Hij vindt het onrechtvaardig dat de rechten van de uitvoerende artiest veel eerder verlopen dan de rechten van de componist. Misschien zit daar ook wel iets in?

Hij heeft inmiddels de rechten verloren op zijn eerste opnames, maar wij kunnen die opnames nog steeds niet vrij gebruiken. Daarvoor moeten we wachten tot 70 jaar na de dood van de componist. Ik denk ook niet dat die oude nummers nu voor de helft over de toonbank zullen gaan, want de prijs wordt toch bepaald door de markt. Maar ik zal eens kijken wat Hugenholtz hiertegen heeft in te brengen.

Nu begrijp ik trouwens die samenwerking met The Young Ones!

Maar ja, waarom hebben uitvoerende artiesten dan geen sociale of morele rechten? (Of voor mijn part: waarom componisten dan wel?)

Want?

Kijk, ik schrijf niet voor niets ‘misschien’. Ik heb al opgezocht wat de rechtvaardiging is die Hugenholtz ervoor geeft, en die vind ik persoonlijk nou ook niet direct overdonderend overtuigend.

Verder lijkt het nadeel dat de maatschappij ondervindt van verlenging van de bescherming voor uitvoerende artiesten mij redelijk beperkt, als je in aanmerking neemt dat die opnames op basis van het auteursrecht beschermd blijven. Het lijkt mij dat vooral de rechthebbenden op het auteursrecht zouden worden benadeeld door verlenging van de bescherming voor uitvoerende artiesten.

Ik besef dat er ook opnames zijn van oude werken (van lang geleden gestorven componisten) die alleen door naburige rechten worden beschermd. Maar goed, wat stelt die bescherming precies voor? Je mag die liedjes gratis zelf inzingen en verkopen. Alleen die ene uitvoering is beschermd. De “prijs” die de maatschappij betaalt is dan toch een stuk lager dan wat het auteursrecht de maatschappij kost.

Ik pleit niet voor het één of het ander, maar deze samenvatting overtuigt mij nog niet. Voorlopig denk ik dat het aan de politiek moet worden overgelaten, waarbij het natuurlijk wel zo aardig is als de politiek laat blijken zich in de materie te hebben verdiept.

Zoals Hugenholtz c.s. al aangeven: met die rechtvaardiging komt de EC niet. In plaats daarvan worden al lang weerlegde varianten van het emotionele beroep op mededogen met de “poor starving artist” van stal gehaald.

Overigens: ik heb een bruine schoen. Ik wil een bruineschoenrecht. Volgens mij is dat een natuurrecht. Ik hoef dat verder niet te rechtvaardigen, ik hoef er alleen maar op te wijzen dat ik van alle belastingbetalers elk jaar een kleine bijdrage moet ontvangen. Waarom? Omdat het onrechtvaardig is dat uitvoerende muzikanten wel geld van de burger krijgen, maar eigenaren van een bruine schoen niet. Daar zit een scheefheid, dat zie je zelf toch ook wel in? Politiek, ga aan het werk. Mensen hebben al veel te lang het genoegen kunnen smaken zonder te betalen van de aanblik van mijn schoen te genieten.

Als jij een nieuw exemplaar bruine schoen fabriceert, dan kun jij op basis van het eigendomsrecht verhinderen dat ik dat exemplaar meeneem. Het eigendomsrecht is zelfs eeuwigdurend.

Met belasting hebben naburige rechten niets te maken. En als ik zeg politieke keuze dan beroep ik me niet op het natuurrecht.

Met het argument van de “poor starving artist” ben ik het ook niet eens, vooral omdat die artist het al 50 jaar heeft kunnen zien aankomen (of is die termijn van recentere datum)? Het lijkt mij niet goed om de beschermingstermijn voor reeds bestaande uitvoeringen te verlengen (en al helemaal niet voor werken waarvan de naburige rechten al zijn verlopen). Voor nieuwe uitvoeringen zie ik daarentegen veel minder bezwaren tegen een uitbreiding van de termijn.

En nogmaals, vrijwel al die werken blijven hoe dan ook nog heel lang beschermd door het auteursrecht. Het is vooral de rechthebbende op dat auteursrecht die “beroofd” wordt, want die verkeerde jarenlang in de gerechtvaardigde veronderstelling dat hij na verloop van tijd helemaal zelf zal kunnen bepalen wat er met een uitvoering van het werk gebeurt.