De vraag die ik nu wel heb is of het sluiten van de account nu nog wel kan? Je kan dan namelijk ook veel offline spellen niet meer spelen omdat die via steam authenticeren.

Overigens heb ik zelf gewoon al drie Steam accounts, gewoon een kwestie van omloggen als je een ander spel wil doen. Dat hele idee van je koopt het spel niet en je kan het niet door verkopen roept bij mij alleen maar het gevoel ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ op. Ik heb het gekocht, soms zelfs in een winkel. Als ik het door wil verkopen dan doe ik dat. Wat dat betreft mag er wel een lobby komen voor wat meer consumenten rechten bescherming in het digitale tijdperk.

@10: volgens mij kun je wel software delen als het als eigendom wordt gezien — maar dan wel als “delen” echt delen is en niet kopiëren. Auteursrecht op een boek is uitgeput nadat ik het heb verkocht. Als ik het aan een ander wil doorverkopen, heeft de auteur daar niets meer over te zeggen. Verveelvoudigen mag nog steeds niet.

Eh, de whitelist van de tor exit nodes wordt dan toch binnen 1 seconde de blacklist van zo’n oppressief regime

Niet zo logisch omdat je een enorme whitelist kan gebruiken met uiteindelijke rustig een miljoen of meer nieuws/blog/forum sites daarop. Dus ook gewoon van alle nieuwsmedia in in landen met een oppressief regiems.

Zou wel handig zijn als ze die zelf gingen blocken in zo’n land.

Het gaat er verder niet om of het wel of niet kan, maar of het zinvol is. Als ik een site als mijnwebwinkel.nl zie en merk dat iederen zo een eenvoudige webwinkel kan beginnen dan zijn de genoemde stappen gewoon een druppel op een gloeiende plaat. Alsof je koppen gaat afhakken van een hydra, want bij iedere kop die sneuvelt groeien er drie nieuwe aan.

Hier zal toch echt de consument zelf bezig moeten gaan…

Maar zoals mijn zus zijn er veel mensen die denken dat je heel gemakkelijk een online winkeltje kunt beginnen. De kosten lijken laag, want voor 50 Euro per maand kun je al een eenvoudige site ergens op een server laten draaien. Je hebt wel software nodig maar ook dit is massaal voorhanden. Je moet verder een site laten bouwen maar er zijn genoeg amateurs en professionals die snel willen bijverdienen en zo iets in elkaar kunnen zetten. En je hebt een voorraad nodig van spullen die je verkoopt maar die kan in principe gewoon in je schuur. En die voorraad moet je ook inkopen, maar bij kleding is die inkoopprijs best wel laag, vergeleken met de prijs die je ervoor kunt vragen.

Bij echte winkels ligt de drempel een stuk hoger. Je hebt immers een pand nodig. Okay, je kunt marktkoopman worden en dus eidere dag op een markt een kraam opbouwen en weer afbreken. Maar ook hier moet je best veel doen voor je kunt beginnen. Een webwinkel beginnen kan in theorie iedere i****t. Gewoon naar Mijn Webwinkel gaan en daar een nieuwe winkel openen en klaar! Kan gratis met een limiet of voor 19 Euro per maand zonder limieten.

De vraag die Arnoud enigszins onbeantwoord laat is wat de consument kan doen tegen webwinkels die de wet gewoon negeren. En gezien het grote aantal webwinkeltjes zijn dat er best veel. Zelfs ICTRecht is een webwinkel! Ze verkopen boeken. Maar goed, ICTRecht doet het wel netjes.
De betreffende webwinkels aanschrijven is inderdaad veel werk, als je sowieso al een adres kunt vinden om naartoe te mailen of schrijven. De hosts van webwinkels aanschrijven zal mogelijk ook weinig invloed hebben. Of de host nou wel of niet strafbaar is maakt daarbij niet uit. Als een host niet reageert gebeurt er gewoon niets. Justitie waarschuwen is een optie, alsof justitie niet al meer dan genoeg te doen heeft. Consumentenorganisaties inschakelen kan ook, maar die hebben ook enorm veel werk en kunnen ook niet iedere webwinkel aanpakken. “Name and Shame” campagnes online zetten levert alleen maar extra publiciteit op voor die webwinkels en kan zelfs averechts werken omdat die webwinkels nu veel vaker verschijnen in de diverse zoekmachines.

Nee, de beste manier om dergelijke webwinkels aan te pakken is door mensen te onderwijzen en duidelijk te maken waar ze op moeten letten indien ze een webwinkel bezoeken. Eerste stap bij een bezoek aan een nieuwe webwinkel is kijken of ze een keurmerk hebben. Neem ik mijn favoriete webwinkel CoolBlue dan zie ik daar een “Thuiswinkel Waarborg” logo. Dus die hebben ze. (Mijn andere favoriet Bol heeft hem ook maar veel kleiner.)
De volgende stap vergeten veel mensen: klik op dat waarborg logo en controleer op de site van het keurmerk of de betreffende webwinkel daar ook daadwerkelijk bij verbonden is. Bij Coolblue gaat het niet helemaal lekker want ze geven geen rechtstreekse link naar hun pagina op Thuiswinkel. Maar even op Thuiswinkel zoeken en ze staan er inderdaad op. Bij Bol kom je wel direct bij Thuiswinkel.
Tja, wat dan als een webwinkel geen keurmerk toont? Zo is Computer Collectief ook een populaire winkel voor mij omdat ze zich specialiseren in ICT boeken. Belangrijk voor mijn werk. Maar ik kan zo snel geen keurmerk (meer) bij hen ontdekken. Is ook niet verplicht maar betekent wel extra risico’s. Zo zijn ze momenteel bezig met een doorstart na een faillisement. Maar goed, ik ken die winkel al heel lang. Ze zijn ouder dan het Internet!

Maar goed, ik dwaal af. Het gaat om het opleiden van consumenten als wapen tegen malafide website bouwers. Als er een betrouwbaar keurmerk is dan kun je eventueel klagen bij dat keurmerk. Is er geen (betrouwbaar) keurmerk dan zou je er eigenlijk niet moeten kopen. Je zou in ieder geval een hele goede reden moeten hebben om bij een dergelijke webwinkel toch iets te kopen. En Computer Collectief is hierbij een mooi voorbeeld omdat ze professionele software en ICT boeken verkopen die ik voor mijn werk vaak nodig heb. Maar het is voor mij wel een winkel waar ik al 25 jaar een relatie mee heb dus ik maak mij hier weinig zorgen om. (Wel baal ik dat hun winkel in Amsterdam nu weg is!) Maar ik kan mij voorstellen dat andere consumenten deze webwinkel zullen vermijden juist omdat dit keurmerk ontbreekt! Dat zou in ieder geval het juiste gedrag van consumenten moeten zijn.

Keurmerken kunnen we niet echt verplicht maken voor webwinkels, maar als consument kun je er andere consumenten op wijzen dat je nooit iets moet kopen van een webwinkel zonder (geldig) keurmerk van een betrouwbare partij.
En mocht een webwinkel zijn aangesloten bij Thuiswinkel en zich niet aan de regels houden? Dan is het gewoon een bericht naar Thuiswinkel en die webwinkel loopt het risico dat hun keurmerk ongeldig wordt verklaard! Dat is de meest effectieve methode die ik mij kan voorstellen. (Want: geen keurmerk, geen klanten. Toch?)

@Johan: De Nederlandse auteurswet maakt je een “rechtmatig verkrijger” van een kopie van de software en dat geeft je het recht deze kopie te gebruiken (en kopieën/backups voor eigen gebruik te maken.) Je hebt geen distributierechten of zo. Naar mijn mening zijn de meeste softwarebakkers [redacted] die hun gebruikers geen redelijke deal willen geven.

– MathFox: de [redacted] komt van mijzelf –

Het gaat alleen niet werken om de onderhoudsdingen in een aparte BV te stoppen. Dat werkt ook niet bij verhuur van panden, auto’s of motoren. Een autoverhuurder heeft geen eigen monteurs maar is tóch verantwoordelijk voor een goede werking van de gehuurde auto. En mijn huisbaas moet maar een loodgieter ergens opscharrelen als mijn badkamer lekt.

Verder is het ook op te lossen door de verhuur van software/spellen in een aparte juridische constructite te stoppen die helemaal niks met de ontwikkeling van de spelletjes te maken heeft en dus ook helemaal geen onderhoud kan doen. (bahlve aan de eigen softwaredistributie servers natuurlijk)

Steam heeft het over Buy en Purchase, niet over rent of license.

In combinatie met dit: http://japan.digitalsfolder.com/reddit-user-gets-banned-from-steam-steam-user-shops-around-his-steam-account-gets-banned-from-his-1-800-worth-of-games-valve-provides-back-end-account/

Zou een Nederlander nu dan kunnen claimen dat Steam voor $1,800 dollar aan games heeft gestolen?

Call of Duty: Modern Warfare 3 + Brady Guide kopen

Met doorbij een knop “in winkelwagen”, als je op deze knop drukt en betaalt, heb je dan een licentie of heb je het spel dan ook echt gekocht?

Wat ook een maf geval zou zijn: ik ben virtueel mishandeld en daarbij zijn virtuele goederen gestolen (bijvoorbeeld in een MMORPG)

In de Steam Subscriber Agreement van Steam staat dat:

2. LICENSES

A. License Terms.
(…)
Valve hereby grants, and you accept, a limited, terminable, non-exclusive license and right to use the Software for your personal use in accordance with this Agreement and the Subscription Terms. The Software is licensed, not sold. Your license confers no title or ownership in the Software.

(…)
D. Ownership.

All title, ownership rights and intellectual property rights in and to the Software and any and all copies thereof are owned by Valve and/or its licensors. All rights reserved, except as expressly stated herein. The Software is protected by the copyright laws of the United States, international copyright treaties and conventions and other laws. The Software contains certain licensed materials and Valve’s licensors may protect their rights in the event of any violation of this Agreement.

(onderstreping is van mij)
In hoeverre wijzigt dit je verhaal?

Mijn kennis over het huurrecht is niet up to date, maar heeft huur niet als kenmerk dat er periodiek betaalt moet worden? Op uitzonderingen na (zoals Eve Online waarbij je betaalt per periode) betaal je bij Steam maar 1 keer voor een spel.

Een ander interessant aspect van dit probleem is het niet kunnen overdragen van iets wat je eigendom is, doordat er een zeer restrictieve DRM op rust, maar dat is wellicht iets voor een ander stuk

Ik denk dat het onderliggende probleem waar we hier mee te maken hebben is dat de taal achterloopt bij de realiteit. De woorden die we hebben dekt de lading niet goed (meer). “Eigendom” past niet, “Huur” ook niet.

Als een dienst zich aanprijst als “koop muziek” of “koop een spel”, dan gaat die commerciële aanduiding bóven de algemene voorwaarden waarin staat “Met kopen bedoelen wij ‘u verkrijgt een tijdelijke licentie die wij mogen intrekken’.” De verwachtingen van de wederpartij wegen hier zwaar. Als jij verwacht dat je gaat kopen (in de zin van de wet) dan héb je gekocht. Ongeacht kleine lettertjes.

En bepalingen in een licentie die tegen dwingend recht ingaan, zijn in principe bij voorbaat al nietig of vernietigbaar. Dus al ben je er mee akkoord gegaan, dat maakt die bepaling nog niet legitiem.

En dat is opzegbaar wanneer de regels dat bepalen. Maar dát kan helemaal niet meer zomaar wanneer je gaat spreken van “eigendom” en “koop”. Als ik een spel koop, is het van mij. Dat het bij Valve opgeslagen ligt, is leuk, maar geeft hen niet het recht zomaar de eigendom terug te eisen.

Onder welke omstandigheden kan dat eigendom dan terug worden ge-eist? Je zegt “wanneer de regels dat bepalen” en “zomaar” maar wat moet ik me daarbij voorstellen? En als die regels duidelijk waren toen je de software de licentie kocht, dan is er toch niets aan de hand?

Een lezer vroeg me:

Vorige week bepaalde de Hoge Raad dat virtuele goederen te stelen zijn. Het argument was dat virtuele goederen zijn gemáákt om te worden verplaatst en weggegeven. Voor software gold dat niet, schreef je, omdat die onbeperkt te ko…

Ik schreef eigenlijk met twee hoeden tegelijk op, excuses.

Met mijn consumentenhoed op: Ik heb ooit eens een hoster van advertenties (niet marktplaats maar de variant op die naam) aangesproken op het feit dat een winkel onder zijn hoede geen KvK nummer noch adres (en foute algemene voorwaarden) had. Samengevatte reactie: “Dat is niet onze verantwoordelijkheid, meneer”. Als ik Arnoud mag geloven is dat dus niet correct. Wat dan?

Dat vooruitbetalen is een heikel puntje op vele webwinkels, maar geen winkel die je erop aanspreekt doet er iets aan (en iusmentis is wat dat betreft “ook maar een blog”).

Met m’n (naaste van een) webwinkelierhoed: Mijn vriendin handelt in draagdoeken en heeft een webwinkeltje, probeert op de correcte manier te handelen (koopt het boek van Arnoud en steekt daar veel tijd en moeite in; maar ziet vele andere dito webwinkeltjes die *niet* de moeite nemen om aan aan alle gestelde eisen te voldoen. Voor haar is het echter geen doen om al die winkels aan te schrijven (de tijd die dat kost!) of een rechter een uitspraak te laten doen.

Maar je kunt natuurlijk weer wel aangifte doen tegen een webwinkel, waarna justitie wel of niet bepaalde acties gaat ondernemen tegen die webwinkel.

Overigens heeft het altijd wel zin om eerst de webwinkel gewoon te melden dat ze fout bezig zijn. Indien ze niet luisteren kun je de hoster erover aanschrijven.

Een rechtszaak is an sich best een zwaar middel, gezien de (advocaats-)kosten. Ik zie dan -voor kleine shops- de baten de kosten niet gauw overschrijden (en zo blijft iedereen aanrommelen).

Arnoud, zou je je boek niet bij de KvK kunnen neerleggen?

Misschien zouden ze ook voor hun klanten TOR “entry nodes” kunnen maken, in de zelfde lijn als tor2web.org, om de minder technisch onderlegde abonnees toegang tot TOR te geven. Hoe zit het trouwens met de juridische aspecten van zo’n entry node? Je geeft daarmee mensen wel toegang tot een heel ondergronds deel van het internet, waar een heleboel illegale dingen gebeuren.