Kunnen consumenten nu vanaf 2002 met terugwerkende kracht ook het geen reeds betaald bij herstel / vervanging terug vorderen als onverschuldigt betaald?

Het gekke is dat als reparatie of vervanging niet mogelijk zijn, er bij ontbinding van de koop wél zo’n vergoeding kan worden gevraagd (punten 38 en 39 van het arrest).

Volgens punt 42 mag de verkoper wanneer dit onredelijk uitpakt vervanging weigeren. Dan kan de koop worden ontbonden en krijgt de koper zijn geld terug MINUS een vergoeding voor het gebruik tot dan toe. Schiet lekker op maar niet heus.

En verder lijkt het verbod op een regeling als de Duitse slechts voor een termijn van twee jaar vanaf de aflevering van het product te gelden. Na die tijd zou de verkoper in Duitsland dus wel een vergoeding bij vervanging kunnen vragen.

@Freeagingme: zie punt 4 van het arrest. Volgens art. 3 lid 4 van de richtlijn heeft de term kosteloos “betrekking op de kosten die gemaakt moeten worden om de goederen in overeenstemming te brengen, met name de kosten van verzending, loon en materiaal.”

(Natuurlijk zullen er vele duizenden gevallen zijn waarin de consument helemaal niet heeft gekregen waar hij recht op heeft. Probleem is dat het nogal een stap is om naar de rechter te stappen. Mooi dat de Duitse consumentenbond hier een handje hielp.)

Is het in Nederland eigenlijk mogelijk om net als in USA gezamelijk een rechtzaak te voeren?

Gezien de MvT lijkt het er inderdaad op dat het arrest ook voor Nederland van betekenis is. De gebruiksvergoeding in NL is gebaseerd op ongerechtvaardigde verrijking (zie bijv. LJN: AO8922 op www.rechtspraak.nl).

Zie ook hier wat de consumentenautoriteit verkopers vertelt. Er wordt inderdaad nauwelijks een voorbehoud gemaakt. (Op andere details lijkt de informatie daar mij trouwens ook niet helemaal kloppen. Zo lijkt het me normaal dat niet ieder product de “gemiddelde” levensduur haalt, gezien de betekenis van het woord “gemiddelde”.)

Ik vraag me nog af welke rol de termijn van 2 jaar precies speelt (punt 42 van het arrest), als die bijv. niet expliciet in de nationale wetgeving terugkomt. Ik heb het idee dat na die 2 jaar een beroep op de richtlijn niet helpt, zodat in uitzonderingsgevallen weer wél op basis van ongerechtvaardigde verrijking een gebruiksvergoeding kan worden gevraagd. Maar dit weet ik niet zeker. Bij een wasmachine die na 3 jaar onherstelbaar kapot gaat is dit wel van belang.

In ieder geval een heel interessant arrest. In het consumentenrecht zou vaker tot aan het HvJ EG moeten worden doorgeprocedeerd.

Interessant genoeg krijgt meneer Brüning zijn € 69,97 waarschijnlijk toch niet terug, want de Duitse rechter heeft al aangegeven dat hij door “richtlijnconforme interpretatie” onmogelijk aan de Duitse wet de uitleg kan geven die het Hof van Justitie nu heeft voorgeschreven. In een geschil tussen particulieren kan een rechter alleen richtlijnconform interpreteren. Hij mag niet de wet opzij zetten en direct de richtlijn toepassen.

Dus strikt genomen heeft het arrest juist meer (directe) betekenis voor Nederland dan voor Duitsland. (Alleen zal de Duitse wetgever nu wel de wet moeten aanpassen.)

Overigens geldt dit dan ook voor de kosten van aflevering van het ontbrekende, waarbij opgemerkt kan worden dat ingevolge artikel 7:12 BW de kosten van aflevering ook ten laste van de verkoper komen, zij het dat dit – ook voor de consumentenkoop – van regelend recht is (behoudens in geval van afwijking bij algemene voorwaarden). Voor aflevering van het ontbrekende is dit laatste derhalve bij een consumentenkoop met de wijziging van artikel 21 lid 2 anders, en zal dus een beding dat de kosten van aflevering voor rekening van de koper komen slechts tot gevolg hebben dat alleen de kosten van de eerste niet-correcte aflevering voor zijn rekening komen.
Er zij nog op gewezen dat bij (kosteloze) vervanging de verkoper slechts in uitzonderingsgevallen recht heeft op een gebruiksvergoeding. Zie hierover nader Parl. Gesch. Boek 7, pp. 136–137 en 141.

Heeft iemand de tekst waar naar verwezen wordt?