Is het toegestaan iemands stem na te doen met een AI zoals Vall-E?

| AE 13776 | Intellectuele rechten, Privacy | 10 reacties

Een lezer vroeg me:

Recent presenteerde Microsoft een nieuw AI-model, genaamd Vall-E. Dit text-to-speechmodel kan gesproken zinnen in vrijwel ieder stemgeluid genereren na een sample van drie seconden gehoord te hebben. Het AI-model kan daarbij ook intonatie en emotie nabootsen. Is dat strafbaar, als ik het train op iemands stem en die dan van alles laat zeggen?
Er is geen stem-equivalent van het portretrecht, dat je een (soort van) algemene zeggenschap over je beeltenis geeft. De positie van de stem in het portretrecht is al lang onderwerp van discussie. Niet met AI, maar gewoon met stem-imitatoren (zoals Gert-Jan Dröge en koningin Beatrix overkwam). De rechtspraak is daar altijd hard in geweest: dat is géén portret, geen afbeelding van die persoon. Laatstelijk nog in 2020, toen een vrouw probeerde zich te verzetten tegen gebruik van een audiofragment van haar stem.

Dat vonnis maakte wél duidelijk dat een stemgeluid een biometrische persoonsgegeven kan zijn onder de AVG. De definitie (artikel 4 lid 4 AVG) noemt als voorbeelden wel “gezichtsafbeeldingen of vingerafdrukgegevens” maar ik zie geen bezwaar tegen een herkenbare uitspraak van iemand op een lijn te zetten met een portretfoto of vingerafdruk. De Franse toezichthouder ziet dit ook zo.

Natuurlijk moet het stemgeluid wel herleidbaar zijn, de persoon er achter moet te identificeren zijn. Dat is bij een willekeurig stukje geluid opgenomen in een winkelstraat erg lastig. Maar bij zo’n online geluid dat uit een AI komt is dit een stuk makkelijker – de publicist van het geluid zet erbij wiens stem het is. Ja oké, hij liegt, maar een leugenachtig informatie-element over een persoon is net zo goed een persoonsgegeven.

Een onjuist (want leugens bevattend) persoonsgegeven zou te corrigeren of te verwijderen moeten zijn, wat je dus zeggenschap zou geven over zo’n stemopname. Die vrouw uit 2020 had echter pech, omdat bij haar de opname gebruikt werd in een theaterprogramma, en dat is een verwerking voor artistieke doeleinden. Die zijn net als journalistieke verwerkingen niet vatbaar voor het recht van correctie of verwijdering.

Het is goed mogelijk dat zo’n AI-stem ook daarvoor wordt gebruikt: laat Mark Rutte wat geks zeggen (u mag zich oud voelen: Tuut tuut tuut, de groeten van …?) of leg Max Schrems wat positiefs over Privacy Shield in de mond en noem het parodie. Als de stem wordt gebruikt om iemand voor gek te zetten zonder enige literaire of artistieke rechtvaardiging, dan is dat wél met de AVG aan te pakken.

Strafbaar is het niet, iemands stem imiteren. Daar kom je pas als je met die imitatie (al dan niet met AI) een strafbaar feit construeert, zoals die persoon zijn reputatie beschadigen of valse bekentenis afleggen (smaad) of de uitspraak gebruiken om fraude te plegen (de directeur imiteren die een frauduleuze betaalopdracht geeft).

Arnoud

 

Word specialist ICT-recht met de ICTRecht Academy

| AE 13772 | Informatiemaatschappij | Er zijn nog geen reacties

In uw werk als jurist heeft u dagelijks te maken met nieuwe vragen over technologie, AI en security. U zoekt de kennis en skills om daarmee om te gaan, of u wilt meer diepgang en leren fundamentele vragen en aannames ter discussie te stellen. Als enige in Nederland heeft mijn ICTRecht Academy daarvoor een eenjarige opleiding ontwikkeld, die ook nog eens ontworpen is voor drukke professionals die online en op locatie willen leren. De opleiding start in april, dus meld u snel aan.

Als specialist ICT-recht doet u praktijkgerichte juridische én technische kennis op over het ICT-vakgebied. U leert onder meer over ict-technologie, software, security, privacy, digitaal ondernemen, blockchain, marktregulering (DSA/DMA) en artificial intelligence. En als senior specialist doet u grondige juridische én technische kennis op over het ICT-vakgebied. U leert onder meer over cybercrime, AI in het recht, verwerkersovereenkomsten, legal tech en continuïteit in de cloud. De deelopleiding specialist privacyrecht leert u over ict en haar relatie tot de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG).

De theorie en basisstof wordt online aangeboden via webinars, podcasts en e-learning die u in eigen tijd verwerkt. In 15 middagtrainingen van 3 uur past u het geleerde toe op uitdagende praktijkcasussen. Dit kan ook online, maar extra uitdaging krijgt u met de middagen op locatie in Utrecht.

Wilt u kennismaken met onze praktijkgerichte en uitdagende manier van lesgeven? Geef u dan op voor de gratis proefles, met als onderwerp het toppunt van technologie: artificial intelligence (AI) en hoe dit te reguleren. De Europese AI Act staat daarbij centraal. U leert in de proefles welke benadering Europa kiest, welke vormen van AI wel en niet toegestaan zijn en welke compliance voorwaarden gevolgd dienen te worden. U leert in eigen tijd een webinar en e-learning, en een beperkt aantal deelnemers kan op 7 maart een interactief werkcollege volgen.

Tot snel!

Arnoud

Moet een auteursrechtspeurhond bewijzen dat ze de rechten hebben?

| AE 13770 | Intellectuele rechten | 35 reacties

Een lezer vroeg me:

Recent kreeg ik een sommatiebrief van een voor mij onbekende club, die zegt dat ze de auteursrechten hebben op een foto die op mijn site staat. Of ik even 1750 euro wil betalen. Maar ik wil op zijn minst eerst weten of zij wel echt die rechten hebben, iedereen kan wel van alles beweren natuurlijk. Sta ik in mijn recht als ik weiger te betalen tot ik overtuigend bewijs heb gezien?
Het komt nog steeds vaak voor dat mensen foto’s van internet plukken zonder te controleren of de licentierechten wel in orde zijn. Het belangrijkste advies blijft dan ook: haal je foto’s van een legitieme fotosite of maak afspraken met de fotograaf. Er zijn echt héél veel fotografen die mooi werk publiceren en (na vragen) het niet erg vinden als je dat als illustratie gebruikt. En ook voor stockbeeld zijn er genoeg zeer betaalbare en zelfs gratis sites.

Maar goed, daar heb je natuurlijk weinig aan op het moment dat er zo’n claimclub in de mail zit. Er zijn er een hoop; beruchte organisaties zijn het Duitse Copytrack en het Nederlandse advocatenkantoor MillerReyBrighton maar er zijn er veel meer. De werkwijze is vaak min of meer dezelfde: men heeft de foto gevonden met een gespecialiseerde zoektool (omgekeerd zoeken, het kan ook via Google Images) en omdat de naam van de site-eigenaar niet in de licentiedatabank staat, volgt er een rekening voor ongelicentieerd gebruik.

In de basis is het natuurlijk simpel: afgezien van citaatrecht en nog een paar dingen mag je andermans foto’s niet gebruiken zonder toestemming. De daardoor ontstane schade moet je vergoeden, en “ik wist het niet” of “ik heb geen kans gekregen de foto snel weg te halen” is géén argument. Je bent per direct aansprakelijk voor auteursrechtinbreuk, en daar zijn geen excuses voor. De discussie gaat dan ook altijd over de hoogte van de vergoeding, want veel van die claimclubs schrijven met een hark: op een of andere prijslijst staat 750 euro voor “gebruik zonder licentie”, er ontbreekt naamsvermelding dus huppa nog eens 750 erbij, er is een hoekje afgeknipt dus verminking bám nog eens 750 en vier uur opsporingskosten à 195 euro maar we maken het af op 1750 euro als u dat binnen 48 uur overmaakt.

Of je dat moet betalen, is natuurlijk zeer de vraag. De rechter zal kijken naar het normale tarief van deze fotograaf (gemiddelde bedragen uit de branche boeien niet, dus kom niet aan met dat je bij iStock voor een tientje “ook zoiets” koopt). Als die normaal inderdaad 750 euro krijgt voor die foto dan is dat kennelijk de schade. In veel gevallen is dat zeer zeker niet zo, ik kan het aantal claimbrieven niet meer bijhouden waarin men normaal voor minder dan honderd euro foto’s verkoopt en nu 500+ vraagt. De beste reactie is dan ook nagaan wat dat normale tarief is, daar een vrijwillige opslag bij rekenen voor het ongemak en dat bedrag per direct en zonder discussie overmaken. Ga alsjeblieft niet met zo’n club in discussie, dat is als modderworstelen met een varkentje.

Menig vraagsteller zit met het punt dat er geen bewijs wordt overlegd. Verder dan duur briefpapier met in essentie “onze cliënt heeft de rechten en dus moet u betalen” komt men normaal niet. Dat is heel frustrerend want inderdaad kan dat betekenen dat iemand zit te liegen en dan 375 euro overgemaakt krijgt omdat zakelijk gezien dat de beste reactie is. Ik moet zeggen dat ik nog geen enkel geval heb gezien (en ik héb me een stapel claimbrieven gehad door de jaren heen) waarin zo’n club niet in haar recht stond, maar uitsluiten kan ik het niet.

Dus navragen, zeker als het niet eens genoemd wordt in de brief, is een logische reactie. Alleen: deze clubs zijn er niet op uit om in een gezond zakelijk gesprek tot een wederzijds acceptabel compromis te komen. Er is dus geen enkel scenario waarin zij zullen zeggen “ach verhip we hebben inderdaad geen akte van overdracht / vertegenwoordiging / procesvolmacht, sorry laat maar zitten die factuur”. De reactie die ik dan zie, is – zeker bij advocaten – niet meer dan een stellige “U mag erop vertrouwen dat wij gelijk hebben”, en dat wordt meestal gevolgd door “En tevens erkent u hiermee de inbreuk want als u een licentie had gehad, had u zelf geweten bij wie”. En omdat het kan gaat het tarief dan ook nog eens omhoog. Dit is dus waarom je niet in discussie moet gaan.

Kortom, ik snap de frustratie en zou ook graag een klap met een forel uitdelen aan zo’n zelfgenoegzame brieventyper, maar als je er zakelijk vanaf wilt dan blijf je bij de basisstrategie: zoek uit wat het normale tarief is, tel daar 25% bij op en maak dat bedrag over. Zonder discussie, zonder te vragen wat ze daarvan vinden en zonder vooraf tegeneisen te stellen (al is het maar dat je een factuur of bewijsje wil). En ga daarna een plan verzinnen waarmee je je oude foto’s vervangt en nieuwe foto’s legaal verkrijgt. Noem het een goed voornemen voor 2023.

Arnoud

Amazon mogelijk aansprakelijk voor nepproducten van verkopers

| AE 13766 | Intellectuele rechten, Ondernemingsvrijheid | 19 reacties

Amazon kan aansprakelijk zijn als anderen namaakproducten verkopen op zijn platform, las ik bij RTL Nieuws. Het Europese Hof van Justitie oordeelde namelijk op 22 december dat de alleswebwinkel zich niet kan beroepen op de juridische bescherming voor tussenpersonen. Amazon doet te weinig om duidelijk te maken wanneer ze zelf iets verkoopt en wanneer een… Lees verder

Waarom vragen Wifi hotspots nog zo vaak om akkoord op vage disclaimers?

| AE 13763 | Ondernemingsvrijheid | 3 reacties

Een lezer vroeg me: Zou je eens kunnen uitleggen of uitzoeken waarom zoveel WiFi hotspots een soort van bevestiging, of login vragen? Met daarbij een pagina met allerlei disclaimers of voorwaarden. Wat een leuke vraag om het nieuwe jaar mee te beginnen, disclaimers én juridisch cargoculten. Mijn inschatting is dat iedereen het doet omdat iedereen… Lees verder

Valt een datacentrum in de ruimte onder de AVG?

| AE 13760 | Informatiemaatschappij | 29 reacties

Waarom een datacenter in de ruimte een interessant idee is, kopte AG Connect onlangs. Koeling is iets minder een issue, energietoevoer gaat ook wel goed maar kosmische straling is iets meer een dingetje en even een monteur langs sturen om de server te powercyclen is geen optie. Maar dat zijn engineering problems my friends dus daar… Lees verder

Hoe lang mag je persoonsgegevens bewaren voor compliancedoeleinden?

| AE 13757 | Ondernemingsvrijheid, Privacy | 3 reacties

Microsoft heeft toezeggingen gedaan over zijn chatdienst Teams aan de Europese Commissie, las ik bij Tweakers. Die zijn een reactie op een klacht van concurrent Slack dat MS mensen Teams zou opdringen via Office-integratie. Want dat is natuurlijk een stuk makkelijker dan een losse dienst verkopen. Over waarom de API hét sleutelpunt is van veel ict-juridische… Lees verder

Europol haalt bij actie met Nederlandse politie vijftig ddos-booters offline

| AE 13751 | Ondernemingsvrijheid, Regulering | 8 reacties

Verschillende internationale politiediensten, waaronder de Nederlandse, hebben tijdens een operatie tientallen ddos-booters offline gehaald. Dat meldde Tweakers vorige week. Dergelijke diensten leveren DDoS-aanvallen op verzoek en tegen betaling, met het dunne excuus dat bedrijven wellicht hun netwerk willen testen maar dan geen behoefte hebben aan contracten, facturen of betalingen met ouderwets fiatgeld. Of zoiets. Want,… Lees verder

Chessbase schaaksoftware schikt inbreukzaak met open source engine

| AE 13748 | Informatiemaatschappij | 5 reacties

Het bedrijf Chessbase, dat schaaksoftware maakt, heeft een schikking getroffen met de opensource Stockfish schaakengine, zo las ik bij de Stockfish blog. Na een langlopende ruzie die zelfs leidde tot een rechtszaak (juli vorig jaar) komt men er nu samen uit voordat de rechter uitspraak gaat doen. Geen enorme schadevergoeding maar Chessbase gaat de software… Lees verder