Persoonlijk vind ik die OV-chipkaartzaak overigens zeer grensoverschrijdend op het gebied van privacyschending. Ben ik de enige die het compleet bizar vind dat het OM zo makkelijk een complete lijst namen en bijbehorende gegevens op kan vragen van onschuldige mensen die tussen bepaalde tijdstippen ergens geweest zijn?

Ik weet niet hoe het zit als een agent lief vraagt of hij beelden mag en ze dan meekrijgt, maar ik *vermoed* dat het dan ook goed gaat omdat de grens van 126nd Strafvordering niet overschreden wordt. Hoewel je ook goed kunt betogen dat een agent zich bij verzoeken aan dezelfde grenzen moet houden als wanneer hij zou vorderen. (Het is altijd een lastige, mag een agent zomaar van alles vragen ook als hij niet bevoegd zou zijn dit te vorderen/eisen? Ja, want vragen staat vrij; nee, want mensen denken al snel dat iets gevorderd wordt of zijn bang voor de politie.)

En weet je wat nu echt triest is? Degenen waarvoor deze regeltjes zijn bedacht doen dit allemaal al, zij betalen cash voor anonieme producten uit angst voor de politie.

Aan de andere kant levert dat standpunt wel een hoop onnodige bureaucratie op. Een constructie als “u bent niet tot medewerking verplicht maar” zou een goed compromis kunnen zijn. Maar ik durf er geen weddenschap op af te sluiten dat de rechtbank dit compromis aanvaardbaar vindt.

Hiermee is er dus een grond om tegen elk gebruik van opgeëiste camerabeelden te ageren: er is geen machtiging voor gevraagd.

Behalve wanneer het OM zich aan de regels heeft gehouden en zo’n machtiging heeft gevraagd.

Daarnaast is het aan de rechter om aan de hand van art. 359a Sv te bepalen welk rechtsgevolg (if any) moet worden verbonden aan het ontbreken van een machtiging. Bewijsuitsluiting is niet automatisch.

Het lijkt zelfs discutabel of de rechter hier in een strafzaak waarin de beelden worden gebruikt überhaupt een rechtsgevolg aan mag verbinden. Als de persoon die over de beelden beschikt sowieso vrijwillig de beelden mag afstaan (wat het geval lijkt te zijn), maakt zo’n onrechtmatige vordering (zonder machtiging) van het OM slechts inbreuk op de rechten van die persoon, en dus niet op de rechten van de verdachte. Als er geen norm wordt geschonden die strekt tot bescherming van een belang van de verdachte, dan kan de verdachte zich niet beroepen op de onrechtmatigheid van de bewijsverkrijging. (Voorbeeld: als de politie zonder machtiging en zonder toestemming een huiszoeking verricht bij de buurman van de verdachte en daarbij bewijs tegen de verdachte aantreft, dan kan de verdachte daar niets mee. Wel kan de buurman klagen en verdienen de betrokken ambtenaren van het OM een standje. Als blijkt dat het OM systematisch de wet aan zijn laars lapt lijkt het me overigens wel denkbaar dat de rechter op een gegeven moment tot niet-ontvankelijkverklaring van het OM overgaat.)

(Overigens vraag ik me sterk af of een OV-bedrijf deze OV-chipkaartgegevens wel vrijwillig mag afstaan. Dus in een zaak als hier valt er in de onrechtmatige vordering naar ik vermoed wel een schending van de rechten van een eventuele verdachte te zien.)

Het lijkt me niet echt een wenselijke uitkomst, want het doorkruist compleet het mogen opvragen van camerabeelden.

Bedoel je met “mogen opvragen” de bevoegdheid neergelegd in art. 126nd lid 1 Sv? Dan is het datzelfde artikel dat die bevoegdheid “doorkruist”, namelijk lid 2, derde volzin. Ik zou dat geen doorkruisen willen noemen, maar een bewuste beslissing van de wetgever.

Ik ben bang dat het opvragen van de NAW-gegevens (dus zonder de foto’s) van alle personen die op die metrostations zijn in- en uitgecheckt gewoon is toegestaan, zelfs zonder machtiging. De invoering van de OV-chipkaart brengt dus onmiskenbaar een uitermate zeer vergaande inperking van de privacy met zich mee, terwijl die kaart daar nooit (openlijk) voor was bedoeld.

De norm is volgens mij de bescherming van de persoonlijke levenssfeer van de gefilmde persoon, en die persoon is de verdachte in die zaken. Immers hij is herkend van de beelden, of die beelden worden in ieder geval gebruikt om te bewijzen dat hij daar was en op een of andere manier aan het strafbaar feit te linken is.

Het is dus niet “er stond toevallig ook een Chinees op de film” maar “verdachte is Chinees en dat is te zien op de film”.

En ik heb er moeite mee dat camerabeelden worden gezien als gevoelige persoonsgegevens om deze reden. M.i. was dat nooit de intentie van de Wbp. Maar goed, mijn opinie over de digitalekaartenbakbeheerregels heb ik al eens gegeven en ik realiseer me dat ik daar een minderheidsstandpunt (n=1) inneem.

Interessant puntje, ik sprak kort geleden even met iemand die in HongKong op uitwisseling was voor een juridische master, waar men ook nadenkt over privacyregulering. De redenering daar lijkt dat de reden dat ras bij ons een zo zwaar beschermd en gevoelig gegeven is, is over-datum WOII angst. Kan ik me ergens wel in vinden; zolang die Chinezen niet worden veroordeeld OMDAT ze Chinees zijn, wat is er dan eigenlijk mis mee dat de politie weet/ziet DAT ze Chinees zijn?

Of is dat toch te naïef gedacht en kunnen we de lessen uit WOII echt nog steeds niet laten liggen? Ik bedenk me nu net: als ik Marokkaans, Iranees, o.i.d. was en Wilders mocht aan de macht komen, dan zou ik misschien inderdaad anders redeneren.

Bij voorbeeld, een ISP (internet provider) mag niet zomaar klantgegevens (privacy gevoelig) afgeven aan een agent die aan de deur klopt. Komt dezelfde agent met een vordering dan is de ISP verplicht deze gegevens af te geven en kan niet door de klant gedaagd worden wegens schenden van privacy.

Hierin stelt de politierechter dat een machtiging van de rechter-commissaris niet nodig is en dat het zien van de huidskleur geen indringende inbreuk maakt.

“Met betrekking tot het vierde feit heeft de officier van justitie aangevoerd dat er camerabeelden zijn waarop verdachte is herkend. De camerabeelden zijn gevorderd op grond van artikel 126nd, eerste lid Wetboek van Strafvordering (Sv). Uit een beslissing van de Hoge Raad van 23 maart 2010 ( LJN: BK6331) zou afgeleid kunnen worden dat deze vordering gebaseerd had moeten worden op artikel 126nf, eerste lid Sv en dat derhalve de machtiging van de rechter-commissaris vereist is. Op de camerabeelden is wellicht de huidskleur van verdachte te zien, maar volgens de officier van justitie betreft dit geen informatie die een indringende inbreuk maakt op de persoonlijke levenssfeer van verdachte. Daarbij komt, dat bekend is dat op veel plaatsen in de openbare ruimte camera’s hangen.”

Het Openbaar Ministerie mag gevorderde bewakingsbeelden van een bewakingscamera van een bank gewoon gebruiken als bewijs in een strafzaak tegen een fietsendief. Dat oordeelde de politierechter Zutphen vorige week. Dat die beelden gevoelige persoonsgege…

Pikant was dat de politie vervolgens (informeel) adviseerde een nep-camera te installeren: die zou net zo afschrikwekkend werken (en is véél goedkoper). Dat roept de vraag op of je ook met een nep-camera de privacy kunt schaden (zoals je met een neppistool de Wet Wapens & Munitie kunt overtreden): je *voelt* je immers ook begluurd, en dat belang probeert privacywetgeving eveneens te beschermen. Sorry, beetje “off-topic”, maar ik ben wel benieuwd naar eventuele reacties.

Kan iemand van het appartement om priveredenen bezwaar maken tegen deze boven genoemde beslissing ?

Officieel bezwaar zal via de structuur van de VVE moeten. De ledenvergadering kan het bestuur corrigeren. Wordt de bijdrage verhoogd of het onderhoud verminderd? Ik vermoed het laatste. Een goede VVE moet ook reserveren voor groot onderhoud, en kan dus niet zomaar geld van het odnerhoudsbudget afsnoepen.

Deeltje zoveel in de vraag: Mag je camerabeelden gebruiken als bewijs in een strafzaak? Hier is veel over te doen, omdat camerabeelden worden gezien als “bijzondere persoonsgegevens” en daarmee de privacywet in werking treedt. De wet kent d…