@Erik: klopt, dat is vaak een discussiepunt. Schilders verwijzen dan graag naar boekenauteurs, die houden ook de auteursrechten als jij een exemplaar van een boek koopt. Maar van een schilderij wordt vaak maar 1 exemplaar gemaakt, en het is dan niet evident dat de rechten dan bij de schilder zouden moeten blijven. Als je het schilderij koopt van de schilder, zou je het mee kunnen nemen in de koopovereenkomst (wel schriftelijk doen!).

Ik denk dat dit niet opgaat, omdat je op die manier niet het (schilder)werk tentoonstelt, maar een van dat werk afgeleid werk, nl. een foto van het schilderij. Die foto is zelf geen “teken-, schilder-, bouw- of beeldhouwwerk” meer, zodat art. 23 Aw niet ziet op handelingen noodzakelijk voor de openbare tentoonstelling van die foto op de website.

Het lijkt me dat je op grond van art. 23 Aw een schilderij fotografisch mag reproduceren in een folder die voor de verkoop van het schilderij wordt uitgegeven. Waarom dan niet in de vorm van een tentoonstelling op je website?

Anders zou namelijk de eigenaar, bezitter of houder van een illegaal gemaakte foto van een schilderij op basis van art. 23 Aw zonder toestemming van de schilder die foto in het openbaar tentoon kunnen stellen. Dat lijkt mij niet te kloppen.

Het lijkt me dat je op grond van art. 23 Aw een schilderij fotografisch mag reproduceren in een folder die voor de verkoop van het schilderij wordt uitgegeven.

Zeker. De reproductie van het schilderij en de uitgave van de reproductie in de folder zijn noodzakelijk voor de verkoop van het fysieke kunstwerk.

Waarom dan niet in de vorm van een tentoonstelling op je website?

Omdat je dan de fotografische reproductie tentoonstelt, en niet het fysieke kunstwerk.

Dus ik denk dat “werk” in art. 23 Aw het fysieke kunstwerk is, en niet het “abstracte werk” waarvan het fysieke kunstwerk een expressie is.

Dit omdat het artikel via artikel 12 lid 1 toelaat “de openbaarmaking van eene verveelvoudiging van het () werk”

Bedoel je hiermee dat art. 23 Aw ook van toepassing is op iedere verveelvoudiging van een “teken-, schilder-, bouw- of beeldhouwwerk of een werk van toegepaste kunst”? Dat lijkt mij neer te komen op het lezen van “werk” in art. 23 Aw als “het abstracte werk” waarvan het kunstwerk een expressie is. Ik vermoed dus dat dit niet het geval is.

Misschien zit ik ernaast, maar het lijkt me dat er met jouw lezing meer wordt toegestaan dan de bedoeling is van art. 23 Aw (zie 2e alinea van #7).

Je kunt aan die toestemming voorwaarden verbieden, bv. de kwaliteit van de foto of een naamsvermelding. Dit kun je dan het beste in een contract vastleggen zodat er achteraf geen geschil over ontstaat.

Je kunt om rectificatie vragen bij de desbetreffende schrijfster. Ik meen - zeker als het boek al is uitgegeven en in de schappen ligt - dat het lastig wordt de rectificatie door te voeren. Als er een website aan het boek is gekoppeld kun je vragen om rectificatie aldaar.

De uitgever van het boek kun je er nog op aanspreken. Afhankelijk van de afspraak tussen de schrijfster en de uitgever kunnen zij tevens auteursrechten bezitten en voor deze morele rechtelijke claim verantwoordelijk zijn. Hoe zij dit dan regelt met de schrijfster is dan niet jouw probleem. Rectificatie op de site van de uitgever gedurende de periode van een een maand én opvallend op de voorpagina en later elders op de pagina lijkt me een mooie compensatie. Je kunt zelf vast wat voorwaarden daaraan bedenken en dit op papier zetten. Ik ben je graag te hulp om daar een extra paar ogen over te laten gaan, mocht je dit hebben neergeschreven.

Dat het stukje nietszeggend is geworden, is enigszins subjectief te noemen. Ik weet ook niet precies wat je bedoeld. Echter dat het niet is geworden wat jullie hadden afgesproken, dan is van belang dat jullie emailverkeer als contract wordt gezien. En daar waar consensus is geweest over de vormgeving, tekst (afgezien van latere kleine correcties), en kwaliteit daar moet aan beantwoord worden. Oftewel: afspraak = afspraak, email = contract = nakomen. Je kunt hier (nogmaals) een rectificatie voor vragen.

Conclusie: Echter over het geheel genomen stem ik in met Arnoud Engelfriet: ga na wat je belang is en of je moeite wilt doen om dit te hebben gecorrigeerd. Je zult waarschijnlijk geen terugroepactie voor elkaar krijgen. Echter een prominente rectificatie op een website (mét link naar je eigen website) lijkt me een realistische mogelijkheid.

Laat me weten als ik je bij het eea van dienst kan zijn omtrent de verwoording van je verzoek tot rectificatie.

Onder het verveelvoudigen van een werk van letterkunde, wetenschap of kunst wordt mede verstaan het vastleggen van dat werk of een gedeelte daarvan op enig voorwerp dat bestemd is om een werk ten gehore te brengen of te vertonen.

Zolang dit voor privégebruik is, is er vooralsnog geen probleem, dat valt binnen de thuiskopie-exceptie. De commerciële uitbuiting ervan is - zoals je begrijpt - uit den boze en vereist toestemming van de rechthebbende (artikel 16b Auteurswet).

Als inbreuk op het auteursrecht op een werk van letterkunde, wetenschap of kunst wordt niet beschouwd de verveelvoudiging welke beperkt blijft tot enkele exemplaren en welke uitsluitend dient tot eigen oefening, studie of gebruik van de natuurlijke persoon die zonder direct of indirect commercieel oogmerk de verveelvoudiging vervaardigt of tot het verveelvoudigen uitsluitend ten behoeve van zichzelf opdracht geeft.

Rechten doen gelden
De rechthebbende (houder van auteursrechten zoals je het noemt) en de auteur kunnen inderdaad rechten doen gelden. De rechthebbende houdt de economische exploitatierechten en kan deze dus te gelde maken. De auteur kan zijn morele rechten inroepen. Daaronder valt: de naamsvermelding, zie hierboven reactie 17-20, of een zelfs verbod op openbaarmaking, maar dan mag het door gebruikte origineel ook niet eerder openbaar zijn gemaakt anders valt het onder de zogenaamde uitputtingsregeling. Onder het recht om te openbaren valt namelijk ook het recht om dit NIET te doen.

Kostenloos afstaan
Rechthebbende kunnen je niet dwingen - althans niet juridisch - je digitale bestand kostenloos af te staan of te vernietigen. Je hebt het bij het juiste eind dat ze je slechts kunnen beperken in je handelingen: verveelvoudigen en openbaarmaken, maar er zijn tal van wettelijke excepties die uitzonderingen weergeven:

* Gebruik ter promotie van een tentoonstelling valt onder het beeldcitaatrecht (mits de bron ervan wordt weergegeven: auteur,titel,jaartal).
* Kopiëren naar een andere harde schijf valt in principe binnen de thuiskopie-exceptie.
* Zodra je echter USB-sticks aan gaat bieden met deze scans erop, dan is er gebruik van het auteursrecht en dat valt niet onder een wettelijke exceptie te vangen.
Als de auteur de scans van je wilt ‘vorderen’ en dreigt met het inroepen van zijn auteursrecht dan weet je nu dat dat een gepasseerd station is. Immers de scan is gemaakt onder de kopie-exceptie. Jij maakt geen verdere inbreuk op de vermenigvuldiging en openbaarmaking. Wat mij betreft heb jij hier gewoon een product gemaakt/dienst geleverd, waarvoor (ook de auteur) gewoon moet worden betaald.

Succes, hoop dat je wat meer zekerheid hebt over de status van je scan.

Stel dat ik een schilderij, ander kunstwerk of ander uniek voorwerp bezit, mag ik daar dan inderdaad alles mee doen wat ik wil, even afgezien van de auteursrechten natuurlijk. Mag ik bijvoorbeeld het werk aanpassen of vernietigen?

Stel dat ik “De Nachtwacht” door Rembrandt van Rijn zou kopen van het Rijksmuseum, mag ik daar dan een paar figuren bij schilderen? Mag ik het in brand zetten, door de shredder halen? Maakt het hierbij nog uit of de schilder nog in leven is of niet?
Ik meen ooit gehoord te hebben dat er een wet tegen dit soort handelingen bestaat, maar ik heb deze nog niet kunnen vinden.

Bij een schilderij met nog levende schilder zou dat laatste een probleem zijn omdat je dan zijn reputatie aantast met jouw ‘prutswerk’ maar bij zulk oud werk geldt dat niet.

In Nederland gaat de uitoefening van die rechten door erfgenamen slechts dan door als die uitoefening van die rechten uitdrukkelijk is toegekend aan de erfgenamen. Echter in sommige landen wordt de duur van de uitoefeningsmogelijkheid gekoppelt aan de duur van de economische auteursrechten (in NL: 70 na dood van de auteur) en in weer anderen landen komt dat recht onbeperkt toe aan erfgenamen of - voor zover er bijvoorbeeld geen erfgenaam is - een organisatie van de overheid; Roemenië en Frankrijk hebben dat.

Dus onder de noemer “schending van de morele rechten van de auteur”, mogen aanpassingen dus niet altijd.

Ik vraag me af of het nodig is voor schilderijen en andere kunst. Meestal zijn dergelijke werken zo duur dat niemand die ze koopt, ze vervolgens wil vernietigen. Een heel enkele excentrieke miljardair misschien, maar heeft het zin daar wetgeving voor te maken? Wetten moeten mijns inziens de regelmatig voorkomende zaken regelen en niet de uitzonderlijke gevallen die eens in de honderd jaar gebeuren.