Kunnen consumenten nu vanaf 2002 met terugwerkende kracht ook het geen reeds betaald bij herstel / vervanging terug vorderen als onverschuldigt betaald?

Het gekke is dat als reparatie of vervanging niet mogelijk zijn, er bij ontbinding van de koop wél zo’n vergoeding kan worden gevraagd (punten 38 en 39 van het arrest).

Volgens punt 42 mag de verkoper wanneer dit onredelijk uitpakt vervanging weigeren. Dan kan de koop worden ontbonden en krijgt de koper zijn geld terug MINUS een vergoeding voor het gebruik tot dan toe. Schiet lekker op maar niet heus.

En verder lijkt het verbod op een regeling als de Duitse slechts voor een termijn van twee jaar vanaf de aflevering van het product te gelden. Na die tijd zou de verkoper in Duitsland dus wel een vergoeding bij vervanging kunnen vragen.

@Freeagingme: zie punt 4 van het arrest. Volgens art. 3 lid 4 van de richtlijn heeft de term kosteloos “betrekking op de kosten die gemaakt moeten worden om de goederen in overeenstemming te brengen, met name de kosten van verzending, loon en materiaal.”

(Natuurlijk zullen er vele duizenden gevallen zijn waarin de consument helemaal niet heeft gekregen waar hij recht op heeft. Probleem is dat het nogal een stap is om naar de rechter te stappen. Mooi dat de Duitse consumentenbond hier een handje hielp.)

Is het in Nederland eigenlijk mogelijk om net als in USA gezamelijk een rechtzaak te voeren?

Gezien de MvT lijkt het er inderdaad op dat het arrest ook voor Nederland van betekenis is. De gebruiksvergoeding in NL is gebaseerd op ongerechtvaardigde verrijking (zie bijv. LJN: AO8922 op www.rechtspraak.nl).

Zie ook hier wat de consumentenautoriteit verkopers vertelt. Er wordt inderdaad nauwelijks een voorbehoud gemaakt. (Op andere details lijkt de informatie daar mij trouwens ook niet helemaal kloppen. Zo lijkt het me normaal dat niet ieder product de “gemiddelde” levensduur haalt, gezien de betekenis van het woord “gemiddelde”.)

Ik vraag me nog af welke rol de termijn van 2 jaar precies speelt (punt 42 van het arrest), als die bijv. niet expliciet in de nationale wetgeving terugkomt. Ik heb het idee dat na die 2 jaar een beroep op de richtlijn niet helpt, zodat in uitzonderingsgevallen weer wél op basis van ongerechtvaardigde verrijking een gebruiksvergoeding kan worden gevraagd. Maar dit weet ik niet zeker. Bij een wasmachine die na 3 jaar onherstelbaar kapot gaat is dit wel van belang.

In ieder geval een heel interessant arrest. In het consumentenrecht zou vaker tot aan het HvJ EG moeten worden doorgeprocedeerd.

Interessant genoeg krijgt meneer Brüning zijn € 69,97 waarschijnlijk toch niet terug, want de Duitse rechter heeft al aangegeven dat hij door “richtlijnconforme interpretatie” onmogelijk aan de Duitse wet de uitleg kan geven die het Hof van Justitie nu heeft voorgeschreven. In een geschil tussen particulieren kan een rechter alleen richtlijnconform interpreteren. Hij mag niet de wet opzij zetten en direct de richtlijn toepassen.

Dus strikt genomen heeft het arrest juist meer (directe) betekenis voor Nederland dan voor Duitsland. (Alleen zal de Duitse wetgever nu wel de wet moeten aanpassen.)

Overigens geldt dit dan ook voor de kosten van aflevering van het ontbrekende, waarbij opgemerkt kan worden dat ingevolge artikel 7:12 BW de kosten van aflevering ook ten laste van de verkoper komen, zij het dat dit – ook voor de consumentenkoop – van regelend recht is (behoudens in geval van afwijking bij algemene voorwaarden). Voor aflevering van het ontbrekende is dit laatste derhalve bij een consumentenkoop met de wijziging van artikel 21 lid 2 anders, en zal dus een beding dat de kosten van aflevering voor rekening van de koper komen slechts tot gevolg hebben dat alleen de kosten van de eerste niet-correcte aflevering voor zijn rekening komen.
Er zij nog op gewezen dat bij (kosteloze) vervanging de verkoper slechts in uitzonderingsgevallen recht heeft op een gebruiksvergoeding. Zie hierover nader Parl. Gesch. Boek 7, pp. 136–137 en 141.

Heeft iemand de tekst waar naar verwezen wordt?

Als je een koop op afstand annuleert, mag het bedrijf geen gebruiksvergoeding of andere kosten in rekening brengen voor de periode dat je het product hebt kunnen gebruiken. Alleen de kosten van het terugzenden (zeg maar de postzegels) kan hij voor jouw…

Wie een product koopt, mag verwachten dat dit bepaalde eigenschappen bezit. Dat heet de conformiteitseis: het product moet conform de redelijke gewekte verwachtingen zijn van de koper. Wat die verwachtingen precies zijn, is lastig te zeggen. Een auto k…

Foto Konijnenberg doet zoiets bijvoorbeeld: “9.2 Bij apparatuur die met fabrieksgarantie worden afgeleverd, kan de opdrachtgever zich met klachten ook rechtstreeks tot de fabrikant of importeur wenden. Desgevraagd kan Konijnenberg daarbij bemiddelen. Art. 7:21 Burgerlijk Wetboek wordt uitgesloten.”

Je blogpost van 4 december deed me vermoeden dat uitsluiten niet kan, maar omdat het relevant is bij deze post hierbij de vraag.

Dynabyte heeft samen Consumenten Autoriteit afspraken gemaakt mbt de kosten die bij een reparatie komen indien de verwachte levensduur van het produkt wordt verlengt. Bij een reparatie wordt van -een verlenging- meestal uitgegaan.

De kosten zijn gelijk aan de verhouding [gebruiksduur : verwachte levensduur]. Bij een laptop (verwachte levensduur van 3 jaar)van 2 jaar en 1 dag oud betaalt men 2/3 van de reparatiekosten. Bij een reparatie van 600,- betaalt de eindgebruiker maar 400,- en Dynabyte/de fabrikant de overige 200,-. De redenatie hierachter is dat de eindgebruiker zonder problemen het produkt 2 jaar lang heeft kunnen gebruiken.

Bronnen:
https://dynabyte.nl/klantenservice/garantie
https://docs.google.com/fileview?id=0B9g1xIweHQmuNzM0OTM2YWYtMmQ2Yi00YzZlLTlmMmQtZmE3ODhhOTc2NjI0&hl=en
http://parlis.nl/pdf/bijlagen/BLG19619.pdf

De CA zegt in dat document echter:

Na twee jaar kan het in bijzondere gevallen redelijk zijn van de consument een bijdrage te verlangen in de herstel– of vervangingskosten. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als er duidelijk sprake is van een aanzienlijke verlenging van de levensduur van het betreffende product.

Daarmee maakt ze duidelijk dat die kosten een uitzondering moeten zijn. Het is dus niet per definitie zo dat je bij elke reparatie moet bijbetalen.

———————————————————————-

Hierbij nog een interessante bron van de EU:
http://www.eccnl.eu/page/nl/themas/Kopen-in-de-EU

Citaten:
1) “Doet het defect zich voor tussen 6 en 24 maanden na de aankoop? Dan moet ù kunnen aantonen dat het gebrek al bestond toen u het artikel aankocht.”
>>dat is door de consument best lastig aan te tonen aangezien je er 6 maanden geen last van hebt gehad. Betalen dus.

2)”Dit betekent overigens niet dat u na 2 jaar zonder meer recht heeft op een gratis reparatie. U moet rekening houden met de leeftijd van het apparaat in relatie tot de verwachte levensduur en de normale afschrijving door ouderdom en slijtage.”
>>nogmaals de bevestiging. Vandaar dat bij Dynabyte de eerste 2 jaar de reparaties kosteloos zijn en daarna een deel betaald moet worden. Op computerprodukten zit over het algemeen 2 jaar garantie, vandaar Dynabyte niet al bij 6 maanden moeilijk doet.

——————————————————————

Ik snap dat de consument voor een deel beschermd moet worden. Een TV met 5 jaar garantie is duurder dan dezelfde TV met 1 jaar garantie. Fabrikanten/leverancier berekenen de kosten voor de garantie gewoon door in de prijs. Dat is logisch. Waarom mag ik als consument niet gewoon een goedkopere TV met 1 jaar garantie kopen als ik dat wil en moet ik nu meer betalen voor iets wat ik helemaal niet wil. Met de consument zijn heus wel afspraken te maken. We zijn toch geen baby’s.

Wat ik ook niet snap is dat de EU of de Nederlandse overheid, de fabrikanten niet gewoon verplichten een x jaar garantie op een produkt te leveren. Dan zijn al deze discussies overbodig en is alles veel helderder. Dit zou overigens wel een klap voor de juridische wereld zijn.

Vriendelijke groet,
Dirk

Inderdaad moet je rekening houden met slijtage, maar daarmee bedoelen ze dat reparatie op grond van slijtage niet valt onder de conformiteitseis. Er is een verschil tussen een fietsband met afgesleten profiel door 2 jaar fietsen en een fietsband met slecht ingefreesd profiel door een fabricagefout. Het laatste is een conformiteitsprobleem (”wettelijke garantie”), het eerste is gewoon slijtage.

Ik vermoed dat die termijn van 2 jaar genoemd is omdat het EU-recht alleen over de eerste twee jaar gaat. Hoewel Quelle volgens mij duidelijk is, kan wat daarin staat niet gelden voor hetgeen na 2 jaar gebeurt omdat Europa “daar niet over gaat”.

Ik hoop dat mijn laptop overigens nooit kapot gaat. Maar in ieder geval goed om te weten.

Complimenten over uw website.
vr grt
Dirk

Aangezien de wetgever geen verschil heeft gemaakt tussen de eerste twee jaar en de jaren daarna, zou de Hoge Raad wel een hele rare spagaat moeten maken om na die twee jaar wel een vergoeding voor het gebruik aan de verkoper toe te kennen.

Ik ben geen jurist, maar haal de info slechts van de eenvoudige consumenten websites:
Verlenging levensduur:
https://docs.google.com/fileview?id=0B9g1xIweHQmuNTQ5MjhjMTItNDAyZS00NjM1LThhZWQtMTgxNTg4MjkwZWI1&hl=en
Helft van de reparatiekosten na 4 jaa bij een wasmachine met een levensduur van 8 jaar:
https://docs.google.com/fileview?id=0B9g1xIweHQmuM2UzNGY1OGMtMTdhYi00MDZlLTg1ODItOTMyMzBhNTA3OGMy&hl=en

De verkoper beweerde dat er wél gezamenlijke kosten zijn. Hierover discussieren had geen zin, daar hij eerst met Siemens gaat overleggen door wie het defect veroorzaakt is. Vandaag heeft Siemens echter bevestigd dat hun coulanceregeling alleen van toepassing is als er geen sprake is van een gebruikersdefect.

Het lijkt mij dat artikel 7:21 duidelijk is, maar ik ben benieuwd hoe de verkoper er bij komt dat de kosten toch gedeeld moeten worden.
Doelt de verkoper misschien op artikel 7:24 lid 1?

“Indien op grond van een consumentenkoop een zaak is afgeleverd die niet de eigenschappen bezit die de koper op grond van de overeenkomst mocht verwachten, heeft de koper jegens de verkoper recht op schadevergoeding overeenkomstig de afdelingen 9 en 10 van titel 1 van Boek 6 .”

Artikel 6:10 lid 1, waarover wordt gesproken gaat over het in verhouding bijdragen aan de kosten van een schuld.

“Hoofdelijke schuldenaren zijn, ieder voor het gedeelte van de schuld dat hem in hun onderlinge verhouding aangaat, verplicht overeenkomstig de volgende leden in de schuld en in de kosten bij te dragen”

Ik vermoed dat artikel 7:24 gaat over bijkomende kosten ten gevolge van de schade (zoals mijn wekelijkse ritjes naar de wasserette) en dus niet over reparatie/vervangingskosten.

Is mijn vermoeden over artikel 7:24 juist?
Wie heeft een idee waar de verkoper het vandaan haalt de kosten te delen, aangezien artikel 7:21 niets te wensen overlaat?

“afdelingen 9 en 10 van titel 1 van Boek 6″ is wat anders dan artikel 10 van boek 6. Een afdeling is zeg maar een hoofdstuk in een wetboek. Zie http://lexius.nl/burgerlijk-wetboek-boek-6/boek6/titel1/afdeling9 en http://lexius.nl/burgerlijk-wetboek-boek-6/boek6/titel1/afdeling10 Hier staat niets waarmee de verkoper recht op schadevergoeding heeft. De bedoeling van die zin is te zeggen “koper heeft recht op schadevergoeding, de bekende regels uit afdelingen 9 en 10 gelden om te bepalen hoe veel precies, wanneer het moet worden betaald en of er wettelijke rente geldt.”

Als een wasmachine normaal 5 jaar mee gaat en deze gaat naar 4,5 jaar kapot en de reparateur verlengt de levensduur van de wasmachine met nog eens 5 jaar. Kan je 9,5 jaar gebruik maken van deze wasmachine terwijl je hem hebt gekocht met de verwachting dat hij 5 jaar mee zou gaan. Ik denk dat je dan best voor die extra 4,5 jaar mag betalen, daar je er meer profijt van hebt dan iemand bij wie de wasmachine pas na 5 jaar kapot ging (en die volgens jou geen kosteloze reparatie kan claimen). Als ik ongelijk heb, denk ik dat bij mijn wasmachine na 4,5 jaar “plotseling” een kortsluiting ontstaat

“De enige uitzondering is nog bij retour (ontbinding): dan mag de consument wel een bedrag gevraagd worden voor het gebruik gedurende de tijd dat hij het product in bezit had.

Arnoud”

Volgens mij heb je dat niet goed. Het Quelle Arrest gaat er juist over dat bij ontbinding van de koop of vervanging door gelijkwaardig nieuw, de winkelier dan juist GEEN vergoeding mag vragen voor het gebruik intussen.
Lees de laatste alinea’s van het Quelle Arrest daar maar op na, vooral wat het Hof voor recht verklaart.

Tevens stel je op 26-04-2008:”In Nederland hebben we op dit moment de regel dat je bij een reparatie of vervanging na 4 van de 10 jaar 4/10e van het reparatiebedrag betaalt. Je krijgt er daardoor immers 4 jaar ‘bij’. De juridische rechtvaardiging hiervoor is dat je door de reparatie meer ‘genot’ van je product hebt dan je mocht verwachten. En als je meer krijgt, dan zul je moeten bijbetalen.”

Een vreemde redenatie op “dit moment”. Het Quelle Arrest is op dat moment 9 dagen oud. Dat zijn lange momenten. Bovendien heeft de consument juist “GEEN GENOT” wanneer een apparaat vóór afloop van de economische levensduur (onherstelbaar) stuk gaat. Ellende en (reis)kosten heeft ie dan!

Ik heb een tijdje geleden een combimagnetron gekocht. Nu heb ik problemen gekregen met de emaillen laag in deze combimagnetron.

Nu kreeg ik het onderstaande voorstel van de fabrikant. De fabrikant zegt met het onderstaande voorstel te voldoen aan de voorschriften van de Consuwijzer dan wel van de Consumentenautoriteit.
Maar dit voorstel mag/ deugt toch niet o.b.v. het Quelle-arrest?

VOORSTEL:

“In verband met de schade aan de email laag in uw {MERK} combimagnetron, model X1 gemonteerd in xxxx, stellen wij het volgende voor:

Genoemde prijzen zijn incl. BTW.”

De winkel mag in plaats van reparatie een gelijkwaardig alternatief bieden als reparatie in verhouding veel duurder is. Zo te lezen is het alternatier hier minderwaardig. Dat kan denk ik alleen als de schade gedeeltelijk voor jouw rekening moet komen. En dan zijn we weer terug bij de vraag: hoe is de beschadiging ontstaan?

De combimagnetron wordt maar zeer minimaal en normaal gebruikt. De schade is spontaan opgetreden, dus niet door eigen toedoen. Meerdere malen is de fabrikant langs geweest om de emaillaag te repareren. Echter het probleem met die emaillaag kwam steeds terug. De fabrikant is vervolgens met het eerder genoemde voorstel gekomen. Het probleem met de emaillaag is vrij snel na levering ontstaan. De oven was toen net 1 jr/ 1,5 jr oud.
De vervangende combimagnetron (model X2) is volgens mij niet minderwaardig. Het ging er mij, in dit kader, alleen om of die EUR 120,- die de fabrikant rekent voor het alternatief rechtmatig is. Ik heb de fabrikant reeds gewezen op het Quelle-arrest, maar die wijft dit weg door te zeggen dat ze voldoet aan de voorschriften van de Consuwijzer dan wel van de Consumentenautoriteit.

Maar is mijn conclusie juist, dat als de schade aan de combimagnetron door een fabricagefout is ontstaan, ik dan kosteloos een vervangende combimagnetron moet krijgen, nu reparaties niet helpen?

Alvast bedankt voor uw antwoord!

De enige discussie kan m.i. zijn dat als de schade gedeeltelijk fabricagefout is en gedeeltelijk slijtage, welk deel van de schade jij dan moet vergoeden. Een slijtage herstellen valt níet onder “kosteloze reparatie” want slijtage moet je verwachten.

@Arnoud: zou je a.u.b. eens je licht willen schijnen over dit vonnis? En dan met name punten 1.5 en 1.6.
http://jure.nl/ao8922

Hieronder de reactie van de fabrikant, nadat ik een beroep heb gedaan op het Quelle-arrest.

“Wij handelen overeenkomstig met de richtlijnen van de Nederlandse Consumentenautoriteit. Wij zien dan ook geen aanleiding om u kosteloos een nieuwe combimagnetron te leveren. Voor verdere informatie verwijzen wij u naar www.consuwijzer.nl “

De combimagnetron is gekocht i.c.m. een keuken. Ik heb de keukenverkoper (werkzaam bij grootste Keukenboer van NL) ook het voorstel v/d fabrikant voorgelegd. Deze keukenverkoper heeft ook gezegd dat vervanging kosteloos dient te geschieden. Hij zou actie ondernemen. Maar ik heb nog niets van hem vernomen.

Maar het Quelle-arrest is eigenlijk van toepassing op de verkoper (de keukenboer). Zie ook de mening van Alex de Kruijff hierboven. Of toch niet perse?

Maar interessant is nu wat de stappen zijn die ik moet nemen? M.a.w. moet ik de de EUR 120,- betalen? Zo nee, bij wie moet ik klagen?

Moet je een gebruiksvergoeding betalen als een aankoop niet goed werkt? Nee, zei het Europese Hof in 2009. Maar veel Nederlandse winkeliers doen alsof hun neus bloedt en rekenen gewoon een vergoeding als je een defect product retourneert. Vorige week w…

Ik ben nog steeds in conclaaf met de grootste Keukenboer van NL.

Ik heb nu, bij het hoofdkantoor van deze keukenboer (in Waalwijk), aangegeven dat ik in eerste instantie niets te maken heb met de producent van de combimagnetron, daar de keukenboer de verkoper is van de keuken incl. apparatuur.

Ook omdat Alex de Kruijff eerder aangaf: “De fabrikant is niet gehouden aan het Quelle-arrest, de voorschriften van de CA of de consumentenbescherming, want dit is niet de verkoper.”

Het gebrek aan overeenstemming (gebrek aan de emaillaag) heeft zich gemanifesteerd binnen een termijn van twee jaar vanaf de aflevering van de combimagnetron. Zie ook artikel 3 en 5 van de Europese richtlijn (1999/44/EG).

Het gebrek betreft een productiefout en is niet door eigen toedoen ontstaan.

In het Quelle-arrest ging het (ook) om een gebrek aan de emaillaag van een fornuis. Het plaatje bij uw artikel van een wasmachine is derhalve enigszins verwarrend te noemen.

De Consuwijzer kent het Quelle-arrest niet. Zo kreeg ik te horen toen ik ze belde. Zij refereren aan de oude manier die u ook beschrijft in uw artikel (“In Nederland hebben we op dit moment de regel dat je bij een reparatie of vervanging na 4 van de 10 jaar 4/10e van het reparatiebedrag betaalt (…)”).

De vervangende combimagnetron (model X2), die wordt aangeboden, is volgens mij niet minderwaardig.

De grootste Keukenboer van NL wil uit coulance EUR 40,- betalen van de EUR 120,- die de producent voor de vervangende combimagnetron wil hebben (Deze prijs (EUR 120,-) is bepaald op basis van afschrijving van uw huidige combimagnetron, geeft de producent aan). Er komt dan nog steeds EUR 80,- voor mijn rekening.

De grootste Keukenboer van NL blijft aangeven dat het een net gebaar is van de producent. Zij hebben tevens hun eigen jurisprudentie (?!) er op nageslagen, en menen dat ik het niet bij het rechte eind heb, wanneer ik een beroep doe op het Quelle-arrest. De keukenboer zegt dat pas wanneer er niets in de Nederlandse wet is geregeld, de Europese wetgeving voorgaat. Volgens mij gaat de Europese wetgeving altijd voor. Een Richtlijn dient men immers gewoon binnen een bepaalde termijn te implementeren. Duitsland neemt een Richtlijn zelfs 1 op 1 over in haar wetgeving.

Bent u het met me eens (n.a.v. het bovenstaande relaas), zeker nu de schade binnen de 2 jaar ligt waarvan de Europese wetgeving expliciet zegt dat kosteloos herstel of kosteloze vervanging verplicht is, dat ik de EUR 120,- (danwel EUR 80,-) niet hoef te betalen?

Alvast bedankt voor uw antwoord!

Het lastige is dat bij ons nu niet uitgemaakt is hoe het gaat met conformiteitsgebreken na de twee jaar uit de richtlijn. Het staat vast dat binnen die twee jaar het kosteloos moet zijn (want Quelle) maar voor de periode daarna wordt ‘kosteloos’ uit de wet uitgelegd als ‘het mag toch wel iets kosten’.

Een argument “het staat in de Europese wet” zal dus niet slagen. Wel kun je Quelle gebruiken bij uitleg van de Nederlandse wet.

Echt fout is dat de keukenverkoper verwijst naar de fabrikant. Jij hebt niets met hem te maken. Zij moeten jou schadeloos stellen en kunnen dan de schade verhalen op diezelfde fabrikant.

Hoe ver ben je bereid te gaan? Geschillencommissie, kantonrechter?

Ik weet hoe het zit met een Europese richtlijn: http://nl.wikipedia.org/wiki/Europese_richtlijn

“Wel kun je Quelle gebruiken bij uitleg van de Nederlandse wet.” Dat was ook mijn bedoeling.

Ik wilde in principe alleen weten, hoe het nu precies zit omtrent het consumentenrecht. De gang naar de Geschillencommissie (welke?) of kantonrechter zou ik niet snel maken.

Maar als je naar de Geschillencommissie of kantonrechter zou stappen, wat zijn dan ongeveer de kosten. Veel mensen schrikt dit aspect namelijk af. Men denkt dat het veel gaat kosten. Heb je daar ook al over gepubliceerd?

Maar wat ik me nu afvraag:

“Het lastige is dat bij ons nu niet uitgemaakt is hoe het gaat met conformiteitsgebreken na de twee jaar uit de richtlijn. Het staat vast dat binnen die twee jaar het kosteloos moet zijn (want Quelle) maar voor de periode daarna wordt ‘kosteloos’ uit de wet uitgelegd als ‘het mag toch wel iets kosten’.”

Wat voor factor/ berekening moet je gebruiken voor na die 2 jaar? Zou je dan weer deze manier moeten/ kunnnen gebruiken als uitgangspunt:

“In Nederland hebben we op dit moment de regel dat je bij een reparatie of vervanging na 4 van de 10 jaar 4/10e van het reparatiebedrag betaalt (…)”

Alvast bedankt voor uw antwoord!

De kosten bij de kantonrechter kunnen enkele honderden euro’s zijn als je het zelf doet. Huur je een jurist in om je te vertegenwoordigen, dan komt zijn uurtarief er natuurlijk bij. De geschillencommissie kost dacht ik 50 euro, dat is nog wel te overzien.

Het is onduidelijk óf je zo’n factor mag hanteren na die twee jaar. Ook goed verdedigbaar is namelijk dat de Nederlandse wet gewoon altijd kosteloos herstel eist - mits natuurlijk het gebrek een gevolg is van nonconformiteit. Na zes jaar zit er ook slijtage aan zo’n product, dat moet gewoon betaald worden als je dat hersteld wilt.

De vergoeding voor het inschakelen van een juridisch gemachtigde zijn forfaitair en dekken in de regel zeker niet de volledige kosten.

Maar zelfs na verstrijken van de dealine ging je in Oostenrijk gewoon op de bon als wel een nieuwe nummerplaat en geen sticker had. Oostenrijk had de wetgeving niet op tijd geïmplementeerd.

Nu ga je voor zo’n kleine boete geen dure zaken beginnen, maar stel dat het wel om substantiële bedragen gaat. Kan je dan schade verhalen in dit voorbeeld Oostenrijk, omdat men nalatig is geweest bij het implementeren van richtlijnen?

De opvatting van de ConsuWijzer komt m.i. om twee redenen niet. In de eerste plaatst staat nergens in de wet dat je bij reparatie na 4 van de 10 jaar 40% van het reparatiebedrag moet betalen. Dit kan namelijk niet volgen uit ongerechtvaardigde verrijking of de normen van redelijkheid en billijkheid. In de tweede plaatst staat er wel in de wet dat de verkoper het product kosteloos moet herstellen. Het Quelle arrest legt uit hoe de term kosteloos moet worden gezien.

Het lastige is dat bij ons nu niet uitgemaakt is hoe het gaat met conformiteitsgebreken na de twee jaar uit de richtlijn. Het staat vast dat binnen die twee jaar het kosteloos moet zijn (want Quelle) maar voor de periode daarna wordt ‘kosteloos’ uit de wet uitgelegd als ‘het mag toch wel iets kosten’.

Als de wetgeving dit standpunt had ingekomen dan had zij dat kunnen implementeren door een aparte regel daarover toe te voegen. Dat heeft ze niet gedaan. Ik meen juist dat vriend en vijand om deze reden het er over eens waren dat de term kosteloos niet voor twee uitleggen vatbaar was. België heeft dit zo aangepakt, meen ik me te herinneren.

Maar als je naar de Geschillencommissie of kantonrechter zou stappen, wat zijn dan ongeveer de kosten.

Als je de zaak zelf doet krijg je in beide gevallen alles terug. Wanneer je naar de rechter gaat en je laat vertegenwoordigen krijg je een forfaitaire vergoeding. In dat geval hangt het dus van wat je vertegenwoordiger in rekening brengt. Het voordeel van de geschillencommissie is dat het laagdrempeliger is vanwege de lagere kosten, maar het nadeel is het nog wel eens wil voorkomen dat je op een ander resultaat uitkomt dan wanneer je naar de rechter zou komen.

Hoe moet het volgens u dan gaan met conformiteitsgebreken na de twee jaar uit de richtlijn, (zie ook Quelle)?

U bent ook jurist?

Alvast bedankt voor uw antwoord!

N.a.v. post 48; begrijp ik goed dat er dus voor wat betreft de conformiteitsgebreken na de twee jaar uit de richtlijn er dus zeer veel ruimte is voor discussie (tussen koper en verkoper)?

Is er belangrijke jurisprudentie over hoe om te gaan met conformiteitsgebreken na de twee jaar uit de richtlijn?

Alvast bedankt voor uw antwoord!

De verkoper moet in beginsel het product op keuze van de consument kosteloos herstellen of vervangen. Vanwege de uitleg van het Europees Hof van Justitie beslaat deze term teven de ongerechtvaardigde verrijking problematiek, zodat dit een sanctie c.q. consequentie is geworden op het niet conform leveren.

Los van het Quelle arrest, heeft de rechtbank Zwolle geoordeeld dat de verkoper vanwege art. 7:10 lid 3 BW bij ontbinding geen recht heeft op een gebruiksvergoeding, tenzij er spraken is van ongerechtvaardigde verrijking én het uitblijven van een vergoeding naar eisen van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. Daarvan is geen sprake wanneer de koper het product slechts heeft gebruikt. Artikel 7:10 lid 3 beslaat mede de situatie waarin het product vervangen wordt. Dan zal het toch niet zo zijn dat de verkoper wel recht heeft op een vergoeding op het moment dat het product hersteld wordt?!! De wetgever heeft het kennelijk als vanzelfsprekend ervaren.

Eigenlijk kom ik er niet aan toe, maar de verkoper zou een dergelijke vergoeding sowieso moeten baseren op ongerechtvaardigde verrijking. De vergoeding waar de verkoper dan recht op zou hebben mag niet groter zijn dat de verrijking én de gemaakte kosten. Die verrijking moet dan ook nog eens ongerechtvaardigd zijn en is geen automatisme. Hiervan is sprake wanneer de koper zich toerekenbaar onzorgvuldig heeft gehandeld of als dit uit de wet volgt, maar niet als de verrijking is overeenkomen of als het een gevolg is van een kennelijke sanctie uit de wet.

Een koper die een non-conform normaal gebruik handelt niet toerekenbaar onzorgvuldig, getuige art. 7:10 lid 3 BW volgt dit ook niet uit de wet en gezien het Quelle arrest is een eventuele verrijking het gevolg van een sanctie uit de wet, zodat er van ongerechtvaardigde verrijking geen sprake kan zijn dat de verkoper geen vergoeding toekwam bij herstel.

Je tweede vraag kan ik onderscheidende wijzen beantwoorden. Ik ben geen advocaat want ik ben niet geregistreerd bij een rechtbank, dus ik kan mensen niet vertegenwoordigen wanneer het geschil gaat over meer dan 5000 euro. Naar ik begrijp gaat dit ook op voor Arnoud.

Maar dus geen jurist? http://nl.wikipedia.org/wiki/Jurist (wat Arnoud wel is)

Bron: http://blog.iusmentis.com/2009/10/02/algemene-bonte-voorwaarden-gastpost/

Alhoewel geen jurist, bedankt voor je antwoorden!

Kan je post 54 nog beantwoorden? Ben namelijk erg benieuwd of er een aantal arresten (evt. met link) zijn die als leidraad gebruikt kunnen worden (m.n. voor na de twee jaar uit de richtlijn).

Alvast bedankt voor uw antwoord!

Met LTS + 10 jaar avondschool, (3 avonden/week elektro en elektronica) + juridische interesse (2 + 2 rechtszaken gevoerd met behulp van 2 advocaten welke beiden met de eerste zaak zeiden “laten we er maar mee ophouden, ik zie er niets meer in”.
Na uitvoerige argumentatie mijnerzijds om tóch door te gaan, waarbij ik grotendeels mijn eigen verdediging samenstelde, waarna elke advocaat 2 samenhangende zaken voor mij won). Dit leverde mij, naast hun complimenten achteraf ook nog een kleine Fl. 100.000,– voor mij op.

Ook boekte ik succes en complimenten voor dossieropbouw bij een (nakende)ontslagzaak van onze oudste dochter, welke bewijsbaar boventallig aangenomen was bij een nieuwe werkgever omdat ze voor deze een zak met geld meekreeg via regelingen bij haar oude werkgever.
“Onzorgvuldig werkgeverschap waar een prijskaartje aan hangt” kreeg de nieuwe werkgever van de rechter te horen. Zielig en arm doen hielp hem niet, want zijn boeken waren al twee jaar niet door een accountant akkoord bevonden.

Toch waak ik er voor mezelf vóór te stellen als jurist. Dat schept m.i. verwachtingen tegenover hen waar je tegen opschept, die je niet (altijd) waar kunt maken.

@ Algemeen: ik merk op dat niemand de bijdrages van Alex tegengesproken heeft en dat Arnoud Alex’ standpunt deelt. Het lijkt me dus dat Alex zinnige dingen gezegd heeft.

(N.B. Ik noem mijzelf ‘taalkundige‘ maar ik heb een formele opleiding op het gebied van teksttheorie, met als interesses semantiek/pragmatiek en discoursanalyse.)

Begrijp me niet verkeerd, ik lees graag uw bijdragen en ben u ook dankbaar voor uw reacties. Ik was louter benieuwd naar uw achtergrond vanwege de kennis die u tentoonspreidt.

@Eric Walten,

Dan hecht ik toch meer waarde aan ‘Van Dale’, en hun website www.vandale.nl geeft aan bij ‘jurist’:

ju·rist de; m,v -en rechtsgeleerde

en vervolgens bij rechtsgeleerde:

rechts·ge·leer·de de; m,v -n iem die het recht bestudeerd heeft

En in dit licht bezien ben ik het eens met wat Herman als laatste zei:

“Toch waak ik er voor mezelf vóór te stellen als jurist. Dat schept m.i. verwachtingen tegenover hen waar je tegen opschept, die je niet (altijd) waar kunt maken.”

Het manco zit hem er n.m.m. in, dat ‘jurist’ geen beschermde titel is.

@Arnoud,

bedankt voor uw antwoord!

Dat de consument, die de verkoopprijs heeft betaald en zijn contractuele verbintenis dus correct heeft uitgevoerd, een nieuw goed ontvangt ter vervanging van het niet-conforme goed, levert geen ongerechtvaardigde verrijking op. Hij ontvangt slechts met vertraging een goed dat in overeenstemming is met de bepalingen van de overeenkomst, een goed dat hij van meet af aan had moeten ontvangen.

Als je deze regel toepast op de levenslange Nederlandse wetgeving, kan je dus na 8 jaar gratis een gloednieuwe koelkast eisen!?

Dat lijkt me toch een beetje onredelijk voor verkopend Nederland…

En de consument heeft recht op herstel of vervanging (de keus is aan de leverancier). Als een leverancier na twee jaar een reparatie uitvoert waarna de koelkast nog tien jaar werkt heeft de consument geen reden om vervanging te eisen.

Koelkast 10 jaar ofzo?

Vervanging lijkt mij slechts aan de orde als herstel niet mogelijk of disproportioneel duur is…