Als iemand bedrijfsmatig handelt, is hij verplicht zich in te schrijven in het handelsregister. Dat kan de KvK, die een dikke boterham overhoudt aan deze gedwongen nering, tenminste niet nalaten te benadrukken. Weliswaar kun je daaruit afleiden dat iemand die zich in het handelsregister heeft ingeschreven, zichzelf een bedrijf acht, maar de KvK schrijft lang niet iedereen in die zichzelf een bedrijf acht. Bovendien zal iemand die niet zeker weet of hij bedrijfsmatig handelt, zich dus ook niet inschrijven in het handelsregister.

“koper had een pup gekocht van deze fokker, maar de pup bleek chronische nierfalen te hebben”

Dan moet je denk ik eerst kijken of dit falen typisch is voor de soort. Van een koper mag verwacht worden dat hij weet dat rashonden vaak erfelijke problemen hebben, die krijg je nu eenmaal als je met erfelijkheid gaat spelen. Net zoals Maxima zich niet achteraf kan beklagen als WA niet al te snugger blijkt (in noem maar een zijstraat).

Maar ik denk ook dat een inschrijving in het handelsregister normaal gesproken duidt op de uitoefening van een bedrijf. Zelfs al zou de inschrijving eigenlijk onterecht zijn, het lijkt me dat een consument er bij een inschrijving op mag vertrouwen een consumentenkoop aan te gaan.

“Dan moet je denk ik eerst kijken of dit falen typisch is voor de soort.”
Ik denk dat je er als koper sowieso vanuit mag gaan dat een pup geen chronisch nierfalen heeft (tenzij de verkoper je daarvan op de hoogte stelt, natuurlijk). De vraag in het arrest is vooral: kan worden bewezen dat de aandoening al bij de koop aanwezig was? (Nou ja, eigenlijk draait het daarin om de vraag of de kantonrechter te Enschede bevoegd was: wel bij consumentenkoop, niet bij niet-consumentenkoop, maar zie rov. 5.19.)

Als het om een consumentenkoop ging, is art. 7:18 lid 2 BW van toepassing en is het antwoord op die vraag “ja, tenzij de verkoper kan bewijzen dat de hond op het moment van de koop gezond was”. En dat is waarschijnlijk heel moeilijk, zo niet onmogelijk.

Is het geen consumentenkoop, dan is het de koper die het bewijs moet leveren dat er op het moment van koop al iets mankeerde aan de hond.

Overigens is het criterium “handelen in de uitoefening van een beroep of bedrijf” ook van belang voor het van toepassing zijn van de zwarte en grijze lijst (art. 6:236/237 BW).

Denk ik ook, maar Arnoud begon vanuit de positie van de verkoper die niet weet of hij commercieel bezig is. De heuristiek “sta je ingeschreven bij de KvK” lijkt me dan beperkt nuttig, want om je daar in te schrijven had je jezelf die vraag al moeten beantwoorden.

“Ik denk dat je er als koper sowieso vanuit mag gaan dat een pup geen chronisch nierfalen heeft”

Niet bij raszuivere honden. Dalmatiërs hebben bijvoorbeeld een 25% kans blind te worden; om het ras zo puur mogelijk te houden moeten fokkers bewust met een klein genbad werken, en dat leidt niet alleen tot verkoopbare uiterlijke kenmerken, maar ook tot ingebouwde “defecten”. Dat weet je dus als je bij een fokker koopt.

Er was laatst een interessante tussenuitspraak in de zaak skeptici vs. kwakzalvers, waarin de rechters zeiden dat je als je zorg verkoopt, je ook verantwoordelijk bent voor de kwaliteit van die zorg, of je nu kwakzalver bent of niet. Ik kan me voorstellen dat een rechter naar analogie daarvan zegt dat als je je voordoet als een fokker met verstand van zaken, je daar ook op mag worden afgerekend, of je dat nu onder een professionele of amateuristische vlag doet.

“Ik kan me voorstellen dat een rechter naar analogie daarvan zegt dat als je je voordoet als een fokker met verstand van zaken, je daar ook op mag worden afgerekend, of je dat nu onder een professionele of amateuristische vlag doet.”
Sterker nog, de (on)deskundigheid van de verkoper speelt maar een beperkte rol bij de toepassing van art. 7:17 BW. (Non-conformiteit is dus iets heel anders dan dwaling, waar deskundigheid een veel grotere rol speelt.)

Je mag verwachten dat de hond de eigenschappen bezit die voor een “normaal gebruik” nodig zijn. De afwezigheid van chronisch nierfalen is m.i. zo’n eigenschap, of het ras nu ziekelijk is of niet. Het risico voor een slecht exemplaar wordt door art. 7:17 bij de verkoper gelegd. Die kan dat in de verkoopprijs verwerken.

Maar het beantwoorden van de vraag of er hier sprake is van consumentenkoop is dus niet van belang voor het vaststellen van de deskundigheid van de verkoper. Het gaat om de mogelijkheid een beroep te doen op het bewijsvermoeden van art. 7:18 lid 2 BW. (Een consumentenkoop zegt bovendien ook niets over de deskundigheid van de verkoper, denk aan een supermarkt die af en toe laptops verkoopt.)

Het risico bij non-conformiteit rust op de verkoper, maar los daarvan moet nog wel bewezen worden dat er al bij aflevering sprake was van non-conformiteit. Voor dat laatste is van groot belang of er sprake is van consumentenkoop. Voor het eerste niet.