Zzp’ers treffen vaker clausules aan in hun contracten waarin opdrachtgevers financiële risico’s doorschuiven naar de zzp’er zelf. Dit terwijl dat juridisch gezien niet altijd helemaal mag. Dat meldde de NOS onlangs. Vooral in de zakelijke dienstverlening en ICT-sector, vandaar dat ik ‘m er even uitlicht.
In februari blogde ik over de zzp-inhuurproblematiek:
Het onderliggende probleem is dat bedrijven mensen zeggen in te huren als zzp’er, terwijl ze eigenlijk arbeidscontracten aan het sluiten zijn waarbij allerlei verplichtingen voor werkgevers worden genegeerd. En daar zit dus ook de oplossing: aantonen dat je écht een zelfstandig professional nodig had, in plaats van een werknemer wiens sociale premies je niet wilde afdragen.Het is bepaald niet genoeg om in een contract af te spreken dat de ingehuurde een zzp’er is. Het gaat om de omstandigheden. Maar zoals dat gaat: je wilt toch iets meer zekerheid, dus laten we dan op zijn minst even vastleggen dat de zzp’er alles betaalt mochten er naheffingen of boetes van komen. Want ja, jij wilde toch zo graag zzp-er zijn?
Het NOS-artikel benoemt wat er wel en niet mag:
- Loonheffingen: wel. Deze bestaan uit loonbelasting en premies volksverzekeringen en mogen verhaald worden op de werkende (artikel 27 Wet LB). De zzp-er mag dit dan weer wel verrekenen met de door hem verschuldigde inkomstenbelasting.
- Premies werknemersverzekeringen en inkomensafhankelijke bijdrage aan de zorgverzekeringswet: niet, Artikel 20 Wet financiering sociale verzekeringen.
- Boetes van de Belastingdienst: onduidelijk. Er is geen wetsartikel dat zulk verhaal verbiedt, maar als je zzp-er toch werknemer blijkt, voelt het voor mij raar dat je een overheidsboete op de werknemer zou mogen verhalen. Afgezien van verkeersboetes kan dat eigenlijk nooit.
Arnoud