Kan ik een datalekkend bedrijf laten vervolgen wegens doxing?

Een lezer vroeg me:

Een bedrijf lekt mijn persoonlijke gegevens online. Criminelen gebruiken deze gegevens om mij schade te berokkenen. Is het bedrijf nu te vervolgen voor doxing?
Nee. ‘Doxing’ is in de wet gedefinieerd als het publiceren van persoonsgegevens “met het oogmerk om die ander vrees aan te jagen dan wel aan te laten jagen, ernstige overlast aan te doen dan wel aan te laten doen of hem in de uitoefening van zijn ambt of beroep ernstig te hinderen” (art. 285d Strafrecht).

Het lekken van persoonsgegevens gebeurt normaliter niet met het doel om de klant of relatie bang te maken, overlast te bezorgen of te hinderen in zijn werk. Dat kan natuurlijk best het gevólg zijn van het datalek, maar strafbare doxing is het pas als dat de bedoeling was van de persoon (of bedrijf) die het veroorzaakte.

Mij lijkt logischer dat de crimineel aan te pakken is wegens doxing, omdat deze de gegevens publiceert met schade-oogmerk. Grote kans dat dit een vorm van vrees of overlast is die dit wetsartikel bedoelt. En afhankelijk van de schade zijn er nog meer artikelen denkbaar uit het wetboek van strafrecht, denk aan oplichting of afpersing (chantage).

Arnoud

Canada wil Flipper Zero verbieden, tool zou gebruikt worden voor autodiefstal

Flipper Zero” by Turbospok is licensed under CC BY-SA 4.0

Canada is van plan om de import, verkoop en het gebruik van de Flipper Zero en soortgelijke multitools te verbieden. Dat meldde Tweakers onlangs. In het land neemt autodiefstal enorme vormen aan, procentueel het tienvoudige van Nederland. Dan moet je iets doen, Flippers verbieden is iets dus laten we dat doen. Maar hoe haalbaar is dat?

De Flipper Zero is een “portable multi-tool for pentesters and geeks in a toy-like body,” aldus de fabrikant. Het ding heeft ongeveer alles dat je nodig hebt voor (old school) hacking, van een simpel schermpje en handige knoppen tot USB, Bluetooth en pogo pin aansluitingen. Het platform is open source en kan dus volledig worden aangepast, inclusief custom firmware.

Die custom firmware kwam een tijdje geleden in het nieuws: de custom firmware “Flipper Xtreme” maakte het wel heel makkelijk om een soort van denial of service aanval te doen op iPhones door een berg Bluetooth connectieverzoeken te sturen. Inclusief knopje dat “iOS attack” heet. Niet handig, juridisch gezien.

Door het gemak, de aansprekende vormgeving en het concreetmakende aspect springt er hacktechnisch nu even uit. Je kunt er bijvoorbeeld ook een laadpas voor elektrische auto’s mee simuleren en dan gratis laden (al duurt dat extreem lang en moet je dit 200 euro kostende ding met ducttape aan een laadpaal vastzetten). En ja, dat kan met meer dingen maar dit is een specifiek ding met een herkenbare merknaam dus dat is een mooi verhaal.

In Canada is het een stuk negatiever:

On Thursday, the Innovation, Science and Economic Development Canada agency said it will “pursue all avenues to ban devices used to steal vehicles by copying the wireless signals for remote keyless entry, such as the Flipper Zero, which would allow for the removal of those devices from the Canadian marketplace through collaboration with law enforcement agencies.” A social media post by François-Philippe Champagne, the minister of that agency, said that as part of the push “we are banning the importation, sale and use of consumer hacking devices, like flippers, used to commit these crimes.”
Wederom: er zijn tientallen manieren om die draadloze signalen op te vangen en te kopiëren, maar dat zijn geen leuk vormgegeven doosjes met een eenvoudige UI en een aansprekende merknaam. Sorry Raspberry Pi, maar de Zero heeft de coolfactor.

In Canada is autodiefstal een enorm probleem, en kennelijk is een populaire truc daarbij het klonen van het signaal dat de draadloze autosleutel (fob) uitzendt om de deur open te doen. De Flipper Zero kan zeker signalen opvangen en opnieuw uitzenden, maar bij autosleutels heeft dat niet zo heel veel zin:

[The most prevalent] attack requires a high-power transceiver that’s not capable with the Flipper Zero. These attacks are carried out using pricy off-the-shelf equipment and modifying it using a fair amount of expertise in radio frequency communications. (…) The Flipper Zero is also incapable of defeating keyless systems that rely on rolling codes, a protection that’s been in place since the 1990s that essentially transmits a different electronic key signal each time a key is pressed to lock or unlock a door.
Mogelijk dat bij de Canadese overheid wat verwarring is ontstaan over een hype-tje uit 2022, toen bleek dat je het signaal om de laadpoort van een Tesla te openen eenvoudig kon klonen, waardoor je met een Flipper Zero mensen kon trollen. Als je dat deurtje kunt openen, dan kun je vast ook de motor starten, zeg maar.

Hoe dan ook, de regering wil nu dus deze apparaten gaan verbieden. Maar hoe zou dat gaan, en dan heb ik het niet over de handhaafbaarheid maar over “hoe schrijf je dat eenduidig op”.

In Nederland geldt een verbod op het maken, hebben of verspreiden van hacktools. Daarbij geldt wel een specifieke eis: zo’n tool moet “hoofdzakelijk geschikt gemaakt of ontworpen [zijn] tot het plegen van een [computer]misdrijf”, zoals computervredebreuk of het aftappen van signalen (art. 139d Sr). Het is dus niet genoeg dat je er zo’n misdrijf mee kunt plegen, het ding moet er voor bestemd zijn.

In discussies over booter-sites benadruk ik altijd dat het dan al snel neerkomt op intentie van de maker. Heb je zo’n zwarte achtergrond met groene letters, l33tspeek en alleen betalen via bitcoin, dan komt dat heel anders over dan een gezellig witte achtergrond met rommelige knutselspullen en een schattig dolfijntje. Mij spreekt dan ook aan dat men de compliance-documentatie online zet in plaats van een disclaimer over illegale zaken.

Canada heeft dat niet direct, maar maakt het strafbaar (art. 342 Penal Code) om “causes to be used, directly or indirectly, a computer system with intent to commit an offence” zoals computervredebreuk of aftappen van signalen. Wie een kastje verkoopt en daarbij aanmoedigt dat je er een auto mee steelt, loopt dus tegen de strafwet aan. Een verkoper die neutraal spreekt van een pentest tool waarmee je je eigen auto kunt openen, is niet strafbaar.

Je kunt natuurlijk in zo’n strafbepaling woorden als “with intent” vervangen door “with ability”. Dan is iedere Flipper Zero inderdaad direct strafbaar, want ze hebben dan bepaalde hack-capability (andermans laadpoort openen is juridisch gezien ongeautoriseerd). Alleen krijg je dan zo’n breed verbod dat je dan tegen de meer algemene eis aanloopt dat strafbepalingen afgekaderd moeten zijn. Termen als “zou kunnen” of “mogelijk” zijn dus niet echt de bedoeling.

Mijn gevoel bij het nieuwsbericht is dat het vooral ging om reageren op de hype, laten zien dat je iets van plan bent. Voordat hier een wetsvoorstel voor is gedaan, zijn we rustig een jaar verder en heeft een ander product weer de hype.

Arnoud

Maakt het bij camerabeeldbewijs uit of de camera legaal de openbare weg filmt?

Dat bericht van laatst over vernietigen van camerabeelden maakte veel los. Wis je gewoon beelden omdat je geen zin hebt in discussie, ben je strafbaar. Eén aspect licht ik er even uit: het bezwaar dat je eigenlijk de openbare weg niet mag filmen. Wat doet dat er toe?

Op LinkedIn kreeg ik bijvoorbeeld deze reactie:

Formeel gezien mag je al helemaal geen beelden van de openbare ruimte maken, laat staan opslaan. Dus als de politie eventueel beelden van je Ring deurbel wil hebben, omdat ze mogelijk vermoeden dat er een misdrijf op staat, volstaat het om aan te geven dat je de openbare ruimte die zichtbaar is binnen het beeldgebied van je camera, middels een filter wegfiltert (blurred of afdekt) voordat e.e.a. opgenomen wordt, e.e.a. conform de voorschriften van de AP.
Het is natuurlijk prima als je met een filter zorgt dat je niet nodeloos de openbare weg filmt. En als de politie dan beelden bij je vordert, dan is dat vrij simpel: u mag de blokjes hebben maar meer heb ik niet. De enige echte eis is natuurlijk dat je ook echt een filter hébt – niet bluffen als oom agent aan de deur staat met een vordering, en ook niet snel naar boven rennen en een blurretje doen.

Dat je de openbare weg “helemaal niet” mag filmen, is wat mij betreft wel echt te kort door de bocht. Als die openbare weg onvermijdelijk is bij je bewakingstaak, of het anderszins noodzakelijk is dat je ook die opneemt, dan mag dat prima. Je krijgt wel met de AVG te maken, maar dat is niet hetzelfde als “dat mag niet”.

Veel mensen die de openbare weg filmen met een aangebrachte camera zullen de AVG schenden, al is het maar omdat ze geen duidelijke waarschuwing hebben (of een privacyverklaring). En die duidelijke waarschuwing geeft nóg een probleem: het is strafbaar om met een aangebrachte camera de openbare weg te filmen als dat niet duidelijk is aangekondigd (art. 441b Strafrecht).

Het is niet strafbaar om de AVG te overtreden (dat is bestuursrecht, iets heel anders). Het WvSr overtreden is natuurlijk wel strafbaar, maar dan geldt nog steeds dat wetsovertreding door een burger geen reden is om bewijs uit te sluiten. Alleen wetsovertreding door de politie kan die discussie starten. En dan nog: in Nederland zegt de rechter dan ‘foei’ en gebruikt ie het bewijs toch met de toverformule “de verdediging is niet in haar belangen geschaad”.

Arnoud

Amnesty: Europese landen gebruiken dubieuze AI-technologieën bij grensbewaking

a couple of men standing on top of a lush green field
Photo by Carl Tronders on Unsplash

Europese landen gebruiken in toenemende mate digitale technologieën om migratie in te perken, waardoor de kans op „discriminatie, racisme en disproportionele en onwettige surveillance” wordt vergroot. Dat las ik bij NRC vorige week. Men zet daar namelijk een AI-leugendetector in, en omdat ik dus de hele AI Act aan het doorakkeren ben wilde ik me hier even boos over maken.

Uit het artikel:

Sinds 2018 wordt het systeem in ieder geval gebruikt door Hongarije, Griekenland en Letland. Het systeem analyseert „details van gelaatsuitdrukkingen met behulp van gezichts- en emotieherkenningstechnologieën”. Het systeem „toetst” of migranten antwoorden over bijvoorbeeld hun herkomst naar waarheid beantwoorden. Er is geen wetenschappelijke consensus dat leugendetectors, ook die gerund worden door AI, betrouwbare resultaten afleveren.
Het betreffende systeem heet iBorderCtrl en komt uit een Europees researchproject dat al een paar jaar loopt. De kern is dat men een machine learning model heeft getraind om emotieherkenning te doen om zo de mate van eerlijkheid van antwoorden van migranten in te schatten.

Er is een zeer hardnekkige overtuiging dat als we maar goed genoeg ons best doen, het ons moet lukken om mensen eerlijk te beoordelen met een computersysteem. Waar dat vandaan komt weet ik niet (“techno-optimisme”) maar elke keer als je dan even verder kijkt wat erachter zit, dan schrik je je wezenloos.

Het model van iBorderCtrl kent bijvoorbeeld diverse factoren zoals “knippert met linkeroog” of “beweegt hoofd”, en als je genoeg van die factoren zou hebben dan zou je met hoge betrouwbaarheid de leugenaars van de eerlijkerds kunnen scheiden. Dat vereist “alleen maar” een dataset met leugenaars en eerlijkerds met een hoop van die factoren. Dit is een beetje lastig om in het wild voor elkaar te krijgen, al is het maar omdat het niet eenvoudig is leugenaars te betrappen.

Hoe loste men dat op? Ga even op de grond zitten want anders val je van je stoel:

To create the dataset, 32 participants (actors) were assigned a “truthful” or “deceptive” role to perform during the interview. Each participant had to answer 13 questions (see Table 1) with each answer segmented in many vectors. According to the authors, this procedure generated 86,586 vectors. The dataset consisted of 10 participants classified as having Asian/Arabic ethnic background and 22 as White European background, and 22 classified as male and 10 as female.
Inderdaad, we doen grenscontroles op basis van een ML-model dat met n=32 is opgebouwd waarbij de antwoorden geacteerd zijn. Was er iemand bij die zei dat dit een leuk idee was maar zeker niet in de praktijk ingezet kon worden?

De AI Act bepaalt dat systemen voor grenscontrole hoogrisico kunnen zijn, wanneer ze specifiek een van deze usecases betreffen:

  1. Leugendetectors gebruikt door publieke autoriteiten
  2. Risico-assessments bij grenscontroles
  3. Onderzoek van visum- en asielaanvragen
  4. Het detecteren, herkennen en identificeren van personen (behalve bij verificatie van reisdocumenten)
Een hoogrisico-AI moet aan strenge eisen voldoen, waaronder de eis van een kwalitatief goede dataset (artikel 10, lid 2-5). In de woorden van artikel 3:
Training, validation and testing datasets shall be relevant, sufficiently representative, and to the best extent possible, free of errors and complete in view of the intended purpose. They shall have the appropriate statistical properties, including, where applicable, as regards the persons or groups of persons in relation to whom the high-risk AI system is intended to be used.
Hoe je dat precies voor elkaar krijgt, leer je op mijn opleiding AI Compliance Officer, maar het moge duidelijk zijn dat dit systeem niet zal voldoen. Toch blijft het gewoon doorhobbelen, want de Europese IT-systemen voor grenscontroles zijn tot 2030(!) vrijgesteld van de plicht aan de AI Act te voldoen (artikel 83).

Arnoud

 

 

Is het strafbaar om beveiligingscamerabeelden te wissen als daar een strafbaar feit op te zien is?

Uit een recente discussie alhier:

Stel je voor dat mijn camera beelden opneemt van iemand uit de buurt die een misdrijf begaat (zeg, iemand zwaar lichamelijk letsel toebrengt). Als de politie dan weet dat ik een camera heb zullen ze die beelden willen hebben, en die dan vorderen zodat die als bewijs kunnen dienen. Wat nu als ik bij mezelf denk “Ja die persoon die ken ik, die is zeer agressief, dus als die weet dat hij dankzij mijn camerabeelden veroordeeld is dan komt ‘ie vast verhaal halen, of wraak nemen op mij of mijn gezinsleden”, en daarom wis ik die beelden direct. Is dat dan strafbaar?
Dat is een goeie vraag. Je hoort vaak dat “vernielen van bewijs” strafbaar is, maar laten we eens nagaan hoe dat precies zit. Artikel 189 Strafrecht regelt onder meer de strafbaarheid van het wegmaken van bewijs (tot 6 maanden cel):
[Strafbaar is] hij die nadat enig misdrijf is gepleegd, met het oogmerk om het te bedekken of de nasporing of vervolging te beletten of te bemoeilijken, voorwerpen waarop of waarmede het misdrijf gepleegd is of andere sporen van het misdrijf vernietigt, wegmaakt, verbergt of aan het onderzoek van de ambtenaren van de justitie of politie onttrekt;
We nemen even aan dat het gaat om een misdrijf, zoals een overval, beroving of mishandeling, dat op beeld is vastgelegd door je camera. Bij overtredingen (je filmt iemand die door rood licht rijdt) is dit artikel niet van toepassing.

Strafbaar is dus het wegmaken van “sporen van het misdrijf”. De videobeelden van het misdrijf zijn aan te merken als dergelijke sporen. Je maakt die weg, want je gooit de data erop weg zodat er niets meer te onderzoeken over is. De enige vraag is dan nog of je dit doet met het genoemde oogmerk: het misdrijf bedekken (verhullen, verbergen) of de opsporing/vervolging bemoeilijken.

De vraagsteller noemt een heel ander motief, namelijk angst voor jezelf. Er is echter een uitspraak uit 2013 waarin een discotheek-eigenaar videobeelden van een mishandeling voor zijn deur had gewist met als motivatie de reputatie van de disco te beschermen. Dat was geen legitiem motief: alleen de angst om zélf vervolgd te worden op basis van die beelden, of directe bloedverwanten beschermen kan een uitzondering zijn (lid 3). Het motief van angst voor jezelf is uiteindelijk nog steeds het oogmerk om het te willen wissen om zo nasporing of vervolging te bemoeilijken. Oftewel: waarom je de vervolging wilde bemoeilijken, doet er niet toe.

Ik kan angst voor represailles goed billijken, maar met deze beperkte uitzondering in de wet zie ik niet hoe je dat juridisch kunt rechtvaardigen. Behalve wellicht als noodweer, je zat acuut hoog in je angst en wiste in totale paniek de beelden want de verdachte stond met een knuppel voor de deur, zoiets. Mijn conclusie is dus: ja, als je videobeelden wist terwijl je weet dat er een misdrijf op staat, dan is dat strafbaar.

Ben je bang dat je voor zulk wissen vervolgd zou worden, dan is denk ik de enige tip om structureel en automatisch beelden te wissen. Gebeurt het wissen namelijk altijd automatisch na 72 uur en hoor je pas daarna dat je daarmee bewijs hebt gewist, dan ben je niet strafbaar want dan ontbreekt de opzet. De reden dat ik “altijd” en “structureel” zeg is omdat je dat kunt aantonen. Wis je nooit iets en nu nét die ene video met dat misdrijf erop, dan is het buitengewoon ongeloofwaardig dat je niet wist van die gebeurtenis.

Arnoud

IT’er die klant met gestolen data afperste moet ex-werkgever 65.000 euro betalen

data, security, keyboard
Photo by TheDigitalWay, Pixabay

Een IT’er die bij een klant van zijn werkgever medische gegevens stal, en daarmee de klant vervolgens probeerde af te persen, moet zijn inmiddels ex-werkgever 65.000 euro betalen. Dat las ik bij Security.nl.

Uit het vonnis valt te halen dat dat de IT’er verantwoordelijk was voor het afpersen van een grote klant met gestolen medische gegevens. Dat leidde tot een strafrechtelijk traject, en deze civiele procedure sloot daar weer op aan. Dat is namelijk een handigheidje uit het procesrecht: als er een definitief strafvonnis is, dan is dat dwingend bewijs in een latere procedure.

Hier was de strafzaak nog niet definitief: de IT’er kon nog in hoger beroep. Daarom mag de rechter het vonnis niet als dwingend bewijs accepteren, maar vanuit de regel van vrije bewijslast er wel naar kijken. Dit kwam erop neer dat de rechter er van uitgaat dat het vonnis juist is, totdat de IT’er met tegenbewijs komt.

Het begint nog rechttoe rechtaan genoeg:

In het strafvonnis is overwogen dat na onderzoek is gebleken dat op 27 maart 2021 een dataoverdracht heeft plaatsgevonden van de server van [eiseres] via een IP-adres dat door [gedaagde] gebruikt bleek te zijn. Verder is overwogen dat die gegevens beveiligd waren met een certificaat waarover [gedaagde] beschikte. Dit heeft geleid tot nader onderzoek naar [gedaagde] , onder meer door een huiszoeking in zijn woning op 22 april 2021. Bij die gelegenheid is in zijn woning een USB-stick aangetroffen met daarop datasets die omstreeks het tijdstip van de download op een telefoon (Microsoft Lumia) van [gedaagde] zijn beland. Op die USB-stick stonden ook het voor toegang tot de server van [eiseres] benodigde certificaat en bijbehorende wachtwoord. Dit alles is in dit geding niet door [gedaagde] bestreden.
De ex-werknemer kwam echter met de verklaring dat derden op zijn thuisnetwerk hadden ingebroken omdat hij een gemakkelijk te raden wachtwoord had. Daar gelooft de rechter niets van, en om weer eens te laten zien dat rechters écht wel verstand van IT hebben citeer ik gewoon het vonnis:
[Verdachte geeft] geen enkele verklaring voor het feit dat het bestand, het certificaat en het bijbehorende wachtwoord op een usb stick terecht zijn gekomen (en tegelijk ook op zijn Microsoft Lumia telefoon), die in zijn woning lag. Een usb stick pleegt immers niet verbonden te zijn met een netwerk. Bovendien vraagt het veel meer toelichting dan geboden als [gedaagde] heeft willen betogen dat op het toevallige moment dat de usb stick met computer of telefoon verbonden was de download (zonder dat hij daar erg in had) plaatsvond én naar zijn telefoon én naar de usb stick.
En nog even los van het technische: de kantonrechter “probeert zich een voorstelling te maken” van waarom zo’n derde dit zou doen, want wat schiet die ermee op? Die doet dan een ingewikkelde inbraak van buitenaf, maar heeft de data dan op gegevensdragers waar die vervolgens niet bij kan. En waarom dan deze meneer de gegevens in de digitale schoenen schuiven?

Alles bij elkaar gelooft de rechter er dus niets van, en de technische bewijsvoering is overtuigend genoeg dat het feit vanaf de apparatuur van de IT-er is gepleegd. Maar is dat genoeg om hem tot schadevergoeding te dwingen? In het arbeidsrecht is dat geen eenvoudige vraag want werknemers zijn vrij stevig beschermd, zelfs bij handelen dat riekt naar opzettelijk de fout in gaan.

In dit geval was de complicatie dat die grote klant zo te lezen de werkgever aansprakelijk had gesteld voor de schade. Dat wil je als werkgever dan verhalen (regres nemen), maar dat vereist bij de werknemer opzet of bewuste roekeloosheid (art. 7:661 BW). En let op: het moet dan gaan om opzet op het willen aanrichten van de schade, niet enkel maar opzet op het verrichten van de handeling.

De rechter vindt dat hier aan opzet is voldaan – downloaden en afpersen is iets dat je alleen doet als je dat ook echt van plan was. Dan wil je schade veroorzaken. Daarom moet de IT-er alle schade vergoeden, wat oploopt tot een bedrag van € 64.795,28.

Arnoud

Vooruit, nog één keer over de privetelefoon en werkapps

Een lezer vroeg me:

Mijn werkgever eist dat ik een app op mijn privételefoon installeer. Ik maak me zorgen over misbruik van mijn persoonsgegevens door de app-leverancier. Er staat op de site van de app niets over privacy, en de werkgever reageerde verbaasd dat ik hiernaar vroeg. Welke AVG argumenten kan ik gebruiken om mijn zorgen kracht bij te zetten?
We hebben het natuurlijk al vaker gehad over zakelijke apps op de eigen telefoon. In 2018 bijvoorbeeld over een tweefactorauthenticatieapp en in 2019 zelfs een geval waarbij de werknemer ook maar snel een telefoon moest kopen(!) zodat daar een werkapp op gezet kon worden.

De strekking van het antwoord is steeds hetzelfde: de werkgever moet zorgen voor de spullen waarmee het werk wordt uitgevoerd. Als er dus apps nodig zijn voor werkzaken, dan moet de werkgever een apparaat geven waar die app op gebruikt kan worden. Of dat nou gaat om tijdschrijven, authenticatie, e-mail of wat anders is niet relevant.

De enige echte uitzondering is je loonstrookje. Als de werkgever die via een digitale omgeving beschikbaar stelt, dan heb je twee keuzes: of je installeert de app, of je meldt dat je je loonstrookje op papier wilt hebben. Dat laatste is je wettelijk recht, maar er is géén recht om een specifiek digitaal kanaal aan te wijzen zoals een pdf per mail.

Er is nog een soort-van uitzondering: als het normaal is dat een werknemer zelf voor die spullen zorgt, dan heeft de werknemer daar ook nu voor te zorgen. Het clichévoorbeeld is de professioneel kok die eigen messen meeneemt omdat die op zijn handen zijn afgestemd. Dit haakt in op “goed werknemerschap”: je moet redelijk en constructief zijn naar je werkgever toe. En als een app geen problemen of risico’s geeft (bv. een 2FA authenticator), dan is het best onredelijk om dan ‘nee’ te zeggen.

Als de werkgever een app aanwijst voor het werk, dan is de werkgever natuurlijk wel aansprakelijk voor wat die app doet. Dat raakt dus aan de AVG maar ook aan andere wetten, zoals in 2021 behandeld. Dit betekent dat hij onder de AVG de benodigde informatie moet verstrekken over wat de app verzamelt en doet op het gebied van persoonsgegevens. Dat mag in eerste instantie op het niveau van “hier is de privacyverklaring van de app-leverancier” maar hij mag niet verwijzen naar de helpdesk en je het zelf laten uitzoeken. (Voor de fijnproevers: het maakt daarbij niet uit of de app-leverancier kwalificeert als verwerker of verwerkingsverantwoordelijke.)

Als de app-leverancier in het geheel niets meldt over privacy, dan zou ik ernstig de wenkbrauwen optrekken. Het is haast ondenkbaar dat een app anno 2024 niets verzamelt, dus hier klopt iets niet. Dus daar drukt de zorgplicht van de werkgever extra zwaar.

Arnoud

Hoe strafbaar is het om met een Flipper Zero alle iPhones in de trein te resetten?

De Nederlandse onderzoeker Jeroen van der Ham zat in de trein en kreeg ineens een berg popups op zijn iPhone, zo opende Ars Technica onlangs. Na een paar minuten resette de telefoon, om vervolgens eindeloos dezelfde cyclus te doorlopen. En niet alleen hij: de hele coupé had er last van. Dat bleek een vervelio met een Flipper Zero te zijn. Vandaar de vraag, hoe strafbaar is dat?

De kern van het probleem was dat de meneer met die Flipper Zero een berg Bluetooth-verbindverzoeken stuurde naar alle iPhones in de wijde omgeving, zo veel dat de telefoons er van crashen. En dat gaat natuurlijk gewoon door na de reboot.

Nou is een Bluetooth-verbindverzoek op zich natuurlijk legaal om te versturen. Alleen hier gaat het niet om een enthousiaste high tech koppelaar of een foute configuratie maar om een bewuste poging apparaten omver te krijgen: de Flipper Extreme firmware op dat apparaatje komt met een knopje  “iOS 17 attack”, en dat is wel een duidelijke aanwijzing dat je iets ongewenst gaat doen.

We komen dan in het strafrecht direct uit bij de verstikkingsaanval (art. 138b):

Met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie wordt gestraft hij die opzettelijk en wederrechtelijk de toegang tot of het gebruik van een geautomatiseerd werk belemmert door daaraan gegevens aan te bieden of toe te zenden.
Het maakt bij dit artikel niet uit of je de gegevens op zich mócht versturen (Bluetooth is immers een open protocol op een vrije band), waar het om gaat is of je daarmee een ander het gebruik van een computer belemmert. Als je dat opzettelijk doet en geen bevoegdheid tot dat belemmeren hebt, dan ben je dus strafbaar.

De maximale strafmaat is 2 jaar. Er is echter ook nog een zwaarder artikel, namelijk 161sexies:

Hij die opzettelijk enig geautomatiseerd werk of enig werk voor telecommunicatie vernielt, beschadigt of onbruikbaar maakt, stoornis in de gang of in de werking van zodanig werk veroorzaakt, of een ten opzichte van zodanig werk genomen veiligheidsmaatregel verijdelt, wordt gestraft:
In de praktijk wordt dit artikel gebruikt om DDoS-aanvallers te vervolgen, omdat de strafmaat begint bij zes jaar (gemeen gevaar) tot vijftien jaar (dood als gevolg). Wel zit je dan met het extra criterium van “gemeen gevaar”, oftewel iets waardoor de veiligheid van personen of goederen in  het algemeen in gevaar wordt gebracht. Anders gezegd: gevaar, maar niet op voorhand specifiek af te bakenen.

Hier lijkt me dat zeker wel op te gaan: de aard van dit handelen is dat je alle iPhones in de buurt plat wilt gooien, oftewel stoornis daarin wilt veroorzaken. Dus dat dit strafbaar is, staat voor mij wel vast.

Of je een agent de trein in krijgt die dit kan en wil constateren en vervolgens verbaliserend wil optreden, is natuurlijk de volgende vraag. Dus ik zou meer in alternatieve oplossingen zoeken als je met uitpeilen of goed rondkijken de dader aantreft. Een goed gesprek kan natuurlijk ook zeer helpen.

Wat zouden jullie doen?

Arnoud

 

 

Is het legaal om in datalekken te snuffelen?

Een lezer vroeg me:

Wanneer een organisatie gehackt wordt en de interne data online wordt gepubliceerd, is het dan legaal om dit als burger te bekijken? Of moet je dan journalist zijn? Laten we er even vanuit gaan dat ik niet het doel heb om mensen te intimideren met het tot me nemen van de gelekte data.
De laatste zin verwijst naar het verbod op doxxing, dat per 1 januari van kracht zal worden (wetsvoorstel). Daar hoef je je geen zorgen over te maken, omdat dit verbod gaat over het verspreiden van informatie, niet om het bekijken of op je eigen harde schijf hebben.

Er is echter een relevanter verbod, namelijk artikel 139g Strafrecht. Dit stelt strafbaar dat iemand niet-openbare gegevens verwerft of voorhanden heeft

terwijl hij ten tijde van de verwerving of het voorhanden krijgen van deze gegevens wist of redelijkerwijs had moeten vermoeden dat deze door misdrijf zijn verkregen;
Let op dat het hierbij niet uitmaakt of het gaat om persoonsgegevens (AVG) of andersoortige gegevens, zoals bedrijfsgeheime broncode of meetgegevens van sensoren. Het enige criterium is of de gegevens openbaar waren of niet.

Dat criterium geldt overigens voor de verkrijger op het moment van verkrijging. En specifiek bij zo’n online gezet datalek gaat dat dan mis: de gegevens zijn dan al openbaar, iedereen kan er immers in snuffelen. Dat die openbaarmaking onrechtmatig is, is niet relevant. Zoals bij invoering van dit artikel werd gezegd:

Gegevens die op het internet zijn geplaatst, zijn openbaar mits het publiek toegang heeft tot de internetpagina waar de teksten zijn weergegeven (vgl. Hof Amsterdam 23 november 2009, NJFS 2010,29). Het downloaden van openbare gegevens van internet is dus niet strafbaar op grond van deze strafbepalingen.
Het enkel snuffelen uit nieuwsgierigheid is dus niet strafbaar. Als je de gegevens voor wat anders gaat gebruiken, dan krijg je wel allerlei wettelijke bezwaren. Ze overnemen in een eigen bestand (je AI trainen, je marketingdata verrijken of een waarschuwingssite bouwen, ik noem er een paar) kan al snel in strijd zijn met de AVG als er persoonsgegevens in zitten. De gegevens kunnen beschermd zijn door auteursrecht of databankrecht. Een herpublicatie kan smaad opleveren. En ga zo maar door.

Arnoud

 

Hoe betrouwbaar zijn digitale foto’s tegenwoordig nog als bewijs?

Foto via PetaPixel, © Tessa Coates

“Het weefsel van de werkelijkheid brokkelde af”, aldus de Britse acteur Tessa Coates toen ze de iPhone-foto bekeek waarop ze een trouwjurk paste. Niet zonder reden – klik op de thumbnail om haar foto te bekijken. Coates kijkt in drie spiegels, en in elke spiegel staan haar handen anders. Wat betekent dat, vroegen velen mij, voor de bewijskracht van foto’s?

Apple Insider legt uit:

Coates was moving when the photo was taken, so when the shutter was pressed, many differing images were captured in that instant as the camera swept over the scene, since it was a panoramic photo capture. Apple’s algorithm stitches the photos together, choosing the best versions for saturation, contrast, detail, and lack of blur.
Het achtergrondartikel van PetaPixel gaat meer in op de details. De kern is dat een foto dus al lang niet meer is dan een registratie van het licht dat op de sensoren valt, maar dat met allerlei technieken het beeld wordt aangepast om zo goed mogelijk te passen bij wat we verwachten van een camera.

Een heel extreem voorbeeld kwam dit voorjaar in het nieuws toen bleek dat Samsung’s camera bij detailfoto’s van de maan gewoon een andere afbeelding van de maan erin zet zodat het mooier lijkt. Samsung omschreef dit als “effectively remove noise and maximize the details of the moon to complete a bright and clear picture of the moon”, maar voor mij is een rondje uitknippen en een eerder gemaakte superfoto erin schuiven toch iets anders. Dat gezegd hebbende: het is en blijft een foto van de maan.

Ook de foto van Coates hierboven is in zoverre echt dat ze echt zo stond en dat die spiegels echt die reflectie gaven. Het zijn alleen drie verschillende reflecties die nu samen op de foto stonden.

Betekent dit nu dat we voortaan foto’s het raam uit kunnen doen in het bewijsrecht? Welnee. Juristen zijn conservatief – we luisteren ook nog steeds naar getuigen, ondanks dat er gebouwen gevuld kunnen worden met onderzoeken die aantonen hoe onbetrouwbaar die zijn en hoe foutgevoelig het afnemen van een verhoor kan zijn.

Het komt in de praktijk zeer zelden voor dat serieus getwijfeld wordt aan de echtheid van documenten zoals foto’s. Het wordt regelmatig geopperd, maar in Nederland accepteert de rechter geen argumenten van het soort “foto’s kunnen eenvoudig gemanipuleerd dus daarom mag u niet naar deze foto kijken”. De vraag is: waaruit blijkt dat déze foto is gemanipuleerd. Het aantal vonnissen waarin daadwerkelijk serieus zulke manipulatie aan de orde is, is volgens mij op éen hand te tellen (en dan bedoel ik niet binair tellend, grapjassen).

De discussie gaat vrijwel altijd over wat het bewijs impliceert. Wat betekent deze clausule, wat gebeurt er op deze foto, laat deze log echt een inbraak zien? Vaak zijn feiten voor meerdere interpretatie vatbaar. Iemand steekt zijn hand op – vraagt hij aandacht, gaat hij slaan, weert hij af? Die discussie verandert niet omdat de iPhone foto’s aan elkaar weeft voor een mooier beeld.

Arnoud