Een goed mes heeft een scherpe punt. Om een begin te maken in bijvoorbeeld groenten met gladde velletjes als paprika of tomaat. Of om mooie figuurtjes te kunnen snijden. Een wortelbloempje zie ik me met zo’n mes zonder punt toch echt niet maken.

‘Als maar genoeg fabrikanten dit soort messen maken.’ Maken is een… - over verkopen gesproken: wie wil zo’n antineersteekmes? Mensen die verwachten dat ze ooit een onbedwingbare lust tot steken zullen krijgen?

Tsja.

- Auto’s waarbij de boordcomputer met een startonderbreker is gekoppeld aan een programma dat elke keer voordat je wilt starten een psychologische test bij je afneemt, om er zeker van te zijn dat je je geen gekke ideeën in je hoofd haalt?

Nieuwe sportartikelen, zoals:
- honkbalknuppels uit een speciaal ontwikkeld nieuw materiaal dat uitstekend geschikt is om een bal mee weg te slaan, maar dat het spontaan begeeft zodra je er een deel van het menselijk lichaam mee raakt?
- voor de boogschutters onder ons, worden het misschien wel zuignapjes?

Oh en laten we vuurwapens niet vergeten, allemaal ombouwen zodat een chip als het ware de kern van het wapen vormt met een klein besturingssysteempje erop. Dit natuurlijk van Microsoft. Uiteraard krijg je op het moment dat je wilt schieten een dialoogje met: “Are you sure?” en als je niet snel genoeg reageert en iemand anders zou jou eerst raken dan krijg je een “fatal error” of een “blue screen of death”.

Het is een gekke zaak dat verantwoordelijkheid voor wat je met een produkt kunt doen zo ver gevorderd is. Ik hoop dat we hier in ieder geval niet zo’n claimcultuur krijgen als in een zeker land aan de andere kant van de Atlantische Oceaan.

Over het onderwerp zelf: het is toch al zo dat rechters kijken naar het *doel* waarvoor software is ontwikkeld?

Derde wet: de helft van de discussie gaat vervolgens

… over de vergelijking.

Deze wetten zijn algemener te maken - elke discussie over Internetrecht zal vroeg of laat verzanden in discussie over de toepasselijkheid van gemaakte vergelijkingen.

Dit ‘antineersteekmes’ is een leuke kapstok voor die wetten. Volgens mij is de reden dat de maker ze bedacht heeft echter niet z’n eigen angst voor aansprakelijkheid, maar de angst van mensen dat ze zullen worden neergestoken (door indringers, of familie) - met hun eigen keukenmes.

Schneier legt het verband met de research waar de messenmaker het in het oorspronkelijke artikel over heeft: “Doctors’ kitchen knives ban call“.

Door die angst is er een markt voor de messen.