Zelfs indien moet worden aangenomen dat op de openingspagina van de site niet was vermeld “door in deze gids te zoeken stemt u in met de voorwaarden”, doch dat slechts een button “voorwaarden” werd getoond en dat door het aanklikken van die button de voorwaarden konden worden geraadpleegd, moet worden aangenomen dat NTS door de gids te raadplegen zich aan die voorwaarden heeft gebonden. Immers, van een professionele bezoeker van de site mag worden verwacht dat hij begrijpt dat de “voorwaarden” waar hij op eenvoudige wijze kennis van kan nemen, (onder meer) voorwaarden zijn die Netwise aan het gebruik van de gids wenst te verbinden. Van NTS, die heeft gesteld voor haar reclamedoeleinden gebruik te maken van bestanden zoals door Netwise aangelegd, mag voorts worden verwacht dat zij ermee bekend is dat beheerders van dergelijke bestanden niet altijd gediend zijn van oogsten en spammen, zodat zij rekening moet houden met een verbod op dat soort activiteiten in de gehanteerde voorwaarden.

Verder was er sprake van 1706 sleepers, waarbij destijds slechts een tiental bewezen werd en als overtuigend werd beschouwd.

@Hans: waar ga jij sleepers voor gebruiken dan?

Verder staat in het vonnis niet zo gek veel over die sleeper-entries, maar die zaak geeft imho wel aan dat door wat meer sleeper entries in je databank te zetten, je deze veel beter/makkelijker als bewijslast kan gebruiken zonder deze _allemaal_ individueel te (hoeven) bewijzen.

Maar laten we zeggen dat het waar ik wel zit (en vooral ook hoe ik er zit) altijd handig is om juist als het nog niet te laat is aan dat soort dingen te denken. Me overal mee bemoeien is mijn vak… ben ik goed in.

Overigens zat er in dit geval een extra moeilijkheid in. Want als ik het goed begrijp was het een bestand met bedrijven waaruit een relatief kleine selectie (alleen de café’s) misbruikt werd. Dat zou kunnen betekenen dat het totale aantal sleepers misschien wel groot genoeg was maar dat het aantal sleepers binnen de subset (te) klein was. Wat de poging om ze niet te hoeven openbaren begrijpelijk maakt.

Als die sleeper werkelijk uniek is in het bronbestand, dan MOET deze daaruit overgenomen zijn.

Die vind ik iets te makkelijk. Als de naam GrandCafe is op de Hoofdstraat, hoeft enkel ‘toevallig’ nog het huisnummer & stad overeen te komen. Dat _kan_ natuurlijk toeval zijn. Gebeurt dat echter met 10 dingen, dan absoluut niet meer.

Je zit hier met een lastige balans. Hoeveel sleepers moet je in je database stoppen om redelijk zeker te weten dat je je copyright kan bewijzen en afdwingen in een rechtbank? Hoeveel kan je er in stoppen voordat je gegevens zodanig “vervuild” zijn dat de waarde van de feitelijke gegevens er van daalt?

Uiteindelijk gaat het hier, net als in de hele media-industrie, om de waardering van het produkt. Kennelijk is het relatief eenvoudig om een produkt te kopieren en te distribueren als je moderne middelen als het Internet gebruikt. Het afdwingen van een bepaald prijsniveau is daardoor niet langer haalbaar meer. Je kan hoog of laag springen, maar je zult er mee moeten leren leveren dat je als producent over alles wat je publiceert de controle gewoon kwijt bent. De mens is “groot” geworden door anderen te kopieren. Vanaf de eerste rotstekeningen en het getrommel op holle boomstammen doen wij elkaar al na. Dat is heel even anders geweest. We hebben een paar honderd jaar boekdrukkunst en de fonograaf van Edison is ook nog geen 20 jaar oud. Ik denk dat de mensen die in “publishing” zitten maar gewoon blij moeten zijn met de poen die ze er uit hebben weten te halen en moeten accepteren dat mensen weer gewoon zijn gaan doen wat ze al honderdduizenden jaren doen, elkaar na-apen en kopieren.