Wie is er aansprakelijk voor een gebroken onderzeekabel als dat door een vulkaanuitbarsting kwam?

| AE 13115 | Informatiemaatschappij | 5 reacties

De zeekabel die eilandengroep Tonga met de buitenwereld verbindt, is door de onderzeese vulkaanuitbarsting van afgelopen zaterdag beschadigd geraakt. Dat meldde Tweakers afgelopen maandag. Die breuk zit op een afstand van 37 kilometer uit de kust van Nuku’alofa, de hoofdstad van Tonga. Even een nieuwe trekken zit er niet in, mede vanwege de kans op naschokken. Ook satelliet-internet werkt niet (wist ik niet) omdat vulkaanas de signalen hindert. Het riep de vraag op: wie gaat dat betalen, en is men daarvoor verzekerd?

Wie iets doet met contracten, weet dat natuurrampen vrijwel altijd onder overmacht geschoven worden. Amerikaanse contracten gebruiken daarvoor de prachtige term Acts of God, en de wat minder religieus gedreven juristen hebben het gewoon over force majeure. De kern is dat je als verzekeraar alleen wilt uitbetalen bij voorzienbare risico’s, omdat je daarvoor reserveringen kunt maken gebaseerd op te verwachten voorkomen en impact als het gebeurt. Een vulkaanuitbarsting is lastig te voorspellen, en kan qua impact zeer beperkt tot gigantisch zijn.

De Nieuw-Zeelandse RNZ citeert een overheidswoordvoerder, die meldt dat er een harde SLA ligt:

“When we hooked up to this optic fibre cable we were given the guarantee that the chances of a disconnection, or an accidental disconnection, was 00.0011, so it was virtually non-existent,” Lopeti Senituli said.
Als je dat zo leest, dan zou je zeggen dat een en ander gedekt zou moeten zijn. Maar het zal niet de eerste keer zijn dat iemand een hoge SLA leest en vergeet dat overmacht niet meegenomen wordt in zo’n percentage.

Toch hoeft het niet meteen te betekenen dat Tonga (met 100.000 inwoners en beperkt budget) dit zelf moet betalen. Het is normaal heel logisch dat je overmacht (force majeure) uitsluit in je SLA percentage, maar juist omdat het hier gaat om een onderzeekabel zijn dingen als kabelbreuk en vulkaanerupties reële risico’s en dan is het raar om dat uit te sluiten. De verzekering zal niet goedkoop zijn.

Bij een verzekeringsnieuwssite lees ik dat breuken in onderzeekabels 50% van de verzekeringsclaims zijn in het gebied van de offshore verzekeringen (nog nooit van gehoord):

Subsea cables, including both inter-array and export cables, have been particularly affected, with 44 per cent of all cable claims spend attributed to contractor error in transit and cable laying. This has contributed to subsea cables being responsible for the most frequent and expensive losses between 2010-2020, totalling 30 per cent of claims incurred and over 50 per cent of total claims spend.
Het plan is in ieder geval om binnen twee weken de reparatie uit te voeren. Eenvoudig zal dat niet zijn, want glasvezel is zeer precies en gevoelig en dat moet je op een stampend schip dan aan nieuwe glasvezel weten te verbinden.

Arnoud

Deel dit artikel

  1. Tegen rampen etc kan wel degelijk verzekerd worden. Dat is waar reassurantie voor bestaat. Ik werkte kort na 9/11 voor Interpolis Re aan hun Carmen simulator die specifiek voor rampscenarios bedoeld was. Toen ik vroeg “zoals 9/11?” was het antwoord “nee, maar wel orkanen, aardbevingen, kerncentrales, …” Terroristische aanslagen stonden wel op de agenda opeens, toen… Ja dat waren mooie tijden

  2. Een paar dingen:

    Eerste: je verzekert je tegen onzekere gebeurtenissen. Een “Act of God” geldt als een onzekere gebeurtenis bij uitstek! Wat hier gebeurt is het uitsluiten van aansprakelijkheid voor dingen die je niet zelf hebt veroorzaakt. Maar een schadeverzekering tegen stormschade of ander noodweer is niks bijzonders. Het betekent alleen dat de partij die de schade zal ondervinden, zich zelf zal moeten verzekeren. De verzekeraar zal dan wel proberen de schade te verhalen op iemand die daarvoor aansprakelijk kan worden gesteld.

    En dat brengt ons bij Tweede: kabels kunnen niet alleen schade lijden maar (volgens sommige vissers bijvoorbeeld) ook schade veroorzaken. Er wordt wel eens over geprocedeerd. Maar de schade die hierboven wordt genoemd, is misschien wel voornamelijk is schade die wegens aansprakelijkheid op een partij wordt verhaald? Voor schade door “acts of god” is immers niemand zonder meer aansprakelijk, omdat die risico’s vaak worden uitgesloten (zoals hierboven goed staat uitgelegd.)

    Ontzettend mooi artikel hierover kun je hier lezen: Mother Earth, Mother Board” door Neal Stephenson.

  3. Het plan is in ieder geval om binnen twee weken de reparatie uit te voeren. Eenvoudig zal dat niet zijn, want glasvezel is zeer precies en gevoelig en dat moet je op een stampend schip dan aan nieuwe glasvezel weten te verbinden.

    Grappig dat er altijd op het fysiek lassen van de kabel wordt gefocust bij berichten over het repareren van dergelijke kabels. Het lassen zelf is een solved problem. Schepen als de Reliance (die onderweg is om deze kabel te repareren) zijn hier gewoon op ingericht. In de kabels zitten elke 60-70km repeaters om het signaal te versterken (het overgrote deel van de kabel bestaat dan ook uit isolatie en koper om de repeaters van stroom te voorzien, de glasvezels zelf zijn maar een heel klein stukje van de kern). Bovendien pas je niet even 40.000km kabel in je schip. Bij het leggen van moet er dus ook altijd gelast worden en reparaties zelf worden ook veel vaker uitgevoerd dan in het nieuws komt.

    De uitdaging bij het repareren van deze kabel zit vooral in het lokaliseren en potentieel opgraven van (het kapotte deel) van de kabel. Dergelijke kabels worden in enorme lussen gelegd zodat ze mee kunnen bewegen met bewegingen van de zeebodem en een anker of sleepnet dat over de bodem sleept. De zeebodem is nu dus zó erg verschoven of beschadigd dat de kabel waarschijnlijk lastig te vinden zal zijn. Het bedrijf gaf daarom gisteren ook aan dat de reparatie op zijn best 1 maand gaat duren.

Laat een reactie achter

Handige HTML: <a href=""> voor hyperlinks, <blockquote> om te citeren en <em> en <strong> voor italics en vet.

(verplicht)

Volg de reacties per RSS