Ik kan er een heel verhaal van maken, maar ik zal het kort houden: ik heb ontslag genomen bij Philips. Per 1 juli begin ik als partner bij juridisch adviesbureau ICTRecht.

Ik ben erg blij dat Steven Ras, de oprichter en directeur van ICTRecht me deze kans geeft. Ik ken Steven en ICTRecht als een zeer deskundig juridisch adviesbureau op het gebied van, inderdaad, ICT recht. Ik wil graag met mijn ervaring op het gebied van softwarelicenties, open source, octrooien en internetrecht bijdragen aan het succes van ICTRecht.

Voor mijn site en deze blog verandert er niets, behalve dat er misschien een knopje onder de artikelen komt waarmee je mij kunt inhuren. Maar wees gerust, ik blijf gewoon gratis artikelen publiceren.

Over leuke ideeën en projecten mag u natuurlijk altijd mailen!

(En mijn excuses voor de soms wat vage reacties die ik mensen gaf die vroegen wat ik nu precies deed.)

Arnoud

Sinds kort ben ik expert bij Zibb. Zibb.nl is het ondernemersplatform van Reed Business Information. Zibb.nl biedt nieuws, praktische informatie, tools en diensten voor zakelijke beslissers.

Leest allen mijn advies! Tenminste, als u het niet al op deze blog voorbij hebt zien komen, want ze vertonen nogal wat gelijkenis met blogposts

Arnoud

Persiflages, parodieën en andere grappen over merken worden vaak gemaakt. Vaak leuk bedoeld, maar niet altijd toegestaan. Zeker als de maker commerciële of concurrerende motieven heeft, is zo’n merkengrap al snel inbreuk op het merkrecht.

Een grap wordt leuker als het over iets bekends gaat, dus grappen over merken of reclames zijn populair. Zo kun je een bedrijfslogo met Photoshop bewerken tot het reclame voor softdrugs wordt, of een erotische parodie maken op een keurig reclamespotje. Daarbij gebruik je echter wel een merk van het bedrijf achter het origineel. De merkenwet kent alleen geen recht op parodie zoals de auteurswet dat wel heeft.

Gebruik van andermans merk kan merkinbreuk zijn. En niet alleen wanneer je het merk (of een verwarrend gelijkend teken) commercieel gebruikt. Ook niet-commercieel gebruik kan inbreuk zijn, als het de reputatie van het merk aantast, of profiteert van de reputatie van het merk. Bijvoorbeeld door het merk alleen maar de grond in te boren. Er moet een geldige reden zijn om het merk in de parodie, persiflage of grap te gebruiken. De vrije meningsuiting is het bekendste voorbeeld.

Lees verder in Merkengrappen, persiflages en parodiërende reclame.

Arnoud

Geen tijd om elke dag deze blog te bezoeken, en ook geen RSS reader? Of misschien vind je e-mail gewoon handiger dan een webbrowser. In dat geval kun je gebruik maken van de “deze blog per mail” optie: vul hier je e-mailadres in en kies hoe veel mails je wilt krijgen. Eentje per dag of eentje per bericht?

Arnoud

Om toegang tot internet te krijgen, is een internetprovider nodig. Het contract met de provider kan allerlei regels stellen. Het is dus zaak dit vooraf goed te bestuderen. Naast de prijs zijn met name datalimieten (fair use policy) en de opzegtermijn van belang.

Het Internet is zeker geen openbare weg, ook al wordt het soms de digitale snelweg genoemd. U heeft dus een provider nodig die u toegang verleent. Meestal is dat tegen betaling. Het is dus verstandig om het contract met de provider goed te bestuderen. Wat kost het en wat voor mogelijkheden biedt de provider?

De belangrijkste beperkingen zijn de datalimiet, een grens aan de hoeveelheid informatie (data) die u in een bepaalde maand mag ophalen. Sommige providers hanteren een harde limiet, met boetes als u daar overheen gaat. De meesten werken met een fair use policy: uw gebruik mag niet veel meer zijn dan andere gebruikers.

Ook belangrijk is de vraag wanneer u kunt opzeggen (de opzegtermijn) en wat u kunt doen als het internetten niet of niet goed werkt.

Lees verder in Contracten met internetproviders (in Internetproviders @ iusmentis.com).

Arnoud

Ook op het werk bestaat privacy. Werkgevers mogen niet zomaar bijhouden wat werknemers doen, ook niet bij privé-gebruik van internet, e-mail of telefoon. De regels over wat wel en niet mag, en wat de werkgever kan controleren, moeten in een reglement worden vastgelegd.

Privacy houdt niet op bij de voordeur. Ook op de werkplek heb je recht op bescherming van je persoonlijke levenssfeer. De werkgever moet dus zorgvuldig omgaan met het registreren van persoonsgegevens en andere gevoelige informatie over werknemers. Dit speelt in het bijzonder bij privé-gebruik van internet en e-mail.

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je bedrijfsmiddelen, zoals computers of netwerkverbindingen, gebruikt voor privé-doeleinden. Aan de andere kant mag een werkgever niet zonder goede reden tot in detail in de gaten gaan houden wat werknemers doen met die bedrijfsmiddelen. Om te monitoren of te loggen moet hij persoonsgegevens bijhouden, en dat mag niet zomaar.

De regels omtrent internet- en e-mailgebruik op het werk moeten vastgelegd zijn in een duidelijk reglement.

Lees verder in Internetten en mailen op het werk (in Internet @ iusmentis.com).

Arnoud

Zeshonderdachtennegentig berichten in het eerste jaar van deze blog. Dat vraagt om een samenvatting. Wat is er allemaal gebeurd op het gebied van internetrecht?

In de pagina’s ter rechterzijde heb ik zojuist mijn Internetrecht » Kroniek 2007 toegevoegd. Veel leesplezier!

Arnoud

Deze blog is van ongeveer 10 bezoekers in mei gegroeid tot bijna 8000 deze maand, en daar ben ik natuurlijk heel erg blij mee. Volgend jaar ga ik dan ook gewoon vrolijk verder!

Artikelen, tips, suggesties en vragen zijn natuurlijk altijd meer dan welkom.

Maar nu even een terugblik. Wat zijn de top tien postings op deze blog:

1. De absolute topper was natuurlijk de agent van Geel saga.

2. Ook zeer hoog scoorde de thuiskopie in de Donald Duck, waar platenbons oom Dagobert aan de bedelstaf dreigde te raken door Donald’s roofkopieën van de CD van Jantje Goudsmit.

3. Een weekje na de rest mengde ik me in de discussie over de praktijken van auteursrechtbureau Cozzmoss dat webloggers “boetes” stuurde wegens overnemen van artikelen. De verontwaardiging in bloggend Nederland was groot (zie ook de Eerlijk en legaal bloggen NING hierover).
4. Brenno de Winter fotografeerde een Segway op station Utrecht en werd daarvoor aangehouden. Gelukkig kreeg hij later excuses aangeboden.
5. Minstens twee juristen en één leek hebben het bij een sinterklaassurprise gebruikt: mijn gedicht Auteursrecht, ‘t recht op een werk. En dat mag want het is Creative Commons.
6. De merkparodie uit verzekeraar Ditzo’s vergelijkende reclame bleek ook goed te scoren. Plaatjes zijn tenslotte leuker dan tekst!
7. De I AMbtenaar Hyves en haar merkenruzie met de gemeente Amsterdam.

8. Mijn antwoord op de vraag of foto’s van schilderijen auteursrechtelijk beschermd zijn, met relatief veel Wikipedianen die willen weten wie er nu eigenwijzer is dan ik.

9. Een opvallend hoge score voor Google dat wegkwam met seksadvertenties bij Urmia Jensen. Mogelijk veroorzaakt door de combinatie van “seks” en “Urmia Jensen”.
10. En als laatste: het regelmatig terugkerende onderwerp portretrecht voor de politie.

En een speciaal bedankje voor Dennis Wijnberg als nummer 1 actiefste reaguurder!

Arnoud

Op Flickr staan meer dan 55 miljoen foto’s onder een Creative Commons licentie. Die mag je dus allemaal gratis en voor niets gebruiken en verder verspreiden. Tenzij je dat commercieel wilt doen: bij bijna 80% van de foto’s heeft de fotograaf dat specifiek verboden. En dat is niet alleen zo bij Flickr. Ook op weblogs en andere sites met Creative Commons materiaal wordt vaak gekozen voor de optie om commercieel gebruik te verbieden. Waarom zou dat zijn?

Creative Commons is voor veel mensen nogal wennen. In plaats van de volledige controle te houden, sta je nu toe dat anderen je werk verspreiden en misschien zelfs bewerken. Goed, ze moeten je naam er bij laten staan, maar zullen ze die wel goed spellen? In mijn geval een zeer relevante vraag. En gaan ze niet knoeien in mijn prachtige tekst, of knippen in die foto? Maar heb je je eenmaal over die angst heen gezet, dan zie je wat een mooi resultaat Creative Commons kan opleveren. Je werk wordt door anderen zichtbaar gewaardeerd. Je vakantiefoto blijkt voor iemand waardevol genoeg om het logo van zijn site te worden. Je blogpost komt in een online cursus over bloggen terecht, of je muziek wordt onderdeel van een grappig filmpje.

Soms zal dat gebruik ‘commercieel’ zijn. Anderen verdienen dan geld met jouw werk. En dat is iets waar veel mensen moeite mee lijken te hebben. Stel je voor dat iemand jouw werk in een boek gaat uitgeven en daar geld mee verdient. Of je foto in een advertentie-campagne verwerkt en overal in bushokjes ophangt. Instinctief roept dat een verontwaardigd gevoel op. Hoe durven ze. Maar is dat gevoel nu “hoe durven ze geld te verdienen met mijn werk” of eigenlijk “hoe durven ze geld te verdienen met mijn werk zonder mij een deel te geven”? Volgens mij het laatste. En ik vraag me af of dat wel een goede reden is.

Een tijd geleden sprak ik daarover met een econoom. Die had een boekje geschreven, zag geen kans dat uitgegeven te krijgen en slingerde het toen maar als Creative Commons op internet. Maar wel onder een “non-commercial” licentie. Want stel iemand ging het toch uitgeven, dan liep hij inkomsten mis. Na een half uur filosoferen kwamen we echter tot de conclusie dat als je zelf geen kans ziet het werk te vercommercialiseren, er eigenlijk geen economische rechtvaardiging is waarom jij geld zou moeten krijgen als iemand anders dat wel lukt. Het geld verdienen is dan niet meer jouw prestatie, maar die van de slimmerik die het gat in de markt zag. Jij hebt jouw prestatie, het maken van het werk, al verricht zonder dat je dat geld verwachtte. Dus waarom zou je dat nu alsnog moeten krijgen? Vond ik wel een opmerkelijk inzicht.

Recht op geld zit hem in de schaarste. Als ik NU een bepaalde foto nodig heb, of een specifieke tekst, dan moet ik daar iemand voor betalen. Heb ik de tijd, dan ga ik wel op Flickr zoeken naar een geschikte foto. Of wachten tot iemand die maakt natuurlijk. Omgekeerd: je hebt recht op royalties omdat je iets doet wat op dat moment uniek en/of schaars is. Dingen schrijven en wachten tot mensen er voor gaan betalen, lijkt me niet helemaal de bedoeling.

(Een bijzonder geval is exclusiviteit. Wil jij als enige van mijn werk op een bepaald gebied profiteren, dan gaat je dat geld kosten. Gelukkig heeft mijn werkgever dat heel goed begrepen.)

Maar copyright dan, is dat geen rechtvaardiging? Want met copyright heb je tenslotte recht op geld voor elke kopie, elke vercommercialisering eigenlijk van je werk. Tsja. Zoals Marco Raaphorst het zegt: Veel mensen denken dat copyright een middel is om geld te verdienen. Dat als je geen copyright gebruikt je arm zult worden. Een kromme gedachte want copyright levert alleen juridische bescherming, maar het garandeert geen inkomen. Royalties zijn voor maar heel weinig mensen genoeg om van rond te komen. Je kunt onderhand beter bij McDonald’s hamburgers gaan bakken, berekende Steve Albini ooit. Nee, van copyright word je niet rijk.

Bovendien, heb ik er wel zin in om iedereen achter de vodden te zitten omdat ze een artikeltje van mijn site overnemen? Niet echt. Dan maak ik liever gebruik van die slimmerikken die geld weten te verdienen met mijn werk. Want, zoals Robert Scoble het mooi omschrijft:

I’ve found that the more I give away my content, the more magical stuff happens to me anyway and if that means my photos or writings or videos get used in some way that I don’t really like, well, that’s a risk I’m willing to take.

Daarom heb ik gekozen voor een Creative Commons licentie met toestemming voor commercieel hergebruik. Materiaal op mijn site mag iedereen hergebruiken. Ja, jij ook. Word jij daar rijk van, hartstikke mooi. Maar zet mijn naam er wel bij, zodat iedereen weet dat ik al die briljante (ahem) dingen heb gezegd. Dat is goede promotie voor mij - zolang je mijn naam maar goed spelt.

Arnoud
(de titel van deze post is geïnspireerd op Marco Raaphorst’s post van 26 april)

Een werk is in het publiek domein als het auteursrecht is verlopen, of wanneer de auteur zelf verklaart dat het werk publiek domein is. Een bewerking of reproductie van een publiek domein werk is niet automatisch ook publiek domein.

Het feit dat een werk gepubliceerd is, wil nog niet zeggen dat het publiek domein is. De term “publiek domein” betekent juridisch dat de auteursrechten op het werk verlopen zijn. Dat gebeurt in Nederland pas 70 jaar na de dood van de maker, of 70 jaar na publicatie als het werk door een bedrijf gemaakt is.

Een auteur kan verklaren dat zijn werk als publiek domein beschouwd kan worden. De auteur kan dan niet meer optreden tegen normaal hergebruik. Op grond van zijn morele rechten behoudt hij het recht om verminking van zijn werk te verbieden.

Een bewerking van een publiek domein werk is niet automatisch ook publiek domein. Als de bewerking creativiteit vergde, zal deze snel auteursrechtelijk beschermd zijn.

Lees verder in Het auteursrechtelijk publiek domein (in Auteursrecht @ iusmentis.com).

(En ik zie dat ze bij Wikipedia al net zo eigenwijs zijn als ikzelf. Alleen jammer dat zij het zonder bronvermelding doen, terwijl ik drie juridische bronnen aandraag voor mijn eigenwijze standpunt.)

Arnoud