AW art. 25 zegt: “De maker van een werk heeft, zelfs nadat hij zijn auteursrecht heeft overgedragen, […] het recht zich te verzetten tegen elke misvorming, verminking of andere aantasting van het werk, welke nadeel zou kunnen toebrengen aan de eer of de naam van de maker of aan zijn waarde in deze hoedanigheid.”

Uit de rest van het artikel blijkt dat van dat recht geen afstand kan worden gedaan.

Nu is volgens mij de rechter niet gevraagd om een uitspraak over het auteursrecht van de briefschrijver te doen. Moet een eiser zoiets expliciet doen, of kan een rechter ook op eigen initiatief daar iets over zeggen?

Maar je moet wel als partij de basis voor je vordering melden. Hier gooide de eiser het op de algemene norm van onrechtmatige daad. De rechter mag dan niet zelfstandig (”ambtshalve”) bedenken dat er ook nog zoiets als de morele rechten in de Auteurswet staat, en dan op basis daarvan verzinnen wat een vordering zou kunnen zijn en die dan gaan beoordelen. Als de briefschrijver had gezegd dat zijn werk misvormd was waardoor zijn goede naam was aangetast, dan had de rechter misschien kunnen zeggen dat de vordering “kennelijk was gebaseerd op artikel 25 Auteurswet”, maar dat is wel op het randje.

en dan mag de rechter dus niet zelf met e

Op zich is de gebruikte term “voorbehoud” wel interessant, want strikt genomen behoudt de krant zich geen recht voor (dat de krant al had), maar eigent de krant zich een recht toe (dat de krant nog niet had).

Dat het kan is denk ik niet zo heel vreemd, want hetzelfde gebeurt met het recht om een ingezonden brief te publiceren. Als je van iemand een brief ontvangt mag dat in beginsel niet, maar als je vooraf maar duidelijk genoeg maakt (of als uit de context blijkt, bijv. een brievenrubriek of een blog) dat je je het recht op publicatie van toegezonden brieven voorbehoudt (toeëigent), dan mag dat wel. Dat zou dan ook moeten gelden voor andere vormen van inbreuk op het auteursrecht, lijkt me. (Voor zover je tenminste toestemming kunt geven voor die inbreuk.)

(Is het plaatsen van een bericht op een blog door de beheerder van de blog een dienst van de informatiemaatschappij, verleent de gebruiker door het verzenden van zijn bericht een licentie om te plaatsen, en komt dit neer op het sluiten van een overeenkomst waarvoor art. 6:227c BW van toepassing is? Aargh!)