Internetrecht door Arnoud Engelfriet

debug=1. Een onschuldig uitziend statement, zo zou je denken. Maar in mei 2009 had het een heel wat minder onschuldig effect als het werd toegevoegd aan de URL van de vacaturesite Juristenbank.nl: er werden dan telkens maximaal 10 kandidaten, dan wel werkgevers, in willekeurige volgorde volledig onomkeerbaar verwijderd. Dat bleek een logisch bommetje van een gefrustreerde werknemer te zijn. De vraag voor het Gerechtshof Arnhem: was hierbij sprake van computervredebreuk, oftewel binnendringen op de webserver?

De verdachte was ICT-medewerker bij een bedrijf dat geavanceerde webapplicaties maakte ten behoeve van arbeidsmarktcommunicatie. Daarbij had hij een tool ontwikkeld, zo te lezen een library met handige standaardfuncties. De geweldige neutrale formulering “Een verslechterde werkrelatie lag aan het einde van het dienstverband ten grondslag” uit het arrest doet al nattigheid vermoeden, en inderdaad: na het vertrek van deze meneer bleken diverse records van werkzoekende juristen verdwenen te zijn.

Dit bleek terug te traceren tot websiteaanroepen waarvan de URL was voorzien van “debug=1″ (en soms “debug=2″), die code triggerde die het feitelijk weggooiwerk verrichte. Die code bleek geïmplementeerd met precies de tool van de werknemer met de ‘verslechterde werkrelatie’, plus de aanroepen waren vanaf zijn IP-adres gedaan. Reden dus om meneer op het politiebureau uit te nodigen, en daar vertelde hij dat hij inderdaad (”het kan zijn dat”) deze code had toegevoegd. Wat zijn verklaring daarvoor was, blijkt niet uit het arrest. Maar hij ontkende ten stelligste de destructieve code te hebben aangeroepen na zijn dienstverband. Iemand had zijn IP-adres gespooft om hem in de problemen te brengen.

Het Hof acht dat verweer “op geen enkele wijze aannemelijk”. Alleen de verdachte kende die code, en hij was de IT-guru bij het bedrijf. De code in kwestie was in productie genomen op zijn laatste werkdag, én de arbeidsovereenkomst was vanwege een verslechterde arbeidsrelatie beëindigd. Het is dan nauwelijks voorstelbaar dat een derde hiervan heeft kunnen profiteren, en dan ook nog binnen een dag nadat de code was ingecheckt in productie én vanaf het IP-adres uit de woning van de verdachte. (Het kan, maar dan komen we in serieus aluhoedjesland.) Ook speelde mee dat een specialist bij het Team Digitale Expertise had verklaard dat het na sporenanalyse

zeer veel minder waarschijnlijk dat een computer waaraan het IP adres [nummer IP adres]niet is toegewezen de sporen in de logbestanden heeft veroorzaakt dan dat de computer waaraan het IP adres [nummer IP adres] wél was toegewezen dit heeft veroorzaakt.

Deze vorm van misbruik van de website levert volgens het Hof computervredebreuk op. Er is binnengedrongen in de server dus. Oftewel, het aanroepen van een URL die niet geautoriseerd is, is binnendringen in de webserver? Een tikkeltje eng als conclusie. Ik ben geen fan van dingen strafbaar verklaren enkel en alleen omdat ze ongeautoriseerd zijn. Er moet meer zijn dan alleen “u mocht dit niet intypen” (en eigenlijk vind ik dat een adequate beveiliging een harde eis moet zijn, maar goed) voordat je de intyper strafrechtelijk gaat vervolgen.

Natuurlijk, er is data vernield, maar daar hebben we een apart wetsartikel voor: het opzettelijk en wederrechtelijk veranderen, wissen, onbruikbaar of ontoegankelijk maken van gegevens die door middel van een geautomatiseerd werk of door middel van telecommunicatie zijn opgeslagen, worden verwerkt of overgedragen, (art. 350a Strafrecht). Om dat feit te plegen, hoef je niet binnen te dringen in een computersysteem. Dit wordt subsidiair ook bewezen geacht, daar niet van.

Misschien was de achterliggende gedachte dat niet slechts de URL het binnendringen opleverde, maar de URL plus de kwade code in de webserver. Daarmee werd toegang verkregen tot de database, een plek waar een ex-werknemer (of willekeurige derde) absoluut niet hoorde te zijn. De debug-instructie was dan slechts de trigger om het binnendringen te starten. Net zoiets als een kopietje van de sleutel van de achterdeur van het bedrijfspand maken en dan daarmee naar binnen gaan.

Iemand tips om dit soort ongein tegen te houden? Wat doe je tegen een IT-er die op zijn laatste dag een logisch bommetje achterlaat?

Arnoud

Nou, mooi is dat. Meeliften bij het internet van de buren is geen computervredebreuk, oordeelde het Hof Den Haag vorige week (via). Ook als je daarbij de router kraakt. Een router is namelijk geen “geautomatiseerd werk” in de zin van de wet, en je kunt alleen computervredebreuk plegen als je binnendringt in een geautomatiseerd werk. Dit is het hoger beroep van de 4chan-zaak.

In deze strafzaak had een jongen via het netwerk van de buren op het NSFL-imageboard een dreigende tekst geplaatst (”I’ll go and kill some peeps from my old school”). In eerste instantie oordeelde de rechtbank dat deze bedreiging niet serieus te nemen was omdat het motto van 4chan was “only a fool would take anything posted here as fact”. Daar komt het Hof op terug: gezien de context van enkele andere school shootings mocht je die bedreiging wel degelijk serieus opvatten, ook als deze niet daadwerkelijk zo bedoeld was.

Het oordeel dat er geen computervredebreuk bij de buren werd gepleegd, blijft in stand. Het Hof neemt de redenering van de rechtbank over dat er pas sprake kan zijn van een computerinbraak als je daadwerkelijk iets doorbreekt (wat dus niet klopt gezien de huidige wet). Maar belangrijker, het Hof stelt dat je op een router niet kunt inbreken omdat een router geen “geautomatiseerd werk” is. Artikel 80sexies Strafrecht definieert dat namelijk als

een inrichting die bestemd is om langs elektronische weg gegevens op te slaan, te verwerken en over te dragen.

Het Hof interpreteert die “en” nu netjes als een AND: een apparaat moet alle drie die dingen doen met (een gegeven set) gegevens. En een router doet dat niet, want die slaat niets op.

Het hof stelt vast dat een router een schakelapparaat op de knooppunten van een netwerk zoals het internet is. Een router houdt een wachtwoord of gebruikerscode opgeslagen en zorgt, in opdracht van de gebruiker van die router alleen voor de verzending van gegevens naar de juiste bestemming.

Net als ik heeft ook ict-jurist Jan-Jaap Oerlemans grote moeite met dit arrest.

Ik denk dat artikel 80sexies Sr verkeerd wordt geïnterpreteerd en dit onwenselijke effecten met zich meebrengt. Wat als mensen spam of kinderpornografie over je beveiligde wifi-netwerk verspreiden? De onderhavige zaak illustreert overduidelijk een ander onwenselijk effect. Als via een ander wifi-netwerk misdrijven worden gepleegd en op basis van het IP-adres wordt getracht een verdachte te identificeren komen opsporingsdiensten bij de verkeerde persoon uit!

Het lijkt mij ook dat dit niet de bedoeling is geweest van de wetgever. Maar het staat er wel, en ik vrees dat we niet heel ver komen met dat een router een geheugen heeft voor firmware of dat er een buffer is die 0,1 seconde alle data vasthoudt. Echter, ik vond een sprankje hoop in de memorie van toelichting uit 1993:

een “geautomatiseerd werk”. Hieronder wordt verstaan elke inrichting die met technische middelen geschikt is gemaakt voor de opslag, verwerking of overdracht van gegevens. … Hieronder vallen dus computers, netwerken van aan elkaar verbonden computers en geautomatiseerde inrichtingen voor telecommunicatie (mijn cursivering)

Echter, bij de Eerste Kamer werd het “op te slaan en te verwerken”. En in 2006 werd het het huidige “op te slaan, te verwerken en over te dragen”, waarbij werd opgemerkt

Daarmee vallen niet alleen computers in de meer gangbare betekenis onder het begrip geautomatiseerd werk, maar ook computernetwerken en geautomatiseerde inrichtingen voor telecommunicatie, zoals telefoon en telefax.

In het Cybercrime-verdrag vond ik nog een definitie van “computer system” die hoopvoller klinkt:

any device or a group of interconnected or related devices, one or more of which, pursuant to a program, performs automatic processing of data

Onze wet moet immers passen binnen het Cybercrime-verdrag, dus daar kan de Hoge Raad wellicht nog wat mee in eventuele cassatie. Dat zal wel lastig worden, want tegen de letterlijke tekst van een wetsartikel ingaan met je interpretatie is heel erg moeilijk.

Ook kun je zoals mijn collega Paul Pols betoogt, verdedigen dat niet ingebroken is op de router maar op het netwerk, en dat slaat wel gegevens op naast ze te verwerken en versturen. Maar ik vrees dat dat niet gaat werken.

Een wetswijziging lijkt me dan ook nodig. Daarvoor nu gaan pushen vind ik eng, want dat gebeurt dan in het wetsvoorstel dat ook het OM de bevoegdheid zou geven websites te sluiten zonder gerechtelijk bevel.

Arnoud

Afgelopen zaterdag was ik bij hackercommunity Revspace waar ik een half uur mocht praten over computercriminaliteit, hacken en waar de juridische grenzen liggen. Wat is het verschil tussen de TNT-staking en de DDoS?-aanvallen op Paypal? Mag je je eigen bank hacken om te zien of ze wel veilig genoeg zijn voor je geld? En als je de ov-chipkaart gekraakt hebt, mag je dan als proof of concept ermee gaan reizen? De wet stelt grenzen aan ethisch hacken, maar is niet zwart-wit. Dezelfde handeling kan legaal of illegaal zijn afhankelijk van je intentie en de omstandigheden waaronder je deze begaat.

Kijk en luister een half uur lang:

Ik vind mezelf wel steeds meer klinken als Koos Spee :O

Arnoud

Plannen voor een nieuwe wet computercriminaliteit. Dat zou alweer de derde worden. Er is al veel over geschreven over het afsluitbevel, en ook vanwege mijn vakantie houd ik het kort (goed he, Steven?). Wie zin heeft in uitgebreid & diepgaand, leze Jan-Jaap Oerlemans’ analyse.

Allereerst dat afsluitbevel. Op zich is het nu al mogelijk (art. 54a Strafvordering) om een internetprovider of hoster te bevelen een website offline te halen of materiaal te blokkeren als deze kennelijk strafbaar is. Alleen is nu een machtiging van de rechter-commissaris nodig, dus van de rechterlijke macht. Volgens het wetsvoorstel zou een bevel van de officier van justitie genoeg zijn, waarmee de onafhankelijke toets komt te vervallen.

Bits of Freedom maakt terecht bezwaar tegen deze ‘censuur’. Voor mij is daarbij het belangrijkste argument dat het niet goed werkt, zoals Schellekens, Koops en Teepe in 2007 al concludeerden. Plus natuurlijk het argument dat nergens uit blijkt waar dit voor nodig is. Het enige dat ik kan bedenken is dat rechters-commissarissen niet altijd zomaar een machtiging afgeven, maar dat lijkt me een wat wankel argument.

Ook ergerlijk vind ik het idee om het opnemen van gesprekken te verbieden zonder instemming van de wederpartij. Dat is nergens voor nodig, en zal in de praktijk voor veel problemen zorgen. Bewijs vergaren bij niet-schriftelijke transacties wordt ontzettend moeilijk als je geen geluidsopnamen van de onderhandelingen of andere gesprekken kunt maken. Want natuurlijk gaat een malafide handelaar geen toestemming geven. Ik zou wellicht iets zien in een publicatieverbod (tenzij zware maatschappelijke noodzaak) maar het opnemen zelf moet te allen tijde kunnen als je deelnemer bent.

Ook wordt er een artikel voorgesteld dat het overnemen van “niet openbare gegevens zonder toestemming” verbiedt. Hiermee wil men sites aan kunnen pakken die gestolen gegevens herverspreiden. De aanleiding was de Manon-Thomaszaak, wier gestolen foto’s op diverse sites opduikten zonder dat daar strafrechtelijk wat aan gedaan kon worden. De dief kon wel worden vervolgd (computervredebreuk met gegevensdiefstal) maar het herpubliceren van zulke informatie is geen heling.

Alles bij elkaar zie ik weinig voordeel in dit wetsvoorstel. De WCC II was zeker een verbetering ten opzichte van de wet uit 1993, maar dit concept-WCC III mag wat mij betreft meteen naar de prullenbak.

Arnoud

Een denial-of-serviceaanval is strafbaar, maar als je naast je eigenlijke doelwit ook nog eens andere websites onderuit schoffelt, wordt dat gezien als een aanval op de telecommunicatie-infrastructuur. Dat blijkt uit een vonnis van de rechtbank Rotterdam dat gisteren verscheen. De verdachte kreeg vijftien maanden cel, waarvan vijf voorwaardelijk, voor het platleggen van twee Nederlandse sites, www.turkishplace.nl en www.turkplace.nl, in 2009. Die aanvallen waren zo groot dat ook andere klanten van de hostingproviders daar last van ondervonden. Hierdoor kon de rechter een zwaarder artikel uit de kast halen: het veroorzaken van “gemeen gevaar voor goederen of voor de verlening van diensten”, waar tot zes jaar cel op staat.

Uit het vonnis blijkt dat de aanvallen werden ondernomen “omdat hij het niet eens was met de wijze waarop hij door de eigenaren van deze websites werd bejegend.” Nu.nl meldt dat hij stoorde zich aan de inhoud van de Turkse sites, wat niet helemaal hetzelfde is maar het was in ieder geval een flinke forumruzie.

De aanvallen waren zo zwaar dat de (toch relatief grote) providers er grote last van hadden. En daarvoor hebben we artikel 161sexies Strafrecht over het verstoren van de werking van de telecommunicatieinfrastructuur.

De providers [provider 2] en [provider 1] faciliteren het internetverkeer van ruim 50.000 klanten. De infrastructuur van deze providers kan derhalve worden gezien als een vitale infrastructuur. Het is een feit van algemene bekendheid dat het uitvoeren van een (d)dos aanval op een dergelijke vitale infrastructuur vergaande financieel-economische schade tot gevolg kan hebben en een groot aantal klanten kan treffen dat van de diensten van voornoemde providers gebruik maakt. Het is niet voorstelbaar dat de verdachte, gezien zijn kennis en expertise op computergebied, niet heeft onderkend dat de door hem uitgevoerde (d)dos aanvallen gemeen gevaar voor de verlening van diensten teweeg konden brengen.

Tot eenzelfde conclusie kwam de rechtbank in de DoS-kabouterzaak uit 2005.

Naast de denial-of-serviceaanval had de verdachte via een SQL-injectie-exploit logingegevens achterhaald, waarna hij hij een lijst met 1.000 creditcardgegevens had weten te verkrijgen. Dit wordt gezien als overdragen van gegevens “die door wederrechtelijk afluisteren, aftappen of opnemen van een gesprek, telecommunicatie of andere gegevensoverdracht of andere gegevensverwerking” (art. 139e Strafrecht) zijn verkregen. Het vonnis heeft het over binnenkomen in de “live help” middels een SQL-injectie, wat zomaar deze attack zou kunnen zijn.

Het is me niet duidelijk of die lijst van dezelfde server kwam als waar hij was binnengedrongen. Ik vermoed dat daarom niet is gekozen voor 138a lid 2 Strafrecht, dat een strafverzwaring biedt als je na computervredebreuk gegevens ontvreemdt van het systeem waar je op binnengedrongen bent. Hoewel hij voor het overnemen van gegevens uit de systemen van Fok! weer wel voor overtreding van dit lid 2 wordt veroordeeld.

Eén van die creditcards had de verdachte volgens eigen zeggen gebruikt om een PlayStation mee te kopen. Daar wordt hij echter niet voor veroordeeld, omdat een enkele bekentenis niet genoeg is voor een veroordeling. En dat is wat anders dan “de politie heeft het bewijs niet wettig in handen gekregen” in het Nu.nl artikel.

Wat mij betreft een prima vonnis, waar men toch vrij snel mee is gekomen gezien de technische complexiteit. Een pluimpje voor het Team High Tech Crime lijkt me op zijn plaats dus.

(Ik was trouwens even verrast toen ik op Nu.nl las welke sites het waren, gezien de tijd en de aard van de aanvallen dacht ik dat het de aanvallers op Geenstijl/Dumpert/Spitsnieuws/Tweakers/Fok waren. Ook daar was rond die tijd een zware DoS aanval gaande en werd een SQL database gehackt. Weet iemand wat daarvan terechtgekomen is eigenlijk?)

Arnoud

De Revu wordt niet gestraft voor het infecteren van 14.000 computers en het hacken van de mailbox van de geanonimiseerde Staatssecretaris van Defensie, zo las ik gisteren bij Security.nl. De politierechter vond dat het nieuwsfeit dat de mailbox te kraken was, belangrijk genoeg is om de hoofdredacteur vrij te spreken van het strafbare feit. De auteur van het artikel werd ook vrijgesproken, omdat hij niet betrokken was bij het daadwerkelijke inbreken. Hij kreeg de informatie achteraf en maakte daar een artikel van.

Ik heb hier grote moeite mee. Journalisten staan niet boven de wet en hebben niet het recht om 14.000 pc’s te infecteren om daarmee aan te tonen dat een wachtwoord te raden is door die pc’s er lekker veel te laten proberen. Ik heb sterk het vermoeden dat de politierechter onvoldoende rekenschap heeft gegeven van wat er nu feitelijk is gedaan. Als het nieuwsfeit was geweest “Voordeur huis staatssecretaris blijkt met bulldozer te forceren”, dan was het vonnis volgens mij heel anders uitgevallen.

De overwegingen uit het vonnis wijzen er namelijk sterk op dat de rechter zich heeft laten overtuigen door het beveiligingsaspect van de zaak. Immers, zo staat in het vonnis:

Hierbij wordt voorop gesteld dat de vraag of de privé emailboxen van bewindslieden voldoende beveiligd zijn tegen inbraken van buitenaf, op zichzelf een zaak is die het algemeen belang raakt. … Verdachte heeft betoogd dat het plegen van de onderhavige strafbare feiten noodzakelijk was voor de onderbouwing van de stelling in het artikel dat het schortte aan die beveiliging.

Nu wil ik best geloven dat beveiliging van zulke mailboxen op zich een belangwekkend iets is voor journalisten, maar dat betekent nog niet dat elk hackje daarmee nieuwswaardig is. Zeker niet als het hackje gewoon een lompe brute force aanval is. Iedereen weet dat je met genoeg proberen elk wachtwoord weet te raden.

Bovendien -en dit is een juridische blog- lijkt het vonnis me in strijd met wat de Hoge Raad tot nu toe steeds zegt over dit soort “nieuwsmaak”-acties. Zoals ik vorig jaar december blogde, in 1995 luidde het oordeel nog dat een vervalste aanvraag voor een rijbewijs niet onder de vrije nieuwsgaring valt, ook niet als je wilde aantonen dat aanvragen voor een rijbewijs onder valse naam mogelijk zijn (27 juni 1995, NJ 1995/711, niet online). En in december 2006 oordeelde de Hoge Raad hetzelfde in een zaak over een ‘gat’ in het bancaire systeem van automatische incasso.

In die laatste zaak citeerde men instemmend het Gerechtshof, dat had bepaald:

Nu het aan de verdachte ten laste gelegde het doel van zijn onderzoek (publiekelijk bewijs te vergaren voor zijn stellingen) voorbij is geschoten en hem andere, minder verstrekkende methodes ten dienste stonden, oordeelt het hof de jegens verdachte ingezette strafvervolging ter voorkoming van (soortgelijke) strafbare feiten en ter bescherming van de rechten van anderen, meer in het bijzonder van die van bovenaangegeven (rechts)personen, zowel passend als geboden.

Bij de incassozaak had de journalist een groot aantal incasso-opdrachten verstuurd voor soms substantiële bedragen van rekeningen van volslagen onbekenden. Hij had ook kunnen volstaan, aldus het Hof, met 1 grote incasso van een betrokken partij (bv. de directeur van de betrokken bank). En die analogie kun je zonder moeite doortrekken naar hier: was het nu echt nodig om 14.000 pc’s te infecteren om aan te tonen dat je met genoeg pc’s een wachtwoord kunt kraken?

En feit blijft (zoals Brenno de Winter al schreef) dat Revu het echte nieuws gemist heeft.

Anders nieuwswaardig feit is dat Hyves kennelijk goed functioneert als distributieplatform voor het verspreiden van virussen die een botnet bouwen. Gebruikers vertrouwen de website, terwijl nu blijkt dat er zeer kwaadaardige content op kan staan. Ook dit werd niet als nieuwswaardig feit gesignaleerd.

Waar ik nu heel bang voor ben, is dat al die scriptkiddies die eerst riepen “ik bewijs mensen een dienst door de beveiliging te checken” nu gaan roepen “oh ik ben journalist want ik onderzoek maatschappelijke misstanden door onvoldoende beveiliging”.

Arnoud
Afbeelding afkomstig van Revu.

Met andermans (geraden of afgetroggeld) wachtwoord inloggen op Habbo Hotel is computervredebreuk. En haal je dan die ander zijn meubels naar je eigen account, dan pleeg je heel ouderwets diefstal. Dat bepaalde de rechtbank Amsterdam gisteren in twee grotendeels eensluidende vonnissen (LJN BH9789 en LJN BH9791, via Boek9.nl).

Dit is de Habbo-zaak waarover ik in november 2007(!) berichtte. Twee (veertienjarige) verdachten hadden wachtwoorden van Habbo-gebruikers bemachtigd en vervolgens de meubi’s die bij die accounts hoorden naar hun eigen kamer overgezet. En dat kwalificeert de rechtbank als computervredebreuk (het achterhalen en gebruiken van de wachtwoorden) en diefstal (het overzetten van de virtuele goederen).

De wachtwoorden werden achterhaald middels een fake-site (phishing) waarbij het slachtoffer dacht bij Hotmail in te loggen. Vervolgens werden die Hotmail-inloggegevens gebruikt om de mailbox van de slachtoffers in te zien. Handig, want daar was in de tussentijd net het “u was uw wachtwoord vergeten”-mailtje binnengekomen. En zo kwamen ze dan bij Habbo terecht. Het vonnis noemt nog keyloggers, maar ik zie even niet waar dat is gebruikt. “Hij heeft daartoe zelfs een speciaal programma gedownload waarmee hij op professionele wijze aan de inloggegevens van een ander kon komen” maar een fake-site is toch geen programma?

Vervolgens had men “met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening” de virtuele meubelen uit deze speelwereld weggenomen uit de macht van de eigenaar. En dat is, zoals ook in het Runescape-vonnis van afgelopen oktober werd bepaald, een standaard gevalletje diefstal.

Het verweer dat het er bij Habbo toch om gaat “om zoveel mogelijk meubels te verzamelen”, wordt verworpen. Veel meubels verzamelen ok, maar dat rechtvaardigt niet dat je andermans meubels afneemt door hun wachtwoorden te raden. Dit heeft “niets meer te maken met de spelregels van het Habbohotel” zoals de rechtbank het terecht formuleert.

Kortom, weinig verrassend wat mij betreft maar wel goed dat deze lijn wordt aangehouden. Want: “Het internet dient daarom gevrijwaard te blijven van het zogenaamde ‘hacken’.” zoals de rechtbank fijntjes opmerkt.

Arnoud

In 2006 brak een Nederlander in bij de computernetwerken van onder andere Activision en maakte daar een kopie van het computerspel ‘Enemy Territory: Quake Wars’, dat toen nog in ontwikkeling was. Ook zou hij op de systemen van Valve zijn binnengedrongen Voor deze computervredebreuk kreeg de 21-jarige Maastrichtenaar zes maanden voorwaardelijk en een werkstraf van 240 uur, meldde Security.nl gisteren.

De zaak is opvallend, omdat de inbreker (MaddoxX) zelf op internet meldde dat hij dit gedaan had. En dat woog de rechter mee in het vonnis: “Verdachte heeft deze schade nog vergroot door aan het plegen van deze strafbare feiten uitvoerig ruchtbaarheid te geven via het internet.”

Verder werden de bedrijven opgeroepen om T-shirts en gadgets op te sturen, alles onder het dreigement dat hij vertrouwelijke klantgegevens (zoals creditcarddetails) zou publiceren wanneer zij niet aan zijn eisen zouden voldoen. In fraai rechtbankproza: “met het oogmerk om zichzelf en (een) ander(en) wederrechtelijk te bevoordelen door bedreiging met openbaring van een geheim [bedrijf 4] heeft gedwongen tot de afgifte van een of meer T-shirts en gadgets, in elk geval van enig goed.”

Alles bij elkaar vind ik de straf nogal laag gezien de feiten. In augustus 2007 kreeg een andere “gamehacker” (TM Bright) nog 12 maanden cel, waarvan acht voorwaardelijk, plus 50 uur taakstraf.

Bij Fok! doen ze nogal laatdunkend over de technische kant van de zaak. Ik ben daar nog niet helemaal uit: het vonnis noemt toch een aantal technisch complexe trucs:

• gebruikmakend van kwetsbaarheden in genoemde geautomatiseerde werken(o.a. in de PHP bulletin-board software op de website van [bedrijf 2] d.m.v. van een SQL-injectie) en van valse hoedanigheden en van inloggegevens (tot onder meer een FTP-server) van een of meer medewerker(s) van [bedrijf 1] en [bedrijf 3]
• gebruikmakend van kwestbaarheden in genoemde geautomatiseerde werk (te weten o.a. een bug in een php-script op de sign-up pagina van [bedrijf 4] cybercafé systeem) en (vervolgens) gebruikmakend van een broncode en vertrouwelijke inloggegevens het systeem server van bovengenoemde [bedrijf 4] binnen te dringen

Of valt dit toch onder het kopje “scriptkiddie”?

Arnoud

De draadloze internettoegang, die momenteel als proef gratis wordt aangeboden in de trein tussen Groningen en Leeuwarden, blijkt slecht beveiligd te zijn, las ik bij Tweakers. De verbindingen zijn standaard niet versleuteld, waardoor iedereen mee kan lezen met het netwerkverkeer. Ook blijkt de router gewoon de fabriekswachtwoorden te gebruiken. Dit ontdekte NOS Headlines dat “met de internettrein” reisde.

Dankzij dit aftappen wist de NOS ook het wachtwoord van een e-mailaccount te achterhalen, waarna men op het account inlogde en de eigenaar benaderde. Bij Security.nl werd al gemeld dat dit computervredebreuk zou zijn. Bij het aftappen van de verbindingen wordt het juridisch interessanter. Hoewel het “opzettelijk en wederrechtelijk opnemen of aftappen van gegevens die niet voor hem bestemd zijn” strafbaar is (art. 139c Strafrecht), is er een uitzondering voor “door middel van een radio-ontvangapparaat ontvangen gegevens”. Op grond van de informatievrijheid (art. 10 EVRM) is het namelijk toegestaan om radiosignalen op te vangen en te gebruiken, zolang je daarbij geen ‘bijzondere inspanning’ hoeft te verrichten.

De NOS heeft dus computervredebreuk gepleegd toen men op dat e-mailaccount inlogde. Haar rechtvaardiging zal zijn dat sprake was van nieuwsgaring: men wilde aantonen dat draadloos internet in de trein veel onveiliger was dan mensen dachten. Het plegen van misdrijven in het kader van vrije nieuwsgaring is een dubieuze kwestie. Zoals ik al bij de hack van staatssecretaris Jack de Vries schreef, ook journalisten mogen de wet niet breken, zelfs niet om aan te tonen dat sprake is van een misstand. (Hier was het strikt gesproken een derde die voor de camera liet zien hoe hij het systeem hackte.)

Er moet wel een bijzonder zwaar nieuwsbelang zitten aan zo’n wetsovertreding wil je ermee weg kunnen komen. Bij de hack van Jack kon ik die niet bedenken, en ook hier heb ik er moeite mee. Draadloos internet is onveilig want mensen kunnen meelezen. Is dat nieuws? Voor mij niet echt, maar voor veel gebruikers waarschijnlijk wel - zoals blijkt uit de ophef over dit stukje. Het stond trouwens wel keurig in de voorwaarden maar ja, wie leest die nou?

Trouwens, het nut van aparte internetvoorzieningen in de trein snap ik nog steeds niet. Er is toch HSDPA dat landelijke dekking zou moeten leveren? Zorg er dan liever voor dat die dekking ook echt landelijk is, want onder ‘landelijk’ versta ik ook “buiten de ring A10″ en dus ook “op het spoor tussen Best en Geldermalsen”. Oh ja, en hang stopcontacten in alle treinen. Wat jullie?

Arnoud

In de VS is een man aangeklaagd wegens het verkopen van gekraakte docsis-kabelmodems van Motorola, meldde Tweakers dinsdag. De man verkocht kabelmodems die voorzien waren van gemanipuleerde firmware, waardoor gebruikers de maximale upload- en downloadsnelheid vrijelijk konden instellen of een mac-adres konden klonen. Wired wist dat dit illegaal was, maar een echt duidelijke grond zag ik niet. Zou het in Nederland mogen?

Het meest relevante artikel lijkt me het verbod op het kraken van betaaldiensten (art. 326c Strafrecht): wie “met het oogmerk daarvoor niet volledig te betalen” gebruik maakt van een telecommunicatiedienst, pleegt een misdrijf. Daarvoor moet je wel een technische ingreep plegen of valse signalen genereren - en dat doe je met zo’n opgevoerd modem. Wie middelen voor die technische ingreep ter verspreiding aanbiedt, kan tot twee jaar cel krijgen. \

Hoewel dit artikel voor betaaltelevisie is geschreven, zou het ook best kunnen opgaan bij internet via de kabel. Alleen: dan moet er wel per megabyte worden afgerekend, en niet zoals bij de meeste providers een vast bedrag per maand. Want zolang je je abonnementsgeld betaalt, is niet voldaan aan het “niet volledig betalen” uit het wetsartikel.

Computervredebreuk dan? Je zou kunnen zeggen dat je binnendringt in het modem. Maar dat gaat niet op: het is een zelf gekocht modem. En ook bij een modem in bruikleen (de Nederlandse situatie) lijkt het me niet wederrechtelijk om het apparaat aan te passen, zolang het maar in originele staat terugkomt.

Binnendringen in het kabelnetwerk dan? Dat is geen computervredebreuk in de zin van de wet, je kunt alleen binnendringen in een geautomatiseerd werk oftewel een computer. En om nou te zeggen dat je binnendringt op de router bij de kabelboer gaat misschien ook weer wat ver.

Wel lijkt het me dat je hiermee wanprestatie pleegt: je doet iets dat tegen de afspraak met de provider is. En op die grond mag de provider je abonnement opzeggen. Vaak staat in algemene voorwaarden expliciet dat je alleen hun apparatuur mag gebruiken en deze niet mag modificeren. Maar zelfs als het er niet staat, lijkt me dit toch zodanig onredelijk dat de provider je nog steeds mag afsluiten.

Arnoud