Internetrecht door Arnoud Engelfriet

En daar waren we dan weer. Met dank aan Peter die voldoende Zweeds beheerst om in de comments gisteren enkele belangrijke stukken van het vonnis in de Pirate Bay-zaak te vertalen. De rechtbank besteedt in de 107 pagina’s vonnis uitgebreid aandacht aan hoe TPB werkt en hoe dit juridisch gekwalificeerd moet worden.

TPB heeft zowel een zoekfunctie om Torrent-bestanden te zoeken als een tracker om, gegeven een torrent, in contact te komen met mensen die het bijbehorende werk aanbieden. Allereerst betoogt de rechtbank dat filesharen een vorm van openbaarmaken (”communication to the public”) van de werken is, omdat in beginsel iedereen toegang krijgt tot het werk. Je hoeft alleen maar de torrent te hebben, en die is op een vrij toegankelijke website te vinden immers.

Het uitwisselen van bestanden via peer-to-peer netwerken zonder toestemming is dan een inbreuk op auteursrecht. Doe je dat opzettelijk en grootschalig, dan pleeg je een misdrijf. Daarom gooit de rechtbank het voor TPB op medeplichtigheid aan dit misdrijf. Iets dat in Nederland ook geprobeerd is bij Releases4U/Shareconnector, maar die werden vrijgesproken omdat er geen bewijs was dat mensen ook werkelijk via de hashcodes van die sites werken hadden uitgewisseld.

De Zweedse rechtbank heeft minder moeite met dat punt. Er moet worden bewezen dat het misdrijf (uitwisseling zonder toestemming) plaatsgevonden heeft. Dat is geen probleem, want op de site van Pirate Bay zelf zijn statistieken te zien hoe veel seeds beschikbaar zijn. Ook zouden torrentclients rapporteren aan TPB dat ze een werk volledig gedownload hebben. Die feature ken ik niet trouwens, maar misschien bedoelen ze daarmee dat een client meldt dat hij geen peer meer is maar een seed. Maar hoe dan ook, melden dat X mensen het werk gedownload hebben dankzij TPB is natuurlijk mooi bewijs dat X mensen het auteursrecht geschonden hebben.

Medeplichtigheid onder Zweeds recht werkt als volgt (pagina’s 62 en 63 van het vonnis, met dank aan Peter):

In overeenkomst met wat eerder aangevoerd is zal, volgens hoofdstuk 23, paragraaf 4, niet alleen degene die een misdrijf begaat (hoofdmisdrijf) veroordeeld worden, maar ook iemand die met raad of daad bijgedragen(*) heeft (medeplichtigheid). Deze bepaling is toepasbaar op alle misdrijven waar een gevangenisstraf op kan volgen. Strafrechtelijk vervolgd kan worden degene die fysiek of psychisch bijgedragen(*) heeft aan een misdrijf. De medeplichtige zal uitvoering van het hoofdmisdrijf makkelijker hebben gemaakt. Niet wordt vereist dat het handelen van de medeplichtige noodzakelijk was voor het uitvoeren van het hoofdmisdrijf. Medeplichtig is zelfs degene die slechts in onbeduidend geringe mate heeft bijgedragen aan het hoofdmisdrijf.

(*) bijgedragen: Hier staat in het zweeds “främja”, wat een heel brede betekenis heeft. Het kan betekenen bijdragen, helpen, stimuleren, bevorderen, maar zelfs zoiets als reklame maken voor, of iemand wijzen op iets.

Waarom is TPB medeplichtig volgens het vonnis:

Door het in de lucht houden van een website met goed uitgebouwde zoekfuncties en eenvoudige middelen voor uploaden en opslag, alsmede het met elkaar in kontakt brengen van individuele bestandsdelers middels de aan de site gekoppelde tracker, heeft, volgens de rechtbank, de Pirate Bay, het misdrijf vergemakkelijkt en daarmee daaraan bijgedragen.

Vervolgens kijkt de rechtbank of men de vier verdachten aansprakelijk kan houden voor dit strafbaar feit. Zijn zij verantwoordelijk te houden voor wat er gebeurde, en was het hun bedoeling dat dit zou gebeuren? Net als in Nederland is voor medeplichtigheid in Zweden opzet nodig. Een mes uitlenen maakt je niet medeplichtig aan moord, maar een mes uitlenen aan een boos iemand die aankondigt zijn schoonmoeder op te gaan ruimen wel.

Verantwoordelijk waren ze (Google Translate):

The defendant’s conduct is characterized by a partnership in which each person known to each other’s involvement and roles. They have acted and worked as a “team”, with the common objective to further develop The Pirate Bay, both technically and commercially. The district court found at an overall assessment that also Peter Kolmisoppi Sunde and Carl Lundström have been involved in The Pirate Bay operations to such an extent that they, together with Fredrik Neij and Gottfrid Blackholm Warg, may be deemed to have been responsible for the organization, administration, programming, financing and operation of file-sharing service on the way the prosecutor argues.

Was er sprake van opzet? Daarvoor moet je, in het geval van auteursrechteninbreuk, weten dat er inbreuken gepleegd worden door illegaal uitwisselen. De vier verdachten betoogden dat zij niet wisten van specifieke inbreuken, zodat ze niet medeplichtig kunnen zijn aan die inbreuken. Maar dat gaat niet op. De opzet hoeft niet op een specifieke inbreuk gericht te zijn (Google Translate):

It is instead sufficient for them to have had the intent to the fact that copyrighted materials were present in the website (see NJA 2007 p. 929). It is, inter alia, through the questioning of the defendants and the letter from the rights holders that have been published on the website The Pirate Bay, and e-mail correspondence, which talks about the activities as piracy, clear that the defendants had knowledge that the copyright protected protected works available via the website and shared via the tracker was within the framework of The Pirate Bay’s activities.

De verdediging bracht nog de regeling over aansprakelijkheid van providers ter tafel. Bittorrent-trackers en torrentsites zijn een “dienst van de informatiemaatschappij” waarbij informatie van anderen wordt doorgegeven. Volgens Europese regelgeving zijn hun aanbieders daarmee in beginsel niet aansprakelijk voor de inhoud van die dienst. Maar dan moet je wel reageren op een takedown verzoek. En dat deed TPB niet, zodat ze niet onder deze regeling kunnen vallen.

Bij Tweakers nog aandacht voor BREIN dat zoals altijd creatief met jurisprudentie omgaat en betoogt dat met dit vonnis Nederlandse ISP’s kunnen worden verplicht om TPB te blokkeren. Niet dus. Er hangt hoger beroep, dus dit vonnis heeft geen werking. Verder ben ik me niet bewust van enige wettelijke plicht om zaken te blokkeren die elders illegaal zijn verklaard.

Arnoud

Toch nog een verrassende uitspraak. In 107 pagina’s juridisch Zweeds krijgen vier Pirate Bay-beheerders een jaar cel en gezamenlijk 2,7 miljoen euro boete opgelegd. Dit na een proces dat de Piratenbaaiers niet geheel serieus leken te nemen, en waarin de eisers vele steken lieten vallen (niet-aangemelde getuigen en bewijs, stellingen die men al heel snel moest laten vallen, en noem maar op). Dat Pirate Bay dan alsnog veroordeeld wordt, verbaast me nogal.

De reden? Tsja, mijn Zweeds is nogal roestig en een Engelstalig vonnis is nergens te vinden. Dus dat valt niet mee. Google Translate heeft een hoog bork-bork-bork gehalte, maar kort gezegd: medeplichtigheid aan strafbare inbreuk op auteursrechten. Dit omdat men “behulpzaam” is bij de inbreuk door de zoekmachine en de tracker aan te bieden. Een bijzonder algemeen en vaag criterium, dat in het vonnis niet echt uitgewerkt lijkt te zijn (maar nogmaals, het is 107 pagina’s Zweeds dus ik kan er overheen gelezen hebben).

Heeft het enig praktisch gevolg? Nee. De site blijft gewoon open. Het vonnis slaat alleen op de vier beheerders - en die gaan in hoger beroep tegen dit vonnis. De Pirate Bay zelf, laat staan Bittorrent in het algemeen, is dus niet illegaal verklaard, en het heeft al helemaal geen gevolg voor Nederlandse torrentzoekmachines of trackers.

Wordt vervolgd, en nee dat was geen woordspeling.

Arnoud

Weet u nog, die keiharde botsing tussen OPTA en SURFnet? Ik was het ook helemaal vergeten, maar gelukkig meldde ISPam het. SURFnet heeft bij de rechter gelijk gekregen: zij zijn geen openbare internetaanbieder en hoeven zich dus niet bij de OPTA aan te melden.

Wie internet-toegang aanbiedt aan “het publiek”, moet zich registreren bij de OPTA en heeft allerlei plichten zoals het aftapbaar maken van hun netwerken. Een besloten netwerkaanbieder hoeft dat niet. Denk aan een bedrijfsnetwerk. Maar hoe zit het met SURFnet, dat toch een vrij groot netwerk heeft en daarmee alle universiteiten en andere onderwijsinstellingen van internettoegang voorziet?

De OPTA vond de doelgroep zo groot dat deze neerkwam op “het publiek” zoals de Telecommunicatiewet dat bedoelde. De uitleg van de telecomtoezichthouder was dat het ging om de vraag of de groep vooral onderling wil communiceren, zoals bij een bedrijfsnetwerk, of dat de groep vooral naar buiten wil, het grote boze internet op. Maar dat criterium neemt de rechter niet over: dat het “ook om communicatie met een ieder die gebruiker is van internet” gaat, “acht de rechtbank geen omstandigheid om te kunnen spreken van een openbare dienst dan wel openbaar netwerk.”

In het vonnis wordt de doelgroep van SURFnet als “beperkt” aangemerkt:

De rechtbank [is] van oordeel dat de kring aan wie [SURFnet] haar diensten aanbiedt, wel degelijk beperkt is te achten. Die kring is immers onder één (doel)groep te scharen, namelijk instellingen die zich richten op wetenschappelijk onderzoek en hoger onderwijs. Naar het oordeel van de rechtbank is dit een voldoende afgebakende groep. Die groep is niet toegankelijk voor het algemene publiek.

Mooi voor SURFnet dus, maar ik zit me nu wel af te vragen of meer ISPs hier gebruik van kunnen maken. Als je dus kennelijk een mooie geformuleerde doelgroep kunt aanwijzen en je alleen daarop richt, dan ben je geen openbare internetaanbieder? Is “KPN Zakelijk Draadloos Internet” dan een private aanbieder omdat alleen bedrijven erop mogen? Hm.

Arnoud

In Remy Chavannes’ onvolprezen Nu.nl-column van afgelopen zaterdag stond een opvallende conclusie:

Fotografen in heel Europa zullen voortaan eerst toestemming moeten vragen voordat zij een medemens fotograferen – al is het alleen maar om afspraken te maken over het verdere gebruik van de foto. De rechters hebben erover nagedacht, maar misschien toch niet lang genoeg: het lijkt me een rechtsregel die in de praktijk massaal geschonden gaat worden.

Het gaat om het Reklos vs Griekenland-arrest van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens. De tekst is alleen beschikbaar in het Frans, en mijn Frans is wat minder goed dan dat van Remy, vandaar dat ik er nu pas op terugkom.

In deze zaak stond het grondrecht op privacy van artikel 8 EVRM centraal. Dit grondrecht werkt ook door in het portretrecht: het publiceren van een portretfoto kan een inbreuk op iemands privacy zijn. Maar nu gaat het Hof verder: het enkele nemen van de foto levert al een inbreuk op de privacy op.

Uit de verrassend goede Google-vertaling van het arrest:

The image of an individual is one of the main attributes of his personality because it derives its originality and allows it to differentiate itself from its peers. The human right to protect its image is an essential component of his personality and assumes primary control of it by the individual.

Oftewel: iemands portret is een wezenlijk onderdeel van die iemand, en daarom dient die persoon zo veel mogelijk zeggenschap te hebben over zijn portret. Daarom mag hij niet alleen publicatie maar ook het vervaardigen van portretfoto’s verbieden. “Otherwise, an essential attribute of personality could be held captive by others without any control on its possible future use.”

Chavannes concludeert hieruit dat ook de foto’s van het Unox-meisje op het strand niet gemaakt hadden mogen worden, maar ik betwijfel of je zo ver kunt gaan. Er speelde mee dat de foto in een duidelijke privéomgeving (een ziekenhuis) werd gemaakt. Op de openbare weg heb je ook wel privacy, maar minder dan in een ziekenhuis. Bovendien lijkt het me volstrekt onwerkbaar voor fotografen en filmers om ook op de openbare weg aan iedereen toestemming te vragen die voor de camera komt.

Arnoud

Een vraag die ik regelmatig krijg: [mijn buren / de vereniging van eigenaren / de huisbaas] [heeft / hebben] camera’s opgehangen waarmee ook mijn [huis / erf / auto / tuin] gefilmd wordt. Mag dat?

Cameratoezicht, oftewel een camera ophangen en de beelden opnemen, is aan regels gebonden. De belangrijkste is art. 441b Wetboek van Strafrecht, dat kort gezegd elk opzettelijk filmen of fotograferen van personen met een aangebrachte camera in de openbare ruimte verbiedt, tenzij dit duidelijk aangekondigd is. Hangt er dus geen bordje, of erger nog is de camera verdekt opgesteld, dan kun je zonder meer eisen dat de camera wordt weggehaald.

Hangt de camera in het zicht en is duidelijk dat er wordt gefilmd, dan is dat in principe niet strafbaar. Wel kan het een privacyschending opleveren. Daarover deed in 2007 het Gerechtshof Leeuwarden uitspraak. Niet elk filmen van de openbare weg is een schending van de privacy. In dat arrest ging het over de vraag of iemand zijn auto mocht filmen als die aan de weg stond geparkeerd:

In dat licht acht het hof het plaatsen van een camera, gericht op de auto van [de eiser] en het tonen van die beelden op een monitor, waarbij ook een gedeelte van de Rijksweg in beeld is, als zodanig niet in strijd met het privacybelang van weggebruikers … In wezen komt dit gebruik van de camera en het observeren van de auto overeen met hetgeen [de eiser] met het blote oog zou waarnemen vanuit zijn raam indien hij overging tot verwijdering van de daarvoor geplaatste bosschage.

Opmerkelijk nog is dat het CBP zegt:

Bewaking van de straat is niet uw verantwoordelijkheid, daar moet het videocameratoezicht stoppen.

Ik kan geen basis in de wet of jurisprudentie vinden voor deze uitspraak. Artikel 441b Strafrecht en het hierboven aangehaalde arrest bevestigen juist dat je ook de openbare weg mag filmen, zolang dat maar geen inbreuk op de privacy van anderen oplevert. Het is dus niet automatisch een privacyschending, maar filmen met een bewakingscamera kan wel inbreuk op de privacy opleveren.

Andermans erf of huis filmen is een ander verhaal. Het is strafbaar (art. 139f Strafrecht) om mensen te filmen in een woning of andere “niet voor het publiek toegankelijke plaats” - maar wederom alleen als dat niet aangekondigd is. Als de bewakingscamera van de buren dus jouw oprit filmt, dan is dat niet strafbaar.

Wel lijkt het me zeer snel een inbreuk op de privacy om andermans erf of huis te filmen met zo’n bewakingscamera. Op die grond kun je dus eisen dat de buurman de camera wegdraait. Maar dat zal niet altijd lukken: in deze zaak werd de camera bij een deurbel geen privacyschending geacht, ondanks dat daarmee de deur van de daarnaast wonende buurvrouw te zien was.

Arnoud

Een lezer mailde me:

Hoe bewijs je dat iets op internet heeft gestaan? Als je iemand aanspreekt op bv. inbreuk op auteursrecht, is de kans aannemelijk dat hij bij een aanmaning de documenten direct van internet verwijdert. Nu kan je screenshots en foto’s maken, en je kan zelfs derden vragen de pagina’s te bekijken en daar eventueel over te getuigen, maar is dit voldoende?

Er zijn geen harde regels over bewijs in dit soort rechtszaken. Je mag alles aanvoeren en laten zien waarmee je je stelling aannemelijk maakt. Het is aan de rechter om te bepalen hoe veel waarde hij aan iets toekent. Over het algemeen zijn ze sceptisch bij beweringen dat screenshots fake zijn, zeker als daar geen onderbouwing bij komt met bv. wat er dan wel stond.

Ik zou bij een sommatie naar een inbreukmaker altijd een screenshot meesturen. Dan heb je bewijs, de brief met die screenshot zit ook bij hem in het dossier en hij zal moeten reageren. Ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand dan zegt “die screenshot is fake”.

Als je echt zekerheid wil, print dan de pagina uit en ga ermee naar de Belastingdienst. Die dateren alles waar ze een stempel op kunnen zetten. Dateringsdiensten zijn eigenlijk voor uitvinders die hun werk willen beschermen, maar voor deze situatie (en voor bewijs van echtheid van e-mail) kan het ook goed. En het is nog gratis ook.

Alleen, vooraf screenprints maken en dateren is leuk, maar dit wordt pas een probleem als de wederpartij in de rechtszaal ineens begint te roepen dat de screenshot fake is. En dan ben je al te laat om nog de Belastingdienst te laten stempelen. Dus ook dit biedt geen 100% zekerheid. Maar die heb je ook niet nodig: je moet de rechter overtuigen dat jouw verhaal aannemelijker is dan dat van de wederpartij. Theoretische mogelijkheden zijn daarbij minder belangrijk dan wat zich in jouw concrete geval kan hebben voorgedaan. Als je geen van beiden een computerdeskundige bent, dan is de kans klein dat er met de HTML-codes geknutseld is of dat er fake sites gebouwd zijn.

Arnoud

Een aantal lezers (met name Juerd) is het al opgevallen: sinds kort kun je je abonneren op discussies waar je aan meedoet. Hierdoor hoef je niet steeds terug naar een blogbericht om te zien of er nog gereageerd is sinds jouw bijdrage, maar krijg je per reactie een mail voor elke nieuwe reactie.

Om je abonnementen te beheren, zit er in elke mail een speciale link. Hier zit een code aan vast, zodat je niet zomaar andermans abonnementen kunt gaan beheren als je een e-mailadres weet. Deze code is gebaseerd op een zekere vorm van zwarte magie, waardoor het kan gebeuren dat oude codes niet meer werken. In dat geval zul je moeten wachten op een volgende reactie, of er zelf eentje moeten plaatsen, zodat je weer een verse link krijgt.

Verder is op veler verzoek een editfunctie ingebouwd. Je kunt je eigen commentaar gedurende 15 minuten na plaatsing aanpassen. Handig voor die taalfout of dat ontbrekende woord dat je pas bij teruglezen ziet, of wanneer je erachter komt dat Wordpress net iets anders met HTML codes omgaat dan je dacht. Het is uiteraard niet de bedoeling dat je je reacties inhoudelijk aanpast als je binnen dat kwartier door anderen erop aangesproken wordt.

Missen jullie nog meer dingen qua functionaliteit van deze blog?

Arnoud

De man die anderhalf jaar geleden naaktfoto’s van Manon Thomas verspreidde, is donderdag door de rechtbank in Leeuwarden veroordeeld tot een taakstraf van 180 uur en een maand voorwaardelijke gevangenisstraf. Dat meldde nu.nl, dat overigens in april zelf op de vingers getikt werd door de Raad van de Journalistiek voor het linken naar de foto’s. Door het verspreiden van de foto’s en een filmpje heeft hij Thomas beledigd en bovendien opzettelijk inbreuk gemaakt op het auteursrecht van Thomas’ partner die het materiaal maakte.

Het stuk auteursrecht lijkt me duidelijk: zonder toestemming andermans foto’s of films verspreiden is inbreuk. De kwestie van de belediging ligt ingewikkelder. Beledig je iemand door een naaktfoto te bpuliceren?

Het publiceren van het filmpje merkte de rechtbank in het vonnis aan als een aantasting van de eer en goede naam van Manon Thomas. Daarbij deed het er niet toe dat de film zonder commentaar werd verspreid, zoals de verdachte had betoogd. Die vond dat iets pas belediging kan zijn als je een mening uit, het tonen van een filmpje zou slechts een feit zijn zonder kwalificatie. Maar nee:

De rechtbank is van oordeel dat door het plaatsen van bovengenoemd filmpje op het internet verdachte inbreuk heeft gemaakt op aangeefsters recht op onaantastbaarheid van haar lichaam en het respect waarop iemand als mens, als zedelijk wezen, aanspraak mag maken. Derhalve is aangeefster in een ongunstig daglicht gesteld en in haar eer en goede naam gekrenkt.

Een dik jaar geleden werd het verspreiden van naaktfoto’s van je ex nog als smaad (smaadschrift) aangemerkt, op ongeveer dezelfde gronden. Het verschil tussen smaad en belediging is, kort gezegd, dat het bij smaad om een beschuldiging van een concreet feit gaat. “Je bent een dief” is dus smaad, “je bent een eikel” is een belediging (tenzij je vindt dat iemand werkelijk de vrucht van een eikenboom is). Bij dat vonnis werd niet specifiek gemotiveerd welk feit het nu zou zijn.

Ik gebruik deze gebeurtenis wel eens in presentaties over privacy en internetrecht. Wat mij daarbij opvalt, is dat mensen hierbij toch vaak zeggen dat Thomas toch wel een zekere eigen schuld heeft: had ze die foto’s maar niet moeten laten maken “als bekende Nederlander”. Maar als ik de casus verplaats naar henzelf, dan wordt het ineens een heel ander verhaal. Enig idee waarom dat zou zijn? Het stelen van een foto van een BN’er is toch net zo erg als het stelen van een foto van een Onbekende Nederlander?

Update: zie het hoger beroep.

Arnoud

Als je een eenmanszaak hebt of anderszins een eigen domein of bedrijf wilt dan gelden de wetten van de privacy opeens niet. In feite ben je vogelvrij.

(1) De SIDN kent de regel dat de eigenaar van een .nl domein met volledige NAW gegevens + naam opzoekbaar moet zijn. Volgens mijn webhost (/registrar) is daar niets aan te veranderen. Voor .eu domeinen geldt dat niet. Daar zijn het de gegevens van de host/registrar.

(2) De KvK verkoopt al sinds jaar en dag alle gegevens aan marketingbureau’s en erger. Gevolg: een wildgroei aan “telefoonboeken” op het internet waar ik compleet met adres en telefoon buiten mijn wil in sta. Waarvan sommigen mij ook nog met (snail)mail bestoken voor allerlei zogenaamd gratis registraties. Veel spam aan mijn bedrijfsmailadres.

Daarnaast kan iedereen ook tegen betaling op het web alle gegevens, inclusief mijn naam opvragen. Als het bevolkingsregister op deze wijze zou werken zou de wereld te klein zijn. Dat heb je er nu van als je dit soort registraties aan een particuliere partij overlaat. Op mijn eigen site staan geen telefoonnummer en adres. Op die van de zoekmachines wel. Voor de KvK bestaat er niet zoals een keus of je zo wel vermeld wilt worden. Voor de SIDN ook niet.

Dit zit me al vrij lang dwars. Aanleiding voor deze hartekreet is: SP wil einde verkoop KvK-gegevens aan Google. Zelf had ik al correspondentie over met de KvK (zie onder) over een iets beperkter zaak en ik heb er weinig vertrouwen in. Ze zouden voor alle eenmanszaken en aanverwant een complete informatiestop (behoudens aan in de wet geregelde partijen) moeten invoeren totdat iedereen per mail of anderszins is benaderd voor expliciete toestemming omtrent de welke informatie op welke wijze ter beschikking wordt gesteld. Daarnaast zouden alle partijen die m.i. ten onrechte informatie hebben gekregen aangeschreven moeten worden met een aanbod tot terugname en een verbod op het verder verspreiden of verhandelen. Informatie in het kader van het economisch verkeer zou uitsluitend geleverd mogen worden met instemming of geïnitieerd door de ingeschrevene zelf. Aan de SIDN weet ik niet hoe te beginnen. Ik vind dat mijn privacy hiermee geschonden wordt. Als Arnoud een idee heeft hoe daar iets tegen te doen wil ik best meebetalen, graag met zo veel mogelijk anderen. Wel graag een poging om dat proces winstgevend te maken.

Aan: info@amsterdam.kvk.nl

Verzonden: 19-06-2008 14:57

Onderwerp: Kamer van Koophandel stelt mailadressen beschikbaar zonder toestemming ?!

Er heeft mij recent ongewenste mail bereikt waarin expliciet wordt vermeld dat ik die kreeg vanwege mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel. Als eenmanszaak verkeer ik in de gelukkige omstandigheid dit te mogen melden bij spamklacht.nl. Hetgeen ik ook gedaan heb. Het betreft onder andere mail van:

MKB Ondernemers [no-reply@consumercompany.nl] Baantraject Mailing [info@brumaenpartners.nl]

Maar het is absoluut niet de bedoeling van het verstrekken van mijn emailadres aan de KvK dat dit wordt verstrekt voor dit soort doeleinden. Bij iedere opgaaf van een mailadres hoort volgens mij expliciet gevraagd te worden of dit adres aan derden verstrekt mag worden en zo ja voor welke doeleinden. Bij mijn weten is dat bij inschrijving bij de Kamer van Koophandel niet het geval en in ieder geval kan ik mij dat voor mijzelf niet herinneren. Graag verneem ik van u wat u hieraan denkt te gaan doen. Daarbij ga ik er van uit dat u naast maatregelen voor de toekomst ook reeds geleverde adressen van de betreffende afnemers terugneemt.

Van: xxxxx@amsterdam.kvk.nl Namens Post-Amsterdam Verzonden: vrijdag 20 juni 2008 10:02 Onderwerp: Betr.: Kamer van Koophandel stelt mailadressen beschikbaar zonder toestemming ?!

Geachte heer ,

Het handelsregister is een openbaar register dat door derden geraadpleegd kan worden. Derden die het handelsregister raadplegen kunnen wij niet beletten om die openbare gegevens in hun bestand op te nemen. ……

Wel hebben wij inmiddels bij uw inschrijving in het handelsregister een zogenoemde “non-mailing-indicator” geplaatst. Deze indicator zorgt ervoor dat uw adres en overige communicatiegegevens, bij selectie voor mailingdoeleinden door derden, niet meer wordt vermeld. ……

Victor Onrust

<lter wille van mijn gemoedsrust en vrijheid van meningsuiting schrijf ik onder dit pseudoniem>

<kijk ook eens op mijn blog: http://onrust.volkskrantblog.nl >

Een lezer mailde me:

Ik hoor van steeds meer mensen op Twitter dat hun ‘baas’ ook op Twitter komt en ze gaat volgen. Over het algemeen vinden ze dat niet zo fijn en zie ik dat ze voorzichtiger worden in wat ze zeggen. Dit roept volgens mij interessante juridische vragen op. Mag je bijvoorbeeld onder werktijd twitteren, maar dan wel je baas blokken? Of heeft die recht om te zien wat je uitspookt?

Voor twitteren onder werktijd gelden dezelfde regels als bij ander internetgebruik: dat mag, maar met mate en het mag je werk niet hinderen. Ook heb je rekening te houden met bedrijfsbelangen. Je mag dus geen beursgevoelige informatie via een tweet naar buiten brengen als je werkt bij een beursgenoteerd bedrijf. Uitvinders die hun grote ontdekking per Twitter naar buiten brengen, beperken daarmee de kans op octrooi.

Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens heeft bepaald dat je ook onder werktijd, en zelfs met de apparatuur van de baas, privégesprekken mag voeren, mits dus met mate. Sterker nog, je werkgever mag niet zomaar monitoren en opnemen wat jij privé allemaal uitspookt. Pas bij concrete aanwijzingen dat je je werk verzaakt, mag deze jou gaan volgen en ingrijpen. Je hebt een redelijke privacyverwachting op het werk, aldus de jurisprudentie.

Maar bij Twitter heb je heel weinig privacyverwachting, want je maakt zelf die gegevens openbaar en dus mag je baas die ook lezen. Natuurlijk heb je het recht om hem te blokken, maar er zijn genoeg manieren waarop hij alsnog te weten kan komen wat je zegt.

Als je vanwege je baas voorzichtiger gaat worden in wat je twittert, dan is dat volgens mij wel een teken dat je zelf al weet dat je niet helemaal netjes bezig bent. Toch?

Arnoud