Reacties op: Mijn opa hoort niet op internet!

Door: Wim ten Brink

Wim ten Brink — Wed, 31 Oct 2012 14:49:08 +0000

Niet op basis van de auteurswet. Grootvader is immers niet de fotograaf.
Er zijn overigens religies die geloven dat je ziel wordt ontnomen indien je gefotografeerd wordt. Maar ook bepaalde Islamitische stromingen en Orthodoxe Joden staan fotografie niet toe. De Amish staan het poseren voor foto’s niet toe. Strict Christelijke stromingen staan het ook niet toe, want je mag geen afbeeldingen maken van God en de mensheid was gemaakt als zijnde het evenbeeld van God. Religie kan dus een troefkaart zijn om je portretrecht stevig mee te beschermen…
Deze strict religieuze mentaliteit zou mogelijk ook stand kunnen houden na je dood omdat je nabestaanden dan jouw leven na de dood beschermen, en dat dus doen op religieuze gronden. Jammer alleen als je nabestaanden besluiten om Atheisten te worden of hun religieuze waarden gaan verwaarlozen.

Door: Sander Naamgeboren

Sander Naamgeboren — Wed, 31 Oct 2012 13:52:54 +0000

Bij privacy is de context belangrijk. In welke context heb ik mijn gegevens overhandigt aan een website, en in welke totaal andere context misbruiken ze deze gegevens?

Een foto kan toch ook een persoonsgegeven zijn? Als ik, in de context van het aanmaken van een sociaal profiel, een foto upload, en deze foto wordt gebruikt in een compleet andere context (bijvoorbeeld het vullen van een nieuwe datingwebsite) dan wordt mijn privacy toch geschaad.

Als iemand in 1925 een foto laat maken, dan kan hij of zij toch niet uitgaan van de context dat deze foto 100 jaar later wordt gepubliceerd op een website met stamboom? Aangezien de foto wordt gebruikt in een andere context, dan origineel aangegeven, en toestemming hiervoor ontbreekt of rederlijkerwijs onmogelijk te verkrijgen is, dan vind ik zelf dat de foto in een nieuwe context niet zomaar geplaatst mag worden.

Extreem voorbeeld (omdat men in 1925 ook niet kon weten van het internet): Over 100 jaar is het mogelijk om genetisch gemanipuleerde kinderen te krijgen, die opgroeien en er dan precies zo uitzien als iemand op een foto. Als ik nu een foto van mijn prachtige gezicht laat maken, en een paar aanstaande ouders uit de toekomst vinden mijn gezicht erg mooi, dan kunnen ze toch niet zomaar mijn beeltenis gebruiken? Dat is een extreem andere context als waarvoor ik origineel toestemming heb gegeven door op de foto te gaan. Mijn uiterlijk wordt publiek domein 10 jaar na mijn dood, ongeacht of ik dit een erg onprettige gedachte vind voor mijzelf en mijn nabestaanden?

Door: Sander Naamgeboren

Sander Naamgeboren — Wed, 31 Oct 2012 12:55:26 +0000

Had de overgrootvader dit zelf kunnen opnemen in zijn testament: “Ik wil niet dat foto’s van mij (her)gepubliceerd worden op wat voor medium dan ook?”

Ikzelf wil niet met foto’s op het internet. Zeker geen getaggede foto’s, maar in een paar jaar maakt zelfs dat niet meer uit (Google heeft gemiddeld maximaal 7 foto’s nodig voor accurate gezichtsherkenning, Facebook laat je vrienden taggen of komt zelf met suggesties).

Als dit wettelijk niet te regelen is, mag ik mij beroepen op religie? Ik weet dat het flauw is, maar als ik nu een geloof aanhang, dat geloofd dat publicatie van foto’s een stuk van mijn ziel afneemt, mag ik mij op dat punt verzetten tegen publicatie van mijn foto’s? Dat het mij onmogelijk maakt om mijn religie uit te voeren? En hoe groot moet zo’n religie dan zijn? Zou de Hopi Religie voldoende groot zijn?

En na mijn dood? Hoe kan ik mijn arme ziel beschermen tegen onze archiveringsdriften?

Door: Wim ten Brink

Wim ten Brink — Tue, 30 Oct 2012 17:16:37 +0000

Dat klinkt interessant maar zal mogelijk een heleboel artiesten juist ontmoedigen om Creatiev Commons licenties weg te geven. Immers, als je ieder werk eerst moet registreren dan is dat al snel veel te veel moeite om een beetje respect te krijgen voor je eigen werk. Dan wordt er een prijskaartje aan het werk gehangen wegens die extra moeite. Misschien aardig voor de consument maar een artiest wil niet lastig gevallen worden met dergelijke, extra administratie.
Bovendien, veel succes om dat wereldwijd door te voeren!

Door: Peter

Peter — Tue, 30 Oct 2012 15:31:36 +0000

Het huidige auteursrecht is geen soepele zaak helaas. In een discussie daarover stelde iemand eens voor om het om te draaien: dat er niet, zoals nu, automatisch auteursrecht op werken rust, maar pas als je bewust aangeeft dat je de auteursrechten op je werk wilt hebben. Dat zou dan kunnen door je werk aan te melden bij een digitaal register, waarna je voor een, telkens te verlengen, periode van zeg 5 jaar de auteursrechten kunt uitoefenen. Werk dat niet alszodanig is aangemeld, valt dan in het publieke domein. Er zullen vast haken en ogen aan vast zitten, maar ik vond het op zich geen onaardig idee.

Door: Henk Sonnemans

Henk Sonnemans — Tue, 30 Oct 2012 09:20:14 +0000

Auteursrecht lijkt mij iets dat geregeld moet worden in Europees verband. Het is niet bepaald handig dat elk Europees land daar zijn eigen regels voor heeft. Er schijnt ook een internationaal auteursrechtenverdrag te zijn, maar dat schijnt ook niet meer van deze tijd te zijn (en hoe veel of hoe weinig landen hebben dat getekend?)

Door: Jeroen Hellingman

Jeroen Hellingman — Mon, 29 Oct 2012 14:05:33 +0000

Ik hintte hier een beetje op het Nebula arrest, waar je ook wel eens over geblogged hebt (Zie ook deze blog van collega juridische bloggers). Een stichting voor het Publiek Domein lijkt me een aardige insteek, maar ik dacht daarbij eerder aan een club die lobbied voor een groter en beter toegankelijk publiek domein (verwant aan wat ook de Stichting Vrijschrift beoogd) dan aan een instelling die probeert de scherpe kantjes van het huidige beleid af te slijpen. Maar ook dit laatste kan heel nuttig zijn als er een voldoende grote kritieke massa te bereiken is die bereid zijn hun werken aan zo'n stichting te doneren. Natuurlijk kun je daar met een hele range aan opties werken, van CC-0 tot CC-BY-SA, en eventueel een wachtijd van een x aantal jaren. Op zich moet het niet echt veel werk zijn: een website, een database, en een goede manier om dingen voor een langere tijd op te slaan, en daar moet je dan wel geld en middelen voor hebben. Auteurs zijn vaak eerder geneigd om hun auteursrechten te doneren dan erfgenamen of uitgevers -- zo heb ik toestemming gekregen om een geheel woordenboek (een project waar hij zo'n 10 jaar van zijn leven aan heeft gegeven) op Project Gutenberg te plaatsen -- maar dan moet je er wel op tijd bij zijn om het de betreffende auteur te vragen.

Door: Matthijs Wensveen

Matthijs Wensveen — Mon, 29 Oct 2012 12:41:40 +0000

En wat met iets als “Hee, eikel, ik zal je nog eens iets sturen!”. Mijn vader doet ook genealogisch onderzoek, maar zou nooit iets publiceren als iemand bezwaar zou maken.
Is er niet iets in de WBP wat publicatie zou kunnen verhinderen?

Door: Wim ten Brink

Wim ten Brink — Mon, 29 Oct 2012 11:36:15 +0000

Zoals hier te lezen is:

Sundblom's Claus firmly established the larger-than-life, grandfatherly Claus as a key figure in American Christmas (possibly as much as Western) imagery. So popular were Sundblom's images of Claus (Sundblom's images are used by Coca-Cola to this day) that the urban legend soon arose that Sundblom had actually created the modern image of Santa Claus.

Oorspronkelijk Saint Nicholas genaamd en in Nederland verbonden aan 5 en 6 December. (Want we vieren op 5 December dat Sinterklaas op 6 December zijn naamsdag heeft.) En inderdaad, de naam "Santa Claus" is ouder dan Coca Cola zelf en gaat terug tot 1821. Maar de rood/witte kleding is meer een hint richting de Bisschop-kleding van Sint Nicolaas maar wie de moderne kleding van Santaclaus heeft bedacht is mij nog onduidelijk. Wel is Santa Claus geen bisschop meer. Maar wat wel interessant zou zijn om te weten is wat Coca Cola aan het beeld van Santa Claus heeft toegevoegd, zodat die zaken vermeden moeten worden als een andere frisdrank-maatschappij ook Santa Claus wil gaan gebruiken in hun advertenties. Aangezien deze Santa Claus variant 80 jaar geleden werd gemaakt en nog zeker 30 jaar beschermd zal zijn zal het dus lastig worden voor die andere fabrikanten.

Door: Wim ten Brink

Wim ten Brink — Mon, 29 Oct 2012 11:06:59 +0000

Disney zal het mogelijk wel willen proberen om jou tegen te houden. En wat het lastiger maakt is dat Disney extra elementen heeft toegevoegd aan deze sprookjes waardoor zij op die elementen dus de rechten hebben, maar er weinig mensen zijn die ook weten welke elementen dat zijn. Het verhaal van de Kleine Zeemeermin, bijvoorbeeld, heeft een veel gelukkiger einde dan het oorspronkelijke sprookje waarin ze eigenlijk dood ging. (En waarin ze geen naam heeft!) En het oorspronkelijke sprookje gaat erom dat ze geen ziel heeft, maar er wel eentje wil. En krijgt. En daar zit natuurlijk weer de bescherming die Disney op hun auteursrechten hebben want Disney heeft het sprookje behoorlijk omgegooid. En dat doen ze met wel meer sprookjes.
Ook het verhaal van Sneeuwwitje wijkt deels af van hoe Disney het heeft verfilmd en hoe de gebroeders Grimm het hebben geschreven. Zo hebben de dwergen opeens een naam gekregen en verandert de koningin haar uiterlijk via magie in plaats van make-up. Allemaal ideeen van Disney zelf. De film “Snow White and the Huntsman” wijkt bijvoorbeeld sterk af van de Disney-versie en heeft 8 dwergen, met andere namen. Eentje gaat er dood en toen waren er nog maar zeven.
Ik denk dus dat Disney best heel wat invloed heeft als het gaat om de auteursrechten op deze sprookjes, mede omdat de Disney-versies vandaag de dag veel meer bekend zijn dan de oorspronkelijke sprookjes. Simpelweg omdat heel veel mensen de Disney-films hebben gezien en juist die versie onthouden.
Je zult je dus wat meer aan de oorspronkelijke sprookjes moeten houden, en die zijn veelal grimmiger dan de “feel-good” Disney-versies.