Deepfakeporno van je collega’s maken, maar de journalist veroorzaakte de onrust

Je maakt pornografische deepfakes van je vrouwelijke collega’s, zet die op een openbare pornosite en wordt daarvoor aangehouden door de politie. Vervolgens neem je een nieuwe baan, teken je een integriteitsverklaring en vertel je niemand wat er is gebeurd. Als een journalist met een cameraploeg langskomt, word je ontslagen. Maar volgens jou is de ontstane onrust de schuld van die journalist. Man, wat dacht je?

Dit alles volgt uit een vonnis van de rechtbank Limburg van 22 oktober 2026. Een werknemer had bij zijn vorige werkgever pornografische deepfakes gemaakt van vrouwen uit zijn omgeving, onder wie diverse collega’s. Hij monteerde hun gezichten op pornografische afbeeldingen en publiceerde die op een openbare website. Begin 2025 werd hij daarvoor aangehouden, waarbij de politie zijn privéapparatuur in beslag nam. Of hij werd veroordeeld, is niet duidelijk (maar de zaak kan goed nog lopen.)

Zijn dienstverband eindigde met wederzijds goedvinden en per 1 mei 2025 begon hij bij een verzekeraar. Daar tekende hij een integriteitsverklaring, waarin hij onder meer verklaarde nooit betrokken te zijn geweest bij strafbare feiten of handelingen in strijd met een integere bedrijfsvoering. Over de deepfakes en zijn aanhouding zweeg hij.

In mei 2026 kwamen twee slachtoffers erachter dat hij bij de verzekeraar werkte. Omdat hun gegevens daar mogelijk toegankelijk waren voor deze man, dienden ze AVG-inzageverzoeken in. Een dag later verscheen een journalist met cameraploeg op de werkvloer, die hem confronteerde met zijn eerdere activiteiten én met een nieuw account waarop dezelfde soort afbeeldingen stonden. De werknemer ontkende achter dat account te zitten en weigerde voor de camera excuses aan te bieden.

De verzekeraar stelde hem op non-actief en ontsloeg hem een week later op staande voet. Dat liet de werknemer niet op zich zitten: hij stapte naar de rechter en eiste zijn baan terug, met achterstallig loon en diverse vergoedingen.

De kantonrechter geeft hem gelijk dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig was. Er waren weliswaar sterke aanwijzingen dat hij na zijn aanhouding was doorgegaan met het verspreiden van deepfakes, maar onvoldoende bewijs om dat met redelijke zekerheid vast te stellen. Bovendien was hij al op non-actief gesteld, zodat een regulier ontbindingsverzoek een minder verstrekkende oplossing was geweest.

Het ontslag op staande voet wordt dus vernietigd en de werkgever moet alsnog bijna vijf maanden salaris betalen, inclusief vakantietoeslag, dertiende maand en wettelijke rente.

Maar terugkeren op de werkvloer? Absoluut niet.

De rechter ontbindt de arbeidsovereenkomst wegens ernstig verwijtbaar handelen. Geen transitievergoeding, geen billijke vergoeding en de proceskosten voor de werknemer.

Daarbij is vooral de houding van de werknemer opmerkelijk. Hij stelde dat hij de afbeeldingen had verwijderd en daarom geen reden zag om zijn nieuwe werkgever of de betrokken collega in te lichten. Dat de beelden later opnieuw opdoken, kon hem toch niet worden verweten? Hij hoefde er immers geen rekening mee te houden dat iemand zijn account zou kopiëren. En de onrust op de werkvloer was volgens hem niet door zijn handelen veroorzaakt, maar door de journalist die verhaal kwam halen.

De kantonrechter maakt daar korte metten mee. Wie zonder toestemming pornografische afbeeldingen van anderen maakt en openbaar verspreidt, kan zich er niet achter verschuilen dat een ander die afbeeldingen later opnieuw publiceert. Zonder zijn oorspronkelijke handelen hadden die afbeeldingen überhaupt niet bestaan. Bovendien is iets op een openbare pornosite publiceren nu niet bepaald een privéaangelegenheid.

En zijn spijt? De rechter sluit niet uit dat deze oprecht is, maar merkt fijntjes op dat de werknemer vooral de gevolgen voor zichzelf lijkt te beseffen: het strafrechtelijk onderzoek, de media-aandacht en zijn verloren baan. Dat de slachtoffers nog jarenlang geconfronteerd kunnen worden met deze beelden, lijkt niet werkelijk tot hem door te dringen.

Juridisch vind ik vooral interessant dat de rechter oordeelt dat hij zijn nieuwe werkgever ook zonder die integriteitsverklaring uit eigen beweging had moeten informeren. Dat is nogal wat. In het algemeen hoef je bij een sollicitatie natuurlijk niet ieder belastend feit uit je verleden spontaan op tafel te leggen. Maar hier ging het om recente, ernstige gedragingen tegen collega’s, een verzekeraar met wettelijke integriteitsverplichtingen en een functie met toegang tot gevoelige persoonsgegevens.

Bovendien werkte een van zijn slachtoffers inmiddels bij diezelfde verzekeraar. Dat maakt het eerdere gedrag rechtstreeks relevant voor de nieuwe arbeidsrelatie. Het was dus niet zomaar een privékwestie uit een vorig leven.

Het aardige aan deze uitspraak is dat de rechter beide kanten strikt uit elkaar houdt. De verdenking dat de man opnieuw deepfakes maakte, is onvoldoende bewezen en mag dus niet zomaar de basis vormen voor ontslag op staande voet. Maar wat hij aantoonbaar eerder heeft gedaan, in combinatie met het verzwijgen daarvan en zijn gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef, is ruimschoots voldoende om de arbeidsovereenkomst te beëindigen.

En dat verwijt aan de journalist blijft natuurlijk het opmerkelijkst. Als je pornografische deepfakes van je collega’s op internet zet, dan is het niet de journalist die de problemen veroorzaakt door er vragen over te stellen.

Arnoud