Mogen kinderen betalen in sociale games?
Via internetspellen als Farmville en Happy Harvest betalen kinderen soms tientallen euro’s voor zaken als het onderhouden van een digitaal tuintje, las ik bij Adformatie. Hoogleraar Jeugd en Media Patti Valkenburg wil paal en perk stellen aan deze praktijk, onder meer door een vernieuwde Kinder- en Jeugdreclamecode. Deze code bevat -voor zover ik kan zien- geen enkel artikel dat ziet over in-game purchases.
Zou zo’n artikel er moeten komen? Ik denk het wel, hoewel ik niet verder kom dan “dit moet gewoon niet mogen” en dat zal op iets te veel weerstand stuiten bij de gemiddelde socialemediaspelletjesaanbieder.
De huidige juridische grens biedt niet echt soelaas. In mei blogde ik over ongewenst gekochte Facebookcredits door het kind en of de ouders deze aankoop ongedaan kunnen maken.
Minderjarigen mogen dingen kopen die “gebruikelijk” zijn voor hun leeftijd. Een snoepje bij de Jamin is voor een negenjarige gebruikelijk, een nieuwe fiets niet. Voor een 15-jarige is een fiets of dure broek denk ik weer wel gebruikelijk, er zijn er genoeg die dat doen immers. Als de aankoop niet gebruikelijk is, dan kunnen de ouders deze terugdraaien en de winkel moet dat accepteren.
Bij microtransacties zoals veevoer in Farmville ligt het juridisch lastig: je kunt namelijk goed stellen dat elke transactie een aparte aankoop is en dus juridisch een apart contract. En dan kun je het niet terugdraaien: een kind van negen mag best 10 cent uitgeven aan een spelletje. Dat hij dat dan duizend keer doet, tsja dát valt buiten het bereik van dit wetsartikel.
Je kunt natuurlijk verdedigen dat het kind in feite een aankoop van duizend keer 10 cent oftewel 100 euro doet en dát is niet gebruikelijk voor een kind van negen. Maar dan moet je een constructie opvoeren waaruit blijkt dat er één overeenkomst is waarbij die 100 euro in fragmenten van 10 cent wordt besteed. En volgens mij is die er niet. Wel natuurlijk als je een berg credits vooraf koopt, dan is de aanschaf van die credits 100 euro in één keer.
De vervolgvraag is dan of het ‘gebruikelijk’ is dat een kind van negen 100 euro besteedt aan zulke credits. De hoogte van het bedrag is niet doorslaggevend. Als blijkt dat ‘iedereen’ van die leeftijd dit doet, dan is dat al genoeg om het gebruikelijk te noemen. En ik weet niet hoe veel kinderen er op Farmville zitten en credits kopen, maar dat zullen er toch al aardig wat zijn.
Arnoud
Tags:
Roeland | 23 september 2011 @ 8:20
De geschiedenis herhaalt zich niet, maar hij rijmt wel met de chatlijnen van de begin negentiger jaren. Je had kinderen van 12 die stiekem een 0900 nummer belden met de vaste huistelefoon, en waarbij de ouders dan de rekening (à honderden euros) achteraf gepresenteerd kregen.
Arnoud Engelfriet | 23 september 2011 @ 9:08
Inderdaad. En dáár kon je als ouder wat sneller een beroep doen op artikel 1:234 BW omdat zo’n rekening ongebruikelijk is voor een kind. Maar dan had je weer de discussie of het wel echt je kind was en niet de ouder zelf. Want die had het abonnement afgesloten met de PTT.
Bram | 23 september 2011 @ 9:53
Maar uhm, ik neem aan dat die credits worden betaald met een creditcard… Die heeft een kind niet - of - pappa en mamma lenen die uit aan het kind. En dat is toestemming. En als een kind een creditcard heeft dan lijkt hij me ook handelsbekwaam voor dit soort transacties.
Mark Berck | 23 september 2011 @ 11:06
Het argument dat Bram aanhaalt geeft mijn inziens ook meteen de oplossing. Een kind heeft geen mogelijkheid om online betalingen te doen (tenzij deze de creditcard van pa “leent”, en je dus een heel ander probleem hebt).
De verantwoordelijkheid ligt volgens mij dus ook bij de ouders. Die horen hier op te letten. Het is namelijk nagenoeg onmogelijk om online iemands leeftijd te controleren. Wat mij betreft mag een partij ervan uitgaan als er een creditcard/idealbetaling plaatsvindt de gebruiker oud genoeg is…
Richard | 23 september 2011 @ 11:58
Laten we niet het gebrek van aandacht en controle van ouders het probleem van ondernemers maken.
Ik word volledig moedeloos van hoe onoplettende ouders hun onzorgvuldigheid proberen af te schuiven.
Arnoud Engelfriet | 23 september 2011 @ 12:04
@Richard: ik snap je punt, maar zouden we niet óók moeten verbieden dat aanbieders kinderen zulke producten (in game purchases) aanbieden? Zonder reclame is de verleiding een stuk minder.
killerog | 23 september 2011 @ 12:11
En dan heb je nog eens de vraag of deze regels wel gelden voor de veelal Amerikaanse spelletjesbouwers.
@4: En wat dan met al die iPhones en Facebook, die je al bijna verplichten om je credit card aan je account te koppelen?
Fokko | 23 september 2011 @ 12:19
Is het voor online aankopen niet ook een probleem dat computers de creditcardgegevens onthouden? Dan keurt de ouder een aankoop van 10 cent goed, en kan het kind daarna voor heel veel geld nog meer kopen. Dan is het natuurlijk ook een zaak van de ouder om dit soort dingen in de gaten te houden, maar software werkt vaak niet mee. Zo laat Apple na een keer de gegevens invoeren een kwartier lang aankopen toe zonder opnieuw ernaar te vragen (en dat is een beperking waar ze trots op zijn, om nog erger te voorkomen).
Corné | 23 september 2011 @ 12:54
Zou het niet een oplossing zijn als de wet verbiedt dat minderjarigen schulden aangaan? Elke schuld die toch aangegaan wordt is dan ongeldig, en de schuldeiser moet die zelf betalen.
Daarmee blijven excessen uit, omdat aanbieders van diensten uit eigenbelang een solide leeftijds-verificatie op zullen zetten, en minderjarigen alleen maar “debet-betalingen” kunnen doen, gefinancierd uit zakgeld en eventueel bijbaantjes.
Ik ben wel benieuwd of dit op internationaal niveau kan. Kan Nederland tegen een Amerikaanse spelletjes-aanbieder zeggen dat hij kan fluiten naar zijn geld omdat het een minderjarige was die van de dienst gebruik heeft gemaakt?
Arnoud Engelfriet | 23 september 2011 @ 13:00
@Corné: Zou dat het probleem echt oplossen? Die aanbieders gaan dan misschien vooral reclame maken voor het kopen van credits, in plaats van het doen van de in-app purchases.
En ja, dat kan. Maar als de creditcardmaatschappij of Amerikaanse betalingsprovider het daar niet mee eens is, heb je alsnog een probleem.
MathFox | 23 september 2011 @ 13:05
@Richard, zelfs een ouder die zijn/haar kinderen intensief controleert kan dat niet 24 uur per dag doen… Ook ouders moeten naar de WC; ouders hebben een beperkt inzicht in wat hun kinderen bij vrienden uitvoeren en bij opvoeden hoort ook de kinderen ruimte geven zodat ze opgroeien tot volwassenen die hun eigen verantwoordelijkheid kunnen nemen.
Ik vergelijk de commerciële spellenbakkers met de aanbieders van SMS-diensten, er zit veel kaf onder het koren. Als een spellenmaker (tegen de regels van de creditkaartmaatschappij in) kaartnummers en verificatiecodes opslaat zodat een kind alleen op [OK] hoeft te klikken om een aankoop op opa’s naam te kunnen doen, dan handelt de spellenbakker onverantwoord.
Mijn stelling: Minderjarigen hebben over het algemeen geen beschikking over een creditkaart, dus het gebruik van een creditkaart door een minderjarige is ongebruikelijk. Spellenmakers zouden derhalve de mogelijkheid om te betalen met een creditkaart moeten blokkeren voor minderjarigen. Een systeem waarbij een bepaald bedrag door een volwassene in een “spelportemonnee” ten behoeve van het kind gestort wordt moet wel kunnen. (Pre-paid is een goede manier om de kosten in de hand te houden en het kind te leren omgaan met geld/credits.)
We are Borg | 23 september 2011 @ 15:01
De oplossing die in de wet zou kunnen komen is dat zonder uitdrukkelijke toestemming van de ouder (online) betalingen niet gedaan mogen worden tot een bepaalde leeftijd na die leeftijd mag 10 euro in de maand als normaal gezien worden. Bedrijven richten hun hogen meer en meer op kinderen en in sommige gevallen kan je dus niet terug vallen op de wet aangezien het als normaal gezien wordt. Ik denk dat kinderen een zeer uitgebreid bescherming moeten krijgen als bedrijven doel bewust kinderen in verleiding brengen om iets te kopen. Het kan niet zijn dat zo bedrijf zich kan verschuilen achter een wet dat het normaal is.
Richard | 23 september 2011 @ 15:10
@6, @11 Even binnen de context van een iPhone: je kan geen spellen installeren zonder iTunes wachtwoord. Ik vind het niet teveel gevraagd dat een (kind niet over dat wachtwoord beschikt en een) ouder even na installatie van het spelletje checkt of er in-game purchases mogelijk zijn en zo ja a) het kind instrueert en/of b) waar mogelijk het kinderslot op in-game purchases activeert en/of c) indien a of b niet mogelijk zijn of niet effectief zijn gebleken het spelletje weer verwijdert.
Met name aan puntje a) schort het mijns inziens nog wel eens. Bij de diverse verhalen over uit-de-hand-gelopen in-game-purchases die ik de laatste maanden heb opgevangen was er één grote gezamenlijke factor: een totale desinteresse vanuit de ouders (totdat de bankrekening slonk, toen was de aandacht er ineens wel).
En daar hoort óók bij dat je als ouders wel eens op de blaren moet zitten. En ik vind het dus niet terecht dat je als ouder een ondernemer op de blaren laat zitten die door jouw kind zijn veroorzaakt (mits die ondernemer niet te kwader trouw opereerde).
Nee, ik denk dat we te veel verbieden in dit land. Mensen hebben hun eigen verantwoordelijkheid. De ‘bad guys’ houden zich toch niet aan de verbods-regeltjes en/of werken eromheen.
MathFox | 23 september 2011 @ 15:29
@Richard, 13: Ben je het met mij eens dat wanneer een spel (mede) op kinderen gericht is en niet beschikt over een effectief “in-game purchase” slot, dat dan de aanbieder van het spel in gebreke is (en degene is die op de blaren mag zitten.)
b) Zou Apple niet een globaal creditkaartslot op een iTunes account moeten aanbieden (of gewoon geen kaartinformatie koppelen aan accounts)?
Corné | 23 september 2011 @ 15:40
Mee eens, zeker op het grote internationale internet. Mijn voorstel (zie eerdere post) zoekt juist een oplossing in MINDER overheidsbescherming (minder bescherming van de bad guy dus).
Ik werk nooit met creditcards, maar heb je nog iets als een wachtwoord of PIN-code o.i.d. nodig om daar betalingen mee te doen? Zo ja, dan geef je die toch nooit aan je kinderen? Zo nee, dan lijkt het me een onveilig betaalmiddel.
MathFox | 23 september 2011 @ 16:13
Corné; Het betalen men een creditkaart op Internet is relatief fraudegevoelig… je hebt aan kaartnummer, vervaldatum en (soms) een “veiligheidscode” (op de kaart gedrukt) genoeg om een transactie te doen. Iemand die je kaart vindt kan op jouw rekening aankopen doen… Of iemand die hetzelfde setje gegevens via een veiligheidslek in een webshops bemachtigt.
Sommige sites maken het de kinderen extra makkelijk door de creditkaartvelden vooraf in te vullen… het kind hoeft dan alleen nog maar een bedrag te kiezen en op OK te drukken.
Betalen in winkels is veiliger… daar hoort de winkelier je handtekening te controleren met de handtekening op de kaart.
Richard | 23 september 2011 @ 17:16
@14 het lijkt me onwenselijk wanneer een game creditcard-informatie opslaat zodat er (onder meer) purchases kunnen worden gedaan zonder wachtwoord of invoering van het creditcard-nummer.
iTunes vereist altijd wachtwoordingave voor purchases en werpt dus wat mij betreft voldoende drempels op. Het laatste waar ik op zou zitten te wachten is dat ze mijn creditcardnummer niet ‘mogen’ koppelen. Ik vind dat handig. Ik wil als ik ’s avonds in bed lig een app op mijn iPad kunnen installeren zonder dat nummer in te typen. Ik wil niet dat het leven mij lastiger wordt vanwege het feit dat andere mensen hun kinderen niet onder controle kunnen/willen houden.
Apple zou sowieso niets ‘moeten’ doen. Als je er niet mee kan leven dan koop je toch geen Apple device.
Bart | 23 september 2011 @ 20:34
Ook ik ben een groot voorstander van het zelf opvoeden van je kroost en vind niet dat we overal maar limieten, beperkingen en controles op hoeven te verplichten. Toch snap ik de situatie goed. Voorbeeld:
Een collega heeft een iPad en een kind van 5. Kind vraagt of hij de gratis Smurfen app mag installeren. Prima, papa typt wachtwoord in, installeert gratis app, kind kan spelen. Tot na 5 minuten zoonlief ontdekt dat je Smurfberries kunt aanschaffen als je op een knopje drukt! Dat is makkelijk, een hele kruiwagen vol. $99, maar ja, een kind kan nou ook weer niet zo goed lezen en 99 dollar is voor een 5 jarige ongeveer net zo onbegrijpelijk als voor mij de oplossing van de Eurocrisis. Bovendien is net 10 minuten geleden het password ingetikt (om een gratis app te downloaden!), en dus hoeft dat niet nogmaals. Gelukkig was in het geval van mijn collega één kruiwagen vol smurfberries genoeg voor zijn zoon en was Apple bovendien coulant in het terugbetalen.
Heeft papa nu iets verkeerd gedaan in de opvoeding? Er zijn mensen van mening dat je een 5-jarige niet met een iPad maar met een voetbal moet laten spelen, maar toch twijfel ik of dit gemakkelijk voorkomen had kunnen worden door een stukje opvoeding. Het is niet redelijk dat een klein kind een digitale aanschaf doet die een waarde van 100 keer zijn zakgeld vertegenwoordigt in een spel wat speciaal op kinderen in die leeftijdscategorie gedoeld is.
Richard | 23 september 2011 @ 22:28
Ik snap die situatie niet goed.
De omschrijving van de Smurfs app op iTunes begint namelijk als volgt:
http://itunes.apple.com/nl/app/smurfs-village/id399648212?mt=8
Niet zozeer in de opvoeding, maar papa kan toch wel lezen?
MathFox | 23 september 2011 @ 23:05
Wat betekent:
weet J. Random Smartphoneuser hoe dat moet (en kan hij de consequenties van het wel- of niet doen overzien.)
Richard | 23 september 2011 @ 23:49
Dat lijkt me wel en zo niet dan hoop ik niet dat dat op de een of andere manier mijn probleem wordt gemaakt. Of gaan we naar Amerikaanse toestanden toe waarbij we ervanuit moeten gaan dat J. Average Microwave Ovenuser niet weet dat ie z’n hamster er niet in mag drogen? Of de consequenties daarvan niet kan overzien?
MathFox | 24 september 2011 @ 0:14
Richard, eerlijk gezegd, die tekst zegt mij niets en ik ben “Software Engineer” (en degene die mijn ouders moet adviseren over veilig computergebruik.)
Dus ik herhaal mijn vragen:
* Wat betekent die cryptische zin in de aanprijzing van het spel.
* Leg mij eens uit hoe een iPhone gebruiker betreffende instelling wijzigt
* En wat zijn de consequenties; kan de aankoopfunctie later weer voor specifieke applicaties aangezet worden?
Peter S | 24 september 2011 @ 1:10
@Richard #19: Veel gebruikers voelen zich onzeker in het gebruik van een nieuw programma/app. Ze veranderen daarom niet direct allerlei instellingen als ze zojuist iets nieuws geïnstaleerd hebben. Ze zullen een suggestie als ” You may lock out the ability to purchase in-app content by adjusting …” niet direct volgen. En dat is dan jammer, want vijf minuten later zijn ze die waardevolle hint vergeten en de hint komt nooit meer terug. Zo’n hint plaatsen in het begin van een programma zie ik meer als een “juridische rugdekking” dan als een ergonomisch/functioneel doordachte oplossing voor een reëel gebruikersprobleem. Het geeft voornamelijk de helpdesk de mogelijkheid om een klagende klant af te wimpelen met de woorden: “dat stond toch duidelijk op het scherm toen u het programma de eerste keer startte!”.
Jasper | 24 september 2011 @ 9:19
Het lijkt me logisch dat een Smurfville applicatie-ontwerper geld wil verdienen met zijn programma. Er zit (dus) een verdienmodel op. Papa had in dit geval beter op moeten letten, want dat er een ‘catch’ op het gebruik van zo’n applicatie zit, had ie gewoon moeten weten.
Bram | 24 september 2011 @ 9:30
Volgens mij zou je het aanzetten van in-app transacties per app expliciet moeten regelen bij de installatie.
Richard | 24 september 2011 @ 9:39
@MathFox ik heb niet de indruk dat je echt niet begrijpt wat er staat en ik speel je vraag/antwoordspelletje dus niet mee.
@MathFox, @PeterS ik wilde het mijn vorige post al zeggen, doe het nu alsnog. Het valt me op hoeveel mensen zich dom houden als het uitkomt: in-game purchases, kennis van auteursrecht, en hoe slim ze zijn bij zaken als foto’s rippen, copyrights verwijderen, illegale software downloaden en DVD’s kopiëren. Ik kan het beeld wat Peter schetst niet herkennen. Ik kom veel vaker situaties tegen waar meteen na installatie aan veel of alle instellingen is geprutst en waarin een hoop zaken zijn uitgeschakeld.
Ja, dat is een generalisatie. Maar die dekt wel een flink deel van de ’slachtoffers’. De werkelijke reden is gebrek aan aandacht voor wat ze aan het doen zijn.
De betreffende instelling is overigens éénmalig en system-wide. Papa hoeft deze dus maar éénmaal te maken voordat kindje überhaupt de iPad mag vasthouden en dan heeft papa nooit dit ‘probleem’.
Wim ten Brink | 24 september 2011 @ 15:04
Volgens mij is het heel eenvoudig te regelen om te zorgen dat kinderen binnen applicaties kunnen kopen, zonder dat dit financieel complex hoeft te zijn. Vergelijk het met een speelhol met speciale muntjes, waarbij ouders muntjes kopen voor hun kinderen, en die kinderen vervolgens overal kunnen spelen met die muntjes en mogelijk zelfs extra muntjes kunnen winnen of zo.
De ouders doen dan een financiele transactie en dat is ook maar 1 transactie. Het kind kan vervolgens doorspelen tot het door de muntjes heen is en moet dan weer aan de ouders nieuwe muntjes vragen. En dan kunnen de ouders bepalen of ze wel of niet genoeg muntjes hebben gehad en dus eventueel weigeren.
Een dergelijk systeem zie je ook binnen diverse sites, waarbij je eerst een hoeveelheid “spelcash” aanschaft om binnen het spel mee te spelen en vervolgens alleen met dit spelcash kunt betalen. Werkt op zich prima.
Het enige nadeel is het buitenste betalings-systeem want deze kan niet detecteren of een ouder betaalt voor haar kind, of dat een kind de creditcard van de ouder “leent” om zelf mee te kopen. Dat laatste komt regelmatig voor en dat zou je de ouders kunnen verwijten. Immers, medicijnen laat je ook niet binnen het bereik van je kinderen. Net als rattengif en andere giftige producten. Zo moet je ook je creditcard-gegevens buiten het bereik van je kinderen houden…
En voor kinderen die op de een of andere manier zelf een geldige betaalpas bezitten? Tja, ik neem aan dat de ouders betrokken waren bij het aanschaffen van die betaalpas en ervoor gezorgd hebben dat er ook de nodige beperkingen op zitten. (Geen bedragen groter dan 20 Euro, niet rood staan, enz.) Maar ook hier de taak van de ouder om het kind financieel te beschermen.
Op zich is het een goede ervaring voor kinderen indien ze online “geld” kunnen besteden of verdienen, ook al is het alleen maar “gamecash”. Een site als NeoPets is om die reden behoorlijk kind-vriendelijk omdat je geen gamecash hoeft te kopen. Die moet je zelf verdienen door spelletjes te winnen of door te handelen in je eigen winkel of door te ruilen met andere spelers. Zeer goed “lesmateriaal” voor jongeren. (Alleen wel jammer dat NeoPets tegenwoordig ook NeoCash kent, wat je weer via je creditcard kunt aanschaffen voor hele speciale items, maar dit is een optionele uitbreiding.)
MathFox | 24 september 2011 @ 15:18
@Richard, wanneer jij zegt dat gebruikers “dom” lijken op bepaalde punten, maar “slim” op andere; hoe komt dat? Kan het zijn dat “de industrie” dat graag zo wil houden? (Of gewoon zonder er goed over na te denken bezuinigt op handleidingen.)
Als ik even mijn “consumenten-belang-pet” opzet en een scheutje cynisme toevoeg:
1. Het maken van een kinderslot op creditkaartaankopen kost geld voor de maker van een spel
2. Zo’n slot is een slechte investering want het reduceert de inkomsten uit het spel.
3. Een op winst belust bedrijf zal zoiets niet doen.
4. Het helder voorlichten over hoe je het systeemslot aanzet is een slechte investering want het reduceert de inkomsten uit het spel.
5. zie 3.
Een op winst belust bedrijf maakt het voor zichzelf zo makkelijk mogelijk om een creditkaart of bankrekening leeg te trekken, met zo min mogelijk bewuste toestemming van de houder… net genoeg om bij de rechter niet gelijk het lid op de neus te krijgen.
</cynisme>
Richard | 24 september 2011 @ 15:54
- Ik zeg niet “dom lijken” ik zeg “zich dom houden”.
- Daarnaast: hoezo “bezuinigt op handleidingen” ? Check your facts…
http://manuals.info.apple.com/en_US/ipad_2_user_guide.pdf pagina 198, hoofdstuk Settings, paragraaf General, paragraaf Restictions:
Neen, is onderdeel van de iPhone / iPad API en wordt door het OS verzorgd voor de applicaties.
voor zover mij bekend heeft Apple alle in-game aankopen waarover wordt gereclameerd, gerestitueerd. De kosten van de afhandeling en administratie daaromtrent zijn volgens mijn inschatting aanzienlijk en daarmee is er geen business case. Daarnaast is er een tussenpartij, de creditcard-maatschappij, die ook geen zin heeft in gezanik, en die leveranciers die het te bont maken zal weren.
MathFox | 25 september 2011 @ 12:54
@Richard: Ik vind Apple niet representatief voor de branche. Apple heeft (m.i. terecht) de naam betere kwaliteit te leveren dan gebruikelijk in de branche.
Neen, is onderdeel van de iPhone / iPad API en wordt door het OS verzorgd voor de applicaties.
Mijn argument is dat, als het aan de spellenbakker ligt, zo’n slot niet in het spel zal komen. (Tenzij er druk van een andere partij (de overheid) komt.) Dat Apple een ander type slot biedt is haar (kwaliteits-) keuze… en een methode om een heleboel gezeur te voorkomen.
En een systeem-breed slot op aankopen is iets anders dan een per-applicatie slot. Stel je voor dat er ook een navigatieapplicatie op de iPhone staat waar je betaalt voor de actuele fileinformatie… Dan blijft de gebruiker die optie aan en uit zetten. (Dat is het gevolg van een systeem-breed slot. Een “whitelist” voor applicaties die inkopen mogen doen is voor de gebruiker handiger.)
Mark | 25 september 2011 @ 16:22
“Ik denk het wel, hoewel ik niet verder kom dan “dit moet gewoon niet mogen”
Weet je wat ook gewoon niet zou mogen? Dat mensen een foto gebruiken zonder te betalen en vervolgens alleen de kosten van de foto dienen te vergoeden, niks voor extra werk, ontbreken naamsvermelding, inbreuk enz.
En meten met twee maten, dat zou ook gewoon niet mogen
Richard | 25 september 2011 @ 22:25
Tja, dat is zo’n “damned if you do, damned if you don’t” discussie. Een per-applicatie slot leidt tot huilenbalken dat het te ingewikkeld is, een systeembreed slot leidt tot geklaag dat het niet fijnmazig genoeg is (en beide bieden tot geklaag dat het niet duidelijk is). Desalniettemin zou ik een systeembreed slot het handigst vinden om de aanschaf van virtuele rommel door kinderen te voorkomen, anders moet je steeds 34 apps blokkeren voordat je die iPad uit handen geeft (alsof je dat moment zou kunnen kiezen).
Inderdaad, Apple doet het beter dan de rest van de branche. Desalniettemin hoor ik zeer regelmatig de anekdote uit post #18 en die Smurfs app staat niet voor niets bovenaan in de app store in de ranglijst “meest opgebracht”. Go figure…
Reinier Post | 26 september 2011 @ 14:58
Is het nou echt nooit voorgekomen dat een ouder naar de Jamin liep omdat zijn/haar kind elke dag voor 2.50 snoep kwam kopen en dat de Jamin dat even had moeten doorgeven?
Mark | 26 september 2011 @ 15:13
Even buiten de juridische discussie heb ik een tip voor ouders die hier meelezen of mensen die ouders kennen die met deze vraag worstelen. Ik ben niet van mening dat deze twee opties de meeste ideale zijn, maar in de huidige situatie wel het overwegen waard.
Als je je kind wel deze spellen wil laten gebruiken, maar dat hij/zij ook met geld kan leren omgaan, zou je op 3vcash.nl een VISA-nummer kunnen aanvragen en deze aan de iPad koppelen. Het kind kan dan nog wel aankopen doen, maar zodra het tegoed op is, is het ook afgelopen. Let er wel op dat je een toeslag betaalt bij de aanschaf van zo’n VISA-nummer.
Een ander alternatief is een prepaid credit card, zoals de MediusCard. Hier zit een (niet al te zuinige) jaarlijkse vergoeding aan vast, maar ook hier geldt dat je niet meer kunt uitgeven dan je er vooraf aan tegoed op plaatst.
Ruud Harmsen | 26 september 2011 @ 20:54
> geen enkel artikel dat ziet over […]
Ziet over? Is die nieuw, heb ik die gemist?
Ik ken wel ‘ziet op’ als juristenjargon: http://rudhar.com/lingtics/nietkan.htm
Belfiore | 3 oktober 2011 @ 1:06
Mijn vrouw en ik hebben beiden iPhones en iPads. Op die apparaten is iTunes geïnstalleerd. Ook staan er enkele spelletjes op zoals Tap Zoo. Deze spelletjes zijn gericht op kinderen en misbruiken typische kenmerken van de kinderpsyche. Kijk eens wat een schattig hondje… wil je zes weken wachten of wil je ‘m direct kopen voor 10 sterren? Je wilt ‘m direct kopen? Mooi, maar je hebt maar 2 sterren. Klik hier om extra sterren te kopen. Nu! Honderd sterren voor maar € 6,99 en dat is 25% extra GRATIS!
Dit allemaal in het Engels nota bene, een taal die mijn kinderen van 6 en 9 niet machtig zijn. Om te voorkomen dat zij in de verleiding gebracht worden, hebben we de afspraak dat aankopen uitsluitend door mijn vrouw of mij mogen worden gedaan. Dat is heel lang goed gegaan. Tot gisteren. Mijn vrouw kocht iets kleins uit Store en legde haar telefoon weg. Mijn zoontje pakte de telefoon van tafel en kocht voor zo’n € 640 aan credits voor zo’n spelletje. Geloof me, daar zitten virtuele diertjes bij van € 40 per stuk. Bent u er nog? € 40 voor een paar pixels op je telefoonschermpje. Misdadig en m.i. gericht om te profiteren van kinderen die de schade niet kunnen inschatten. Geen enkele ouder zou zijn kind toestaan dergelijke betalingen te doen. Bovendien is er niets dat mijn zoon heeft duidelijk gemaakt dat hij veel geld uitgaf. Een druk op het scherm en er staan weer 100 sterren op het scherm!
Gelukkig lette Visa goed op en bedacht dat het nooit de bedoeling kan zijn dat iemand zo’n tachtig aankopen doet in zo’n korte tijd. Kaart geblokkeerd, rekening opgeheven. Niks betaald, maar iTunes komt me nog wel achterna. We zullen zien; ik ben bereid juridisch de grenzen op te zoeken. Dit heeft niets met opvoeding te maken.
Gusta | 16 oktober 2011 @ 12:13
@18 Ik ben blij te lezen dat Apple soepel heeft gereageerd. Dat schept hoop. Mijn zoon van 15jr heeft maanden geleden een spel bij Apple iTunes aangeschaft met mijn credit card. Sindsdien heeft hij daar een account dat aan mijn creditcard gekoppeld is. Tot nu toe kocht hij af en toe een App en rekende dit met mij af; geen probleem. Maar wat gebeurde er afgelopen vrijdag: ik kreeg een melding van de ING afd creditcardfraude dat ik een verdachte hoeveelheid afschrijvingen kreeg van Apple iTunes. Dit liep binnen 24 uur op tot €515. Navraag bij bij mijn zoon leerde mij dat hij zijn account ter beschikking had gesteld aan zijn neefje van 9 jaar, die in het Smurfenspelletje allerlei aankopen was gaan doen. Hij heeft eindeloos op de OK knop zitten drukken.
Ik vind het niet acceptabel dat deze mogelijkheid binnen kinderspelletjes bestaat. Het zou een hoop ellende bij ouders voorkomen als hier iets aan gedaan zou worden.