iedere handeling, omissie, gedraging, voorstelling van zaken of commerciële communicatie, met inbegrip van reclame en marketing, van een handelaar, die rechtstreeks verband houdt met de verkoopbevordering, verkoop of levering van een product aan consumenten;

De door de handelaar verrichtte (oneerlijke) handelspraktijk houdt geen rechtstreeks verband met de verkoop(bevordering) van de cartridges, de klant is bijvoorbeeld vrij om deze in een andere winkel te kopen.

De kosten van een apparaat zijn meer dan alleen maar de aanschaf. Als we hert hebben over garantie dan stelt de wet dat er een periode is gedurende welke men een deugdelijke werking van een apparaat mag verwachten. Als dat zo is dan is er dus een te verwachten gebruiksduur, dan wel een te verwachte volume aan prints dat je met zo’n printer zou maken.

Het te verwachten volume aan prints is ook een functie van het verwachte volume aan prints per jaar van de koper. Als de koper een printer koopt om maar weinig uitdraaien te maken, dan zal hij niet gauw een nieuwe cartridge nodig hebben. (Ligt er mogelijk ook aan hoe snel die cartridges uitdrogen.)

Hoe dan ook, bedankt voor de leerzame post :).

Maar dan een ander voorbeeld van misleiding… Via de Microsoft winkel kost ik recentelijk een upgrade voor Windows 7 voor mijn computer. Ik gebruik een Enkelse Vista versie en de site gaf nergens iets over taalkeuzes aan. Aangezien de upgrade zowel de 32-bits alsmede 64-bits ondersteunde had ik het idee dat welke versie ik ook kreeg, deze gewoon een upgrade zou kunnen doen. Dus uitgepakt en geprobeerd te upgraden. Bleek niet te kunnen want Vista klaagde over het taalverschil en kon dit niet oplossen…
Resultaat? Bij een andere zaak een Windows update gekocht voor de Engelse Windows versie en stom toevallig een oudere laptop van mij ook maar een upgrade gegeven naar een Nederlandse Windows versie. (Ook die had een Engelse Vista versie maar deze mocht opgeschoond worden dus poef! Schoon…)
Wel weer lastig dat de 64-bits versie niet wil installeren als je al een 32-bits Vista versie draait. Ten minste, het is mij niet gelukt…

bedrieglijk beweren dat het product slechts gedurende een zeer beperkte tijd beschikbaar zal zijn of dat het slechts onder speciale voorwaarden gedurende een zeer beperkte tijd beschikbaar zal zijn om de consument onmiddellijk te doen beslissen en hem geen kans of onvoldoende tijd te geven een geïnformeerd besluit te nemen;

Maar wat is de schade die iemand heeft wanneer diegene er in trapt?

Maar wat is de schade die iemand heeft wanneer diegene er in trapt?

Doet mij denken aan de nieuwe auto die ik dit jaar heb gekocht. Ik kreeg een aanbieding om mijn oude auto in te ruilen en zou er een VDO Daytona routeplanner bij krijgen ter waarde van €1100. Mijn oude auto was al 10 jaar oud en ik wilde deze wel inruilen dus aanbod geaccepteerd, maar aangezien ik ook al een TomTom had, wilde ik dat VDO ding eigenlijk niet. Alleen zou de prijs van de auto dan maar €200 omlaag gaan, want dat was wat dit ding werkelijk waard was. Toch maar meegenomen zonder deze in te laten bouwen want ik vind wel iemand die hem wil hebben…
Alleen, recentelijk keek ik ook even na hoe populair dat apparaat is. Blijkt dat de fabrikant gestopt is met het maken van routeplanners. Ze verloren er teveel op door de zware concurrentie. Dus nu heb ik een routeplanner die niet meer verkocht wordt en waarvoor ondersteuning wel lastig te krijgen zal zijn. De waarde van dat apparaat is nog verder gedaald en bereikt een aardig nulpunt opdit moment. De reclame waarin dit apparaat werd aangeboden was dus redelijk misleidend te noemen. (Want het waardeverschil tussen de advertentie en de werkelijkheid is best groot.) Maar goed, de dealer heeft mij op andere manieren ook gematst, mede ook door een hogere prijs te geven voor mijn oude auto, die door schade al minder waard was geworden.
Welke schade ik hierdoor heb? Naar mijn gevoel niet veel. Tja, ik heb een rare routeplanner die niemand wil hebben… Een routeplanner waarvan ik voor de aanschaf al wist dat deze vrijwel niets waard was.

Geeft wel aan dat je moet oppassen bij de aanschaf van nieuwe auto’s, als het om die extra items gaat. Die worden vaak duurder aangeprijst zodat het lijkt dat je wel erg veel waarde krijgt voor je geld. In werkelijkheid zijn dergelijke items veel minder waard…

Is de NRC niet een code ingesteld door heel het reclamemakend bedrijfsleven en waarbij heel het reclamemakend bedrijfsleven zegt zich hieraan te houden, dit om te voorkomen dat er bij wet algemene reclameverboden opgelegd worden? (zie Brochure Nederlandse Reclame Code, 1. Stichting Reclame Code)

Is het vervolgens door aanpassing van de wetten aan de richtlijn OHP, onwettig geworden als bedrijven zich niet aan de NRC houden? Immers het beweren je aan een code te houden en het niet doen, wordt toch in strijd met de wet geacht?

Een eenvoudig voorbeeld: een platenzaak biedt haar CD’s aan met de aanprijzing dat je hiervan een kopie mag maken. Nu is dat gewoon een wettelijk recht, dus zij begaat een onrechtmatige daad (193g sub j)

Het maken van een thuiskopie is wel een wettelijk recht, maar het vermelden hiervan lever geen oneerlijke handelspraktijk, omdat je daarmee nog niet een wettelijk recht aanprijst als onderscheidend kenmerk van het product aanprijst.

@Arnoud, ik dacht dat de WOHP geen code is, maar een set wetsartikels.

Volgens mij is het niet zo dat de *hele* reclamebranche zich conformeert aan de NRC.

Ja, dat lijkt me eigenlijk onmogelijk. Tenzij het ergens wettelijk bepaald is. Maar waarom zegt de Stichting Reclame Code dan dat zij namens (heel) het bedrijfsleven handelt? Is dat opschepperige overdrijving? Misleidende reclame? Wat?

Alex: ik bedoelde dat je alleen het artikel over lid zijn van codes/organisaties uit de WOHP kunt schenden als je zegt dat je lid bent van zo’n code. Als je niets zegt over de Nationale Reclamecode dan kan je niet worden verweten dat je je valselijk voordoet als lid.

Waar staat dat de SRC dat zegt?

Brochure Nederlandse Reclame Code, in hoofdstuk 1. Stichting Reclame Code staat:

“De drie partijen die samen het reclamemakend bedrijfsleven vormen (adverteerders, reclamebureaus en media), hebben regels opgesteld waaraan reclame moet voldoen en zorgen dat reclame-uitingen die daartegen zondigen, snel worden gecorrigeerd of geweerd. Doordat het adverterend bedrijfsleven zijn verantwoordelijkheid neemt, kan een mogelijk streven van de overheid om bij wet algemene reclameverboden op te leggen, worden voorkomen en blijft de vrijheid bij het maken van reclame behouden.
Namens het bedrijfsleven bevordert de Stichting Reclame Code dat in Nederland op verantwoorde wijze reclame wordt gemaakt, zowel in het belang van de consument als van de adverteerders. De regels waaraan reclame moet voldoen zijn opgenomen in de Nederlandse Reclame Code.”

Uit de folder, iets verderop:

De Reclame Code Commissie kan een klacht toewijzen of afwijzen. In het eerste geval doet de Commissie een “aanbeveling” in welk geval zij de adverteerder aanbeveelt om voortaan niet meer op die manier reclame te maken.

Dat is dus geen vonnis of andere uitspraak met juridische kracht.