Internetrecht door Arnoud Engelfriet

Intrigerend. Via SOLV vond ik een vonnis over stalking via internet, waarbij de dader onder andere een website en Hyve had aangemaakt met de naam en foto van zijn slachtoffer. Perfect dus voor een blogpost, maar toen ik het vonnis wilde lezen, kreeg ik slechts: Deze uitspraak is ingetrokken door de centrale redactie.

Nu zag ik in de bespreking bij Solv de nodige namen en andere persoonlijke details genoemd. Vonnissen op rechtspraak.nl worden altijd geanonimiseerd, maar in dit geval was dat niet gebeurd. Alleen zou ik dan verwachten dat men het vonnis alsnog snel anonimiseert in plaats van het geheel weg te laten.

Mogelijkerwijs besloot de redactie dat de privacy van de slachtoffers dusdanig zwaar woog dat het hele vonnis maar offline moest. Jammer, maar begrijpelijk. Want het is toch een intrigerende uitspraak als je leest:

In het licht van bovenstaand, verbiedt de rechter [gedaagde] onder meer om zich in woord en/of geschrift, of dat nu via internet, weblog, e-mail, sms, krant, persoonlijke schrijvens en circulaires of anderszins is, uit te laten omtrent [eisers] of zijn relatie met (één van) hen of zijn gevoelens jegens één van hen.

(anonimisering door mij)

Arnoud

Niet echt internetrecht, maar er wel vlak langs. In een recent vonnis over belaging (”stalking”) las ik de volgende opmerking:

De rechtbank merkt hierbij nog op dat zij niet gevoelig is voor het argument van de raadsman dat belaging via de mobiele telefoon als minder ernstig dient te worden aangemerkt dan belaging middels bijvoorbeeld het voortdurend voor het huis van de belaagde langsrijden.

Het lijkt mij dat dat voor belaging via Internet net zo goed op moet gaan. Belaging is strafbaar (art. 285b Strafrecht) als stelselmatig opzettelijk inbreuk maken op eens anders persoonlijke levenssfeer om die ander ergens toe te dwingen. Zo’n inbreuk kan net zo goed per e-mail als per telefoon plaatsvinden.

Arnoud

In een zaak over cyberbelaging uit december vorig jaar werd de verdachte verweten dat ze zeer lasterlijke e-mailberichten, zogenaamd afkomstig van het slachtoffer, had verstuurd naar diens vrienden en kennissen. Bovendien waren er op allerlei onfrisse seks- en SM-sites contactadvertenties geplaatst -met foto.

Eén van de verweren was dat het toch mogelijk was dat de PC van de verdachte gehackt was door een onbekende derde. Die had zo het bewijs (de logs, de verzonden e-mails, bezochte webpagina’s etcetera) kunnen aanpassen of zelfs in zijn geheel kunnen vervalsen.

Hoe bewijs je dat nu? Je vraagt het een deskundige.

[De technisch rechercheur] heeft ter terechtzitting in hoger beroep op 7 november 2006 verklaard bij het technische onderzoek geen sporen van hacken te zijn tegengekomen. Gezien het aantal en de verschillende data van de op de pc’s aangetroffen webmailpagina’s is het volgens hem onwaarschijnlijk dat die berichten in één handeling van buitenaf op deze pc’s zijn geplaatst. Ook verklaart hij op de pc’s geen programma’s te zijn tegengekomen die van buitenaf toegang tot de desbetreffende pc verschaffen.

Tegen het feit dat [een tweede deskundige] ter terechtzitting in hoger beroep, sprekend over de theoretische mogelijkheid dat hem sporen van hacking zouden zijn ontgaan, heeft opgemerkt dat hacken niet uit te sluiten is, weegt op dat hij voor het feit dat dat zou zijn gebeurd (te weten dat die computers wèl gehackt zouden kunnen zijn geweest) geen enkele aanwijzing heeft gevonden en dat de aangetroffen sporen op de computers dermate in elkaar grijpen en interne consistentie vertonen dat het onwaarschijnlijk is dat de sporen anders dan door normaal gebruik van de computers – en dus niet door manipulatie van buitenaf – op die computers terecht zijn gekomen.

Oftewel, theoretisch gezien kan niet met absolute zekerheid worden uitgesloten dat “hacking” heeft plaatsgevonden. Maar gezien deze feiten is de kans dat ook echt gebeurd is, dermate klein dat deze verwaarloosd mag worden. Het gaat bij het recht nooit om absolute zekerheid, dat zou ook niet kunnen.

Arnoud