Ik moet bij dit soort kwesties altijd denken aan de Kryptonite-case (http://www.brickmeetsbyte.com/index.php/site/entry/de_andere_kant_van_de_kryptonite_case/)

(edit: link aanklikbaar gemaakt)

Iets ’soortgelijks’:
Ik vind het opzich wel fijn dat er een mededelingswet is, maar nog steeds is het de verantwoordelijkheid van de consument, of zij wel of geen ‘vendor-lockin’-producten kopen.

Maar het hoeft niet persee betrekking te hebben op de computer. Een tijdje terug wilde ik een nieuw ‘kapje’ voor een fiets-achterlicht kopen. (alleen ‘t rode kapje was kapot) Die dingen kosten normaal gesporken een paar euro en passen op -bijna- alle fietsen. Behalve een Gazelle fiets natuurlijk, daar moet een Gazelle-kapje op, en deze kost meer dan 10 euro.

Ten tweede:
Inderdaad heb je niet veel informatie over wat de fabrikant belooft. Maar op basis van de geciteerde regels kun je zeggen dat de hack van tweakers een vorm is van “unauthorized access“ en dat daarmee de verwachting van de gebruiker niet wordt waargemaakt.

Maar als ik de white paper en de user manual lees wordt hier vooral de nadruk gelegd op software gerelateerde aanvallen zoals de genoemde ‘brute force attack’ en in de white paper: “Immune to host-originated attacks. Since no Flash Padlock communication channel exists when locked, it is immune to attacks originating from its host.”

Kan het bedrijf juridische gezien niet de link leggen tussen het zeer ruim interpreteerbare begrip “unautorized access” en de vormen zoals ze deze aanduiden in de rest van hun documentatie?

De vraag is dan nog wel hoe veel onderzoek je moet doen als klant. Moet je dit soort papers en handleidingen lezen alvorens het product te kopen?

Arnoud

Ik acht een beroep op dwaling (6:226 BW, lid 1a or 1b) goed mogelijk. Hoewel de consument geen conclusie mag trekken aan de uitlating de ‘beste manier’ mag zij dit wel doen aan ‘any unauthorized access’.

Van de verkoper mag in alle redelijkheid en billijkheid worden verlangt dat deze in haar uitlatingen rekening houd met het meenemen en eventueel verlies van het product.

Het meenemen en eventueel verliezen van een dergelijk product valt m.i. onder normaal gebruik, zoals omschreven in 7:17 BW, zodat toch wel van de verkopende partij in alle redelijkheid en billijkheid verlangt mag worden dat zij in haar uitlatingen met een dergelijk senario rekening houd.

Als je echt waarde hecht aan de beveiliging, dan lijkt mij het logisch dat je zelf de white papers lees, lid bent van een consumentenorganisatie, of gewoon reviews leest.

De consument is zelf verantwoordelijk voor wat hij koopt. (Ik denk dat ik een beetje een liberalist ben)

De consument is zelf verantwoordelijk voor wat hij koopt. (Ik denk dat ik een beetje een liberalist ben)

Met je woorden keuze wek je de indruk dat ik socialist zou zijn. Dat vind ik niet prettig. Bovendien wek je de indruk dat de verkoper niet verantwoordelijk is voor hij zelf verkoopt.

Liberalisme gaat uit van de individuele rechten en gelijke kansen. Vanuit het liberalisme kun je prima redeneren dat de koper recht heeft op goede informatie, zelfs wanneer hij daar zelf niet om vraagt. De verkoper heeft dan dus de plicht om die te geven.

Het liberalisme heeft in de recente geschiedenis een dominante aanwezigheid. En heeft derhalve zijn stempel gedrukt op de inhoud als de vorm van de wet zoals deze vandaag de dag er uit ziet.

De vraag is alleen: Wat mag je in alle redelijkheid van de verkoper verwachten en wat niet?

Die redenering kan je ook omdraaien: je zou een usb-stick op de markt kunnen brengen van 512MB voor € 5 en daarop bijvoorbeeld TrueCrypt op voorinstalleren en rechtmatig claimen dat je de veiligste usb-stick ter wereld verkoopt.

De waarde die je moet hechten aan de veiligheidsclaim staat los van de prijs. Probleem is natuurlijk dat je wel even “usb security” in Google in moet tikken en een paar minuten (maar echt niet langer dan dat) moet lezen. Dat is de werkelijke kwestie.

Arnoud