Reactie op Pascal: provider of beheerder, volgens mij spreekt de wet van de “leverancieer van informatie diensten”, een heel breed begrip.

Ook niet als de beheerder niet controleert wat er op zijn site wordt geplaatst. De beheerder heeft zijn site met een bepaald doel (informatie verzamelen over… / discussieforum bieden over….) ingericht en daar kan (en zal vaak) een noodzaak aankleven om in de gaten te houden wat er op die website gebeurt.

Een website is in zijn algemeenheid niet hetzelfde als de louter technische faciliteit die een hosting provider biedt. Ik snap dat jij vanuit je copyleft visie (en met het oog op de zaakjes die je voert voor FTD en anderen) liever anders zou zien en het daarom blijft roepen, maar doe svp niet of het een voldongen feit is dat een site beheerder als een hosting provider kan worden gezien! Sterker nog: afgaande op jurisprudentie lijkt het tegenovergestelde als leidend te worden gezien.

Bij de laatste bijeenkomst van de Vereniging voor Media en Communicatierecht ging het over deze materie. In het bijzonder over de vraag naar onrechtmatigheid van publicaties op Internet op grond van de Wbp. De conclusie was dat de rechtmatigheid van publicaties over personen op internet zowel op grond van onrechtmatige daadsrecht als de Wbp bestreden kan worden. De afweging die voor het bestaan van de Wbp in lijn met het Vondelparkarrest gemaakt diende te worden valt nu samen met de afweging in de Wbp (ihb art 8 onder f). De Wbp heeft de toen al bestaande zorgvuldigheidsnormen voor publicaties over personen geinternaliseerd. Het maakt dus - in theorie!- juridisch niet zoveel uit of je je als eiser beroept op onr. daad of op de Wbp.

Deze uitspraak betekent dat dit niet het geval is als het gaat om een verantwoordelijke die zich mogelijk kan beroepen op art 6:196c BW. Als de onrechtmatigheid gestoeld wordt op de Wbp is dat beroep volgens de Vzr niet mogelijk. Als de onrechtmatigheid volgt uit art 6:162 BW dan is dat beroep wel mogelijk. Dat is een opmerkelijke conclusie. De verhouding tussen het aansprakelijkheidsrecht en de Wbp wordt door deze uitspraak volgens mij nog verder in de war gestuurd.

De MvT bij de implementatie van 2000/31/EG zwijgt volgens mij over art. 1 lid 5 onder b.

Het is overigens opmerkelijk dat de beveiliging van de gegevens hier relevant wordt geacht. De verplichting tot beveiliging van gegevens lijkt me niet echt relevant bij publicaties van persoonsgegevens. Het gaat er om of de publicatie rechtmatig is. Als dat niet zo is dan ben je er al. Als dat wel zo is dan hoeven de gegevens in beginsel niet beveiligd te worden, tenzij de publicatie slechts rechtmatig is als deze tot een bepaalde groep beperkt is.

Uit de Nederlandse jurisprudentie over de aansprakelijkheid van websites voor onrechtmatige bijdragen van derden volgt volgens mij ook dat de vraag of art. 6:196c BW van toepassing is mogelijk minder interessant is dan de vraag wat op grond van art. 6:162 BW geldt. Er zijn maar weinig uitspraken waar de vraag of art. 6:196c van toepassing is doorslaggevend wordt geacht voor de mate van de beperking van aansprakelijkheid. Dat komt mede doordat de vereisten van de hosting safe harbour voortkomen uit algemene tort law beginselen. Zolang de rechter niet strenger is dan die regels is de vraag naar de reikwijdte van de hosting safe harbour overbodig. Zowel voorstanders als tegenstanders van een toepassing van de hosting bepaling op (ongemodereerde) bijdragen van derden op websites kunnnen hun standpunt dus blijven verkondigen zonder tegengesproken te worden door de Nederlandse rechter.

Dank voor jullie reacties. Ik ga er nog eens wat dieper induiken.

Dit laat wel onverlet dat het wel wenselijk kan zijn dat websites onder de bescherming zouden moeten vallen. Art 6:162 is dusdanig globaal van aard dat elke toetsing een sterk ad hoc karakter krijgt. Het toekennen van bescherming op basis van 6:196c vormt een verduidelijking van tot nu toe minder duidelijke gedragsregels. Websites als mininova en FTD, maar ook martijn, internetoplichting, marktplaats etc. hebben best een belang bij toekenning van een minimum bescherming. Is die hobbel voor een klager genomen ligt de bal uiteraard nog steeds bij de rechter om op basis van 6:162 te toetsen. Dit is hoe ik er tegenaan kijk.

Eens. Dat was volgens velen het idee van art 12-15 Ecomdir en het idee van de Amerikaanse bepalingen waar deze van afgekeken zijn. Dat idee is mislukt om tenminste twee redenen:

1. Er vallen gehele categorieen tussenpersonen buiten de regeling, zoals zoekmachines. (Zie mijn artikel in Computerrecht).

2. Het betrof een compromis tussen de ISPs en de rechthebbenden. Afgaande op de tekst van de richtlijn is slechts traditionele ISP activiteit overduidelijk te brengen onder art 12-15. En dan is er nog veel onduidelijkheid over de betekenis van die artikelen. Voor online service providers is er veel onduidelijkheid ipv rechtszekerheid. De Europese Commissie lijkt voorlopig niet te weten wat ze met de situatie aanmoet. De nieuwe commissie zal er iets mee moeten gaan doen.

Ik had er al eens een vraag over opgeworpen, maar nu is er dan echt een rechtszaak over gevoerd: mag je foto’s of filmpjes van je minderjarig kind op internet zetten? De kantonrechter Almelo vindt van niet, maar maakt daarbij wel onderscheid tuss…

\