar stel je wilt bepalingen opleggen aan het gebruik van een website waarbij dat geldt voor elke bezoekers die de site gebruikt/leest? Is het dan voldoende om overal onderaan te zetten een linkje naar de bepalingen? Dit is mogelijk wat off topic overigens.
Reactie door Bram — 22 februari 2008 @ 14:59
Juridisch is het een lastige vraag of bezoekers van een website gebonden zijn aan algemene voorwaarden waarnaar je alleen maar in een hyperlink onderaan de pagina verwijst.
Aan algemene voorwaarden zit je vrij snel vast, maar je moet wel kunnen bewijzen als sitebeheerder dat je een aanbod hebt gedaan en daarbij naar de elektronisch beschikbare AV hebt verwezen. Welk aanbod doe je als je een webpagina online zet? Aanbod tot lezen? Dan is het wat lastig dat de voorwaarden pas te zien zijn als ik de pagina in zijn geheel gelezen heb.
In de NTS/Netwise-zaak werd een professionele gebruiker van een site gehouden aan de algemene voorwaarden van die site. Maar die ging verder dan het alleen lezen van pagina’s: hij had de e-mailadressen uit de e-mailgids van Netwise opgevraagd en stuurde daar spam heen. Dat was tegen de algemene voorwaarden.
Arnoud
Reactie door Arnoud Engelfriet — 22 februari 2008 @ 15:41
Arnoud, je reactie op de reactie lijkt me juist. Logisch nadenken leidt meestal wel tot een juiste conclusie en zo ingewikkeld is het recht nu ook weer niet!
Reactie door Sep Tunzi — 22 februari 2008 @ 16:13
Ik kan ook niet anders dan Arnoud gelijk geven in dit bijzondere geval.
Vooral dat voorbeeld met het naaktstrand is een goede vergelijking.
Reactie door Dennis Wijnberg (JR Online) — 22 februari 2008 @ 16:26