Ik kan je relaas goed volgen en het klinkt ook redelijk, echter maak je toch een cruciale denkfout. Ook al weet je wie de auteur of kunstenaar is, dan heb je nog steeds zijn expliciete toestemming nodig om zijn werk te openbaren. Als je die toestemming niet hebt, dan weet je zeker dat je mogelijk inbreuk om iemand anders zijn auteursrecht maakt. En dat geldt dus ook voor die tientallen, misschien wel honderden mensen die het bewuste werk ook willen. Verder is een webmaster of een auteursrecht hebbende natuurlijk ook niet verplicht om te antwoorden op je verzoek om zijn werk te gebruiken. De auteursrechthebbende is de eigenaar en die heeft het exclusieve recht om naar zijn eigen goeddunken te doen en laten met zijn werk wat hij wil.

Dat verwijderen en excuses maken, slaat dus ook nergens op. Als je doelbewust inbreuk maakt op het auteursrecht van iemand anders, en die auteursrechthebbende kan aantonen daardoor schade te lijden, dan is het niet meer dan redelijk dat de (reële) schade wordt vergoed. Als ik de ruiten van jouw huis in gooi, dan wil je vast ook dat ik de schade vergoed.

De huidige auteursrechten wetgeving bevalt mij op cruciale punten niet, maar juist het feit dat je automatisch, zelfs zonder dat het je daardoor de intentie hebt, toch auteursrechtelijke bescherming geniet, is één van de juist goede zaken aan de auteursrechten wetgeving, die vooral goed uitpakt voor (amateur en kleine) auteurs.

Ik denk hier dus precies het tegenovergestelde over. Zou het niet een goed idee zijn om een auteur uitsluitend auteursrechten te ‘verlenen’ als deze hier expliciet een melding van maakt? Hoe gigiantisch veel foto’s staan online waarvan de auteurs eigenlijk zo iets hebben van: “Och, het maakt mij niet uit als iemand mijn foto wil gebruiken.” Maar dit kan nu dus niet omdat ik eerst toestemming moet gaan vragen, en de auteur niet te bekennen is.

(Nu is het feitelijk niet eens mogelijk om iets in het publiek domein te publiceren. Dit voelt voor mij echt heel vreemd aan. De auteurswet voelt voor een groot deel vreemd aan eigenlijk.. Beetje frustrerend soms.)

Gelukkig zijn er steeds meer afbeeldingen die onder een Creative Commons licentie worden gepubliceerd, en die vaak wel bruikbaar zijn voor bloggers en website-enthousiasten (wel even de voorwaarden doorlezen). Ik gebruik die bron bijvoorbeeld ook voor achtergrondmuziek voor mijn zelfgemaakte video’s die ik op YouTube zet.

Ik zou het wel mooi vinden als de wet zo zou worden aangepast, dat ‘hobbyisten’ iets vrijer gelaten zou worden om plaatjes te gebruiken zonder toestemming. Websitebeheerders met slechts een stuk of 10 bezoekers zouden voor doorsnee foto’s weinig of niets hoeven te betalen, mits ze weggehaald worden als de fotograaf bezwaar maakt. Je zou de fotograaf recht kunnen geven op de met de illegale foto gemaakte winst, zodat niet-commercieel gebruik mogelijk wordt.

Dat lijkt mij nogal overkill. Je kunt m.i. niet het auteursrecht radicaal omgooien alleen omdat dat prettig zou zijn voor het internet. Beter lijkt het me dan om een soort rechtsvermoeden aan te nemen dat de persoon die iets op internet zet, daarmee impliciet toestemming geeft voor bepaalde vormen van hergebruik. M.i. werkt het nu al zo: wie een tekst op een website zet mag er niet over klagen dat zijn tekst wordt gekopieerd naar de computer van een bezoeker.

Dus wie op internet een mooi plaatje tegenkomt voor zijn blog mag dat plaatje voor zijn blog gebruiken, tenzij stond aangegeven dat dat niet mag en totdat de rechthebbende bezwaar maakt. Zoiets lijkt mij wel (bijv. jurisprudentieel) in te passen in ons auteursrecht.

Maar ook als je het zonder (expliciete) toestemming plaatsen van een plaatje als inbreuk ziet, is dat nog geen aanleiding voor “u krijgt een boete van 2000 euro”. De rechthebbende kan geen boete claimen, wel de schade. Dan moet er wel aantoonbaar schade zijn.

Een oplossing heb ik niet…

Mogelijk kunnen de teksten op de weblog als beoordeling gezien kunnen worden.
Lid 1 ligt zoals al eerder aangegeven moeilijker. Maar bij een afbeelding op de site van de auteur of kunstenaar(es) zelf mag men toch wel ter goeder trouw van uit gaan dat dit rechtmatig openbaar is gemaakt.
Aan lid 2 kan men volgens mij voldoen door de afbeelding puur als verduidelijking aan te brengen, en dus niet te pontificaal of te groot.
Lid 4, het vermelden van de bron waaronder de naam van de maker, blijkt dus ook moeilijk. Echter bij kunstwerken die men beoordeelt zal volgens mij altijd wel duidelijk zijn wie de maker is, anders weet men niet waar men mee bezig is. Het begin van lid 4, “voor zover redelijkerwijs mogelijk”, lijkt wel uitkomst te bieden. De bron (ik neem voor het gemak aan de website waar je de afbeelding vandaan haalt) kan volgens mij ook altijd vermeld worden. Als het achterhalen van de maker zo onmogelijk blijkt, mag men dus ook best zonder deze te vermelden citeren.

Laat ik een kort voorbeeld noemen: Als de weblogger een artikel over labradors publiceerd en daarin bijvoorbeeld een vergelijking maakt dus het karakter van de labradors en st bernards (beoordeling) kan ik me voorstellen dat het gebruiken van een afbeelding van een andere site gebruikt mag worden ter verduidelijking van het onderwerp. En dus ook het gebruik van een deeplink.