Uit de PDF van Wagenaar blijkt echter dat niet die onzekerheid op zichzelf het probleem is, maar dat je moet betalen om aan die onzekerheid mee te mogen doen, en dat je niet aan de hand van de werkelijke waarde een inschatting kunt doen. Dat laatste lijkt me een raar criterium: bij veilingen komt het zeer dikwijls voor dat de uiteindelijke verkoopprijs van een goed sterk afwijkt van wat vooraf, vaak door professionele taxateurs, is ingeschat, maar in het algemeen doet niemand daar moeilijk over.

Blijft over het moeten betalen om mee te mogen doen. Je moet kosten maken om überhaupt kans te maken, en daarin zit het grote verschil met een normale veiling, waarbij het meedingen niets kost, en de “verliezer” dus eigenlijk niet verliest.

Dit lijkt me de kern van de zaak. Wagenaar benoemt het duidelijk, maar Hirsch Ballin heeft het over een heleboel aspecten, maar verzuimt te vermelden waarin deze veiling afwijkt van andere. Je zou aan de hand van zijn analyse makkelijk kunnen denken dat ‘ie helemaal af wil van veilen per opbod.

Een veiling bij opbod is altijd te winnen als je maar genoeg geld meeneemt. Zo ook voor de Hollandse veiling: gewoon meteen op die knop drukken. Bij deze centenveiling lukt dat niet. Je kunt altijd maar met 1 cent verhogen, waardoor je nooit zekerheid hebt, ongeacht hoe behendig je bent of hoe goed gevuld je portemonnee is.

Als je genoeg geld meeneemt, en genoeg tijd hebt om een potentieel heel lange biedstrijd aan te gaan. Dat is van toepassing op een normale Engelse veiling, maar bij Goudkoorts ook. Het is niet minder een kwestie van geld, of je de veiling wint of niet, als je bereid zou zijn er veel aan uit te geven. Je bent echter ook geld kwijt als je het product niet wint, en dat is een risico dat je bij een normale veiling niet hebt.

De prijs is zo goed als betekenisloos. Het “bieden” kan daardoor bijna oneindig doorgaan tegen 90 cent per bod. Dat maakt het een kansspel en geen veiling.

Stel, een biedstrijd blijft steken bij 20 euro rond, maar het product is 200 euro waard. Je kunt nu tegen betaling van bedrag X een bod uitbrengen van € 20,01, waarmee je dus 200 - 20,01 - X hebt “verdiend” (bespaard). Na nog eens duizend biedingen (waarbij de uitbaters van de site inmiddels weer zo’n duizend euro hebben verdiend) staat het bedrag echter op 30 euro rond. Je kunt nu nog maar 200 - 30,01 - X verdienen door je bod uit te brengen. Kan het bieden oneindig doorgaan? Nee, want hoe dichter je bij die 200 komt, hoe minder men geneigd zal zijn om nog mee te doen. Dat verschilt niet van een veiling waarbij het bieden gratis is. Alleen zal, doordat het bieden hier gruwelijk duur is, de drempel veel lager liggen. De prijs blijft echter relevant, en dat zal de uitbater van de site desgevraagd vast wel met grafiekjes duidelijk kunnen maken: naarmate het goed duurder wordt, zit er steeds meer tijd tussen de biedingen. En na een tijdje is die tijd groter dan de vooraf bepaalde timeout, en eindigt daarmee de veiling.

Dat het een kansspel is, is mij wel duidelijk (door het document van Wagenaar), maar ik heb nog wel het gevoel dat men daarvoor in het algemeen de verkeerde of onvolledige argumenten aanhaalt.

Of een artikel wat in werkelijkheid 200 Euro waard is nu op 20 of op 30 Euro staat maakt weinig uit voor de vraag of mensen wel of niet door zullen gaan met bieden. Het enige dat daarbij telt is of ze er nog een keer weer die 90 cent voor over hebben.

Als de biedingen regelmatig in de buurt komen van de werkelijke prijs zou het een veiling zijn. Maar dat doen ze niet. Volgens Wagenaar gaan de meeste goederen voor ongeveer 300% van de waarde weg. Dus in dit geval 600 Euro gedeeld door 90 cent. Dat zijn zo’n 660 biedingen. Maakt 6,60 Euro. Dat benadert de werkelijke prijs natuurlijk van geen kant. En heeft daardoor nauwelijks effect op het biedgedrag.

Dus de baten veranderen gedurende de “veiling” nauwelijks (grofweg 200 Euro als je wint). En de kosten zijn constant per kans (90 cent). De totale kosten zijn direct afhankelijk van het aantal kansen wat je wilt hebben.

Als je wilt begrijpen wat dit is, helpt het om in te zien dat de geboden prijs weinig tot geen rol speelt. Niet voor de aanbieder van het spel zelf en - belangrijker - ook niet voor de deelnemers. Het zijn alleen de biedkosten die betekenis hebben.

“Het enige dat daarbij telt is of ze er nog een keer weer die 90 cent voor over hebben.”

Naarmate het bod hoger wordt, hebben waarschijnlijk steeds minder mensen er 90 cent voor over om het gokje te wagen. Daarom is de prijs niet betekenisloos. Maar ik val in herhaling.

“Als de biedingen regelmatig in de buurt komen van de werkelijke prijs zou het een veiling zijn.”

Dat vind ik een *BIZAR* criterium. Ik ben bij zat veilingen geweest waarbij de bedragen geen enkele relatie leken te hebben met de daadwerkelijke waarde. Vertel je me nu dat dit geen veilingen waren? Hoe moet je je uitnodiging voor zo’n evenement dan schrijven, vraag ik me af? “We gaan verkopen per opbod. Of we het een veiling mogen noemen, dat zien we achteraf wel.”

“Volgens Wagenaar gaan de meeste goederen voor ongeveer 300% van de waarde weg.”

Dit staat haaks op jouw stelling dat de prijs “zo goed als betekenisloos” zou zijn, ook al toon je wel duidelijk aan dat mijn rekenvoorbeeld niet reëel is.

“En de kosten zijn constant per kans (90 cent).”

Maar blijft de kans gelijk per bieding? Ik verwacht dat naarmate de veiling langer voortduurt, de kans steeds groter wordt omdat de tijd tussen biedingen toeneemt. Het zou wel interessant zijn om hier informatie over in te kunnen zien.

Hirsch Ballin doelt daar ook op als hij zegt: “Voor de bieders is echter niet inzichtelijk hoeveel bieders er zijn en hoeveel die bieders al hebben geboden.” Want daar zou je mogelijk wel uit kunnen afleiden hoe de kans verandert.

Wat betreft het gebrek aan transparantie over het aantal bieders en de biedgeschiedenis in het algemeen: is dat, los van het kansspelverhaal, überhaupt wel toegestaan?

Blijft over het moeten betalen om mee te mogen doen. Je moet kosten maken om überhaupt kans te maken, en daarin zit het grote verschil met een normale veiling, waarbij het meedingen niets kost, en de “verliezer” dus eigenlijk niet verliest.

Mag een veilinghuis een toegangsprijs vragen op grond van dit criterium?

Een andere vraag:
Ik verzin een nieuw spel (X). Is er een procedure om er achter te komen of voor het spelen van dit spel een kansspelvergunning nodig is? (Anders dan “gewoon doen en achteraf voor de rechter uitvechten.”)

nu nog wachten tot ik em ook binnenkrijg i.p.v. een doos met stenen.