Internetrecht door Arnoud Engelfriet

In januari meldde ik al dat het er aan zat te komen: het boek Software: Deskundig en praktisch juridisch advies. De tekst vordert gestaag, en ik zou dan nu ook graag jullie feedback krijgen op de inhoudsopgave. Nu kan er nog wat bij of af

1. Software juridisch bekeken
   • De prehistorie van software
     • Softwarepools
     • Een markt voor software
     • De keuze van de juiste bescherming
     • Vier modellen
   • De keuze voor auteursrecht
   • De grenzen opgezocht
     • Geen bescherming voor concepten
     • Structuren en processen
     • Bescherming van een idee
   • Octrooi op computerprogramma’s
   • De opkomst van open source
   • Software als dienst
2. Auteursrecht op software
   • Rechten op software
     • kopiëren
     • gebruiken
     • verspreiden
   • Uitzonderingen volgens de wet
     • backups
     • reverse engineering
     • uitputting
   • Handhaving en naleving
     • BSA
     • technische maatregelen (DRM)
     • strafrecht
   • Eigenaar van software
     • werkgever/werknemer
     • freelance/inhuur

3. Softwarelicenties
   • Uitgangspunten bij licenties
   • EULA’s
     • akkoord gaan met (algemeen)
     • shrinkwrap/clickwrap specifiek
     • bindendheid inhoud (consumentenrecht)
   • Licenties en appstores
   • Onderhoudsverplichtingen
   • Escrow van broncode

4. Octrooi op software
   • Octrooieerbaarheid van software
     • Softwareoctrooien in Europa en de VS
     • Softwareoctrooien in de praktijk
   • Procedure om octrooi te krijgen
     • Opstellen van de aanvraag
     • Publicatie van de aanvraag
     • Nieuwheidsonderzoek
     • Beoordeling van de octrooieerbaarheid
     • Europees octrooi
   • Kosten van een octrooi
   • Het nut van een octrooi
     • Exclusiviteit
     • Actief licentiëren
     • Passief gebruik
     • Innovatiebox
   • Wel of geen octrooi?

5. Open source software
   • Uitgangspunten van OSS
   • Soorten open source
     • BSD-achtig
     • Mozilla-achtig
     • GPL-achtig
     • GPL versie 3
   • Linken/combineren met open source
   • Bindendheid/rechtsgeldigheid open source
   • Bedrijfsmodellen bij open source

6. Software as a service
   • Uitgangspunten van SaaS
   • Beschikbaarheid/downtime regelen
   • Aansprakelijkheid/schade bij downtime
   • API’s aanbieden
   • Persoonsgegevens bij SaaS
   • Beschikbaarheid van data in SaaS (export)
   • Escrow en continuïteit van SaaS bij faillissement

We hopen eind mei te kunnen publiceren

Arnoud

Een domeinnaam kan flink wat waarde vertegenwoordigen voor een bedrijf. Als je domeinnaam dus per abuis wordt opgeheven door je provider terwijl je deze wilde verhuizen, dan kan dat een aardige schadepost zijn. Wat die schade precies bedraagt, is niet in het algemeen te zeggen maar dat die er is, is toch logisch. Dat oordeelde het Gerechtshof Den Haag in een recent arrest (via).

De domeinnaamhouder had een website voor een fitnessapparaat en wilde deze verhuizen. De hostingprovider was zijn bedrijf aan het verkopen, en had daarbij tegen zijn toeleverancier (TransIP) gemeld dat deze domeinnaam kon worden opgeheven. Naar het waarom blijft het gissen, maar gevolg was dat de domeinnaam vrij kwam en een handige Amerikaan deze snel registreerde en te koop zette voor $10.000. De houder spande een rechtszaak aan en kreeg gelijk, maar de provider ging in hoger beroep, waarbij deze in de tussentijd ook de domeinnaam (gratis) terug wist te krijgen van de handige Amerikaan.

Vervolgens ging het geschil in hoger beroep over de vraag of de domeinnaamhouder eigenlijk wel schade had geleden. Dat is op zich een terecht punt, want zonder bewijs van schade kom je nergens bij de rechter. Als blijkt dat het bepalen van die schade moeilijk is, kan de rechter vonnissen dat deze wordt opgemaakt bij staat. In de eigenlijke rechtszaak hoeft dus eigenlijk alleen te worden vastgesteld dat er schade is dankzij een onrechtmatige daad van de verliezende partij.

Hier speelde nog de complicerende factor dat de domeinnaamhouder nog meer domeinnamen had (www.fitpads.nl, .eu, .org en .biz en www.fit-pads.com en .nl) en die dus -volgens de hoster- had kunnen gebruiken ter vervanging van de kwijtgeraakte .com domeinnaam. En ja dat is een juridisch argument: wie schade heeft, moet wel zijn best doen de impact te beperken. Maar iedere SEM-specialist zal je vertellen dat een .nl niet echt equivalent is aan een .com, en dat ook het streepje aardig kan uitmaken in je zoekmachineresultaten (meelezende SEM/SEO-ers: voel je vrij hieronder uit te weiden hierover). Het argument “je had nog andere domeinnamen” is dus op zichzelf niet genoeg.

Het Gerechtshof Den Haag concludeert dan ook dat er best schade kan zijn, en dat partijen in die schadestaatprocedure mogen gaan uitvechten hoe veel en welke schade toerekenbaar is aan de hostingprovider. Wellicht dat daar ook nog gekeken kan worden naar de algemene voorwaarden van de provider, want die zullen ongetwijfeld een beperking van aansprakelijkheid bevatten.

Of die voorwaarden hier gaan helpen, vraag ik me af. Het is namelijk niet mogelijk om je aansprakelijkheid te beperken bij opzettelijk of “grof nalatig” handelen, en ik denk dat het kwijtmaken/opheffen van een domeinnaam van je klant al heel snel daar onder valt. Hoe raak je per ongeluk een domeinnaam kwijt?

Arnoud

Nou, mooi is dat. Meeliften bij het internet van de buren is geen computervredebreuk, oordeelde het Hof Den Haag vorige week (via). Ook als je daarbij de router kraakt. Een router is namelijk geen “geautomatiseerd werk” in de zin van de wet, en je kunt alleen computervredebreuk plegen als je binnendringt in een geautomatiseerd werk. Dit is het hoger beroep van de 4chan-zaak.

In deze strafzaak had een jongen via het netwerk van de buren op het NSFL-imageboard een dreigende tekst geplaatst (”I’ll go and kill some peeps from my old school”). In eerste instantie oordeelde de rechtbank dat deze bedreiging niet serieus te nemen was omdat het motto van 4chan was “only a fool would take anything posted here as fact”. Daar komt het Hof op terug: gezien de context van enkele andere school shootings mocht je die bedreiging wel degelijk serieus opvatten, ook als deze niet daadwerkelijk zo bedoeld was.

Het oordeel dat er geen computervredebreuk bij de buren werd gepleegd, blijft in stand. Het Hof neemt de redenering van de rechtbank over dat er pas sprake kan zijn van een computerinbraak als je daadwerkelijk iets doorbreekt (wat dus niet klopt gezien de huidige wet). Maar belangrijker, het Hof stelt dat je op een router niet kunt inbreken omdat een router geen “geautomatiseerd werk” is. Artikel 80sexies Strafrecht definieert dat namelijk als

een inrichting die bestemd is om langs elektronische weg gegevens op te slaan, te verwerken en over te dragen.

Het Hof interpreteert die “en” nu netjes als een AND: een apparaat moet alle drie die dingen doen met (een gegeven set) gegevens. En een router doet dat niet, want die slaat niets op.

Het hof stelt vast dat een router een schakelapparaat op de knooppunten van een netwerk zoals het internet is. Een router houdt een wachtwoord of gebruikerscode opgeslagen en zorgt, in opdracht van de gebruiker van die router alleen voor de verzending van gegevens naar de juiste bestemming.

Net als ik heeft ook ict-jurist Jan-Jaap Oerlemans grote moeite met dit arrest.

Ik denk dat artikel 80sexies Sr verkeerd wordt geïnterpreteerd en dit onwenselijke effecten met zich meebrengt. Wat als mensen spam of kinderpornografie over je beveiligde wifi-netwerk verspreiden? De onderhavige zaak illustreert overduidelijk een ander onwenselijk effect. Als via een ander wifi-netwerk misdrijven worden gepleegd en op basis van het IP-adres wordt getracht een verdachte te identificeren komen opsporingsdiensten bij de verkeerde persoon uit!

Het lijkt mij ook dat dit niet de bedoeling is geweest van de wetgever. Maar het staat er wel, en ik vrees dat we niet heel ver komen met dat een router een geheugen heeft voor firmware of dat er een buffer is die 0,1 seconde alle data vasthoudt. Echter, ik vond een sprankje hoop in de memorie van toelichting uit 1993:

een “geautomatiseerd werk”. Hieronder wordt verstaan elke inrichting die met technische middelen geschikt is gemaakt voor de opslag, verwerking of overdracht van gegevens. … Hieronder vallen dus computers, netwerken van aan elkaar verbonden computers en geautomatiseerde inrichtingen voor telecommunicatie (mijn cursivering)

Echter, bij de Eerste Kamer werd het “op te slaan en te verwerken”. En in 2006 werd het het huidige “op te slaan, te verwerken en over te dragen”, waarbij werd opgemerkt

Daarmee vallen niet alleen computers in de meer gangbare betekenis onder het begrip geautomatiseerd werk, maar ook computernetwerken en geautomatiseerde inrichtingen voor telecommunicatie, zoals telefoon en telefax.

In het Cybercrime-verdrag vond ik nog een definitie van “computer system” die hoopvoller klinkt:

any device or a group of interconnected or related devices, one or more of which, pursuant to a program, performs automatic processing of data

Onze wet moet immers passen binnen het Cybercrime-verdrag, dus daar kan de Hoge Raad wellicht nog wat mee in eventuele cassatie. Dat zal wel lastig worden, want tegen de letterlijke tekst van een wetsartikel ingaan met je interpretatie is heel erg moeilijk.

Ook kun je zoals mijn collega Paul Pols betoogt, verdedigen dat niet ingebroken is op de router maar op het netwerk, en dat slaat wel gegevens op naast ze te verwerken en versturen. Maar ik vrees dat dat niet gaat werken.

Een wetswijziging lijkt me dan ook nodig. Daarvoor nu gaan pushen vind ik eng, want dat gebeurt dan in het wetsvoorstel dat ook het OM de bevoegdheid zou geven websites te sluiten zonder gerechtelijk bevel.

Arnoud

De politie doet onderzoek naar Telzone.nl, een webshop die deze maandag live ging met een stuntaanbieding: een iPad met 130 euro korting. Het gaat mogelijk om een oplichterstruc, schreef Webwereld vorige week. Het reclamebureau dat de webshop had gebouwd had aangifte gedaan omdat ze de situatie verdacht vond. Op de site stond onder meer dat men onderdeel zou zijn van Eurofiber, maar die provider wist van niets. Toen de webshop-eigenaar niet reageerde op bezorgde telefoontjes, nam het reclamebureau zelf actie:

Wij, Reclamebureau WPRG, hebben naar aanleiding hiervan contact opgenomen met de politie om hen van deze zaak te verwittigen. Na overleg met de politie is besloten om gisteravond 07 maart 2011 rond 19:00 de webshop offline te zetten. Door het offline zetten van deze webshop hebben wij geprobeerd de schade aan consumenten zo beperkt mogelijk te houden.

Naar aanleiding van deze berichten werd onder meer de bankrekening van de shop geblokkeerd door de ING bank.

Een dag later reageerde de shophouder boos bij Tweakers: het reclamebureau zou hem met ‘mooie praatjes’ hebben overgehaald om de webshop te laten bouwen. En het zou ook WPRG zijn geweest die aangedrongen had op vermelden van de Eurofiber-informatie.

Deze actie verbaast me nogal, voornamelijk omdat de website offline gehaald werd op de dag van lancering. Maandagochtend ging de reclamecampagne grootschalig live, en om 19.00 diezelfde dag was het voor het reclamebureau al duidelijk dat hier sprake was van oplichting. Maar waar leidde men dat uit af? Ik kom niet verder dan dat Eurofiber ’s middags had geklaagd over hun naamsvermelding, dat de webshopeigenaar niet meteen reageerde en dat de politie had gezegd dat dit dan wel eens oplichting had kunnen zijn.

Ik moet zeggen dat ik dat toch wat magertjes vind. Is het zó gek dat een webshopeigenaar niet meteen bereikbaar is op de dag van lancering, zeker als die gepaard gaat met grootschalige reclame in kranten en op de radio? En moet je dan echt meteen kiezen voor het zware middel van offline halen en een tekst publiceren dat “de alarmbellen [begonnen] te rinkelen”? Waarom niet even het bestelformulier uitzetten en een gefingeerde foutmelding met “komt u morgen terug alstublieft”?

Helaas krijgen de berichten geen vervolg dat ik kan vinden, dus hoe het echt zit zullen we wel nooit weten. Maar ik zou dit nooit een klant durven adviseren. Als de beschuldigingen namelijk niet kloppen, kan de webshophouder je aansprakelijk stellen voor de gederfde winst.

Arnoud
Afbeelding: iPad Nokia clone? (iFake)

Voldoet het auteursrecht in een tijdperk waarin het kopiëren en verspreiden van informatie zo gemakkelijk is? Belemmert het auteursrecht innovatie in de online omgeving, of zorgt het juist voor een impuls voor creatievelingen? Moet downloaden verboden worden, of staan burgerrechten onder druk om een trage bedrijfstak te beschermen?

Van september tot december 2010 voerden Arnoud Engelfriet en Future of Copyright gezamenlijk een blogdiscussie. Op de respectievelijke blogs (www.iusmentis.com en www.futureofcopyright.com) plaatsten de auteurs hun mening en traden met bezoekers in discussie. De dertien bijdragen zijn nu gebundeld verkrijgbaar via Lulu.com (

De bundel is via Lulu.com verkrijgbaar! Het boek kost 9,95, het e-boek is gratis.

Arnoud

Een lezer vroeg me:

Een gebruiker van ons forum wees me op een berichtje op internet waar iemand heel boos en agressief over ons schreef. Hij riep iedereen op een denial-of-serviceaanval uit te voeren of een worm op lost te laten met als doel het platleggen van ons forum.

Je zou denken dat ik hem iets vreselijks heb aangedaan, maar behalve dan dat ik hem ooit zijdelings op een ander forum heb meegemaakt ken ik deze persoon echt niet. Wij zijn heel erg geschrokken van dit bericht en we vroegen ons af wat er tegen te doen is?

Deze lezer is niet de enige: ik krijg zo ongeveer wekelijks mails over dit soort haat en nijd en onderlinge ruzies. Helaas is zulk getrol en gepest aan de orde van de dag. Sommige mensen voelen zich snel aangevallen of menen dan dat hen onrecht wordt aangedaan. Ook als daar eigenlijk geen enkele reden voor is.

Het is heel lastig om daar wat aan te doen. In de praktijk blijkt dat het meestal blijft bij wat gescheld en geroep maar dat er geen daadwerkelijke acties van komen. In zo’n geval adviseer ik om het te laten rusten. Pas als er werkelijk overlast van komt, zou ik in actie komen en bijvoorbeeld aangifte doen of met de beheerder van dat forum gaan overleggen.

De kosten van een juridische procedure kunnen al snel enkele duizenden euro’s bedragen, dus dat zou een laatste redmiddel moeten zijn. Plus zo’n procedure levert natuurlijk weer meer haat en gedoe van de wederpartij op, en dat is vaak het laatste wat je wil.

Hebben jullie extrajudiciële suggesties over hoe om te gaan met gescheld, getrol en dergelijke treiterij?

Arnoud

Bij Madbello las ik het opmerkelijke bericht dat een zeventienjarige twitteraar DNA moest komen afgeven nadat hij (voorwaardelijk) veroordeeld was voor een haatzaaiende tweet. En na deze retecoole reactie kon ik niet anders dan er induiken.

De jongeman was veroordeeld voor het twitteren van

Tering joden in israel zijn weer bezig. Als de Fuhrer nou zijn werk had afgemaakt was dit niet gebeurd. #siegheil

Het vonnis is nergens te vinden (want de verdachte is minderjarig), en dat is jammer want zo is het heel lastig te duiden wat daarna kwam: een sommatie tot afgifte van DNA materiaal. Daarbij werd namelijk verwezen naar artikel 285 Strafrecht, oftewel het bedreigen met geweld van personen. Ik zie met de beste wil van de wereld niet hoe een tweet als deze als bedreiging gezien kan worden.

Op zich klopt het wel dat áls het om bedreiging gaat, DNA kan worden afgenomen. De Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden bepaalt namelijk dat bij elk ernstig misdrijf (zoals gedefinieerd in artikel 67 Strafvordering) DNA mag worden afgenomen. En artikel 285 lid 1, oftewel de bedreiging, valt onder die definitie.

Die Wet DNA heeft dan weer wel een uitzondering: geen DNA zal worden afgenomen als

redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van zijn DNA-profiel gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.

en dat had wat mij betreft reden moeten zijn om in dit geval af te zien van DNA-afname. Update (11 maart): in de comments wijst Arnout Veenman erop dat

DNA moet worden afgenomen, tenzij een van de twee uitzonderingen zich voordoet en die moeten ook nog eens beperkt worden uitgelegd. Voor andere uitzonderingen die uit het systeem van de wet voortvloeien is volgens de HR geen plaats en ook art. 40 IVRK biedt een dergelijke generieke uitzondering niet voor minderjarigen .

Arnoud
Disclaimer: het was niet de bedoeling van de maker dat dat poppetje in het plaatje de Hitlergroet lijkt te brengen.

De politie had een filmpje van een politie-optreden op de mobiele telefoon van een verdachte niet mogen wissen, las ik bij Mediareport. De rechter oordeelt dat daarmee “de enige reële mogelijkheid voor verdachte om zijn onschuld voor de rechter aan te tonen” gewist is, zodat daarmee zijn grondrecht op een eerlijk proces (en vrije informatiegaring) geschonden worden.

Bij de winkel van verdachte voor de deur werd een verkeerscontrole houden, wat hij erg vervelend vond omdat zijn klanten zich daaraan ergerden. Hij had in het verleden daar de agenten op aangesproken en voelde zich daarbij slecht behandeld, maar dat was natuurlijk zijn woord tegen dat van de agenten. Daarom besloot hij deze keer een en ander te filmen. Dan zit er iets van een gat in de beschreven feiten, want de volgende stap is dat hij wordt gearresteerd en het filmpje wordt gewist. En het is nu net dat gat in de feiten dat nodig is om te bepalen wat er is gebeurd en of er iemand strafbare handelingen heeft begaan.

De politierechter is hard tegen de wissende agenten: die beelden waren cruciaal bewijs en hadden dus nooit gewist mogen worden. In situaties waarin de verklaring van een agent tegenover die van een burger staat, krijgt de agent per definitie gelijk (art. 344 Sv). Alleen met die beelden had de verdachte dus nog een kans op vrijspraak gehad.

Daar komt bij dat de politie geen wettelijke grondslag heeft voor het wissen van gegevens (of eisen dat de verdachte dat zelf doet). De politie mag alléén dingen vragen of vorderen die een wettelijke grondslag hebben. Mijn collega Itte Overing schreef daar al eerder over, net als jurist Jan-Jaap Oerlemans. Kort gezegd: de politie MAG niet vrijwillig vragen om dingen, ze MOET een bevoegdheid hebben om iets te eisen. Is er geen bevoegdheid, dan is het eenvoudigweg verboden om langs de weg van “vragen staat vrij toch” alsnog te proberen iets voor elkaar te krijgen.

Natuurlijk kan de agent menen dat zijn portretrecht wordt geschonden door dit filmen. Maar: A. is het enkele filmen nog geen portretrechtschending en B. kan hij op die grond niet als opsporingsambtenaar optreden.

Het enige dat de politie in een zaak als deze zou mogen doen, is de telefoon in beslag nemen omdat deze kan worden gezien als een “voorwerp dat de waarheidsvinding kan dienen” (art. 94 Sv). Maar in beslag nemen is natuurlijk precies het tegenovergestelde van beelden wissen.

Arnoud

Een lezer wees me op een blogbericht dat signaleerde dat de Amerikaanse provider Mediacom is begonnen met het invoegen van advertenties op webpagina’s die je bekijkt als je via die provider online gaat. Dit doet men door aan de HTML-code van een webpagina een <SCRIPT-regel toe te voegen die een Javascript aanroept waarmee de advertenties ingeladen worden. Daarvoor moet dus echt op packetniveau in het dataverkeer worden ingegrepen.

Op DSLReport wordt opgemerkt dat deze technologie ook in 2007 al eens uitgeprobeerd werd. Toen was het een experiment (ongetwijfeld door een overactieve stagiair) maar nu lijkt het echt een serieuze activiteit te zijn. En u voelt hem al aankomen: mag dat ook in Nederland?

In januari maakte telecomtoezichthouder OPTA de regels bekend over netneutraliteit: ga je gang maar meld wel duidelijk wat je doet. OPTA meldde bij Webwereld daarover:

“De regels omtrent netneutraliteit zijn afkomstig uit Brussel”, zegt zij. “Concurrentie tussen ISPs is de beste garantie voor een open internet, maar we willen vooralsnog geen specifieke verplichtingen ten aanzien.van openheid internet.

Provider UPC kreeg in 2009 nog een boze blikbrief van de toezichthouder omdat zij verkeer afkneep van klanten zonder dit duidelijk te melden. Daarbij gooide de OPTA het over de boeg van de contractswijziging: door ineens te gaan afknijpen werd het contract met de klant aangepast, want UPC deed niet meer wat oorspronkelijk was afgesproken. Op grond van artikel 7.2 Telecommunicatiewet mag dat alleen als het van tevoren is gemeld en de klant de gelegenheid is geboden op te zeggen.

Het lijkt me dat ook het invoegen van eigen advertenties binnen dat kader legaal is, hoewel natuurlijk buitengewoon hinderlijk (tot je een advertentieblokker hebt geïnstalleerd). Het moet dus vooraf worden gemeld en je moet je contract kunnen opzeggen voordat de maatregel in werking treedt.

Of je als website iets kunt doen aan deze aangepaste presentatie van je informatie, vraag ik me af. Je zou het dan moeten gooien op ‘verminking’ van je werk, wat verboden is op grond van de Auteurswet (artikel 25). Maar dat gaat me wel wat ver; als de eigen advertentie bij de presentatie duidelijk gescheiden is van de webpagina dan zie ik werkelijk niet wat daar de verminking zou kunnen zijn. Ook al ziet de Google-homepage uit het screenshot rechtsboven er wel heel tacky uit zo.

Een leuke op het gebied van vergelijkende reclame wordt nog als bij de bedrijfswebsite een advertentie voor de concurrent getoond wordt. Je mag aannemen dat de provider de reclames afstemt op de bezochte sites, en dan kan er zomaar een Blackberry aangeprezen worden bij de homepage van Apple.

Arnoud

Hoe bepaal je de schade van een overgenomen artikel? Die vraag is een groot probleem bij het auteursrecht. Op grond van de Auteurswet kun je bij een schending van je rechten de schade vergoed krijgen. Dat is niet anders dan wanneer iemand een bal door je ruit trapt of je auto aanrijdt.

Echter, waar je in dat geval je schade kunt aantonen met een factuur van de glaszetter of garage, ligt dat heel wat moeilijker bij auteursrechten. In een recent Cozzmoss-vonnis houdt de rechter het simpel: 2x de economische waarde van het artikel.

Dat is een beetje gek zou je zeggen - als er al schade is, dan is dat precies één keer de economische waarde. Immers, dat is het bedrag dat je zou hebben gekregen als de overnemer wél zou hebben betaald. De kantonrechter meent echter dat je zo niet mag redeneren

omdat het derden anders vrij zou staan om eerst achteraf toestemming te kopen door alsnog een gebruiksvergoeding voor het bewuste artikel te voldoen aan de auteursrechthebbende. Aangezien Bulthuis heeft nagelaten vooraf de benodigde toestemming te vragen aan Applinet, is het dan ook niet meer dan redelijk dat de economische waarde wordt verdubbeld.

Oftewel: als u mijn spiegel kapot gooit, heb ik recht op twee maal de prijs van een nieuwe omdat ik niet gevraagd heb om deze vernieling. Dat lijkt me toch wat gek. Ik zeg er meteen bij dat ik geen betere manier wil en het punt wel snap, maar het klopt niet om de schade hoger dan de eigenlijke waarde van het product te stellen.

Wel schappelijk gaat de rechter om met de proceskosten. Volgens de normale regels zou Cozzmoss iets meer dan 1000 euro advocaatkosten mogen eisen, maar dat is bij een schadebedrag van 460 euro onredelijk. Het bedrag wordt dan ook gezet op 750 euro. Alles bij elkaar is de gedaagde zo’n 1500 euro kwijt - toch meer dan geëist door de auteursrechtincassoclub.

Arnoud