Al te hard auteursrechtelijk blaffen eindelijk eens aangepakt

| AE 2717 | Auteursrecht | 215 reacties

zonnepanelen-breuk-inbreuk.jpgDat je geen artikelen of foto’s integraal mag herpubliceren zonder toestemming (behoudens soms citaatrecht), zouden de meeste mensen wel moeten weten zou je denken. De praktijk is echter anders: bijna dagelijks krijg ik mails van mensen die een claim van een of andere fotograaf of andere auteursrechthebbende aan de broek hebben. Bekende partijen die dit doen zijn Getty Images (Van der Steenhoven advocaten), Cozzmoss (Banning Advocaten) en diverse fotografen vertegenwoordigd door i-EE advocaten.

Nou valt er over het principe “mag niet” weinig te twisten: hoewel dat anders zou moeten, is de wet de wet – en die zegt dat je toestemming moet vragen. Lukt dat niet, om welke reden dan ook (al is het maar dat de auteur onbekend is) dan heb je gewoon dikke pech. Het probleem dat ik heb met zulke claims is dat er wel met een heel grote hark wordt geschreven. De grootste boosdoener is de volledige proceskostenvergoeding: volgens de wet heeft een rechthebbende recht op vergoeding van de werkelijke rekening van zijn advocaat als hij wint. En zo’n rekening kan rustig enkele duizenden euro’s zijn.

Ook discutabel is de manier waarop rechthebbenden hun schade uit de duim zuigenberekenen. In principe heb je volgens de wet alleen recht op een vergoeding van daadwerkelijke schade. En die is niet hetzelfde als het geldbedrag dat je grootste opdrachtgever ooit eens betaalde voor een ander artikel. Het moet gaan om de in de markt gebruikelijke tarieven voor dergelijke werken. En een opslag “voor gederfde exclusiviteit” of “ter afschrikking” mag al helemaal niet. Dat is een verkapte boete, en boetes zijn tegen de wet in het civiele recht.

En ja, dat stoort mij buitengewoon. Wie nu zegt dat ik dus auteursrecht wil afschaffen, kan jeuk krijgen: het gaat me erom dat rechthebbenden consequent een veel te grote broek aantrekken met die claims en dat deze wijze van handhaving tegen de wet is maar dat rechthebbenden er regelmatig mee wegkomen. En dat allemaal onder het motto “het auteursrecht moet beschermd tegen internetgraaiers”.

Van een recent vonnis werd ik toch even vrolijk: géén hoge opslagen, geen boetes voor schending auteursrecht en geen tweeduizend euro advocaatkosten voor de gedaagde.

Een bedrijf had een artikel uit de krant over een door haar ontwikkeld kozijnensysteem met zonnepanelen gepubliceerd, inclusief de foto die de krant daarbij had gepubliceerd. De fotograaf diende daarom een claim in: dit was immers schending van het auteursrecht. (Tip aan bedrijven: als je een krant een interview geeft, beding dan het recht het artikel inclusief foto op de eigen site te publiceren. Schriftelijk.) De fotograaf claimde ” 280 aan gebruiksrecht plus ” 250 aan kosten handhaving, maar hij was bereid het voor ” 900 euro af te doen.

Vervolgens meldt het vonnis dat “[gedaagde] tevergeefs diverse pogingen ondernomen om in der minne tot een oplossing met de gemachtigde van [eiser] te komen”. Kennelijk was de fotograaf niet bereid tot enig zakken, want de volgende stap (een klein jaar later) was een dagvaarding waarin een kleine drieduizend euro werd geëist – waarvan 840 euro schadeclaim en 2000 euro advocaatkosten.

De rechter maakt daar echter gehakt van. Hij begint met op te merken dat 280 euro hem redelijk voorkomt. Opmerkelijk genoeg hanteert hij daarbij de richtprijzen fotografie 2010, die echter geen enkele status hebben omdat ze niet door een brancheorganisatie zijn uitgegeven of op enig onderzoek zijn gebaseerd. (En ze mógen niet door een brancheorganisatie worden uitgegeven, omdat dat een verboden prijsafspraak oplevert.) Omdat de gedaagde de foto meteen heeft verwijderd, vindt de rechter die 280 euro echter toch wat hoog, en matigt deze naar 200 euro.

De 560 euro voor “vermindering van exclusiviteit” wordt afgewezen omdat dit niet is onderbouwd. Dit is correct: die 560 euro is gewoon een opslag (2x de 280 euro) en geen daadwerkelijke schade. En hoe je “exclusiviteit vermindert” oftewel je foto minder verhandelbaar wordt omdat iemand die overneemt, ontgaat me volledig. Je auteursrecht blijft toch bestaan?

De advocaatkosten van ” 2.078,48 worden ook afgewezen. Waarom, zo vraagt de rechter zich retorisch af, heeft deze fotograaf niet eerst zelf een briefje gestuurd maar meteen een advocate laten blaffen? En waarom is die dan “” 900,– (!)” gaan eisen als de schade 280 euro is?

Gelet op het verloop van de daarop volgende gebeurtenissen kan alleen maar geconcludeerd worden dat door de opstelling van [eiser] en/of zijn gemachtigde het door [gedaagde] gewenste minnelijke overleg geen doorgang gevonden heeft en het tot deze procedure gekomen is. Conclusie: wat [eiser] meer gevorderd heeft dan voormeld bedrag ad ” 200,–, inclusief BTW wegens derving licentie-inkomsten, moet worden afgewezen.

De fotograaf krijgt dus 200 euro, en geen cent meer. Die 2078 euro advocaatkosten mag hij zelf betalen. Oh, en hij mag óók de juridische kosten van de gedaagde betalen. Die zijn 50 euro omdat hij zichzelf verdedigd had. Had hij een advocaat een weerwoord laten schrijven, dan had diens rekening naar de fotograaf gekund.

Een mooi voorbeeld van hoe het hoort te gaan in de rechtspraak. Een rechthebbende die te veel eist, kan dus zomaar de proceskosten van de inbreukmaker op zijn bordje krijgen. Wel zal de inbreukmaker bereid moeten zijn om een redelijke vergoeding te betalen.

Arnoud

Deel dit artikel

  1. Van exclusiviteit bij foto’s kan soms wel degenlijk spreken.
    Zeker als het foto’s betreft waarbij het erg moeilijk is om de nodige toegang tot locatie en/of subject te regelen. Denk hierbij aan foto’s gemaakt binnen een cleanroom, op het terrein van een bepaald bedrijf of van een bepaald (drukbezet of beroemd) persoon.

    Het is moeilijk te zeggen of dat hier van toepassing was, maar de rechter vond in ieder geval van niet.

  2. @Franc #1 het gaat om exclusiviteit qua publicatierechten, niet hoeveel mensen hem hebben gezien.

    @Arnoud ik vroeg me af… hoe zit het eigenlijk met de omgekeerde situatie in dit geval, het betreft immers een foto van een product die door het bedrijf werd gemaakt waarvan de fotograaf weer een foto heeft gemaakt. Heeft het bedrijf nog rechten die ze kunnen laten gelden richting de fotograaf met betrekking tot het feit dat hun product het onderwerp van de foto is?

  3. Ik zou denken dat vooral het recht op openbaarmaking samenhangt met de exclusiviteit van het werk. Omdat je als maker tot op zekere hoogte kunt bepalen voor welk publiek je werk openbaar wordt gemaakt, kun je daarmee ook invloed uitoefenen op de exclusiviteit van zo’n werk. Dus wanneer je er voor kiest om in een zeer beperkte oplage je werk te publiceren dan volgt daar uit dat zo’n werk redelijk exclusief blijft. Dat is anders wanneer je werk in een grote oplage beschikbaar komt. Het spreekt voor zich dat dan de exclusiviteit (van de openbaarmaking) afneemt. Wanneer je echter zelf als maker er al voor hebt gekozen om in een grote oplage je werk te openbaren, dan kun je je moeilijk beroepen op verlies van exclusiviteit. Wat je al verloren bent kun je immers niet meer verminderen, ook niet wanneer een derde jouw werk opnieuw gaat publiceren.

  4. Het vonnis is daar niet heel duidelijk over. Het ging over meerdere foto’s, dus sowieso meerdere keren 280 euro. En als ik de gebruikelijke handelwijze van deze advocate bekijk, dan zal per foto 2x of 3x het bedrag van 280 gevorderd zijn bij wijze van “gederfde exclusiviteit”. Dus bijvoorbeeld drie foto’s à 280 euro plus 560 euro opslag (en soms nóg eens 280 euro per foto wegens ontbrekende naam). Dan ga je al snel over die 900 heen.

  5. Tip aan bedrijven: als je een krant een interview geeft, beding dan het recht het artikel inclusief foto op de eigen site te publiceren.

    Dat heeft weinig geholpen in dit geval. RO 17 :

    [gedaagde] heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat zij van [naam dagblad] voor het gebruik van het artikel, inclusief de foto in kwestie toestemming verkregen had.

  6. Over advocaatkosten nog even het volgende. Mijn ervaring is dat rechters met staffels werken en standaard vergoedingen aanhouden. De daadwerkelijke gemaakte kosten heb ik nog nooit volledig vergoed gezien bij de kantonrechter. Meestal een paar honderd euro terwijl er vaak toch wel 1500 minstens verspijkerd is, ook bij volledige winst. Op welk artikel is gebaseerd dat de daadwerkelijke kosten volledig vergoed dienen te worden?

  7. @Arnoud Engelfriet: gisteren ook een brief van GI ontvangen. ik zou een plaatje hebben geplaats op een website welke in hun collectie voorkomt. het betreft hier een RM-foto. dit plaatje heb ik gescant van een flyer welke is rond gestuurd huis aan huis. aan de kwaliteit valt dit wel te zien maar bewijzen is lastig. nu leggen ze een bedrag van 786E op. wat is verstandig om in dit geval te doen? voor een 1-manszaak als de mijne is dit al gauw 1 maand werken.
    plaatje is direct verwijdert van de site. heb al veel gelezen over deze vorm van afpersing maar duidelijker wordt het er niet op.

  8. Ik ben fotograaf en ik voel me zeer zeker aangesproken in dez.
    Het gaat bij het bepalen van een schade welzeker ook om een afschrikwekkende werking
    Natuurlijk is het zo dat je niet ineens rijk hoeft te worden van een foto
    Maar als je dit afdoet met een simpel marktconform bedragje dan wordt de verleidin
    Om je beeld van internet te halen niets te vragen en achteraf wel een keer tehoren krijgen
    Of je een rekening krijgt wel heel makkelijk.
    Gewoon doen en komen ze erachter nou dan betaal je een klein beetje
    Komen ze er niet achter ?? Gratis gereden!! Iets te kort door de bocht lijkt me…

  9. @Gertjan, beetje sneu hoe je praat: ‘bewijzen is lastig’ en ‘voor een 1-manszaak als de mijne is dit al gauw 1 maand (sic) werken’ en ‘afpersing’ terwijl je gewoon weet dat je fout zit. Voor jou is die 786 euro veel geld maar voor een fotograaf dan toch ook?

  10. Je moet bij fotografen dus apart toestemming vragen.

    Behalve als je zelf van de pers bent. Zie http://blog.iusmentis.com/2010/07/30/overnemen-fotootje-bij-forumcopypastepost-geen-inbreuk/.

    Het gaat bij het bepalen van een schade welzeker ook om een afschrikwekkende werking.

    Dat heet eigenrichting. Dat mag niet. Dat is een stuk erger dan auteursrechtinbreuk.

    Je zegt dat je fotograaf bent, maar dan ben je geen professional zeker? Bij persfoto’s komt het namelijk heel vaak voor dat de foto eerst geplaatst wordt, en dan pas ‘toestemming’ gezocht. Die krant moet immers uit. En ik heb er nog nooit van gehoord dat een krant dan het afschrikkingstarief wordt gerekend, dat is gewoon 75 floepies, take it or leave it. Kopen ze volgende keer gewoon bij een ander in.

    Fotografen die meer dan dat bedrag eisen van bloggers zijn niet bezig met educatie, maar maken er op grove wijze misbruik van dat bloggers het wereldje niet kennen. Dat soort lui mogen ze van mij aan hun tenen ophangen.

    -edit Arnoud: excuses namens ‘t spamfilter-

  11. Interessant. Ik denk dat dit Getty nog even zal weerhouden om ook naar de rechter te stappen. Immers, als de rechter zo hard al die extra boetes en onkosten van tafel veegt en de auteur ook nog de advocaatkosten van de tegenpartij moet vergoeden… Voor Getty een goede reden om voorlopig alleen nog te blaffen…

    Maar laten we de boel eens omdraaien… Stel, Getty blaft naar mij en ik stel een schikking voor. Getty eist EUR 900 voor een foto die op de site voor EUR 150 aangeboden wordt. Ik stel een schikking voor dat ik aanbied om die 150 Euro te betalen plus 25 Euro wettelijke rente. Is een redelijk tegenbod, lijkt mij. Maar Getty weigert en blijft mij uitblaffen en stuurt vervolgens ook nog een advocaat op mijn dak…
    Heeft het voor mij dan zin om zelf naar de rechter te stappen, daarbij te klagen over het intimiderende gedrag van Getty met het verzoek dat Getty door de rechter wordt gedwongen mijn schikking te accepteren of de zaak te laten vallen. (En om Getty ook nog mijn advocaatkosten wegens deze zaak te laten vergoeden…) Denk je dat een dergelijke preventieve gerechtelijke stap effect kan hebben?

  12. @ branco ik ben welzeker een prof fotograaf en ik wordt misselijk van de
    Gratis cultuur … “het staat online dan mag ik het gebruiken” kranten hebben idd
    De plicht om uit te zoeken bij wie beelden vandaan komen .
    Dat ze het niet doen onslaat ze niet van die plicht
    En het gaat mij niet om een “bloggertje” op kosten te jagen (al moeten ook die
    zich gewoon aan wet houden) maar wel om de cultuur in zn algemeen .
    Niemand maakt zich nog druk om copyright.
    Bedrijven roepen gewoon ach geef maar alles en denken dat alle gebruik gratis is.
    Ik vind het meer dan terecht dat er veel meer wordt grekend voor inbreuk op het copyright
    dan voor gewoon gebruik!

  13. Ik vind het bepaald niet terecht dat er veel meer wordt gerekend, dat is inderdaad het recht in eigen hand nemen en dat sommige rechters daar in mee gaan is wat mij betreft zeer verbazingwekkend.

    Dat het een en ander wettelijk geregeld is en dat een inbreukmaker een schadevergoeding zou moeten betalen is iets waar ik me uitstekend in kan vinden, maar laten we het wel redelijk houden.

  14. Ook ik ben zeer gelukkig met de uitspraak van de Amsterdamse kantonrechter (http://zoeken.rechtspraak.nl/resultpage.aspx?snelzoeken=true&searchtype=ljn&ljn=BT1960). Via de link van Arnoud is de uitspraak nog niet online, dus ik plaats hier even de URL naar Rechtspraak.nl. Het grote probleem met auteursrechtinbreuken op het internet is bepaling van de schade. De rechter past dus de redelijkheidstoets toe. En wat een rechter redelijk vindt, kan als dag en nacht tussen rechters verschillen. Het woord is aan de regering/wetgever om hier lijn in te brengen. Wat mij betreft komt er een internet-BUMA, -Thuiskopie, -Reprorecht, of wordt een ISP-auteursrechtheffing tot stand gebracht. Uiteraard kan de wetgever ook met wetgeving komen waarbij een halt toegeroepen wordt aan auteursrechtjagers met buitenproportionele (afstraf)tarieven. Een new-yorkse advocaat noemt de Getty Images sommaties een gelegaliseerde vorm van afpersing. Laat de Nederlandse regering met hun pro-internet en pro-ondernemers beleid nu maar eens daadkracht tonen!

    • Inderdaad, laat de Nederlandse rechter de fotograaf, die van publicaties moet leven, maar eens beter beschermen.

      Brood jatten mag niet, daar zij wij het over eens. De auteurswet (zie Memorie van Toelichting) ziet het abstracte idee als intellectueel eigendom van de maker, als een roerend goed dat verhandeld, vergoed of ook wel weggegeven kan worden. Dus net zoals een brood. Dat een foto een brood is dat meerdere malen kan worden verkocht ligt echt niet aan de foto. En een foto waar een krant al voor heeft betaald, kan trouwens fatsoenshalve niet zomaar worden weggegeven, dan gaat die krant weer steigeren. Waarom de dief niet betalen en wij wel.

      In het algemeen, doe het netjes en vraag de fotograaf toestemming. Dat hij er, net als de garage of de coffeshop er een prijskaartje aan hangt is niet meer dan redelijk. En wanneer jouw gebruiksdoel een ideëel doel is dan zal die fotograaf de prijs in de meeste gevallen wel willen matigen of het gebruik van de foto voor eenmalige publicatie of enige tijd op een website best om niet willen geven. Maar ga daar niet van uit, dat doe je bij de bakker namelijk ook niet.

  15. Enigzins of-topic, maar daar komen die heffingen (private belastingen) weer. Omdat er geen enkele relatie is tussen de waarde van informatie en de kosten van het medium (dat is, opslag of bandbreedte), zal een dergelijke heffing ofwel te weinig opleveren, ofwel de markt gigantisch verstoren. Zo is bijvoorbeeld de markt voor optische opslag (DVD-R) compleet ingestort, omdat er op de lege schijfjes een auteursrechtenbelasting van maar liefst 300% zit, terwijl de concurrerende technologie (losse harde schijven) zonder heffing verkocht mogen worden. Nu zouden optische schijven een paar jaar later ook wel verdwenen zijn, maar de heffing zorgt ervoor dat zoiets een paar jaar eerder gebeurt. Een heffing op ISP’s zal of een doekje voor het bloeden zijn, of onze internet economie de nek omdraaien.

    Het liefst zie ik zelf al de private stichtingen met publieke uitvoeringstaken die taken ontnomen worden, en dan, voor zover ze nog nodig, zijn uitgevoerd laten worden door een soort van “auteursrechtenbureau” dat als onderdeel van een ministerie niet tegelijk mag lobbyen voor “meer meer meer”, en een verplichting krijgen 98% van de opgehaalde gelden uit te keren…

  16. @Martijn. De “cultuur van gratis” is gewoon een effect van de gigantische kostendalingen die er zijn gerealiseerd met de IT technologie. Opslagruimte is de afgelopen 20 jaar miljoenen keren goedkoper geworden, het is stukken makkelijker geworden goede foto’s te maken, en er is veel meer keus, heel veel informatie is gratis beschikbaar via het internet; effectief heeft iedereen nu een middelgrote bibliotheek 24×7 tot zijn beschikking. De prijs van werken is gigantisch gedaald; wen er maar aan.

    Als ik een tip mag geven: probeer het maken van foto’s als een dienst te zien. Foto’s als product verkopen lijkt me met agressieve concurrenten als GI en prijsvechters als iStockPhoto een moeilijke opgave; de FUD strategie van GI leidt er bijvoorbeeld toe dat je iedereen moet adviseren om alleen foto’s te gebruiken waarvan de afkomst 100% is vast te stellen — en dat is ook met het materiaal van GI vaak niet mogelijk; ze staan zelf ook voor auteursrechtinbreuk voor de rechter, en geven — zeer tekenend — ook geen vrijwaringen bij hun foto’s.

  17. @jeroen

    sorry maar het is nog steeds niet makkelijker geworden om GOEDE foto’s te maken…
    wel is het makkelijker geworden om foto’s te kopiëren en te verspreiden….
    Maar SOWIESO moet je je best doen om de afkomst van foto’s te achterhalen.
    En dat daarbij de strategie van bedrijven is om grote vergoedingen binnen te halen..ja ga dan zelf op zoek naar goedkoper werk! het is supergoedkoop om via microstock je site te vullen…waarom voor 1 of 2 tientjes per beeld het risico lopen op torenhoge rekeningen??

    En schakel voor unieke en onderscheidende beelden gewoon een goede fotograaf in…

  18. “Ze staan zelf ook voor auteursrechtinbreuk voor de rechter, en geven ??? zeer tekenend ??? ook geen vrijwaringen bij hun foto???s.”

    Dat lijkt me dan een goede reden om naar de fotograaf om de hoek te stappen, want die kan dat wel. Een beetje rondwinkelen loont: er zijn genoeg goedkope fotografen.

    Als er inderdaad een graaicultuur is (ik weet dat het vaak wordt geroeptoeterd, maar wil dan graag bewijzen zien), geeft dat aan dat beelden in zijn. In dat geval is een BUMA voor beelden geen slecht idee.

  19. @Martijn: Goede foto’s maken is inderdaad niet makkelijk. Maar het gaat er vaak om of ze goed genoeg zijn… Stock sites die een heleboel materiaal hebben opgekocht en dat aanbieden voor een paar tientjes voldoen dan prima, al hebben die regelmatig hun rechten ook niet op orde. Een beetje zoeken op internet levert een hoop klagende fotografen op.

    De beste optie, als je wat budget hebt, is gewoon voor je specifieke doel een goede fotograaf inhuren, die dan materiaal maakt geënt op jouw wensen, en bij voorkeur dus ook het auteursrecht aan de je overdraagt. Dat bedoel ik met zie foto’s maken als een dienst.

    Natuurlijk voorkom je daarmee niet dat er nog spul ongevraagd gebruikt wordt, maar dan is de fotograaf al betaald, en is het een probleem van de opdrachtgever, die de exclusiviteit van zijn eigen beelden verminderd ziet worden.

    Sommige van mijn eigen foto’s zie ik tientallen keren op het internet voorbijkomen, en lang niet allemaal hebben ze het netjes gevraagd — gelukkig ben ik een amateur die er niet van hoeft te leven…

  20. @jeroen Ik zie het MAKEN van foto’s dan ook idd als een dienst…
    en ik hoef niet meer te rekenen op grote vergoedingen van bedrijven voor het gebruik.

    En ik zou niet zo zeer op zoek gaan naar een goedkope fotograaf als wel naar en goede….hahaha maar dat is een andere discussie!

    bottomline is regel je zaakjes goed! en ik blijf van mening dat als je ongevraagd gebruik maakt van materiaal dat het goed is dat je minimaal het dubbele betaald van wat je zou betalen als je het vooraf netjes vraagt……

    gewoon om te voorkomen dat het een gewoonte wordt om alles maar ongevraagd te gebruiken…

    (en laat die gewone consument met rust …maar pak bedrijven die dit doen gewoon aan
    als een bedrijf geld verdient door met mijn foto’s te adverteren….dan wil ik ook geld verdienen…simpel)

  21. Eens met Martijn | 21 september 2011 @ 20:45. Zou in de wet gewijzigd moeten worden, vind ik.

    En wat als het niet zozeer gaat om gederfde inkomsten, maar om moreel recht: ze hebben je foto/tekst/whatever gebruikt op een site waar je niet mee geassocieerd wilt worden? Bijv. stormfront terwijl je dergelijk gedachtengoed verafschuwt?

    Met de ‘gebruikelijk tarief + rente’-redenering zou je je dat dan maar moeten laten welgevallen? Dan is er toch de facto helemaal geen auteursrecht meer?

    Is dan dwangsom + advocaatkosten, met schadevergoeding nul mogelijk?

    Reëel voorbeeld: http://rudhar.com/politics/yvhertum/sxijtwet.htm . Dat ging om een foto waar vast niemand ook maar een cent voor over heeft, dus gederfde inkomsten = nul.

  22. Voor een jurist redeneer je wat makkelijk, Arnoud. Je vergelijkt de intimidatiepraktijken van grote stockbureaus met het schutterige optreden van een enkele fotograaf. Dit bedrijf liet op z’n website zien dat het met een foto in de krant stond. Voor die publicatie in de krant had de fotograaf wél toestemming verleend. Dat is iets anders dan bijvoorbeeld het gebruik van een schitterende, artistieke foto voor commerciële doeleinden. Met de voorbeelden van Getty en deze freelancer reduceer je het tot een centenkwestie. Het auteursrecht geeft het maker ook zeggenschap over z’n eigen werk. Een fotograaf – of welke andere maker dan ook – moet ook de mogelijkheid hebben om te voorkomen dat een werk ergens nog wordt gebruikt. Dat gaat niet alleen over geld, maar ook over morele rechten, artistieke kwaliteit en integriteit. Er zijn fotografen die een publicatie verhinderen omdat ze vinden dat de belichting uit de tijd is. En misschien willen ze wel niet dat hun beeld wordt geassocieerd met een bepaalde onderneming of instelling. Dat is toch – letterlijk en figuurlijk – hun goed recht? Er is meer dan dat vage lijstje met richtprijzen. Schokkend dat een rechter daar gebruik van maakt. Met zo’n magistratuur heeft de tegenpartij inderdaad geen advocaat nodig!
    Arjan van der Knaap
    Voorzitter Freelancers Associatie

  23. Het feit dat de rechter bepaalde eisen (bv aantasting exclusiviteit) onvoldoende onderbouwd vindt, zegt iets over de kwaliteit van de dagvaarding maar niets over het onderliggende principe. Dat er sprake is van schade bij onrechtmatig (niet met toestemming) overnemen is evident en al vele malen door vele rechters bevestigd. Het lijkt erop dat in dit geval de advocaat van de rechthebbende een scheve schaats heeft gereden en op basis van minimale inspanning voor de hoofdprijs is gegaan; dat zegt dan weer meer over sommige advocaten (en hun veel te hoge tarieven), dan over auteursrecht in het algemeen en de rechthebbende in het bijzonder.

  24. @Arjan: Dit is geen eenmalig incident van een toevallig een keer wat hard blaffende advocaat. Ik heb dit vaker gezien van dit advocatenkantoor en zie genoeg parallellen met de praktijken van Cozzmoss of eerder Peter Vincent Schuld. Drieduizend euro vragen voor iets dat effectief 280 euro schade is, is buitenproportioneel.

    Voor mij staat voorop dat auteursrecht net als andere wetten moeten passen binnen het wettelijk systeem. Dat gaat uit van vergoeding van daadwerkelijke schade. Niet van de mogelijkheid de auteur een afschrikmiddel te geven. Een auteur mag dus als hij 280 euro misloopt, 280 euro vragen en geen drieduizend. En ja, daarin wordt het auteursrecht een centenkwestie. Maar álles in het recht is uiteindelijk een centenkwestie. Het recht reduceert vrijwel elke aanspraak tot een claim op schadevergoeding, en dat is in beginsel geld, niet meer. (Ok, soms rectificatie en dergelijke, maar dat is de uitzondering).

    Verder erken ik dat er foto’s zijn die zo kunstzinnig zijn dat een beroep op morele rechten kan werken, maar bij een foto als deze zie ik dat niet opgaan. Bij een portret bij een krantenartikel heb ik grote moeite met een beroep op artistieke integriteit – met alle respect voor de fotograaf, dat is gewoon broodwerk en geen Kunst met een grote k.

    Dat het auteursrecht niet goed handhaafbaar is, begrijp ik, maar het gaat niet aan om dat probleem op deze manier te proberen te bestrijden. Dat is eigenrichting: “ha, eindelijk eens eentje te pakken, die gaan we eens flink uitkleden want het moet maar eens afgelopen zijn”. Zo werkt het niet.

  25. Een auteur mag dus als hij 280 euro misloopt, 280 euro vragen en geen drieduizend…..Dat is eigenrichting: ???ha, eindelijk eens eentje te pakken, die gaan we eens flink uitkleden want het moet maar eens afgelopen zijn???. Zo werkt het niet.

    Vind je werkelijk dat er niet meer gevraagd moet worden? Dat is ongeveer hetzelfde als in de trein gaan zitten zonder kaartje, en bij controle een kaartje te moeten kopen, zonder boete. Vind je dat ook een goed systeem?

    Overigens ben ik het eens dat hier het minnelijke traject te snel afgesloten is, en 3000 buitenproportioneel is, maar jij houdt het wel heel laag.

  26. In mijn tijd als beroepsfotograaf werd de waarde van een foto bepaald op verschillende manieren. Allereerst de exclusiviteit. De eerste foto van Claus en Beatrix bracht een vermogen op. De eerste foto met een mobieltje genomen van de moord op Theo van Gogh heeft de maker waarschijnlijk ook een fors bedrag opgeleverd. Recentelijk de foto die Pim Ras maakte van Karst Tates is ook zo’n voorbeeld. Dit waren foto’s met uitzonderlijke nieuwswaarde.

    Maar een foto bij een interview van een ondernemer die kozijnen maakt heeft die nieuwswaarde niet. Zo’n foto kan iedereen maken en dient slechts ter illustratie van de tekst. Daar gelden tarieven voor die afhankelijk zijn van de grootte van de foto en van de oplage van het medium. Zo was het althans vroeger. Tegenwoordig mag een fotograaf blij met een opdracht zijn. De kranten betalen nog maar een paar tientjes voor een foto en dat is dikwijls inclusief afkoop rechten.

    Een krant heeft echter al snel 100.000 of meer lezers. Voor je dat aantal op je site hebt gehaald ben je een jaar verder. Daar komt nog bij dat artikelen op blogs bijna net zo snel in het archief van het weblog verdwijnen als de krant in de kattenbak. Op een goed gelezen weblog wordt een foto misschien 1500 keer bekeken. Dat staat dus in geen verhouding tot een foto in de krant of in een veel gelezen dames- of roddelblad. Het bedrag van 200 euro is daarom nog te hoog. 25 euro was redelijker geweest.

    Webloggers verdienen nauwelijks hun onkosten met het bloggen vaak moet er dik geld bij. Kranten en tijdschriften genereren wel inkomsten. Een fotogaaf die een krant of een tijdschrift aanpakt heeft volkomen gelijk. Mits deze bladen een foto van hem hebben gepikt zonder te betalen.

    Nu de ondernemer die het artikel over zijn zaak op zijn website zet. Hij scant de foto in en plaatst hem erbij. De fotograaf gaat roepen dat hij geld wil, maar hij is toch al door de krant betaald? En hoe zit het dan met de journalist die het artikel schreef? Die mag dan ook geld eisen? Waarschijnlijk heeft de ondernemer het artikel inclusief de foto gekregen omdat hij een adverteerder is van die krant. Commercieel nieuws noemde we dat vroeger.

    Hoe had ik dit opgelost? Ik was met de krant gaan praten. De krant had de fotograaf waarschijnlijk ter verantwoording geroepen en hem te verstaan gegeven dat hij dit geen tweede keer meer flikken moet omdat hij anders geen enkele opdracht meer krijgt, voor hem 100 anderen. En daarmee was de kous af geweest. Hoogstwaarschijnlijk wordt de bewuste fotograaf evenzogoed niet meer gevraagd door die krant die natuurlijk op de hoogte is van het conflict.

    Ook ik ben blij met rechters die inzien dat dit soort acties een nieuw soort beunhazerij is. Aangezien de beroepsfotografen het steeds moeilijker krijgen om nog een boterham te verdienen zoeken ze naar andere middelen. Helaas geeft de wet hen een legaal alternatief. Die wet dateert van voor het digitale tijdperk.

    “Een new-yorkse advocaat noemt de Getty Images sommaties een gelegaliseerde vorm van afpersing.” Ik bouw een site voor een opticien en krijg daarvoor materiaal van zijn leveranciers. Na enige tijd valt er een Engelstalige brief in de bus van mijn klant. Of hij even 2200 euro wil betalen voor een foto op zijn site. Die foto is dus aangeleverd door een fabrikant waarmee de opticien zakendoet.

    Ik adviseer mijn klant om niet te reageren naar getty images, want wij lezen natuurlijk geen Engels ;-) Vervolgens nemen we contact op met de fabrikant en vragen hem andere opticiens te waarschuwen. Wat blijkt? Getty Images claimt rechten die ze niet hebben. Getty “pikt” zelf de foto’s van het Internet en zet ze in hun database. Vervolgens sturen ze dreigbrieven. Veel ondernemers trappen er waarschijnlijk in. Of Getty deze methodes nog gebruikt weet ik maar zo ging het enkele jaren geleden. Overigens heeft de opticien, na die ene brief waarop hij niet reageerde, nooit meer iets van Getty gehoord.

  27. @Mark: Het systeem van de Nederlandse wet is dat je je schade vergoed krijgt. En schade moet je kunnen aantonen. Als ik bij jou de ruit ingooi, dan moet ik je glaszetter betalen, en niet 2x de glaszetter bij wijze van afschrikwekkend meerbedrag. De afschrikking zit hem in het strafrecht: de ruit ingooien is vernieling, een strafbaar feit. Ik kan dus een boete krijgen of (in theorie) de cel in gaan hiervoor. Dáárom gooi ik geen ruit in.

    Het betekent inderdaad dat als er geen strafrechtelijk traject is, je straffeloos rechten kunt schenden. Als ik weet dat oom agent niet gaat optreden, dan kan ik jouw tuinkabouter omver schoppen en je een tientje geven voor de schade. En dat is eigenlijk wat er bij auteursrecht speelt: de strafrechter komt niet in actie hier, want strafrechtelijk optreden bij auteursrechten is eigenlijk nooit geïndiceerd.

    De NVJ en Fotografenfederatie hebben geprobeerd dit gat te dichten door bij contractuele situaties met hun standaardvoorwaarden te bepalen dat je bij gebruik zonder toestemming 3x het normale bedrag moet betalen. Maar dat kán dus niet binnen het recht, want dDat is een civiele boete en die mogen alleen als daarmee ingestemd is. Op zich is het prima zoals de NVJ en FF het insteken, want AV moet men overeenkomen. Ik maak bezwaar tegen het zwaaien met deze AV buiten een contractuele relatie om zo een hoger bedrag te claimen dan je schade is.

    (De NS doet dat trouwens ook, je betaalt 35 euro bovenop het gewone kaartje als je zwartrijdt. Maar bij de NS ga je daarmee akkoord door in te stappen. Ik ga niet akkoord met de NVJ-voorwaarden door een artikel te copypasten.)

  28. Door niet vooraf toestemming te vragen maar gewoon te gebruiken
    laat je het aan de eigenaar om de schade te bepalen.
    Het is geen kapotte ruit of een tuinkabouter het ligt dus buiten
    objectief vast te stellen schade.
    Ik vind het idd een geval van treinkaartje kopen.
    Door de foto te gebruiken ga je accoord met de eisen die de maker stekt aan zijn of haar gebruik.

    Ik vind dit ook wel de moeite waard om door te proccederen want sowieso de vergoeding
    van 50 euro voor de procceskosten zijn een lachertje.

    Nogmaals buitenproportie zijn de 3000.- wel maar het vonnis gaat me veel te ver
    Dus laat een hogere rechter dit maar overdoen!

  29. @Martijn: Inderdaad kan de schade niet objectief worden vastgesteld, maar dat wil nog steeds niet zeggen dat de rechthebbende gewoon een bedrag uit de lucht mag vissen. De rechter moet de schade schatten, en de Hoge Raad heeft daarbij bepaald dat de schade in gevallen als deze een redelijke gebruiksvergoeding is (marktconforme tarieven). En dus niet 2x of 3x het tarief dat iemand anders heeft betaald.

    Ik ben heel benieuwd naar een hoger beroep, want het is inderdaad tijd dat er eens een hogere rechter zich uitspreekt over de vraag hoe dit op internet moet uitpakken.

  30. Inderdaad, en ik geef onmiddellijk toe dat dit zeer zeker geen uitgemaakte zaak is. De fictie is dat je uit het instappen de wil afleidt om vervoerd te worden, oftewel je aanvaardt het aanbod vervoerd te worden. En omdat bij dat aanbod duidelijk algemene voorwaarden gesteld worden (de bordjes bij elke deur van elke trein), ben je daarmee akkoord. De boete van 35 euro is daarmee contractueel overeengekomen.

    Je kunt echter ook zeggen dat je meer nodig hebt dan instappen, omdat iemand ook best opzettelijk kan willen zwartrijden. Daarmee is het akkoord pas gegeven zodra de passagier een kaartje koopt.

    In de praktijk wordt het zo niet gespeeld. De conducteur zal je melden dat je een kaartje + 35 euro moet betalen. Wie dat doet, erkent gebonden te zijn aan die voorwaarden en heeft daarmee rechtsgeldig betaald. En zal vervoerd worden natuurlijk. Wie dat niet doet, betwist de overeenkomst en de boete maar erkent wel zwart te rijden. Dat is een strafbaar feit (artikel 70 en 101 Besluit personenvervoer 2000). De conducteur kan dan de politie bellen, en die kan tot arrestatie overgaan, waarna de rechter hechtenis van ten hoogste twee maanden of een geldboete van de tweede categorie mag opleggen.

    Hm, wacht, dat is waar ook: de 35 euro is gebaseerd op een speciale wet, artikel 48 Besluit personenvervoer 2000. Het is daarmee niet helemaal een algemene voorwaarde.

  31. Arnoud,
    Met veel interesse volg ik dit bericht en de reacties.
    Bijna dagelijks krijgen wij op kantoor van de FotografenFederatie bericht binnen over inbreuk op auteursrechten van fotografen. Onze juridsche dienst komt in actie als wij die noodzakelijk achten en vooral als de inbreukzaak evident opzettelijk is.
    Onze eerste reactie is vaak: overleggen en schikken. In zeer veel gevallen gaat het om onopzettelijke inbreuk en men is in veel gevallen onmiddelijk bereid te betalen. Hiermee geven de gebruikers aan dat ze fout zitten en dat ze ook bereid zijn om te betalen. Dat vind ik positief: men is bereid de vergoeding te betalen.

    Er zijn juristen en advocaten die onmiddelijk in actie komen zonder ruimte laten voor schikkingen. En ja, soms ook meteen onredelijke bedragen vragen. Wij zijn daar geen voorstander van en hechten er aan zaken, waar mogelijk, goed te regelen tegen een fatsoenlijke vergoeding. Ook wij hebben last van de ‘Getty images’ zaken omdat men denkt dat wij er achter zitten. Dat het er in deze zaken onredelijk aan toe gaat zien wij ook en wij wijzen deze manier dan ook af. Sterker nog: wij zien in deze manier van te werk gaan een steeds groter gevaar. Onder druk van de publieke opinie verliezen makers draagvlak voor een auteursrecht waarmee zij hun geld moeten verdienen. Ook wij zijn van mening dat Getty het voor de rechter niet vol kan houden en daarmee zijn positie zal moeten herzien. Tot nu heeft echter nog geen rechter er zich over kunnen buigen.
    wij praten niets voor niets mee in Platform makers om het auteursrecht mede te hervormen en om tot een redelijke oplossing te komen voor alle partijen. Dat wij hierin een lobby voeren om de positie van fotografen beter te maken lijkt me logisch.

    Jij blijft herhalen dat wij als federatie ‘gaten proberen te dichten’ en ‘boetes na te streven”. Dat is niet juist.
    De voorwaarden van de FotografenFederatie zijn opgesteld om de positie van de fotograaf sterker te maken en een aantal zaken simpel te regelen. Dat hierin opgenomen is dat bij inbreuk 300% wordt gerekend is een afspraak tussen maker en en opdrachtgever. Als beiden akkoord gaan is dat geen probleem. Wel is het tegenwoordig een probleem als de voorwaarden niet zijn overeengekomen; wij zien steeds vaker dat rechters hier dan niet meer op terugvallen en juist daarom zijn wij in deze zaken op zoek naar een minnelijke schikking. Wij voeren hierdoor veel minder zaken en dat ontlast de rechterlijke macht en het scheelt de fotograaf een langdurig en vervelend traject.

    Dat wij, als we wel naar de rechter gaan en een schikking door de tegenpartij is afgewezen, vaak klinkende overwinningen behalen en soms forse vergoedingen weten te regelen voor onze leden sterkt ons in de kracht van het collectief van de FotografenFederatie. De positie van makers is moeizaam en waar wij binnen de wet kunnen bijstaan geeft ze een extra steun in de rug. Op wat we in de wet hebben staan kunnen we terugvallen, maar dit ontslaat ons als fotografenFederatie niet van de verplichting de relatie tussen maker en afnemer in redelijke banen te leiden en tot een goede oplossing te komen. Mooi als dit via een schikking gaat, jammer als dit tot een terechte rechtzaak moet leiden.

  32. Dank voor je reactie, Lars.

    Het was niet mijn bedoeling te suggereren dat de FF uit is op hoge boetes. Jullie AV zijn voor hun doel prima geschikt. En als de AV contractueel overeengekomen zijn, is dat prima. Ik wilde alleen wijzen op de praktijk dat men jullie AV gebruikt om te stellen dat men 3x het tarief mag claimen zónder dat er een overeenkomst is.

    In reactie 36 druk ik me iets te kort door de bocht uit met het “gat dichten” inderdaad. Jullie streven is niet meer dan binnen de contractuele relatie een bescherming in te bouwen tegen ongeautoriseerd gebruik door de licentienemer. Ik heb hierin dan ook een edit doorgevoerd.

  33. @Lars, het is triest maar het vak fotografie sterft langzaam uit. Dat heeft vooral te maken met de digitalisering en het grote leger amateurs dat nu de beschikking heeft over tal van tools om net zulke mooie foto’s en soms beter te maken dan de vakman voorheen.

    Wat we zien is dat de bladen en persbureaus hun fotografen op straat zetten en de freelancer steeds minder betalen voor een foto of zaken gaan doen met amateurs. Het gevolg hiervan is dat de prijzen die de vakman vroeger voor een opdracht kon vragen niet meer aan de orde zijn.

    We moeten ook niet vergeten dat een vakfotograaf vroeger een forse investering moest doen om goede foto’s te kunnen maken. Dat hoeft nu ook niet meer. Omdat dokawerk niet meer aan de orde is kan hij sneller werken dan voorheen. Een flinke prijsdaling is ook wel terecht.

    Ik heb nog wel eens contact met vakfografen en weet hoe moeilijk het geworden is om nog een redelijk prijs voor een foto te krijgen. Er zijn er al heel wat die hun camera’s aan de wilgen hebben gehangen. De degeneratie van het vak hebben ze dan gemeen met de schrijvende pers. Hier zien we ook dat de freelancer niet meer kan rekenen wat voorheen gebruikelijk was.

    Ik vind dat er een duidelijker onderscheid moet komen tussen het werk in opdracht en vrij werk. Anders geformuleerd: de kunstfotograaf die zijn foto’s gepikt worden van zijn website (voorbeeld Rebekka Gudleifs wiens foto’s werden gepikt van Flikr en voor veel geld verkocht aan derden) en de fotograaf die een foto voor een krant maakt welke ook op Internet komt te staan. Die fotograaf is al betaald voor zijn werk. In veel gevallen is de krant de eigenaar van de foto en dus de rechthebbende. In andere gevallen is dat een stockbureau, een persbureau of de fotograaf zelf, al na gelang de afspraken zijn gemaakt.

    Ik heb al betoogd dat de attentiewaarde op het Internet niet vergelijkbaar is met de gedrukte media. Maar daar wordt bij procedures geen rekening mee gehouden. Een aantal werkloze fotografen maken hier handig gebruik van. Arnout zet boven deze column auteursrechtelijk blaffen en dat is waar vooral het dubieuze bedrijfje Cozzmoss (inmiddels in andere handen overgegaan)en Getty Images zich schuldig aan maken.

    Als rechters beter doordrongen worden van de markwaarde van een foto op het Internet is procederen voor niemand meer aantrekkelijk. Daar verandert de FF niets aan. De markt bepaalt de prijs niet de FF. Die tijd is voorbij. De NVJ had richtlijnen die de laatste jaren al ver boven het bedrag kwamen wat de opdrachtgever wenste te betalen. Richtlijnen en leveringsvoorwaarden waren goed toen er nog echt veel geld in de media omging maar we kennen de huidige problematiek van de bezuiniging. Fotogafen die nog star vasthouden aan o.a. jullie leveringsvoorwaarden staan het eerst zonder werk.

    De uitspraak van de rechter waar deze column over gaat geeft de kentering aan. Een hoger beroep zou mooi zijn.

    Wat er hoognodig moet komen is één algemene regel voor foto’s op het Internet ongeacht wie de maker is en welke zijn voorwaarden zijn als hij een opdracht aanvaart. En één algemene regel voor copypast van content waarbij het uitganspunt moet zijn commercieel gebruik.

  34. @41: Interessante reactie. Goed dat ook ‘de andere kant van het verhaal’ van zich laat horen.

    Maar die rechtzaken zijn alleen de reden van een dalend draagvlak voor auteursrechten. Ook het lobbyen voor langere termijn voor auteursrecht en de sterke indruk van niet zo netjes handelen door de vertegenwoordiging van de rechthebbenden die daarbij (al dan niet terecht) gewekt wordt. Dragen hier niet aan bij.

    Ik vraag me serieus af hoe men denkt dat mensen respect hebben voor auteursrechten als men bedenkt dat als Justin Bieber (nu 17) nu een liedje maakt en hij wordt 78 (gemiddelde leeftijd die een westerse man bereikt) dat liedje 131 jaar auteursrechtelijk beschermd is? De balans is volledig zoek en bij mij inmiddels inderdaad ook het respect (voor sommige partijen)

    Ik denk dat het tijd is om naar een nieuwe balans te zoeken, want op dit moment criminaliseren we hele jongere generaties en ik kan het ze niet eens meer kwalijk nemen.

    Overigens is het ook zo dat de waarde van auteursrechtelijk beschermd materiaal gewoon gedaald is. Niet zozeer voor de auteurs zelf, maar vooral voor distributeurs. Neem muziek, daar kan je tegenwoordig gewoon niet de prijs voor vragen die men vroeger vroeg. De muzikant levert nog wel dezelfde prestatie, maar distributie heeft gewoon nauwelijks nog waarde. Toch willen de labels dezelfde prijs of zelfs nog meer vangen voor de (nu digitale) distributie, terwijl iedereen weet dat bij verspreiding via bittorrent de downloader in feite de kosten voor de distributie opbrengt. Dit graaien zorgt voor een gebrek aan respect, net als de steeds toenemende termijnen.

    Platenlabels zijn in feite gewoon nutteloos geworden, zoals vroeger de makers van stoommachines die niet met hun tijd mee gingen en internetverbrandingsmortoren en/of electromotoren gingen produceren. Als fabrikanten van stoommachines gingen lobbyen voor wetten om hun markt artificieel in stand te houden zou niemand het pikken, waarom komen de labels er wel mee weg?

    (Overigens voordat er muziek opgenomen kon worden verdienden muzikanten ook hun brood, misschien zit de meeste waarde van muziek tegenwoordig weer wel in optreden en niet is opnames verspreiden een goed promotie middel?)

  35. tis waar dat men zich steeds minder aantrekt van rechten en van mijn en dijn op internet…
    maar als we met zijn allen gaan stelen wil dat dan zeggen dat de wet verandert moet worden??
    Ik bedoel als iemand zich een foto toeeigend en die op zijn site plaatst moet je gewoon een vergoeding betalen!
    anders maak je zelf maar een foto…het feit dat iets makkelijk kan…wil toch niet zeggen dat het mag?

    Buma/Stemra is ook bezig om een dier die muziek gebruikt te laten betalen voor het gebruik…
    wellicht moeten we iedereen die een site heeft gewoon laten betalen voor het algemeen gebruik van foto’s…

    Dan krijgen de makers van die beelden tenminste weer een deel van hun werk betaald….

    ik hoef niet rijk te worden van het gebruik van mijn foto’s maar ik mag toch wel verdienen aan mijn werk??
    en ja het is lastig in de fotografie en alles staat onder druk…(net als in alle takken van sport…)

    En we kunnen niet meer dezelfde tarieven rekenen voor ons werk, maar gelukkig zijn er echt wel klanten die de waarde inzien van fotografie en bereid zijn om te betalen voor werk.
    Maar het is wel lastiger maar om nu te roepen laat alles maar varen want het is lastig te handhaven…
    kom opzeg!! iedereen moet de keuze maken bij wat hij of zij wil met beeld….maar als je mijn beelden wil moet je gewoon betalen…(niet omdat ik rijk wil worden maar gewoon omdat ik dan morgen nog steeds mijn werk kan blijven doen…)

    en dus vind ik dat het gewoon duurder moet zijn om inbreuk te maken !

  36. “maar als we met zijn allen gaan stelen wil dat dan zeggen dat de wet verandert moet worden?”

    Niet automatisch, maar het is wel een goede reden om eens te gaan kijken waarom we allen gaan stelen.

    Winkel diefstal mag ook niet en op sommige plaatsen is de straf daarop minder dan de straf voor inbreuk op auteursrechten! Toch ziet men niet dat er masaal winkeldiefstal wordt gepleegd. Waarom dit bij downloaden van muziek wel masaal gebeurt is een onderzoek waard.

    Overigens is het nu downloaden, maar om eerlijk te zijn: Op de middelbare school in het cassette bandjes tijperk had ik meer gekopieerde muziek als in het hele Napster en Kazaa tijdperk! Op het schoolplein werd er masaal muziek uitgewisseld en zelfs afgesproken wie welk album zou kopen, zodat we niet dubbel kochten. Feit is dat de jeugd dus blijkbaar een behoefte heeft en had aan muziek die ze financieel niet op kunnen brengen. Dan heb je twee opties als muzikant. Keihard er tegenin gaan en vervolgen instellen, of realiseren dat je een dure distributeur hebt (platenlabel) die weinig toevoegt en je nummers online voor minder gaan verkopen, waarbij je zelf het zelfde vangt per verkoop en hopen op een hogere omzet.

    Dat laatste zullen de labels niet leuk vinden, maar die zijn geworden tot nutteloze dinosauriers op life support. Waarbij de life support de gigantische cash en machtspositie is die ze zich hebben kunnen toeeigenen in het pre internet tijdperk. Ooit is die afgelopen!

  37. en over het criminaliseren van hele generaties…dat doen wij toch niet?? dan doen ze zelf…en het is aan ons om jongeren op te voedden toch??\
    Wat iedereen vergeet is dat als niemand betaald voor een foto we straks een hele wereld hebben met iphone foto’s slecht belicht en dat niemand meer weet hoe het komt…

    gelukkig geloof ik dit ook niet en ik denk dat er altijd behoefte blijft aan professioneel beeld.
    Maar daar moet dan wel gewoon voor betaald worden…

  38. @Arnoud. Dank voor de aanpassing.

    @Paul. Het vak sterft niet uit; fotografie is in de zoveelste transitie in haar 170 jarig bestaan. Ik doe veel interviews met fotografen en opdrachtgevers voor de website http://www.fotografenondernemen.nl en daar blijkt telkens weer dat er fotografen zijn die aantoonbaar goed draaien en hoge omzetten draaien. En hun auteursrecht speelt nog steeds een grote rol in hun verdienmodel. Ze gebruiken gewoon de FF voorwaarden en geen klant/opdrachtgever die daar moeilijk over doet.
    Dat er velen zijn die het moeilijk hebben en soms te star vasthouden aan het verleden is ook een gegeven. Ik probeer beiden met elkaar in contact te brengen om van elkaar te leren.
    Het prijsboekje speelt steeds minder een rol. Ook al omdat de NMA in Nederland daar moeilijk over doet. Dat de rechters wel gebruik maken is een merkwaardige situatie maar wel in het voordeel van fotografen. Blijkbaar biedt het toch wat houvast. Overigens bestaan er in Frankrijk bij diverse grote opdrachtgevers gewoon prijslijsten die veel op elkaar lijken en waaruit men de vergoeding voor fotografen haalt. Redelijk faire prijzen ook nog. Waarom dat in Nederland niet kan is een raadsel en juist daardoor blijven rechters tegengestelde vonnissen vellen.
    Er worden meer foto’s gekocht dan ooit tevoren. De markt heeft nog altijd honger. De prijzen dalen echter ook. Fotografen zelf verklaren mij vaak zelf dat dit komt doordat men realistischer is geworden en de verwende tijd voorbij is. Harder werken voor minder en meer is hoorbaar over de hele wereld. Een aantal fotografen doet het goed maar velen zullen het niet redden op een markt die om scherp ondernemerschap vraagt en waar flexibel om moet worden gegaan met opdrachten, prijzen en soms ook rechten.

    Met de invoering van de aanpassing op de auteurscontractenwet (nu in het parlement en stevig voor gelobbyd door FF, NVF en Platform makers) zal de positie van makers iets verbeteren. Ook komt daar een regeling die collectief onderhandelen wel mogelijk maakt onder toezicht van de overheid. Dit kan tot een heldere marktprijs leiden.

    Wij zijn niet star en gericht op het behouden van auteursrecht nu is. Wij denken mee over een auteursrecht dat toekomstbestendig is en waarbij makers en gebruikers elkaar op een faire manier treffen. Of zoals de campagne van de NVJ/NVf zegt: ‘Eerlijk deel’ voor iedereen. Juist daarom onderhandelen (of ook wel: overleggen) wij met partijen als Sanoma. Om zaken, die teveel scheefgroeien door marktdominantie, bij te stellen.

    Het bovengenoemde vonnis maakt veel los en ik merk dat de discussie hierover goed loskomt. Dat is een uitstekende mogelijkheid om met elkaar te bekijken waar het naar toe gaat/moet.

    Tenslotte: Waar ik me in deze discussie (en op veel andere plaatsen) over verbaas is dat fotografen roepen om het opzetten van een Buma stemra voor fotografen. Die is er al lang en heet Pictoright. Dat men dat niet weet geeft aan dat men veel roept maar soms iets te weinig weet over het veld waarbinnen men actief is. Ik doe mijn best om dat met kennisoverdracht te verbeteren. Kennis overdracht over ondernemerschap en ook over auteursrecht.

  39. Hoeveel mensen zijn er in de US voor miljoenen veroordeeld voor tapen? De huidige generatie doet hetzelfde, maar is opeens een zware crimineel.

    Misschhien is er iets anders mis en moet men de verdien modellen een moderniseren. Ik zeg niet dat het gratis moet zijn, maar de huidige prijzen zijn niet te rechtvaardigen ivg met hoe het was en de gigantische kosten besparing die er zijn geweest. En het goedmaken van verlies op flops is een slap excuus. Dan moet je als platenmaatschappij maar wat kritischer zijn.

    Overigens vindt ik dat men moet kunnen verdienen aan auteursrecht. Alleen als je het probeert uit te melken zoals de muziek industrie moet je niet raar opkijken als de mensen opeens lak aan je hebben (om het maar even netjes te zeggen)

  40. Met veel interesse volg ik de berichten op dit forum. Met het artikel van Arnoud ben ik erg blij. Ook ik (en zeker 20 van mijn collega’s) zijn aangeschreven door Wolverine studio uit Chaam met een blafbrief. Op mijn website had ik beelden staan van deze fotograaf dhr D Klees. Deze had ik gekopieerd van een CD die ik voor ???175.00 gekocht had bij KAD (het opleidinginstituut voor ongediertebestrijders). Ik heb een eenmanszaak in deze branche. Hij eiste voor onrechtmatig gebruik van 13 beelden a ???241.00 a 3 jaar (uit de duim gezogen tijdspanne) en een 100% verhoging dus ???18000.00. Bij betaling binnen 14 dagen nam hij met ???11000.00 genoegen. Ook hij schermde met de voorwaarden van de FF en de tarieven van GI.
    Gelukkig kon ik bewijzen dat ik de beelden pas 21 dagen! op mijn nieuwe website had staan. Ik heb hem gebeld (op aanraden van de FF) bood mijn excuses aan voor het onrechtmatig gebruik (omdat ik dacht dat ik bij koop van de CD ook de beelden mocht gebruiken) verwijderde direct de beelden en vroeg hem om een nieuwe calculatie voor de 21 dagen. Hij maakte me eerst voor dief uit (het woord stelen lag voor in de mond), op mijn melding dat ik het niet wist sprak hij belerend dat elke Nederlander de wet moest kennen dus dat geen excuus was en eiste hij bewijs voor de 21 dagen gebruik. Gelukkig kon ik hem alle emails met de webdesigner doorsturen en zag hij in dat ik maar 21 dagen gebruik had gemaakt.
    Dan komt de nieuwe calculatie binnen. Dat werd ???120.50 per beeld waarbij nog niet de boete was berekend voor onrechtmatig gebruik. En ik moest daar nog blij mee zijn want hij had ook de tarieven van GI kunnen overnemen. De boete zou de inkomsten derving moeten dekken. Mijn voorstel om 13 keer 1 maand gebruik te betalen (dus ???260.00) wees hij van de hand omdat een maand gebruik van beelden niet gebruikelijk is in zijn branche. Wat is er mis met betalen van een maand voor gebruik van een maand volgens zijn eigen verzonnen buitensporige tarieven? De beelden zijn zeker meer dan 11 jaar oud en al betaald door het KAD en andere ! Het is een muis die over de keukentafel loopt en een duif die op het terras aan het pikken is, dus geen beelden waar veel voor geïnvesteerd is dacht ik zo.
    Gisteren kreeg ik zijn hele claimbedrag te horen. Hij noemde mij weer een dief en neemt nu genoegen met een 50% verhoging op het laatste tarief, dus nu ???2100.00 voor het gebruik van 21 dagen. Op shutterstock.com kan ik 25 hoogwaardige beelden kopen die ik overal voor mag gebruiken billboards, tv commercials etc en direct mijn eigendom zijn voor ???178.00 .
    Moet je voorstellen hoe mijn collega’s die niet kunnen bewijzen dat ze een kortere periode gebruik maken er voor staan. Ik denk niet dat dit de bedoeling is van de bescherming van het copyright. Hier maak je bedrijven mee kapot.
    Ben benieuwd naar de reactie van de FF op het gedrag van een van hun leden.

  41. @ron.
    Het gebruik van de voorwaarden van de FotografenFederatie is voor alle fotografen vrij. Of ze zijn aangesloten of niet. Wij krijgen veel telefoontjes van mensen zoals jij die een inbreuk zaak hebben lopen. Wij adviseren altijd om in gesprek te gaan. Meer kunnen wij niet doen want we zijn geen partij, ondanks dat men schermt met onze voorwaarden.
    Dat de boete niet bestaat heeft Arnoud al uitgelegd.

    Ik heb al eens gepleit bij de KVK om een voorlichtingscampagne te starten over het gebruik van auteursrechtelijk beschermd werk. Juist om brokken te voorkomen. Het is nog niet op gang gekomen.
    Dat je zelf verantwoordelijk bent voor het uitzoeken van de rechten op foto’s voor je ze gebruikt is echter wettelijk vastgelegd. Juist daarvoor is het auteursrecht. Of het auteursrecht nu van deze tijd is of wellicht niet meer. Het is vervelend dat je hiermee zit en ik begrijp heel goed dat het je hard treft.

  42. @Lars
    Ik zal je zeggen ik zit er niet alleen mee, het houd me elk moment van de dag bezig !
    Zoveel onbegrip en halsstarrigheid bij een persoon heb ik nog nooit meegemaakt. Ik probeer het ook te begrijpen op de een of andere manier, maar ik kom niet verder dan dat ik gewoon te maken heb met een nieuwe vorm van afpersing.
    Ik probeer al vanaf het begin om tot een redelijke oplossing te komen, maar tot nu toe zonder resultaat. Een gang naar de rechtbank wil ik liever niet maken. Ik denk dat ze daar wel wat beters te doen hebben. Maar als het niet anders kan dan moet dat maar. Ik kan niet tegen zoveel flauwekul op.

  43. Arnoud schreef:

    Verder erken ik dat er foto???s zijn die zo kunstzinnig zijn dat een beroep op morele rechten kan werken, maar bij een foto als deze zie ik dat niet opgaan. Bij een portret bij een krantenartikel heb ik grote moeite met een beroep op artistieke integriteit – met alle respect voor de fotograaf, dat is gewoon broodwerk en geen Kunst met een grote k.

    Dat raakt aan (ik zou bijna zeggen: ziet op) de definitie van een werk. De jurisprudentie neemt dat (tot mijn verbazing eigenlijk) erg ruim. 99,99 van de e-mails is ook geen kunst met grote k, toch schijn je publicatie te kunnen verhinderen op grond van auteursrecht (las ik ergens op een site, ik weet niet meer, iets met ius geloof ik? (;-))

  44. @ron

    Wat een halstarrigheid van zon fotograaf en hoewel ik de gedachte erachter wel begrijp vind ik dit wel buitensporig.
    Ik vraag me overigens af 1: wat doen zijn beelden op een CD van een opleidingsinstituut
    En 2 waarom verkopen zij die beelden.
    Ik denk dat het verstandig is eens uit te zoeken wat hier de achterliggende gedachte is.

    En dit is absoluut negatieve beeldvorming over wat nou auteursrecht is…het is bedoeld om er voor te zorgen dat je als fotograaf de vruchten kan plukken van je werk, zodat je je werk kan blijven doen!
    Dit is geen vruchten plukken dit is een schip met vruchten kapen….

    (en ik ben dus wel fotograaf maar vind dat er van beide kanten redelijkheid moet worden betracht…zowel van de kant van de fotograaf, die zich moet realiseren dat je niet een auto kunt kopen van de vergoeding voor een paar beelden… Als van de kant van de klant die zich moet realiseren dat beelden niet gratis zijn…onder het mom van ik heb je toch al betaald voor het maken dus alle gebruik is verder vrij….)

  45. @Martijn
    De beelden op de CD zijn onderdeel van een naslagwerk van het opleidingsinstituut waar ook een dikke map bij hoort, dus de hele map ook gedigitaliseerd is. Een deel van het boek bestaat uit een database van alle mogelijke plaagdieren. Bij een aanvraag van een klant die denkt dat hij kakkerlakken heeft kan je dus een foto en een korte beschrijving naar hem toe mailen. Voorheen maakte je een kopie uit het boek en stuurde je dat op.
    Doordat ik deze digitale beelden ook voor de website heb aangeleverd overtreed ik het copyright. Ik ben me echt wel bewust van de overtreding, maar deze heb ik ter goeder trouw en onwetend gemaakt. Ik wil ook best een vergoeding betalen, maar ???2100.00 ex vind ik buiten alle proporties. Als ik vooraf een offerte had gevraagd was ik daarop never nooit ingegaan uiteraard.

  46. @Richard, #3:

    “Heeft het bedrijf nog rechten die ze kunnen laten gelden richting de fotograaf met betrekking tot het feit dat hun product het onderwerp van de foto is?”

    Ja, het bedrijf heeft nog rechten, maar het zal zeer moeilijk zijn daar ook wat mee te doen. Om voor een schadevergoeding in aanmerking te komen, is namelijk niet alleen maar een verbroken recht nodig, maar ook (het woord zegt het eigenlijk al) schade. En die lijkt me hier niet aanwezig. Het bedrijf gaat door publicatie van de foto niet minder verkopen.

    Hetzelfde argument kan overigens ook richting de fotograaf gedaan worden – als het bedrijf niet de foto’s zonder toestemming op zijn website had gezet, zou de fotograaf dan meer inkomsten gehad hebben? Zeer twijfelachtig – het ging het bedrijf om het artikel, dus als ze zich gerealiseerd hadden dat daar de bewuste foto niet bij mocht zonder betaling, hadden ze er waarschijnlijk geen foto bijgezet, en niet betaald voor deze of een andere foto. Ook zie ik niet in dat er mensen zijn die de foto op de website zagen en daarom de foto zelf, of een ander medium dat het legaal gebruikte, niet aan te schaffen of te gebruiken. Voeg daarbij dan nog dat het bedrijf kennelijk in goeder trouw handelde (de krant had toestemming gegeven het artikel te plaatsen, het lijkt me in een dergelijk geval niet onredelijk om aan te nemen dat de krant ook het recht had die toestemming te geven; toen bleek dat dat niet zo was, is het meteen verwijderd), en ik althans zou in deze specifieke zaak ook een volledig verwerpen van de eis een zeer goed te verdedigen uitspraak vinden.

  47. @Lars #41

    Onze eerste reactie is vaak: overleggen en schikken.

    Ik kan deze reactie moeilijk duiden. Op welke basis wordt geprobeerd te schikken ? De daadwerkelijke schade -dus het normale markttarief- of de 300 % tarieven volgens de FF-AV terwijl er geen overeenkomst is ?
    Gezien de opmerking

    wij zien steeds vaker dat rechters hier [=de AV] dan niet meer op terugvallen en juist daarom zijn wij in deze zaken op zoek naar een minnelijke schikking

    vermoed ik het laatste. En daarmee zou er dan weldegelijk sprake zijn van een streven om boetes op te leggen.

  48. Wat ik vooral mis in deze discussie is dat het in deze zaak steeds over de hoogte van de toegewezen gereduceerde claim gaat (??? 200,–) terwijl de oorzaak daarvan nauwelijks, in ieder geval te weinig aan de orde komt. En die motivering staat duidelijk in punt 22 van het vonnis (LJN BT1960, de link bij Arnoud werkt niet). En dat is samengevat: de onredelijkheid van eiser in deze zaak in de buitengerechtelijke fase, dus van voor de procedure. Je zou het bijna een veroorzaken van een onnodige procedure kunnen noemen.

    En iedereen die zich met openbaarmaken bezig houdt, hoort iets van auteursrecht te weten, zeker als hij met zijn vingers aan andermans werk komt. Bijna dagelijks komt in de kranten het onderwerp AUTEURSRECHT aan de orde. Onwetendheid is geen sterk excuus.

  49. In deze zaak is de eiser mijn inziens veel te hard van stapel gelopen. Dat die dus wordt teruggefloten daar heb ik geen problemen mee. Zo’n kwestie probeer je eerst te schikken. Het wordt wat anders als iemand willens en wetens zonder toestemming van de rechthebbende diens werk (foto) gaat gebruiken. Het is een slechte zaak als die dan enkel dezelfde vergoeding bij toestemming vooraf zou moeten betalen. Dat vormt dan een aanmoediging voor ongeautoriseerd gebruik: als je ermee weg komt heb je het mooi gratis en als je betrapt wordt dan kost het evenveel als bij de wettelijk vereiste toestemming vooraf. Ik ben het er daarom mee eens dat bij toestemming achteraf een hoger tarief in rekening wordt gebracht dan bij toestemming vooraf. Dat zijn verschillende soorten gebruik die een verschillend tarief rechtvaardigen, dat kan ook beargumenteerd worden doordat het vinden van ongeautoriseerd gebruik extra kosten met zich meebrengt in vergelijking met iemand die conform de wet vooraf toestemming vraagt. Hetzelfde principe dat voor zwartrijden geldt denk ik.

  50. @Bert: De link werkt nu wel, excuses voor de overlast. En ja je hebt gelijk, het gaat om het onnodig veroorzaken van een rechtszaak. De gedaagde was bereid tot minnelijk overleg (onderhandelen) en daar behoor je als rechthebbende dan naar te luisteren. Pas als je er echt niet uitkomt of de gedaagde zich onredelijk opstelt, kun je gaan procederen.

  51. Lees net bij Webwereld dat Apple en Samsung weer liggen te rollebollen. De inzet: Samsung claimt een verbod wegens patentinbreuk, Apple zegt dat ze alleen maar een licentievergoeding hoeft te betalen. Indirect zou dat hier wellicht ook relevant kunnen zijn.

    Als Apple nu wegkomt met alleen maar de gewone licentievergoeding, dan zou dat een versterking betekenen voor het argument dat de schade inderdaad alleen de gederfde licentie is en niet meer. (Nou ja, een verbod voor de toekomst mag wel, ook bij auteursrechten, maar dat is zelden een issue bij fotoclaims.)

  52. De schade voor een fotograaf overtreft alleen al door de sores, verre de gemiste reguliere gebruiksvergoeding. Denk alleen maar aan de opsporingkosten, het bewijsmateriaal zeker stellen, fotoprints maken en de tijd die het kost een advocaat in te praten. Om niet spreken van de tijd die het kost als het tot een rechtszaak met comparitie moet komen. Naar de letter dekt 1019/h Rv dat allemaal maar in de praktijk is dat lang niet altijd zo. Veel inbreuken zijn,ook met een aardige vergoeding, economisch verliesgevend. Niet voor niets is in de VS een schadevergoeding bij inbreuk van keer drie, bij wet vastgelegd. En dat is wat anders dan de overdreven claim cultuur aldaar.

  53. @61:
    “Ik ben het er daarom mee eens dat bij toestemming achteraf een hoger tarief in rekening wordt gebracht dan bij toestemming vooraf. Dat zijn verschillende soorten gebruik die een verschillend tarief rechtvaardigen,…”

    Op zich heb ik er niets op tegen om een opslag op het tarief te hanteren bij ontdekken achteraf. Alleen moet die dan wel in verhouding staan tot de normale kosten, zodat ook de ‘boete’ in verhouding staat tot het vergrijp. Daarnaast moet die boete ook gebaseerd zijn in de wet. Op het moment is van beide geen sprake.

    “…dat kan ook beargumenteerd worden doordat het vinden van ongeautoriseerd gebruik extra kosten met zich meebrengt in vergelijking met iemand die conform de wet vooraf toestemming vraagt.
    Dat is een moeilijke. De rechtenhebbende zal zoeken naar overtreders. Of hij die vindt of niet maakt voor de kosten niet uit. Wat is dan de schade die één enkele inbreuk hier veroorzaakt? En is die schade dan lager hoe meer inbreuk er wordt gevonden, omdat de kosten dan over meer mensen verdeeld kunnen worden?

    Handhavingskosten zijn naar mijn mening dan ook kosten die in de normale prijs meegenomen moeten worden. Degene die de foto ‘koopt’ betaald de verkoper om die exclusief te houden.

    Voor de juridische kosten ben ik van mening dat deze uitspraak een erg goede basis vormt. Als de kosten ontstaan doordat een partij zich onredelijk opstelt, is het logisch dat deze ook de kosten draagt.

    @64:
    Auteursrechten schending kent in amerika statutory damages. Zelf als je schade nihil is heb je recht op een vergoeding. Het minimum bedrag is echter dusdanig hoog, dat de straf daarmee niet in verhouding staat tot de daad.

    De verdrievoudiging waar je het over hebt is als ik het goed heb begrepen alleen mogelijk als je kan bewijzen dat de andere partij de inbreuk opzettelijk heeft gepleegd.

  54. Ik stel voor dat toekomstige slachtoffers van copyrighttrollen de laatste bijdrage van Bert van Loo van de Fotografen Federatie gebruiken om aan te tonen dat specificaties van ‘kosten’ in werkelijkheid verkapte boetes zijn. (“Nooit van een boete spreken!”)

  55. @59 Eric, Niet zo wantrouwig ;)
    Schikken op basis van de normaal gehanteerde tarieven van de fotograaf. Niet meteen boetes maar beginnen met een ‘milde’ inbreuk brief.
    Daarin doen we het aanbod het op minnelijke wijze te regelen. In zeer veel gevallen wil men dan meteen betalen en blijft de relatie tussen beide partijen goed. Sterker nog: afgelopen jaar hebben we meerdere malen gezien dat er zelfs een opdracht uit voort komt voor de fotograaf! Vooral omdat men niet uit boze opzet te werk ging en het werk van de fotograaf toch al goed vond. Aangezien we weinig of geen kosten maken met onze juridische dienst en de fotograaf het zelf kan oplossen rekenen we dan ook geen overbodige kosten verder door.
    Bij evident opzettelijke inbreuk pakken we het wat strenger aan. Hier gaat dan ook de kostenteller voor juridische bijstand lopen (wel tegen een redelijk tarief). Hierbij zijn we bij zaken die voor de rechter komen erg succesvol en vaak heeft de verliezende partij achteraf spijt dat hij/zij het niet langs minnelijke weg heeft opgelost.

    Dus: niet meteen uit op boetes, maar gericht op een snelle en redelijke oplossing waarbij de verhoudingen meestal goed blijven. Werkt snel en daarmee besparen we een hoop juridische touwtrekkerij.

  56. Ik begrijp dat al te hard van stapel lopen door (in dit geval de erfgenamen van) de fotograaf niet wordt gehonoreerd en zelfs afgestraft (doordat ze hun advocaatkosten niet krijgen vergoed), maar waar ik wel moeite mee heb is dat de kantonrechter de dief (want dat is een website die zomaar een foto plaatst zonder zich om de rechten te bekommeren) niet bestraft. Die hoeft alleen maar het normale tarief te betalen. Als de rechthebbenden het (onrechtmatige) gebruik van de foto niet (toevallig?) hadden ontdekt, hadden ze naar hun vergoeding kunnen fluiten en was de dief geheel vrijuit gegaan. Daarom zegt mijn rechtsgevoel dat in dergelijke gevallen op z’n minst een opslag (2x, 3x?) bovenop de normale vergoeding op z’n plaatst is, enerzijds om media te ontmoedigen foto’s te plaatsen zonder te betalen, en anderzijds om als het ware te ‘compenseren’ voor al die keren dat een fotograaf niet ontdekt dat z’n werk illegaal wordt gebruikt en hij dus inkomsten misloopt. Let wel: het zijn echt niet alleen schimmige weblogs die foto’s jatten, er zijn ook (tamelijk) serieuze media wier beleid het volgens mij is om foto’s gewoon van internet te plukken en op hun eigen site te gebruiken in de hoop dat er geen haan naar kraait… Aanpakken die dieven!

  57. Ik vraag mij af of er ergens statistieken en andere gegevens worden bijgehouden over hoeveel inbreukmakers er in Nederland zijn (17 miljoen of zo?), hoeveel inbreukmakers uiteindelijk een schikking aangaan met de auteur en hoeveel inbreukmakers er uiteindelijk met de auteur naar de rechter stappen en wie daarbij wint, en hoeveel men daarbij wint…
    Interessant daarbij is dan vooral de hoogte van de schadeclaims die worden gevraagd en wat er uiteindelijk wordt betaalt, per foto.

    Deze informatie kan voor zowel inbreukmakers alsmede auteurs handig zijn omdat je dan kunt inschatten wat redelijke claims zijn en wat te hard blaffen als resultaat kan hebben. Of wat het resultaat is als je gewoon weigert te betalen…

    Zijn dergelijke gegevens ergens te vinden?

  58. @69: “dat de kantonrechter de dief (want dat is een website die zomaar een foto plaatst zonder zich om de rechten te bekommeren) niet bestraft.”
    Ik vind dat je heel ver gaat door meteen over een dief te spreken. Ben je een dief als je van de krant toestemming krijgt het artikel te reproduceren en je daarbij niet beseft dat je voor de bijgeplaatste foto apart iets moet regelen? Mijn antwoord is nee en de uitspraak is dan ook terecht.

    Tevens gaan veel zaken over mensen die Royalty Free als gratis hebben gelezen. Dat gebeurt regelmatig en toch gebruikt men die verwarrende term nog overal. Free op het internet wordt nu eenmaal geinterpreteerd als gratis. Als je dan blijft volharden in in de term Free voor betaalde content te gebruiken, dan mag dat van mij zelfs het gevolg hebben dat alle schade voordat je de inbreuk maker meldt dat het niet gratis is niet te verhalen is.

    Noem het “Prepaid royalties” desnoods en zet de term royalty free in de kleine letters, in plaats van groot het woord free en wat je moet betalen ergens in de kleine letters. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat GI en co. het wel makkelijk vinden dat veel mensen free zien staan en dan aannemen dat het gratis is gezien de exorbitante bedragen die ze dan denken te moeten eisen. ntauurlijk heb je dan nog steeds inbreuk, maar die zijn dan niet misleid door het woordje ‘Free’ wat erbij stond.

  59. Inbreuken ‘te goeder trouw’ lossen zich meestal snel op omdat die inbreukmaker gewoon wil oplossen. Maar zo gaat het niet altijd. En juist in die gevallen van ‘tegenspartelen’ is een toeslag – op welke grond dan ook – moreel gerechtvaardigd. En vergoeding van tijdverlies en kosten van de fotograaf wiens foto is gepikt zijn geen boete beste Branko Collin (@67) maar van vergoeding van vervolgschade. Alleen al is het maar om verdere inbreuken te voorkomen dan wel te beperken.

    En wie is nu feitelijk het slachtoffer waarover u het heeft beste meneer Collin: wie pikt of van wie gepikt wordt?

  60. Je moet gewoon af en toe gaan eten bij een restaurant dat niet vol zit en dan weglopen zonder te betalen. Als ze je dan achterna rennen hoef je alleen de ingredienten en de afwaskosten te betalen, want dat is de werkelijke schade.

    Lekker geregeld in Nederland, en mooi dat zo’n Arnoud het er helemaal mee eens lijkt te zijn.

  61. Je moet gewoon af en toe gaan eten bij een restaurant dat niet vol zit en dan weglopen zonder te betalen. Als ze je dan achterna rennen hoef je alleen de ingredienten en de afwaskosten te betalen, want dat is de werkelijke schade.

    Nee, want dat is gewoon diefstal.
    Ik snap de bedoeling van je vergelijking maar er is een verschil tussen diefstal en kopieren. Als ik iets heb en jij steelt het, dan heb jij het maar ik heb het niet meer. Dat is diefstal. Als ik iets heb en jij kopieert het dan hebben we het allebei, en is het maar de vraag of ik daar schade van ondervind.
    In het geval dat je wegloopt uit een restaurant zul je nog steeds de volle prijs moeten betalen. (Zonder fooi.) De reden daarvoor is omdat jij de plek hebt ingenomen van een klant die wel zou betalen en daarnaast zul je moeten bijdragen aan de kosten voor de kok, het personeel, het gebruikte materiaal en de huur voor het pand. Plus, je komt mogelijk voor de rechter wegens een strafbaar feit.
    Daar zit hem juist het grootste probleem in de gehele discussie. In geval van diefstal is er duidelijk schade. Maar wat is de schade bij het kopieren? Gemiste inkomsten alleen. En dan nog, hoeveel ben je dan misgelopen? Had de persoon die de inbreuk pleegde anders wel normaal betaald of is je foto gewoon onverkoopbaar?

  62. Een onderdeel van Reed Elzevier had zonder overleg een foto bij 4 verschillende artikelen gebruikt vanaf 2010 Ik heb daarop een factuur gestuurd en contact opgenomen met de hoofdredacteur . Die vertelde dat door het lage budget en de grote concurrentie min of meer verplicht was om zo links en rechts te graaien zonder te vragen. Via de juridische afdeling van Reed Elzevier kreeg ik wel een excuus maar dat ze mijn gevraagd tarief te hoog vonden ik vraag standaard ???225 dat staat ook in mijn voorwaarden voor commercieelgebruik.
    Ik werd afgescheept met eindbedrag ???100 voor 4 foto’s omdat ze met niemand wat te maken hadden zij maakte de dienst uit take it or leave it. omdat ik al eerder weigerde bij een vorige kwestie bij Elzevier om dit geld te accepteren heb ik het onder protest toch maar aanvaard anders was het weer ??? 0 Maar zou ik iets van Elzevier graaien dan zijn de rapen gaar en dan kom ik niet weg met het bedrag zelf bepalen op ±???25

  63. Nee hoor, het restaurant zat zoals ik al zei niet vol.

    Waarom moet ik bijdragen aan de kosten van de kok en de huur van t pand enz… of ik er nu wel of niet zit: die kosten zijn er sowieso.

    Waarom kom ik wel voor de rechter voor een strafbaar feit als ik eet en dan wegloop, en niet als ik een foto zonder toestemming, betaling en naamsvermelding gebruik?

    En op jouw vraag: had de persoon die de inbreuk pleegde anders wel normaal betaald of is je foto gewoon onverkoopbaar? Ik ga natuurlijk bij een 2 sterrenrestaurant eten, waar ik normaal nooit kom omdat ik het veel te duur vind. Dus ze lopen geen schade omdat ze mij als klant mislopen: ik was geen klant en zou het met de normale prijzen ook nooit worden. En ik doe het bij een heel slecht restaurant trouwens: daar was ik geen klant en zou ik het ook nooit worden.

    Overigens KOPIEERT iemand de foto niet, maar iemand GEBRUIKT de foto. Voor het GEBRUIK van mijn foto’s betalen klanten mij. Als ze een kopie op hun hardeschijf willen zetten gaan ze maar lekker hun gang. Op het moment dat ze iets doen met mijn foto, wat hen hoogstwaarschijnlijk linksom of rechtsom inkomsten oplevert, dan wil ik daar graag in delen op een wijze/hoeveelheid welke redelijk en gebruikelijk is.

  64. Gebruik van een foto is geen probleem. Daarmee schend je het auteursrecht niet. Waar het om gaat is het publiceren van foto’s, ofwel zorgen dat anderen (een kopie van) de foto kunnen zien. Dat mag weer niet. (Nou ja, daar zijn dan weer uitzonderingen op.)

    Betreffende arbeidskosten en andere vaste kosten die een restaurant heeft, die blijf je verschuldigd omdat je de plek hebt ingenomen van een betalende klant. Misschien is er een vaste klant die er dagelijks komt maar nu zag dat zijn favoriete plek bezet was en is hij dus maar naar de patatzaak op de hoek gegaan. De schade is dan gewoon gemiste inkomsten van die klant die wel zou betalen.

  65. De praktijken van Getty en andere commerciele “doorverlopers” van auteursrecht laat juist zo schijnend zien dat het auteursrecht een recht is wat alleen mag en kan zijn van MAKERS. Deze organisatie’s profileren zich als makers en hanteren dan tarieven die geen enkel verband heeft met hun rol in deze.
    Auteursrecht is in de wet geregelt en persoonsgebonden. Dat deze doorverkopers zich zo profileren als houders van het auteursrecht is een kwalijke zaak waar ze geen boodschap heeft aan creativiteit.
    Het is een beroepsgroep die creativiteit als core-business heeft. In praktijk van alle dag in onderhandelingen bij regelmaat door deze monopolisten ‘gewurgd’ worden met hun euro-teken-ogen en liefst de makers ontdaan zien van hun auteursrecht.
    Hiervoor moet het auteursrecht waar maar mogelijk gebagatelliseerd en aangevallen worden.

    Creativiteit is de ziel van een maker en dat heeft niets met het winstbejag van de getty’s te maken. Het is wel de broodwinning van deze beroepsgroep.
    Dit wordt iets te makkelijk weggezet in een discussie van centen en onhandigheid van gewone mensen.
    De winnaar is de advocaat die met een hoop geld een wanprestatie heeft geleverd en er nog mee wegkomt ook in deze discussie!

  66. @Mark:
    Er zijn een aantal punten die je vergeet.

    1. De boete mag wettelijk niet. Het doet er niet toe of je die nu terecht vindt of niet; het mag gewoon niet.

    2. Diefstal auteursrechten schending. Het restaurant voorbeeld is daar perfect voor. Het eten dat je hebt gegeten is weg, je kan het niet nog een keer verkopen. Je kan het zelf niet nog een keer maken, want de ingredienten zijn gebruikt. Een foto die ten onrechte is gekopieerd heb je nog en kan je nog rechten op verkopen. De claim dat die minder waard is heeft nog niemand hard weten te maken en bovendien is dat te herstellen door de ongeautoriseerde kopie offline te halen.

    3. Er wordt wel degelijk rekening gehouden met de belangen van de rechthebbende in de wet. Niet voor niets is er een uitzondering dat je de werkelijke kosten van je rechtsbijstand kan verhalen op de inbreuk pleger. Daar waar verder iedereen het met forfaitaire bedragen moet doen. Dat je die niet krijgt als je de kosten hebt gemaakt doordat je zelf onredelijk bent geweest lijkt me ook niet meer dan terecht.

    Met betrekking tot punt 1. zou de wet natuurlijk aangepast kunnen worden dat je recht hebt op een forfaitaire schadevergoeding voor handhaving bovenop de normale prijs, maar hoe moet die dan vorm worden gegeven? Niet zoals in de US iig, waar die tot idiote vorderingen van miljoenen hebben geleid. Een een redelijk percentage in de wet opnemen? Ja, maar dan wel dat die vervalt als 3. wordt toegekend, je hebt dan immers je werkelijke handhavingskosten vergoed gekregen.

    Sorry, maar al met al vindt ik niet dat de mogelijkheden voor rechthebbende zo slecht zijn. Dat ze nu in het verdoemhoekje zitten komt door nationale en internationale berichtgeving over de excessieve eisen die men stelt. Om maar niet te spreken van de onzin die hun experts in de rechtzaal spuien? Iedere download een gemiste verkoop? De schade aan de muziek industrie is met die berekeningswijze groter dan hun hele omzet ooit geweest is. Als je begrip wil, zal je je redelijk op moeten stellen.

    Als ik de reactie van Lars Boering lees, dan stelt de FF zich redelijk op. Alhoewel ik uit zijn opmerkingen niet op kan maken of zij een opslag conform hun voorwaarden hanteren indien de tegenpartij hier nooit mee akkoord is gegaan. Of wat ze doen als men hier bezwaar tegen maakt en inderdaad aanbied om 1x de normale rechten te betalen. Dat zal de FF ook niet willen publiceren dunkt mij ;) Hoe dan ook zijn er partijen die nog onredelijker zijn zoals een Getty en daar heeft de FF zo aleen maar last van.

  67. @Mark, ik probeer duidelijk te maken dat je geen appels en peren kunt vergelijken op deze manier. Weglopen uit een restaurant is iets heel anders dan een foto door-publiceren. Voor diefstal is er gewoon het strafrecht. En een restaurant verlaten zonder te betalen kan eindigen in een “vakantie” op een plek waar je je zeepje niet moet laten vallen…
    De vergelijking gaat scheef omdat auteursrechten schenden absoluut geen diefstal is! Ja, diverse media proberen ons dit wel wijs te maken, maar dit is absoluut niet het geval.

    Nu de kern van de discussie: wat is een redelijke schadeloos-stelling indien iemand auteursrechten schendt? Ofwel, als iemand de foto’s van een ander openbaar maakt? En dan denk ik aan die kwestie van Manon Thomas die op haar computer naaktfoto’s had staan en die door een hackende buurman waren gejat en openbaar waren gemaakt. Resultaat? Tja, hacken werd strafrechtelijk aangepakt. En verder? Tja, EUR 3.000 schadevergoeding wegens smaad, niet wegens inbreuk op auteursrechten. Maar dat komt mede omdat de rechter de privacy belangrijker vond dan de commerciele waarde van de foto’s. Dus geen dubbel geld wegens smaad en auteursrechten-schendingen.

  68. De praktijken van Getty en andere commerciele ???doorverlopers??? van auteursrecht laat juist zo schijnend zien dat het auteursrecht een recht is wat alleen mag en kan zijn van MAKERS.

    Als programmeur en als hobby-artiest maak ik veel digitale bestanden met een interessante, commerciele waarde. Maar als vakman wil ik gewoon doen waar ik goed in ben en mijn producten verkopen… Daar ben ik niet goed in. En als ik daar wel goed in zou moeten worden gaat het weer ten koste van de kwaliteit van mijn werk.
    Ofwel, laat artiesten gewoon hun werk doen en accepteer daarnaast dat er organisaties zijn die ervoor zorgen dat die artiesten hun geld ontvangen zodat ze zich daar niet druk om hoeven te maken. Dat lijkt mij gewoon een goed systeem en dus ben ik het niet eens met jouw opmerking. Die commerciele doorverkopers zijn gewoon hard nodig om de kwaliteit van de werken optimaal te houden.

    Aan de andere kant, enkele van die commerciele bedrijven, waaronder Getty, zijn te aggressief bezig en gaan zelfs regelmatig in de fout door claims te maken die ze niet waar kunnen maken. Getty heefy wel eens foto’s doorverkocht zonder dat de auteur hiervan toestemming heeft gegeven of waarbij de auteur de toestemming weer introk. Heel vervelend, maar daar worden ze ook voor beboet.

    Wiens taak is het om te controleren of die tussenpersonen zoals Getty wel eerlijk handelen? De makers? Tja, als een auteur zich daar ook druk om moet maken en tijd moet besteden dan gaat dat weer ten koste van zijn werk. Als het maar erg weinig tijd kost is het nog te doen, maar het moet voor een auteur geen dagtaak worden. En dus zullen andere partijen deze tussenpersonen op de vingers moeten tikken.
    Maar ja, niemand werkt voor nop dus wie moet dan Getty en Co in de gaten houden? Dat lijkt mij een taak voor de Nederlandse staat, de NMA en andere juridische organisaties. Is gewoon enorm lastig te organiseren dus een deel van die taak zou door vak-organisaties gedaan kunnen worden, die vervolgens hun leden kan voorlichten.

    Maar laat de auteurs nou gewoon auteurs zijn! Geef ze waar ze recht op hebben en daarmee basta, klaar, af! Laat auteurs hun focus houden bij hun werk.

  69. @ wim nou wordt ie mooi zeg als je iets kopieert steel je niet???
    Hahaha nou leg dat maar uit aan iedereen die voor de rechter staat wegens
    Het schenden van merkenrecht !!
    Kom op je steelt intelectueel eigendom op het stelen van ideeen staat net zoveel
    straf hoor!!

    Nee de vergelijking is geheel juist .
    Het enige wat zometeen nog waarde heeft zijn juist ideeen en die
    moeten heel goed beschermd worden!!

  70. @ Wim:
    Opzettelijke schending van het auteursrecht zonder de vereiste voorafgaande toestemming van de maker of de eventuele rechthebbende geldt in Nederland als een misdrijf.

    Waar creatief werk en in opdracht gemaakt werk met respect wordt verkocht en aangeboden is de afnemer de uiteindelijke winnaar. En daar heb ik het ook niet over. Als je deze tussenpersoon kunt betalen … super top!
    Deze doorverkopers die wij bedoelen (hoop ik) zien alleen hun eigen (internationale) business-model … de voorbeelden zien we dagelijks bevestigd in de rekken bij tanken en het rokertje.

    @ … wim:
    Als we stoppen met de afspraak van de 3-kleuren (rood-oranje-groen) en daaraan gekoppeld rijden en stoppen wordt het in de fysieke chaos. Rij je door dan en je betaald niet ‘mag je ook je zeepje hoog houden’.

    “een man een man, een woord een woord” … is zo gek nog niet in de omgang met elkaar en in zaken.

  71. @85: Inderdaad, je zal door die rechter nooit en te nimmer voor diefstal veroordeeld worden. Diefstal pleeg je als je een afdruk van een foto steelt, maar dan overtreed je het auteursrecht weer niet omdat je geen nieuwe openbaarmaking doet.

    Als je inbreuk maakt op auteursrechten steel je niet. Andere wetten, andere straffen, andere regels voor vergoeding juridische kosten.

    En je laatste alinea is helemaal kort door de bocht. Als alleen ideeen nog waarde hebben krijgen we dan alles gratis van de fabriek en mogen we de bedenker van het product wat geld overmaken?

    Juist met ideeen moet je terughoudend zijn in het verlenen van rechten. Als je iemand alleenrecht op een idee geeft is dat hetzelfde als tegen de rest zeggen, je hebt deze kennis maar je mag hem niet gebruiken. Dat zou naar mijn mening alleen moeten als het noodzakelijk is voor de vooruitgang en dan alleen in die mate dat de bedenker zijn investering erin terug kan krijgen. Zet dat maar eens af tegen levensduur + 70 jaar voor auteursrecht (belachelijk scheef) en octrooien van 20 jaar in de hedendaagse wereld waar alles toch in 5 jaar verouderd is?

    @86: Niet ieder misdrijf is een diefstal. Moord is toch ook geen diefstal, men roept toch niet dat je een leven steelt? Door rood rijden is ook geen diefstal. Noem auteursrechten schending dan ook geen diefstal, want dat is het niet. En het feit dat jullie er boetes voor willen is leuk, maar de wet is nu eenmaal anders. Leer er mee leven dat je geen boetes kan vragen als je geen overeenkomst hebt. Ik denk niet dat je hier iemand vindt die van mening is dat auteursrechten afgeschaft moeten worden. We verschillen hoogstens van mening over hoeveel ze waard zijn, de duur en hoe we vinden dat ze gehandhaafd zouden moeten worden.

    Met hyperbool aleen win je geen discussies.

  72. Het is mijns inziens zeker zobdatvde echte waarde in ideen en dus
    creativiteit zit …. Uiteraard hebben fysieke zaken waarde dat betwijfelt niemand
    maar die waarde neemt wel snel af (zie computercomponenten….)
    Maar software (ideeen) blijven waardevol enbuieindelijk duurder dan de fysieke computer.
    De fotos zijn uiteindelijk ook duurder dan het papier waarop ze staan.
    Inbreuk op auteursrecht en intelectueel eigendom wordt daarmee steeds belangrijker
    (sidenote als je de nachtwacht vernield ben je dan alleen wat pottenverf schuldig??)

    Maar blijft overeind dat het een bijzondere manier van jatten is
    Gewoon roepen je voorraad is niet kleiner geworden dus je hebt geen schade
    is echt veel te kort door de bocht.
    En mijn stelregel is gewoon als jij mijn werk zo mooi vind dat je het graag gebruikt
    om jouw zaak goed te doen …. Mag ik daar dan voor beloont worden??
    En het is aan mij om een vergieding vast te stellen en door
    gewoin je gang te gaan heb je het recht op inderhandelen opgegeven….
    Helaas als je gaat zitten in een restaurant en besteld zonder t kijken wat het kost
    Kan je niet achteraf gaan klagen over een hoge rekening….
    (ik weet je krijgt ook geen hogere rekening maar datbis ff een ander punt)

  73. @Martijn, hoe kun je ideeen nou stelen? Da’s alleen maar beeldspraak, wat helaas door bepaalde lobbyisten graag wordt misbruikt om auteursrechtenschendingen te doen voorkomen als misdrijven. Koop een DVD in Nederland en kijk de eerste minuten even en je ziet vast zo’n promo-actie van Brein waarin beweerd wordt dat illegaal downloaden gewoon diefstal is en dus strafbaar. (En dat terwijl je in Nederland naar hartelust kunt downloaden wat je maar wilt!)

    Wat is het dan wel indien je ideeen steelt? Of als je kopieen maakt van foto’s? Of als je foto’s publiceert? Tja, dat is een beetje onduidelijk. In theorie zal een fotograaf geen inkomsten hebben indien iedereen zijn werk maar continu kopieert en publiceert. Dus in zo’n geval kost het een fotograaf dus potentieel inkomen. Let wel op: potentieel! Want wie zegt dat er iemand bereid voor zijn werk te betalen?
    Aan de andere kant, kopieren zorgt er ook voor dat bepaalde dingen opeens enorm populair wordt, waardoor mensen besluiten om het origineel te kopen en/of besluiten de auteur ook (financieel) aan te moedigen om door te gaan met het goede werk. Open-source zou nooit succesvol zijn geworden indien niemand hieraan kon verdienen. De praktijk is zelfs dat in diverse situaties iemand meer succes heeft door zijn werk weg te geven en daarnaast nog extra, betaalde diensten aan te bieden dan alleen maar geld vragen voor je werk.
    Wil je een voorbeeld? Je kijkt er al naar! De WordPress software die Arnoud gebruikt is gewoon voor iedereen te gebruiken. Je kunt bij WordPress een gratis account aanvragen maar je kan de software ook downloaden en op je eigen server installeren, gratis en voor niets. Het resultaat is dat WordPress hierdoor een extreem populaire blogtool is en er veel winst op behaald kan worden ondanks dat het wordt weggegeven.
    Maar ook Arnoud zelf is een goed voorbeeld. Hij heeft hier een blog waar hij gratis advies geeft en allerlei juridische onderwerpen toelicht. Dat kost hem wel wat tijd iedere dag maar wat hij ervoor terug krijgt is behoorlijk. Sowieso gratis reclame voor ICTRecht en Arnoud zelf. Daarnaast zullen velen toch aan Arnoud denken indien ze een ICT-jurist nodig hebben als ze van hem hebben gehoord of indien ze gaan googlen op ICT-Jurist. (Arnoud staat bovenaan de niet-gesponsorde links!) En ik meen dat Arnoud ook regelmatig interviews geeft en volgens mij ook al eens op TV is geweest, maar dat laatste weet ik niet helemaal zeker. Dit blogje maakt hem de Ster onder de ICT-juristen en ik vermoed dat menig andere jurist daar behoorlijk jaloers op is! :-)

    Dus als ik artikelen van Arnoud steel en elders plaats, kost dit hem dan geld? Vast niet! Hij wordt er waarschijnlijk alleen nog maar bekender door. Wat is dan de schade die hij oploopt? Tja, nul Euro of minder, volgens mij?

  74. En @Martijn, beloning kan een fotograaf krijgen in de vorm van extra werk, bijzondere opdrachten en nieuwe klanten. Een fotograaf die zijn eigen werk weggeeft zal daar niet aan verdienen, maar als zijn werk goed is zullen veel mensen interesse in zijn werk krijgen. De kans bestaat dan dat diverse opdrachtgevers speciale klusjes voor zo’n fotograaf bedenken en dat er mensen zijn werk ergens tegenkomen en opeens klant bij hem willen worden. En daarbij is men vaak ook nog wel bereid om een goede prijs te betalen.
    Het feit dat je werk massaal wordt gekopieerd betekent nog niet dat je daardoor schade oploopt. Als je werk goed is dan zijn veel mensen zeer gemotiveerd om daar alsnog een financiele vergoeding tegenover te stellen.
    En hoe gek het ook klinkt, het is eigenlijk een nieuwe manier van zakendoen. Zoals diverse bedrijven gewoon gratis proef-monsters weggeven in de hoop meer klanten te krijgen. Het is een strategie die werkt voor iedereen die goede producten kan produceren!

  75. “”Een fotograaf die zijn eigen werk weggeeft zal daar niet aan verdienen, maar als zijn werk goed is zullen veel mensen interesse in zijn werk krijgen.”"

    Dat doe ik ook altijd bij dat restaurant.. dan zeg ik buiten dat ik heerlijk heb gesmuld.

    Even los van de terminologie want volgens mij is dat voor de discussie niet erg relevant: het is toch belachelijk dat je als auteur iemand enkel een factuur voor het normale gebruik kan sturen? Dan gebruikt iedereen het beeld maar gewoon, hopende dat ze er mee weg komen. En komen ze er niet mee weg, dan kost dat niks meer dan de eerlijke weg gekost zou hebben.

    Ik lees iets over een handdavingsvergoeding, hoeveel zou die dan mogen bedragen? Klinkt 1 x het fotobedrag niet als een redelijke vergoeding voor de handhaving? (opspeuren, uitleggen, factureren, verwerken enz). En dan is een opslag voor het al dan niet vermelden van de auteur volgens mij ook best logisch. Kom je toch weer bij die 2-3 x uit..zo gek was dat dus niet

  76. Mark. jij mag veel willen, maar zo is de wet in Nederland niet. Vergoeding voor aantoonbare schade, dat is wat een fotograaf of auteur in Nederland kan krijgen.

    En Martijn, Wim: de juridische term is Auteursrechtinbreuk. Weglopen bij een restaurant zonder te betalen valt onder Flessentrekkerij.

  77. @wim klopt ook uiteindelijk zal het feit dat mensen je werk zien
    wellicht leiden tot nieuwe opdrachten…..
    MAAR dat dit KAN gebeuren mag nooit een reden zijn om niet te hoeven betalen
    Als ik alle klusjes die onder het mom van “dan noemen we je naam en dan zien mensen dat” had gedaan ….. Had ik het retedruk en niks te eten!

    Laat die keus aan mij en betaal gewoon als je mijn werk gebruikt!

  78. Bij het gebruiken van een foto geldt gewoon het recht van de sterkste
    Wie spant een proces aan tegen een multinational ? na een a twee brieven van mijn kant moet ik door hoge kosten van een advocaat al afhaken . gelukkig zijn er ook die excuus aanbieden en gewoon de factuur betalen. maar het gros heeft een stagiaire in dienst of een werkstudent (zeggen ze) waar ze de schuld op kunnen afschuiven en je hoort nooit meer iets
    mij overkomt dit ± 50- x per jaar. zie
    http://flic.kr/p/ab8zfv

  79. Dat doe ik ook altijd bij dat restaurant.. dan zeg ik buiten dat ik heerlijk heb gesmuld.

    Dat concept bestaat al! Een toprestaurant in Londen heeft een week lang de gasten zelf de prijzen laten bepalen voor hun gerechten. Het enige wat afgerekend moest worden waren de drankjes en de rest was naar keuze. Tja, en het resultaat?…
    Het resultaat was fenomenaal! Ze waren binnen de kortste keren volgeboekt en hebben een enorme naamsbekendheid gekregen! Of ze er veel op verdiend hebben geven ze niet aan maar het was wel een enorme reclame-stunt.

    Alleen, een restaurant levert maar een enkele dienst, een enkel product, te weten lekker eten met een vriendelijke bediening. (Okay, overdreven maar da’s wel de bedoeling.) Dit kunnen ze dus niet onbeperkt weggeven want dan hebben ze geen inkomsten. Wel kunnen ze af en toe speciale kortings-acties organiseren zoals Little Bay dus heeft gedaan, en hopen dat dit succes heeft. En aangezien Little Bay geen simpele patatzaak is maar een topkwaliteit restaurant kun je wel aannemen dat het eten en de sfeer er vrij goed is, en de meeste klanten er tevreden weggaan.

    Een fotograaf levert vaak meer diensten. Naast het feit dat fotografen uit zichzelf onderwerpen zoeken en fotograferen zijn ze ook vaak in opdracht van een klant of bedrijf aan het werk. Of ze gaan op eigen beweging op pad en verkopen de foto’s door aan b.v. weekbladen en kranten omdat deze mooi bij een bepaald verhaal passen. Ze verdienen dus aan het werk dat ze verrichten en niet specifiek aan de foto zelf. Alleen is de fotografie-markt aan het verwateren doordat er tegenwoordig veel amateurs met een digitale camera gewoon ergens 100 foto’s nemen en daar best 1 of 2 mooie foto’s tussen zitten. Flickr barst uit zijn voegen door al die amateurs! Maar dat zijn wel amateurs die hopen dat ze een keer opvallen en vervolgens een interessant aanbod krijgen. Voor hen is het een vorm van adverteren.

    Maar inderdaad, als auteur zou je zelf moeten bepalen waarmee je jezelf adverteert. Jij mag dan wel buiten zeggen dat je lekker hebt gesmuld, maar als je dat doet in een oude regenjas besmeurd met modder en een uiterlijk van een zwerver… Ik betwijfel of dat nog goede reclame is. De reclame die jij maakt zal toch aan een bepaalde presentatie moeten voldoen en een gewenste doelgroep moeten bereiken. Als jij voor mij adverteert bij een verkeerd publiek dan heb ik er meer hinder dan gemak van. Als rundvlees mijn specialiteit is en jij adverteert onder veganisten… Zinloos.

    Diefstal en auteursrechtenschendingen zijn niet te vergelijken. Bij diefstal heeft het slachtoffer al direct een financieel gemis. Bij auteursrechtenschendingen hoeft er geen sprake te zijn van verlies. Sterker, het kan soms zelfs meer winst opleveren. Dat laatste komt regelmatig naar voren bij diverse bedrijven die hiermee experimenteren. En ook hier hebben bedrijven ondertussen interessante zaken kunnen doen. Ik denk dan aan Kickstarter waar mensen geld kunnen inzamelen om de productie van “iets” te bewerkstelligen. Indien anderen jouw visie delen kunnen ze er financieel aan bijdragen om het een succes te maken en in ruil daarvoor geef je ze weer iets terug. Bijvoorbeeld, je wilt een boek publiceren maar je hebt geen geld. Dus zoek je via kickstarter naar mensen die willen meebetalen om de eerste druk van je boek te bekostigen. In ruil daarvoor krijgen ze vervolgens een exemplaar van je boek. (Met handtekening als ze extra hebben betaald.) Werkt heel goed indien je een goed product hebt.

    Het probleem is natuurlijk dat auteurs goede producten moeten maken. Niemand heeft interesse in slechte producten. Van alle foto’s op Flickr is 99% vrijwel waardeloos, omdat niemand die foto’s zou willen kopen. Of ook maar zou willen gebruiken. Wat is in die gevallen dan de schade?

  80. A – in mijn vergelijking zou ik de ingredienten (werkelijke schade) keurig betalen hoor, maar er is (bij restaurant en fotograaf) meer dan enkel de geleden schade

    B – los van het feit dat ik inderdaad zelf wil bepalen hoe ik adverteer gaat je uiteenzetting over de fotografie nergens over. Je opmerking ‘ze verdienen aan het werk en niet aan de foto zelf’ is misschien wel de opmerking die de plank het meest mis slaat. Verder is de fotografiemarkt helemaal niet aan het verwateren. Zoals Lars eerder al zei: er is nog een prima markt voor non-amateur fotograferen. Zoals je zelf al zegt zal een amateur 1-2% hitrate hebben, en dat is net niet genoeg als je,..ik noem eens een CEO van ABN moet fotograferen, of een bruiloft, of de troonrede, enz.

  81. Jongens doe eens ff normaal!!
    Als je werk wil gebruiken dan moet je gewoon een vergoeding betalen!
    En als je inbreuk maakt en zonder toestemming en zonder naamsvermelding
    fotos gebruikt dan moet je betalen.
    En omdat je je positie om te onderhandelen hebt opgegeven moet je gewoon betalen
    wat er gevraagd wordt .
    Ik vind excesen als de voorbeelden die aangehaald worden ook overdreven
    maar het is aan de rechthebbende om te vragen wat hij wil hebben.
    En als je het er niet mee eens bent ga je naar de rechter.

    En rechters aub kijk dan naar de redelijjheid en ga niet uit van de lage internetprijzen.
    En ik vind het verwerpelijk dat er door grote bedrijven hun macht wordt gebruikt maar
    helaas is gelijk hebben en gelijk krijgen niet hetzelfde….

  82. Als je werk wil gebruiken dan moet je gewoon een vergoeding betalen!

    Volgens mij moet je toestemming hebben.

    De gemiddelde blogger heeft net zoveel verstand van de wet als jij, namelijk helemaal geen. Lekker scoren dan, als je zo’n blogger vervolgens 1000 euro kunt afpersen voor iets waar je in opdracht hooguit een paar tientjes voor had gevangen. En het is nog legale afpersing ook. Dan is het maar goed dat een enkele rechter eens een piepklien beetje tegengas geeft.

  83. “Dan heb je niet goed gelezen ja ik vind dat iedereen de wet moet kennen”

    Arnoud help me even, ik kan het niet vinden maar er staat me bij dat dit juist geschrapt was?

    “als jij geld verdient met mijn werk wil ik ook betaald worden”
    Als jij een je normale tarief als schade krijgt toegewezen, dan ben je betaald voor je werk. Als je in de schade extra kosten wegens de inbreuk hard weet te maken, dan wordt je ook voor die inspanning betaald. Wat je niet kan is een boete opleggen, tenzij je dat vooraf overeenkomt. Je wordt alleen vergoed voor je werk, niet beloond omdat een ander de wet overtreed! Dat die ander geen straf krijgt is een ander probleem. Als hierop al een boete komt te staan zal die naar de staat moeten gaan. Alleen al om te voorkomen dat partijen als GI er een verdien model van gaan maken. (Overigens nog steeds met het woord (royalty)free op hun website, je zou denken dat ze inmiddels wel eens weten dat je op het internet beter geen free kan roepen als je geld wil vangen. Ze willen blijkbaar niet dat het ophoudt. )

    Een tip voor een ider die een foto voor zijn eigen prive blog wil: Maak die gewoon zelf. Je kan ook op FlickR zoeken, maar daar heb je geen enkele garantie dat degene die de foto’s vrijgeeft ook de rechten heeft. Die garantie krijg je overigens ook niet van een Getty Images, die daar ook geen vrijwaring voor wenst te geven. Ze hebben wel veel vertrouwen in hun eigen werk ;)

  84. @Elroy: Inderdaad is dat uit onze formele wetboeken geschrapt, maar als principe blijft het gelden. Je kunt bij de rechter niet wegkomen met “ik wist niet dat dat niet mocht”.

    Soms maakt de wet onderscheid tussen opzet en niet-opzet. Zo is het bijvoorbeeld een misdrijf om opzettelijk auteursrechten te schenden, maar niet om dat per ongeluk te doen. Daardoor kunnen de meeste plaatjescopypasters dus niet auteursrechtelijk vervolgd worden – de opzet ontbreekt.

    Verder vind ik het belangrijk om “inbreuk op auteursrecht” niet gelijk te stellen met “diefstal”. Door dat te doen, claim je de morele autoriteit die hoort bij “gij zult niet stelen” en zet die over naar “gij zult niet kopiëren” zonder te betogen waarom autoriteit over te zetten is.

    Kopiëren is geen wegnemen. Wie wil betogen dat kopiëren aan banden gelegd moet worden, zal dus zélf moeten onderbouwen waarom en mag niet leunen op “maar stelen mag ook niet”. Absint verkopen mag ook niet, maar waarom is dat relevant voor het kopiëren van foto’s?

  85. @arnoud als jij jezelf wilt profileren met mijn werk dan wil ik betaald worden
    voor het gebruik ervan.
    En anders wil ik niet dat je het gebruikt heel simpel.
    En we vinden het tegenwoordig heel normaal dat ideen van iemand zijn ….
    Het is toch normaal dat je betaald wordt voor werk dat je verricht of niet??

  86. Ik wil ook van alles maar waarom moeten we de maatschappij daarop aanpassen?

    Ik vind het volstrekt absurd dat ideeën geclaimd zouden kunnen worden als eigendom. En ik zie niet wat dat te maken heeft met betalen voor werk. Ik word per uur betaald voor mijn werk, maar waarom het niet-tastbare resultaat dan mijn eigendom zou moeten zijn, ontgaat me.

    Waarom kan de ontwerper van mijn badkamer een auteursrecht claimen op het tegelpatroon en de plaats van de kraan, en de installateur niet? Waarom krijgt de installateur alleen zijn uren vergoed en mag de ontwerper een claim indienen als mijn buren óók de kraan daar zetten?

  87. Ja het wordt nu een discussie of er wel zoiets zou moeten zijn als
    intelectueel eigendom .
    Maar ja het is nu eenmaal zo dat bepaalde mensen talenten hebben
    en het ontgaat mij ten volle waarom iedereen maar vind dat je gewoon alles mag gebruiken
    Het gevolg is nl dat je je geld niet kan verdienen met waar je goed in bent
    Prima als we dat willen maar dan wordt het een schrale maatschappij want
    Je kan alleen nog iets verdienen door iets te maken maar niet meer door iets
    te bedenken…
    Dan draaien we het weer terug naar de produktie maatschappij
    En ideeen helaas die zijn niet van jouw….
    Moeten we vind ik niet willen

  88. @ Arnoud

    Jij zou als jurist de strekking moeten kennen van artikel 1. van de auteurswet 1912.

    AW 1912 heeft het over een werk van kunst, litteratuur of wetenschap. Zonder er verder al te diep op in te gaan wordt als een dergelijk werk een werk beschouwd dat oorspronkelijk is. Dat derhalve de signatuur van de maker, overdrachtelijk bedoeld, moet dragen.

    Istallateurs zouden, net als ontwerpers, rechten kunnen claimen indien het werk dat zij verrichten onder bovenstaande definities vallen. Zo niet, geen auteur, geen rehten, geen claim. Dit geldt overigens ook voor sommige ‘ontwerpers’. ;-)

    Jur

  89. En de reden dat de ontwerper er wel een claim op kan leggen is
    …. Hij is de ontwerper??
    En een instalateur met alle respect is een vakman zeker maar geen ontwerper
    En als we ontwerpers niet beschermen zijn er zometeen geen ontwerpers meer….
    Als je een ontwerp wil claimen …. Maak en ontwerp
    En als je een foto wil gebruiken …. Betaal of maak het lekker zelf!!

  90. @Jurriaan: Als jurist weet ik zelfs dat hij sinds een paar jaar geen ’1912′ meer in de titel heeft. Maar ik heb het niet over de vraag “wat staat er in de wet” maar “waarom hébben we deze wet”. (En ik vind “jij als jurist” een beetje neigen naar een persoonlijke aanval; alsof je wilt impliceren dat ik een domme reactie geef omdat juristen per definitie pro-wet moeten zijn.)

    Waarom verdienen ontwerpers auteursrecht?

    @Martijn: Dat is een cirkelredenering. De ontwerper krijgt rechten omdat hij de ontwerper is. Dan kan ik ook zeggen “De installateur krijgt rechten omdat hij de installateur is”. Waaróm krijgt de ontwerper rechten?

    Dat mensen niet meer gaan ontwerpen (of fotograferen) als we auteursrechten afschaffen geloof ik geen seconde. Natuurlijk, een (groot?) van de huidige ondernemers zal er vast mee stoppen, en er zal meer slecht beeld van amateurs voor on de plaats komen, maar is dat voldoende reden om het hele systeem in stand te houden?

    -edit- En oh ja ik haalde de installateur erbij omdat die óók een prestatie neerzet waar ie voor betaald wil worden. Waarom mag hij alleen een uurloon vragen en niet geld voor elke keer douchen?

  91. Wat bedoel je met “het hele systeem in stand houden” of het een patient is aan de beademing… Sorry maar ik zit niet te wa hten op een wereld waarin (omdat er niks meer beschermd is) ik geen ontwerpen kan laten maken.
    DWZ geen logos meer want ja je kan alles gebruiken dus maak maar wat
    En ga maar door niemand gaat meer leren voor ontwerper/fotograaf/designer
    Want je kan er geen brood meer mee verdienen.
    Het feit dat het techisch mogelijk is iets perfect te kopieeren wil toch niet zegen dat je het daarom mag??
    Ik snap werkelijk niet waarom je de vrucgten van iemands werk
    Gewoon zou migen gebruiken….
    Wellicht ouderwets hoor maar ik koop gewoon mijn films….

    Gewoon omdat mensen er voor gewerkt hebben
    En niet een drogredenering van wat mussen ze nu oid
    Als niemand meer betaald kan er niks meer worden gemaakt
    Simpelweg omdat het niet kan.
    En het mag gewoon niet punt
    We kunnen autos maken die 250 kunnen rijden
    Maar het mag niet

  92. @Martijn : dat vind ik nou altijd zo een dooddoener. “Als we ontwerpers niet beschermen zijn er geen ontwerpers meer.” “Als muziek wordt gedownload, gaat niemand meer zingen.” enzo. Bollocks.

    Kunstenaars bestonden lang voor het auteursrecht bestond, en zullen altijd blijven bestaan. Wel of geen auteursrecht. En wel of geen subsidie van de overheid (om maar eens een heel ander onderwerp aan te raken.)

    Ik denk zelfs (serieus) dat auteursrecht in zijn huidige vorm creativiteit negatief beïnvloedt.

  93. Mensen blijven altijd kunst maken. Klopt maar willen we nu werkelijk dat het weer afhankelijk wordt van een mecenas of er kunst wordt gemaakt??
    Ik wil zelfstandige ondernemers die hun eigen brood verdienen en niet
    Afhankelijk zijn. Want daar zorgt auteursbeacherming nl voor je bent niet afhankelijk
    Je hebt recht op je eigen werk
    En je kan jezelf bedruipen en ik vind de uitwassen niet goed maar laten we nu niet
    Het kind met het badwater weggooien (zo heb ik die ook eens gebruikt hahaha)

  94. Ik vind het daarentegen wel een interessante discussie die ik hier lees. Want inderdaad? Waarom überhaupt auteursrecht? En waarom in deze verhandelbare vorm? En waarom zijn de grenzen zo gesteld, als dat ze nu zijn?

    Waarom heeft een fotograaf auteursrecht op een foto waarbij de inbreng van de fotograaf in het niet valt tegenover hetgeen dat is gefotografeerd? Waarom niet auteursrecht voor de voetballer die gefotografeerd werd? Alsof zijn werk geen kunst was.

    Waarom wel auteursrecht op zang of op programmeerwerk, maar heeft een komiek/cabaretier geen auteursrecht op zijn zelf bedachte grappen?

    Waarom levenslange + 50 (/60/70/80) jaar daarna auteursrecht, terwijl het doel enkel was ‘brood op de plank’ ? Is het voor de auteur echt niet voldoende om een bepaalde tijdsloop voor zijn werk betaald te kunnen krijgen, in ruil voor het virtuele ‘eigendom’ dat hem dan toegekend wordt? En waarom moeten nabestaanden van perpetuerende inkomsten genieten?
    Hoe slim mijn vader was, hoe hard hij ook werkte… Ik kan toch niet van zijn werkgever verwachten dat die mij nog salaris blijft geven na het overlijden van mijn vader!?

    Mijn overtuiging is niet dat auteursrecht afgeschaft moet worden. Maar er mag wel zeker over gediscussieerd worden. En wellicht zelfs aangepast/ingeperkt.

  95. Met alle respect voor je werk als kunstenaar maar je
    Kan nooit het niveau bereiken als dat je er fulltime mee bezig bent.
    Leuke hobby…..
    We groeien toch als sameleving ?? En we zien kunst toch als een volwaardige beroep??
    Of niet??
    Ik beschouw mezelfboverigens niet als kunstenaar hoor ik ben gewoon
    Een vakman niks meer of minder….

    En ik wil gewoon betaalt worden voor mijn werk en ik wil daarna
    Zelf kunnen bepalen wie het gebruikt en wat ik er voor wil hebben.
    Want inherent aan geen auteursrecht is nl dat het werk dus niet meer van jouw is
    ….. Want iedereen mag het gebruiken en hoeft er niet bij te zetten van wie het is
    Dus je maakt iets maar het is van iedereen …..
    Hoe noemde we dat nou ook al weer ??? Ohja communisme!!

  96. Je opmerking ???ze verdienen aan het werk en niet aan de foto zelf??? is misschien wel de opmerking die de plank het meest mis slaat.

    Integendeel, je beseft niet hoe raak die opmerking eigenlijk is! De meeste objecten, dieren en personen zijn al dusdanig vaak gefotografeerd dat je eenvoudig op een goedkope stockfoto site kunt zoeken voor een mooie foto of zelfs op zoek kunt gaan naar gratis stockphoto’s voor je favoriete onderwerp. Arnoud doet bijna niets anders met de afbeeldingen bij zijn posts. Dus je professionele foto heeft nog maar weinig waarde als hij eenmaal is gemaakt. (Okay, er zijn uitzonderingen. Als je een foto weet te maken van Westey Sneijder die Katja Romer-Schuurman aan het zoenen is: KASSA!)
    Nee, als fotograaf verdien je beter door ingehuurd te worden door een opdrachtgever voor speciale opdrachten. Als je moet leven van de opbrengst van je foto’s kun je net zogoed iedere maand 5 loten voor de staatsloterij kopen. heb je een even grote kans om winst te maken. Mede door de enorme concurrentie van amateur-fotografen is het lastig om nog een constante bron van inkomsten te vinden uit alleen je fotografie-werk.
    Natuurlijk is er een markt voor niet-amateurs. Dat komt omdat mensen liever gaan voor een kwaliteits-fotograaf voor hun bruids-rapportages dan dat ze vertrouwen op een amateur. Maar dan wordt je betaald om te werken, niet specifiek voor de foto’s zelf. Je wordt ook beoordeeld op de kwaliteit van je werk, en toevallig is dat dan hoe je foto’s eruit zien.

    Als je werk wil gebruiken dan moet je gewoon een vergoeding betalen!

    Alleen als de auteur om een vergoeding vraagt! Er zijn genoegg professionals en amateurs die hun werk gratis weggeven! (Eventueel met naamsvermelding.) Toestemming is wat je nodig hebt, en die is mogelijk te verkrijgen zonder ervoor te betalen.

    ik vind dat iedereen de wet moet kennen

    Ik ook. En dat staat ook ongeveer op die manier in de wet. Was eerst een informele regel maar tegenwoordig meer informeel. Je wordt geacht te weten wat wel en niet mag als je iets doet. Alleen, dit is onmogelijk! Zelfs de beste jurist met een fotografisch geheugen kan niet alles weten van wat de wet voorschrijft. Daarnaast kan de wet zich her en der zelfs tegenspreken of voor bepaalde situaties gewoon te onredelijk zijn. Een jochie van 6 die een lollie afpakt van een klasgenootje wil je niet straffen met 6 maanden celstraf wegens diefstal met geweld…

    Verder vind ik het belangrijk om ???inbreuk op auteursrecht??? niet gelijk te stellen met ???diefstal???. Door dat te doen, claim je de morele autoriteit die hoort bij ???gij zult niet stelen??? en zet die over naar ???gij zult niet kopiëren??? zonder te betogen waarom autoriteit over te zetten is.

    Even herhalen:

    Verder vind ik het belangrijk om ???inbreuk op auteursrecht??? niet gelijk te stellen met ???diefstal???.

    Kan gewoon niet vaak genoeg herhaald worden. Natuurlijk is het vervelend als je verliezen hebt doordat je auteursrechten worden geschonden, maar dat is nog geen diefstal. Wel schade, zoals je die hebt wanneer iemand gaat voetballen met je tuinkabouter en jij vervolgens de scherven uit je tuin mag rapen. Heeft iemand die kabouter dan gestolen? Nee, natuurlijk niet!

    als jij jezelf wilt profileren met mijn werk dan wil ik betaald worden

    @Martijn, jij profiteert momenteel van het werk van Arnoud, een professionele jurist. Hij is hier artikelen aan het schrijven en geeft ook nog eens antwoord op jouw vragen. Als hij een tarief hanteert van EUR 150 per uur dan ben jij hem ondertussen aardig wat verschuldigd voor het feit dat hij het voor jou mogelijk maakt om hier te discussieren.
    Maar goed, als jij betaalt wilt worden voor jouw werk, prima. Maar als jouw tarieven te hoog zijn moet je niet zeuren als klanten vervolgens naar de concurrent gaan, of dat ze zelfs gebruik maken van fotografen die gewoon hun beeldmateriaal weggeven.
    Je hebt het recht om betaald te worden als je daarom vraagt. De vraag is alleen of het wel verstandig is om altijd maar geld te vragen voor je werk, zeker als anderen ver onder jouw vraagprijs zitten.
    En betaald worden voor ideeen? Om Meneer Peroxide maar eens te citeren: “Doe eens normaal, man!” Dat betekent dat jij als fotograaf al moet betalen voor het idee van het maken van portretfoto’s aan diegene die als eerste de portretfoto bedacht. Idem voor landschaps-foto’s. Of foto’s van dieren. Of noem maar op. Een idee heeft weinig waarde als je deze niet verder uitwerkt, dus je wordt betaald voor de uitwerking van een idee, niet het idee zelf.
    Patenten lijken hier een beetje een uitzondering op maar een patent dient alleen maar om de uitvinder de tijd te geven om een idee uit te werken tot een winstgevend project. Dat is vooral handig voor goede ideeen die lang tijd nodig hebben om tot een uiteindelijk product uitgewerkt te worden. (Jammer alleen dat zoveel bedrijven dit proberen te misbruiken om de concurrentie mee dwars te zitten.)

    Kunstenaars bestonden lang voor het auteursrecht bestond, en zullen altijd blijven bestaan.

    In het verleden was het zelfs een grote eer als anderen het werk van een kunstenaar overnamen want dat leverde die kunstenaar gewoon heel veel extra publiciteit op. William Shakespeare was maar wat blij dat overal theater-gezelschappen zijn werken gingen uitbeelden op het toneel, want het bracht hem meer roem. Na-aperij is altijd al gezien als een mooie vorm van vleierij.
    Als ik denk aan de hedendaagse kunstwereld zie ik vooral het probleem dat er enorm veel kunstenaars zijn die nauwelijks weten te verdienen en ook niet gemotiveerd worden om te verdienen met hun werk omdat ze gewoon een uitkering krijgen om maar lekker te knoeien. Plus het feit dat de staat en diverse musea gewoon hun werk maar opkopen en opslaan in enorme depots om die kunstenaars maar verder financieel te helpen.
    Hoe helpt een dergelijk systeem nou om de kwaliteit van kunst te verbeteren? Je hebt tegenwoordig kunstenaars die verf in hun anus stoppen en vervolgens een scheet laten boven een stuk canvas en poef! Kunst! Is toch geen reet aan? (Oh, dit is nu mijn idee! Dus iedereen die dit doet is mij geld verschuldigd!!!)

    En we zien kunst toch als een volwaardige beroep?

    Natuurlijk is het een volwaardig beroep, maar zoals bij ieder beroep is een gezonde concurrentie noodzakelijk. Het werk dat opgeleverd wordt moet toch aan bepaalde kwaliteitseisen voldoen. En die eisen worden weer bepaald door de gemeenschap. Wie weet vinden mensen scheet-geverfde schilderijen wel mooi. Dan heb je iets geproduceerd dat gewaardeerd wordt. Net zoals een foto van Princes Maxima die in haar neus peutert zeer gewaardeerd zou worden, want nieuwswaarde! “Maxima is ook maar een mens!”
    Maar vaak heb je ook te maken met producten die gemaakt worden waar geen hond in is geinteresseerd. En dat is enorm jammer als je veel hebt geinvesteerd om iets te produceren en dan te merken dat niemand het wil hebben.
    Ik zie hierin een parallel in een probleem dat ik enkele weken heb gehad. Ik heb een enorme verzameling computerboeken en ik wilde veel oude boeken kwijt doen. Dus wie wil ze hebben? Eerst zoeken op het Internet maar niemand die er een redelijke prijs voor wil geven. Nou ja, kijken of de locale kinderboerderij ze kan gebruiken voor openbare verkopen om wat winst te maken. Maar ja, die kinderboerderij weet ook dat dergelijke oude boeken onverkoopbaar zijn en dat ze nog net de waarde hebben van het oude papier dat ze opleveren. Een paar cent per kilo dus. Nog even doorgezocht maar oude boeken over programmeren, Delphi, MS-DOS, Turbo Pascal en wat nog meer, daar heeft niemand meer interesse voor.
    Een investering van duizenden euro’s met de waarde van 20 kilo oud papier… Enorm bedroevend… Vooral als je bedenkt dat ieder nieuw computerboek dat je nu koopt over 4, 5 jaar misschien alleen nog als oud papier wat centen oplevert. (Minus de transportkosten richting de oud papier handelaar!)

  97. @ Arnoud

    Dat 1912 niet meer in de titel staat weet ik natuurlijk wel. Wanneer je al zo lang met deze wet te maken hebt zit deze titel echter in het brein gegrift.;-) Inderdaad, ingevolge artikel II, onderdeel E, van de Reparatiewet III Justitie (Stb. 2008, 85) heeft de Auteurswet 1912 met ingang van 26 maart 2008 een nieuwe citeertitel, luidende: Auteurswet.

    Maar dit is een schijnargument, een poging tot het creëren van een rookgordijn(tje) en heeft in principe niet relevant met betrekking tot de wet zelf. De wet buiten werking stellen is een vrij onmogelijke zaak. Je zou (indien mogelijk) de ratificering van de Berner Conventie ongedaan moeten maken om de Auteurswet af te kunnen schaffen. De implicaties zijn groot, in Nederland zou de ‘rechtenvrijheid’ geldend zijn, in de landen waar de auteurswetten blijven gelden zou de vigerende wetgeving van kracht zijn. Letterlijk betekent dit dat hetgeen in Nederland vrijelijk zou kunnen worden gepubliceerd, in het buitenland tot schadeclaims zou leiden. Met andere woorden, voor gedrukte media zou dit kunnen, die exporteer je dan gewoon niet tenzij je voor de buitenlandse publicatie de rechten voldoet. Grappig, ik neem een vakantieboek mee naar vVerweggistan en de uitgever krijgt een zaak aan de broek. Maar zeker voor internettoepassingen wordt dit een groot probleem. Dit zou Engelfriet als ICT-jurist moeten weten. In discussies als deze worden deze implicaties (gemakshalve?) nog wel eens vergeten. Maar dit ter zijde, nu verder op het onderwerp.

    Even een paar losse stellingen, gebaseerd op hetgeen ik in deze discussie tot dusver mocht lezen.

    De auto van mijn vader was een roerende zaak, roerende zaken zijn vererfbaar. Ik mocht dan ook na zijn dood zijn auto verkopen. Zou iemand deze hebben meegenomen met het gezegde ‘Die mijnheer is toch dood en heeft ‘m niet meer nodig’ dan is de reactie van de rechter ‘leuk bedacht, maar u bent een dief.

    Dat de auteursrechten nog na de dood doorlopen is logisch. Een werk van kunst, litteratuur of wetenschap wordt beschouwd als een roerende zaak. Roerende zaken zijn vererfbaar.

    Beschermd is de gedachte, het idee, het corps mysticum (Verkade, Spoor en Visser). Aangezien auteursrechtelijk beschermde werken ook deel uit (kunnen) gaan maken van een cultureel erfgoed is in het verdrag van de Berner Conventie opgenomen dat de bepalingen betreffende de duur van het auteursrecht na een redelijke termijn eindig is.

    Natuurlijk is volgens de definitie van auteursrechtelijke weken niet alles auteursrechtelijk beschermd. Wat er wel beschermd is volgt uit uit het eerder genoemde wetsartikel en uit een standaardarrest van de Hoge Raad uit 1946. De Raad heeft hierbij overwogen ???dat alleen de vormgeving, die de uiting is van datgene, wat den maker tot zijn arbeid heeft bewogen, de bescherming van het auteursrecht geniet???. S. Gerbrandy vatte het later in een kort werkje nog even samen: ‘Zonder die, de maker innerlijk bewegende opzet, idee, is er geen ???werk???.

    Conclusie: Arnoud Engelfriet is ofwel een dromer, ofwel een uiterst intelligent mens die met dit soort discussies, wegens hem moverende redenen die ik niet kan overzien, de aandacht tot zich tracht te trekken. Met name door het scoren van dankbaar ontvangen voorzetjes in schijnbaar open doel.

    Bronnen:
    HR 28 juni 1946, NJ 1946, 712 (Van Gelder/Van Rijn).
    S. Gerbrandy, Kort commentaar op de Auteurswet 1912, Arnhem: Gouda Quint 1988, p. 61
    J.H. Spoor, D.W.F. Verkade & D.J.G. Visser, Auteursrecht, Deventer: Kluwer 2005

  98. Grappig: Op Futility Closet staat een artikel over een zwerver die een restauranthouder “moest betalen” omdat hij het eten had geroken en een artikel over America een eeuw geleden hoe huizen als standaard bouwpakketten per post werden geleverd en de eigenaar deze alleen maar Ikea-stijl in elkaar hoefde te zetten! Best interessant voor deze discussie…
    De zwerver had aan het eten geroken en had zich daardoor verfrist. De rechter vond dan ook dat hij de restauranthouder het geluid van klinkende munten moest laten horen om in ruil daarvoor de restauranthouder weer tevreden te stellen. Fantastische uitspraak, natuurlijk! En enorm passend in deze situatie.
    En betreffende die huizen… Gewoon leuk om te zien hoe in de USA al die dure architecten en huizenbouwers deels buitenspel werden gezet door deze goedkope Ikea-achtige bouwpakketten waardoor iedereen gewoon goedkoop huizen kon bouwen. Hoe een markt die zichzelf te duur heeft gemaakt dus in de war gebracht kan worden door een nieuwe partij die ver onder de marktwaarde kan gaan zitten…

    Maar dat voorbeeld van die zwerver vind ik wel mooi in deze discussie…

  99. @WIM over “De meeste objecten, dieren en personen zijn al dusdanig vaak gefotografeerd dat je eenvoudig op een goedkope stockfoto site kunt zoeken”

    Jij gaat er steeds maar vanuit dat fotografen vooral aan archief beeld lijken te verdienen. Opdrachtfotografie is een groot deel, en ook dan wordt ik voor de foto betaalt en niet voor de tijd. Soms verdien je zo 300 met een foto die je in 5 minuten maakt, soms krijg je 150 euro en ben je een uur bezig.

    @WIM over “???jij profiteert momenteel van het werk van Arnoud, een professionele jurist. Hij is hier artikelen aan het schrijven en geeft ook nog eens antwoord op jouw vragen. Als hij een tarief hanteert van EUR 150 per uur dan ben jij hem ondertussen aardig wat verschuldigd voor het feit dat hij het voor jou mogelijk maakt om hier te discussiëren.”

    Dat is wel een hele slechte vergelijking. Arnoud kiest er zelf voor zijn teksten hier openbaar te maken. Je mag ook gratis en voor niks op de portfolio websites van de fotografen komen kijken hoor.

    @ Arnoud: ik ben met stomheid geslagen. Eerst redeneer je alles volgens de wet en sta je niet open voor de redelijke gedachtengang des fotograaf. Nu heb je als stok bedacht dat het de hele auteurswet maar onzin is, kijk je niet naar wat ooit afgesproken is en ga je wel weer menselijk denken. Je meet behoorlijk met twee maten! Heb je soms zelf een keer een factuur van een fotograaf ontvangen en zit er wat rancune?

  100. Interessant, gezien de opgelegde schadevergoeding in deze zaak, is de uitspraak van de kantonrechter te Haarlem op 18 november 2010 in de zaak van Cozzmoss tegen ZWN. Deze uitspraak is gepubliceerd op 1 juni 2011.
    In de kern ging het hierbij om een krantenartikel, dat op het intranet van de vereniging “Zonder Werken Niets” geplaatst was voor eigen archivering, maar door een niet adequate beveiliging wel tijdelijk via internet voor eenieder toegankelijk was.
    Van de kant van de eiseres werd aanvankelijk de schade op ??? 1.159,10 gesteld. In het vonnis van de kantonrechter is dit bedrag teruggebracht tot ??? 307,27.

    Zie http://jure.nl/bq6771 voor volledige tekst van deze uitspraak.

  101. @Mark. Met Arnoud ben ik het helemaal eens dat de Auteurswet best op de schop kan. Dat Arnoud als jurist en als persoon argumenteert, mag best op zijn eigen blog. In het commentaar van Arnoud zie ik niet terug dat hij met twee maten meet. Wat is wel zie, is een genuanceerd enerzijds/anderzijds denken. Dat kan ik niet zeggen van Martijn: “Met alle respect voor je werk als kunstenaar maar je Kan nooit het niveau bereiken als dat je er fulltime mee bezig bent. Leuke hobby???.”. Wat iemand ook van mijn kunst vindt, slaat het nergens op om te stellen dat men alleen kunstenaar kan zijn als men dit full-time doet. Jammer dat deze discussie nu de richting op gaat elkaar te bekritiseren in plaats van eens goed na te denken over wat REDELIJKE tarieven voor fotomateriaal is en hoe deze rechten op een nette manier geïnd kunnen worden. Want daar gaat het toch om?

  102. Dus we mogen geen toeslag hanteren voor het feit dat iemand jat, want dat is in de wet zo vastgelegd. Maar ze moeten de auteurswet wel aanpassen, want die klopt niet meer. Ik noem dat met 2 maten meten.

    Waarom moeten we volgens jou discussieren over wat redelijke tarieven voor fotomateriaal zijn? Weet je hoe ingewikkeld die discussie is, en hoe die totaal niet te voeren is? Elke fotograaf hanteert andere tarieven, elke foto is anders, en elk gebruik is anders.

    Ik vind je suggestie over het op een nette manier innen wel goed. Heb je misschien zelf een suggestie? Wat vind je van mijn suggestie: een x bedrag voor de foto, x bedrag voor het niet vermelden van de auteur en een y bedrag voor het niet vooraf om toestemming vragen/betalen/enz ?

    Ter info: in mijn algemene voorwaarden staat dat ik klanten die X betaalden nogmaals X in rekening breng als ze geen naamsvermelding toepassen, dus zoiets kan dan in redelijkheid ook voor ‘dieven’ toegepast worden lijkt me.

  103. Het Instituut voor Informatierecht Universiteit van Amsterdam (IVIR) heeft in april van dit jaar een rapport laten verschijnen van de hand van Mr D.A. Korteweg & Prof. mr P.B. Hugenholz. Het rapport is bestemd voor erfgoedinstellingen die audiovisueel materiaal willen digitaliseren en bevat modellen voor licenties en vergoedingen. Voor wie echt wil weten hoe het zit met schade als gevolg van inbreuk op auteursrechten valt er van het rapport veel te leren. Op het document is Creative Commons Naamsvermelding Licentie van toepassing.
    Ik citeer: “De concreet geleden vermogensschade kan ruwweg worden onderverdeeld in gederfde winst wegens gederfde licentievergoeding, gederfde winst wegens gederfde omzet (afzet), waardevermindering van het auteursrecht en de kosten die worden gemaakt om de feitelijke schade te voorkomen of weg te nemen. Naast de geleden vermogensschade is het ook mogelijk om op grond van art. 6:106 Burgerlijk Wetboek (BW) in bepaalde gevallen niet-vermogensschade te verhalen. (…) In de context van inbreukmakend digitaal hergebruik zijn de volgende twee schadeposten het meest relevant:
    - gederfde winst wegens een gederfde licentievergoeding;
    - waardevermindering van het recht (wegens aantasting exclusiviteit).

    Als alternatief voor de vergoeding van concreet geleden schade voorziet de wet in de mogelijkheid voor de rechter om in passende gevallen de schadevergoeding vast te stellen op een forfaitair bedrag. Een forfaitaire vergoeding is een vergoeding die niet equivalent is aan de daadwerkelijk concreet geleden schade, maar daar slechts een benadering van is. Deze alternatieve vergoeding is geintroduceerd door artikel 13 van de Handhavingsrichtlijn*. Deze richtlijn heeft diverse bepalingen op het gebied van de handhaving van het intellectueel eigendomsrecht op Europees niveau geharmoniseerd.” Einde citaat. *Richtlijn 2004/48/EG (Handhavingsrichtlijn),

    Het is duidelijk dat schade, die het bedrag overtreft dat de maker zou hebben bedongen als hem voorafgaand aan het gebruik toestemming was gevraagd, dient te worden vergoed. Wie een fotograaf toestemming vraagt voor het gebruik van een foto krijgt een prijs te horen en de voorwaarde dat zijn naam als maker bij het werk dient te worden vermeld. Als de prijs naar de mening van de toekomstige gebruiker te hoog is kan hij van het gebruik afzien en elders zijn geluk beproeven.

    Veel inbreukmakers blijken hobbyisten te zijn (of geven zich daarvoor uit)die aan de openbaarmaking van het werk van de fotograaf geen stuiver verdienen. Zij menen dat zij daarom foto’s en ander beschermd werk zonder toestemming mogen gebruiken. Vaak hebben de inbreukmakers zelfs een ideeel doel voor ogen, zij dienen geheel belangeloos het algemeen belang. Ik vraag mij af waarom er slechts heel zelden zo’n website eigenaar op het idee komt de fotograaf te vragen of hij de foto(‘s) gratis mag gebruiken voor zijn goede doel. Fotografen zijn de beroerdsten niet en op voorwaarde van naamsvermelding zal zo’n verzoek meestal wel slagen.

    Iedereen die auteursrechtelijk beschermd werk wil gebruiken dient de maker van het werk op te sporen en om toestemming voor openbaarmaking te vragen. Dit laat onverlet dat de auteurswet een aantal uitzonderingen kent, zoals het citaatrecht. Toestemming vragen is dan niet nodig, er hoeft slechts te worden voldaan aan de bij wet gestelde voorwaarden. De narigheid begint onveranderlijk op het moment dat wordt verzuimd de wettelijke bepalingen op te volgen. Wat mij bijzonder tegenstaat is dat betrapte inbreukmakers zich gedragen als slachtoffer van een denkbeeldige fotografenmaffia en zelden bereid zijn om te schikken. Daardoor wordt de fotograaf wel bijna gedwongen een rechtszaak aan te spannen.

  104. @123. Toeslag van 100% wegens ontbreken naamsvermelding wordt vrijwel altijd door de rechter toegewezen, niet zozeer op grond van de voorwaarden van de FF maar op grond van art. 25 Aw. (helaas niet meer van 1912).

    Verder is het beroep van fotograaf een vrij beroep waar – als elk vrij beroep, bijv. bij advocaten – zeer grote verschillen in tarieven bestaan. En die dure advocaten zorgen voor de grootste schade.

    En als de fotopikkers de beste beelden van de dure jongens ‘vinden’ hebben zij kennelijk wel een goede neus voor kwaliteit, maar vreemd genoeg minder verstand van auteursrecht.

  105. Jij gaat er steeds maar vanuit dat fotografen vooral aan archief beeld lijken te verdienen.

    Nee, ik ga er van uit dat sommige fotografen extra inkomsten proberen te verkrijgen uit archiefbeelden. Dat je een foto keer op keer opnieuw verkoopt, terwijl je daar verder niets meer tegenover hoeft te stellen. Je hebt het werk gedaan, hebt daar een vergoeding voor ontvangen en hebt vervolgens nog wat extra foto’s in je archief zitten die je wel hebt gemaakt maar waar de klant geen interesse voor had. (Bijvoorbeeld een foto van een langslopende eens die je tijdens een bruilofts-rapportage maakte.)
    Fotografen maken meer foto’s dan dat ze verkopen. En fotografen verdienen beter aan opdrachten dan aan archiefbeelden. Dus hoeveel schade heeft een fotograaf indien dergelijke archiefbeelden opeens door anderen worden gebruikt? Welk prijskaartje horen dergelijke archiefbeelden te hebben?
    Of, om maar in restaurant-termen te spreken, kun je die “restjes” gewoon weggeven aan hen die er de behoefte aan hebben. Veel restaurants leveren namelijk restanten af bij de daklozen-opvang, gratis en voor niets. Want anders moet het toch maar worden weggegooid. Idem voor supermarkten die van oude voorraden af moeten.
    Door een hoge waarde toe te kennen aan dergelijke archiefbeelden verlies je de interesse van het publiek. Niemand die ze dan wil hebben.

    Dat is wel een hele slechte vergelijking. Arnoud kiest er zelf voor zijn teksten hier openbaar te maken. Je mag ook gratis en voor niks op de portfolio websites van de fotografen komen kijken hoor.

    Ik vind het anders wel passend. Er zijn zat fotografen die foto’s gewoon gratis en voor niets weggeven. Meestal met een CC-licentie maar regelmatig ook gewoon als public domain. Portfolio websites zijn leuk om door te bladeren maar ze worden leuker als die portfolio’s vervolgens die foto’s ook onder CC gratis “weggeven” voor gebruik door anderen. Dergelijke portfolio’s kunnen rekenen op een behoorlijke populaiteit, mits de foto’s maar goed genoeg zijn…

    Wat iemand ook van mijn kunst vindt, slaat het nergens op om te stellen dat men alleen kunstenaar kan zijn als men dit full-time doet.

    Grappig genoeg beschouw ik mijzelf ook een beetje als parttime kunstenaar omdat ik op DeviantArt enkele foto’s en CGI plaatjes heb staan die ik ooit gemaakt heb. En die geef ik overigens weg onder een CC licentie want ik denk niet dat ik ooit zal verdienen aan mijn hobby van fotografie of CGI. Ik wil daar niet eens mijn werk van maken, want mijn werk is software bouwen, niet foto’s maken of plaatjes renderen…
    Betekent dit dan dat ik geen kunstenaar ben omdat ik niet 100% gefocused ben op mijn kunst? Of omdat ik geen geld wil verdienen met mijn kunst? Zeg het maar, hoor…

    Waarom moeten we volgens jou discussieren over wat redelijke tarieven voor fotomateriaal zijn? Weet je hoe ingewikkeld die discussie is, en hoe die totaal niet te voeren is? Elke fotograaf hanteert andere tarieven, elke foto is anders, en elk gebruik is anders.

    Tarieven bepalen is eenvoudiger dan je denkt. De meeste fotografen werken in opdracht en maken tijdens dergelijke opdrachten extra foto’s voor in hun eigen archief. (Of portfolio.) Sommige fotografen gaan zichzelf ook opdrachten geven om daarmee hun eigen portfolio uit te breiden. Hoe dan ook, op deze manier heeft het nemen van dergelijke foto’s een specifiek doel gehad en zitten ze nu in een archief. Het enige waar je over kunt discussieren is welke prijs de auteursrechtenschender (ARS) normaal betaald zou hebben voor het gebruik van de foto en of hij alternatieve foto’s had kunnen gebruiken volgens een lager tarief.
    Als het gaat om een foto van een pizza, pech… Er zijn zat foto’s van pizza’s waardoor de waarde ervan verwaarloosbaar is. Een foto van Mark Rutte wiens broek afzakt als er weer eens “Doe eens normaal, man” wordt geroepen, ja… Die is wel wat waard, mede wegens de nieuwswaarde ervan en de achterliggende humor. Maar hoeveel dan?
    En als er dan een tijdschrijft 10.000 Euro voor betaalt om deze te mogen publiceren, kun je dat bedrag dan ook eisen van andere tijdschriften die dezelfde foto willen publiceren? Want uiteindelijk neemt de nieuwswaarde van die foto snel af, en dus ook de financiele waarde ervan.
    Maar tarieven bepalen voor foto’s kan niet wegens een andere, belangrijke reden: de NMA! Als je tarieven gaat afspreken dan doe je aan kartelvorming en werk je de vrije marktwerking tegen. Er ontstaat dan een monopolie waardoor fotografen opeens niet kunnen afwijken van die tarieven. Dan is de Mark Rutte foto net zoveel waard als een pizza-foto. Tarieven bepalen mag dus niet.
    Wat wel kan is bepalen of een fotograaf ooit iets verdiend zou kunnen hebben aan die foto. Zo ja, dan kun je inschatten hoeveel dat ongeveer zou zijn en dat is de schadevergoeding.
    Ben dan wel benieuwd hoeveel die Mark Rutte foto met zijn broek om zijn enkels uiteindelijk waard zou zijn… :-)

  106. @Mark, nee. Ik zeg dat tarieven bepalen gewoon niet mag! Tarieven bepalen is het maken van prijsafspraken en dus ga ik niet proberen om een redelijk tarief te bepalen. Tarieven kun je dan niet gebruiken dus moet je schade op een andere manier bepalen. Bijvoorbeeld door de tarieven te beoordelen die de fotograaf zelf hanteert en andere factoren die Mr Luc Verkoren noemt als zijnde een “forfaitaire vergoeding”.

  107. Ik lees arnoud zijn opmerking blijkbaar wat anders als de aanwezige fotografen.
    Het gaat room dat auteursrechten een fictief goed zijn. het feit dat je ze kan bezitten is iets dat wettelijk is geregeld. Je kan geen auteursrechten in je kost leggen zeg maar.
    Daarnaast is een belangrijk eigen schap van auteursrechten dat het een recht is anderen beperkingen op te leggen.
    Waarom zo een recht creëren? Dat doe je alleen als je daar als samenleving een waarde in ziet. Die waarde kan je zien in de verwachting dat als mensen er hun geld mee kunnen verdienen de kwaliteit beter wordt. Of dat je verwacht dat er meer geproduceerd wordt. Zie je als maatschappij die waarde niet, dan heb je geen auteursrechten nodig. Zie je die waarde wel dan moet je vervolgens nadenken hoe ver je wil gaan met de toe te kennen rechten.
    Dat iemand er geld mee moet kunnen verdienen is geen reden voor auteursrecht en ook geen doel: dat is het middel!

  108. Sites, bedrijven, uitgevers ,radio, tv, de meesten hebben ze een disclaimer met alle rechten voorbehouden
    maar voor een foto bij een artikel plaatsen (in mijn geval schamen ze zich niet om even de andere kant op te kijken en plaatsen ze een foto zonder vragen zonder naamsvermelding , dan gelden er ineens andere regels
    ” Wat gij niet wilt dat u geschied ” daar doen ze vaak niet aan Als je een mail + een factuur stuurt zijn ze vaak niet thuis en halen de betreffende foto van hun site en vervangen die weer door een andere foto wederom zonder naam enz . Ze erkennen wel rechten maar dan wel alleen eigen rechten .

  109. @124: “Wat mij bijzonder tegenstaat is dat betrapte inbreukmakers zich gedragen als slachtoffer van een denkbeeldige fotografenmaffia en zelden bereid zijn om te schikken. Daardoor wordt de fotograaf wel bijna gedwongen een rechtszaak aan te spannen.”
    Als dit echt zo is, dan zal deze persoon ook veroordeeld worden tot schade vergoeding en de kosten van de rechtzaak.

    Wat ik echter zie bij Getty en het onderwerp van deze blogpost is een rechthebbende die zich onredelijk opstelt. Duidelijk is inmiddels of het nu leuk is of niet, dat je slechts je schade (gemiste inkomsten plus alles wat je verder hard kunt maken) kan verhalen en geen boetes op mag leggen. Hoe kan je dan verbaasd zijn dat mensen weigeren te schikken voor een veelvoud van dat bedrag?

  110. Je zal verbaasd zijn hoe lastig het is alleen al je normale fee vergoed te krijgen.

    “oh, dat wisten we niet/hebben we gekregen van de persoon die er op staan. Dan halen we het beeld nu wel offline. Klaar het is weg. Goed zo toch? Doei”

    En tja, ga je dan een herinnering voor sturen, een aangetekende aanmaning, enz enz?

  111. @wim

    “Door een hoge waarde toe te kennen aan dergelijke archiefbeelden verlies je de interesse van het publiek. Niemand die ze dan wil hebben.”

    Kennelijk wel want daar hebben we het over toch??

    Maar wellicht zit er bij een aantal van jullie oud zeer … Als je mijn beelden wil hebben mag ik bepalen wat ik daar voor vraag.
    JIJ mag vervolgens bepalen of je dat wil betalen…
    En als je eerst gewoon gebruikt is het aan mij om vast te stellen wat voor schade ik daarvan ondervind…en niet meer aan jou..

    En over diegene die zich beledigt voelde toen ik zei dat een fulltime kunstenaar beter was in zijn werk…iemand die fulltime zich bezig houd met kunst wordt beter dan wanneer hij dat parttime doet simpel toch?

    Raar overigens dat kunstenaar een bijbaantje mag (moet???) zijn volgems jouw maar ik denk dat je je wel
    twee keer bedenkt voor je in zee gaat met een vuilnisman die naast zijn betaalde baan
    ook nog advocaat is…..

  112. “En over diegene die zich beledigt voelde toen ik zei dat een fulltime kunstenaar beter was in zijn werk???iemand die fulltime zich bezig houd met kunst wordt beter dan wanneer hij dat parttime doet simpel toch?”

    Als je er vanuit gaat dat je geen talent nodig hebt en alles kan leren, sure. De prijktijk wijst anders uit. Ik kan wel fulltime gaan schilderen, maar ik vrees dat dat niets wordt.

    “En als je eerst gewoon gebruikt is het aan mij om vast te stellen wat voor schade ik daarvan ondervind???en niet meer aan jou..” Niet echt, als jij normaal 100 euro vraagt en je vraagt dan 1000 euro, dan vrees ik dat je weinig kans maakt als de andere partij aan bied 100 euro te betalen. (Tenminste, bij deze rechter.)

    Als jij je fotos normaal voor 1000 euro weet te verkopen en je weet dat hard te maken, dan kan je 1000 euro eisen. Gelukkig houdt de wetgever niet van wilekeur

  113. ???Door een hoge waarde toe te kennen aan dergelijke archiefbeelden verlies je de interesse van het publiek. Niemand die ze dan wil hebben.???

    Kennelijk wel want daar hebben we het over toch??Nee, waar we het over hebben is vooral dat er mensen zijn die ergens een foto vinden die verder niet echt speciaal lijkt te zijn en dus gebruiken, zonder te beseffen dat de auteur deze niet onder public domain of CC heeft vrijgegeven. Vaak zie je dat een foto kopie-op-kopie-op-kopie van site naar site doorgaat en de oorspronkelijke auteur “vergeten” wordt. Veel mensen vinden gewoon een foto via Google. Om maar eens een voorbeeld te geven, zoek maar eens op “regenboogforel en je krijgt al bijzonder veel afbeeldingen te zien van een vis. Wil je dus een website over vissen opzetten dan kun je al genoeg vinden.
    Alleen, wie is vervolgens de auteur ervan? Bijvoorbeeld deze afbeelding die ik via een Google Image Search al op 13 websites vind, op verschillende formaten. deze site heeft de afbeelding op het grootste formaat maar toch twijfel ik erover dat zij ook de auteur zijn. Dus zeg het maar, wie is de auteur? En wat is de waarde van die afbeelding?
    En of ik nou een visrestaurant ben die forel op de menukaart heeft staan, of een tuinwinkel die vissen verkoopt voor in de vijver, of een amateur visser die een website over de vissport beheert, of een student die een werkstuk over forel schrijft, of wat dan ook maar… Wat is de waarde van een algemene afbeelding van een vis? Vooral als er massa’s alternatieve afbeeldingen te vinden zijn. Genoeg alternatieven dus wat maakt een dergelijke foto nou zo speciaal? Wat zorgt er nou voor dat je een klant vindt die er wel 50 Euro of meer voor wil betalen terwijl er zoveel alternatieve foto’s voor veel lagere prijzen te vinden zijn?
    De discussie gaat gewoon om auteursrechtenschenders die te lui zijn om de auteur op te zoeken van een foto. En om hen die zich vergist hebben over de auteur omdat iemand anders beweerde de auteur te zijn…

    Als je mijn beelden wil hebben mag ik bepalen wat ik daar voor vraag.

    Klopt. Maar als jij te duur bent ga ik naar de concurrent voor vergelijkbare, goedkopere foto’s! Wat ik probeer aan te geven, een foto van een duif die op het hoofd van Job Cohen landt is grappig en heeft waarde. Een foto van een duif die alleen maar brood aan het oppikken is, is veel minder waard… Je mag denken dat een dergelijke foto wel 100 Euro waard is, maar als ik een foto nodig heb van alleen een duif dan heb ik genoeg alternatieve bronnen. Jouw foto heeft dan eigenlijk geen waarde op de foto-markt en je houdt dan alleen jezelf voor de gek…

    iemand die fulltime zich bezig houd met kunst wordt beter dan wanneer hij dat parttime doet simpel toch?

    Waarom dan? Leg maar eens uit. Was Anton Heyboer dan een meester-kunstenaar? Of was hij gewoon een oude man die meestal maar wat aankliederde om snel geld te verdienen? Vergis je niet, die man kon goede kunst maken, maar net zovaak pakte hij gewoon wat kwasten, haalde deze over een canvas en zette hij daar zijn handtekening onder want zijn naam was al geld waard…
    Wat ik al eerder aangaf… Een kunstenaar vult zijn anus met verf en laat vervolgens een scheet boven een stuk canvas. Is dat kunst? Is dat duizenden euro’s waard? Of zelfs miljoenen euro’s?
    Het Britse museum Tate Gallery heeft ooit ruim 35.000 Euro uitgegeven voor stront in blik. Blikje met 35 gram poep van de kunstenaar, museum blij en de burger extreem verontwaardigd omdat belastingcentjes worden uitgegeven aan letterlijke shitzooi! Gemaakt door een fulltime kunstenaar dus het zal wel kunst zijn?
    Zelfs Herman Brood heeft allerlei krabbeltjes gemaakt die voor enkele tientjes werden verkocht zodat hij weer geld had voor zijn volgende borreltje. En in dat opzicht is hij vergelijkbaar met die andere voorbeelden die ik noemde. Dit waren fulltime kunstenaren die wisten waar het om draait in de kunstwereld: Geld! En hun naam en excentrieke levenswijze zorgde ervoor dat hun kunstwerken veel geld waard zijn, terwijl hun kunst niet veel afwijkt van wat kleuters en peuters tijdens de tekenlessen op school produceren…

    Raar overigens dat kunstenaar een bijbaantje mag (moet???) zijn volgems jouw maar ik denk dat je je wel

    Nee, wat mij betreft niet. Zolang een kunstenaar zichzelf financieel kan redden door de verkoop van zijn werk en eventuele opdrachten die hij binnenkrijgt. Maar goede kunstenaars zijn als goede prof-voetballers: Enkele tientallen zijn goed genoeg om er flink aan te verdienen maar de meeste amateur-voetballers moeten geen afstand doen van hun reguliere baan…
    Dit is dan ook een afweging die iedere kunstenaar zelf moet maken. Is je werk goed genoeg om er uiteindelijk je geld mee te verdienen? Ik ken de kwaliteit van mijn eigen fotografie en mijn eigen CGI plaatjes en hoe goed deze ook zijn, ik vind ze gewoon te amateuristisch om erop te vertrouwen dat ik er mijn inkomsten op kan baseren. Dus ben ik een kunstenaar in mijn vrije tijd en ben ik tijdens kantooruren gewoon een kantoor-knecht. En mijn kunst? Die is te verkrijgen voor de waarde die ik vind dat het heeft: CC-BY-SA en geen cent meer…

  114. Bij elkaar openbaarmaking van het werk van een ander zonder akte van verkrijging van rechten als bedoeld in art. 2 van de Auteurswet loop je het risico aangesproken te worden volgens het tarief van de werkelijke bezitter van het auteursrecht.

    Klopt. Maar wat als een van die 13 sites beweert de auteur te zijn? En dit achteraf niet blijkt te kloppen of dat de site alleen maar een afgeleid werk heeft gemaakt?

    Ik weet heel goed dat je altijd goed moet uitzoeken wie de auteur is van afbeeldingen. Dat is ook een der redenen dat ik als software engineer bezig ben met zowel fotografie als het renderen van CGI plaatjes zodat ik mijzelf kan voorzien van de benodigde afbeeldingen. Mocht ik dan ooit iets voor een klant bouwen dan gebruik ik daarin alleen mijn eigen afbeeldingen als placeholders en is het aan de klant om eventueel betere afbeeldingen te leveren, waarbij het ook de verantwoording is van de klant dat de auteursrechten correct zijn!

    Maar ik weet ook dat veel mensen gewoon even een plaatje op het Internet zoeken om alvast een beter beeld te krijgen, waarbij ze een ToDo noteren dat ze het plaatje moeten vervangen door eentje waar ze duidelijk rechten op hebben. En dan zie je vaak dat ze die laatste stap domweg vergeten of bewust overslaan. En ja, dan kom je ook in de problemen. En dat zie je vaak weer bij bedrijven en ontwikkelaars die een beetje onzorgvuldig tewerk gaan of gewoon het besef niet hebben dat ze eerst de rechten moeten vastleggen voor ze een afbeelding gebruiken. Want de meeste automatiserings-cursussen vergeten domweg om een hoofdstuk auteursrechten in hun cursusmateriaal te plaatsen en sommige ICT-cursussen zijn soms zelf in strijd met de auteurswet bezig! En dan niet alleen met fotografie maar ook gewoon met broncode voor componenten en programma’s.

    Er is gewoon te weinig aandacht voor auteursrechten binnen de ICT en dat wordt veroorzaakt door dezelfde reden waarom beveiliging in de ICT vaak te zwak is. Dit zijn immers zaken die een ICT-project alleen maar duurder maken zonder dat er een duidelijke winst op te behalen valt…

  115. @wim

    Wim mijn enige punt mbt het fulltime bezig zijn is gewoon dat als je dat doet je beter wordt dan wanneer je het erbij doet, gewoon omdat je je aandacht moet verdelen.
    En zoals al eerder aangeven als je de zaak omdraait vind iedereen het ineens wel gek…
    een kunstenaar die erbij klust als advocaat kan niet….waarom niet gewoon omdat je niet serieus genomen wordt als je dat erbij doet…maar een kunstenaar ineens wel.
    En dan over aanleg , tuurlijk heeft de een meer aanleg dan de ander…maar met aanleg en niks doen kom je nergens…
    Kunst is voor 1% inspiratie en voor 99% transpiratie…gewoon hard werken dus.
    Het is gewoon zo dat je pas serieus wordt genomen als je je fulltime bezig houd met je professie (wat dat dan ook is)
    Om een analogie te gebruiken een ruiter zonder paard is gewoon een voetganger…

    en dat de kennis binnen de ICT ontbreekt…ja maar wiens schuld is dat?
    en lekker makkelijk om te roepen het wordt duurder…dus laatmaar zitten die toesemming.

    nogmaals het feit dat het technisch mogelijk is om foto’s te downloaden en te gebruiken wil niet zeggen dat het mag!

  116. Wim mijn enige punt mbt het fulltime bezig zijn is gewoon dat als je dat doet je beter wordt dan wanneer je het erbij doet, gewoon omdat je je aandacht moet verdelen.

    Mijn persoonlijke ervaring is juist het omgekeerde! Ik leer iets beter begrijpen indien ik af en toe afleiding heb in de vorm van ander werk. Vandaar ook dat ik CGI met fotografie en software engineering combineer. En waarom ik ook vaak hier post en berichten lees, want terwijl ik hier bezig ben krijgen mijn hersenen even rust en gaan ze vervolgens weer voor de volle 120% aan de slag voor mijn normale werk. Niemand houdt het namelijk lang vol om de gehele dag maar met 1 ding bezig te zijn!

    een kunstenaar die erbij klust als advocaat kan niet.

    Oh? Waarom niet, denk je? Een advocaat moet toch aan bepaalde minimum-voorwaarden voldoen voor hij zich advocaat mag noemen. Arnoud is ook geen advocaat maar jurist. Een advocaat is beëdigd en ergens ingeschreven en moet bepaalde opleidingen goed hebben afgerond en bepaalde diploma’s op zak hebben en mag de eerste drie jaar niet zelfstandig als advocaat werken maar alleen als stagiaire. De jaarlijkse verplichte bijscholing is daarnaast best kostbaar om voor je hobby de advocaat uit te hangen. Je kunt als kunstenaar dus prima bijklussen als advocaat, maar de vraag is of je hobby dan niet veel meer kost dan wat het oplevert. Je zult dan eerder zien dat advocaten kunst als hobby hebben, zoals chirurgen golf als hobby hebben. :-)

    Kunst is voor 1% inspiratie en voor 99% transpiratie???

    Geldt dat ook voor die kunstenaar die zijn drol inblikte en aangaf dat dit kunst was? Voor veel beroepen denk ik dat werken belangrijk is, maar bij kunst is het belangrijker dat je iets bedenkt dat niemand anders al heeft bedacht. In de kunstwereld is zelfs het laten van scheten verheven tot kunst en zijn er zelfs woorden voor bedacht zoals “Fartist” en “Flatulist” om deze kunstenaars maar een naam te geven. Het voorbeeld wat ik bedacht van een kunstenaar die kunst maakt door verf met scheten op een canvas te “spuiten” blijkt zelfs al door diverse andere artiesten bedacht te zijn… En het wordt al een “work of fart” genoemd… :-) Of “fartbrushing”… :-)
    In ieder geval, goede kunst is vaak een nieuw idee bedenken of een variant op een bestaand idee bedenken die mensen meer waarderen dan het origineel. Je hebt dan ook meer inspiratie nodig dan bij andere soorten werk wil je als kunstenaar opvallen tussen de enorme hoeveelheid kunstenaars…

    Het is gewoon zo dat je pas serieus wordt genomen als je je fulltime bezig houd met je professie

    Maar dat betekent nog niet dat je het vak eerst als een hobby kunt beoefenen tot je een kans krijgt om van je hobby ook daadwerkelijk je baan te maken! Ik ben ook niet altijd programmeur geweest maar had wel via mijn vader (die wel programmeur was) al behoorlijk wat interesses voor het vak gekregen en heb het sinds mijn schooltijd tot mijn 30e (15 jaar!) voor mijn hobby geprogrammeerd terwijl ik mij daarnaast met ander werk en scholing bezig hield. Toen ik eenmaal een baan kreeg als programmeur had ik de kans om mijn hobby te veranderen in mijn werk en ben ondertussen al weer meer dan 15 jaar programmeur. En nu, op mijn 45e ben ik een Senior Software Engineer met een enorme vakkennis op het gebied van programmeren, met kennis op diverse vakgebieden.

    en dat de kennis binnen de ICT ontbreekt???ja maar wiens schuld is dat?

    Gezien het aantal mensen die zich sowieso bezig houden met illegaal downloaden van software, muziek en films zou ik zeggen: de staat en de vele opleidingen! Informatie over de auteurswet zou onderdeel moeten zijn van maatschappijleer binnen het voortgezet onderwijs en daarnaast zouden vooral ICT-bedrijven de zorg moeten hebben dat al hun personeel (dus ook de secretaresses en koffiedames) de basisbeginselen kennen van de auteurswet en dus hun werkgever niet in verlegenheid brengen. Blijft over de grote groep freelance ICT-werkkrachten zie dit zichzelf moeten aanleren of anders op de blaren zullen moeten zitten.
    Ik ben het er ook gewoon mee eens dat je gewoon toestemming moet hebben voor het gebruik van beeldmateriaal of welk ander materiaal dan ook dat je via Internet tegenkomt. Ik heb dan ook een DVD collectie van bijna 1.000 DVD’s die ik allemaal legaal heb aangeschaft. Ik heb ook nog eens alle software op mijn prive-computer gewoon legaal aangeschaft. En voor beeldmateriaal gebruik ik mijn eigen digitale camera’s of pak ik Poser Pro of Vue 9 en ga ik gewoon aan de slag, als kunstenaar.
    Kan jij hetzelfde beweren? Ben je niet zelf films wezen downloaden vanuit een illegale bron? Of muziek? Of software? Mijn ervaring is dat maar weinig mensen in hun prive-leven zo veel respect hebben voor de auteursrechten van anderen. De discussie gaat nu over foto’s maar trek het eens door naar al die andere producten die je via het Internet kan downloaden!

  117. @140: en dat de kennis binnen de ICT ontbreekt???ja maar wiens schuld is dat?

    Heel simpel, van de persoon in kwestie zelf. Iedereen in de ICT branche leest toch kranten om daarna even zelfstandig te gaan nadenken? Dagelijks wordt toch gepubliceerd bijv. over omstreden licentie’s van internationale grote jongens? Iedereen van jullie volgt toch Arnoud’s onvolprezen site? Geen Pontius Pilatis svp.

  118. @140: en dat de kennis binnen de ICT ontbreekt???ja maar wiens schuld is dat?

    Heel simpel, van de persoon in kwestie zelf. Iedereen in de ICT branche leest toch kranten om daarna even zelfstandig te gaan nadenken? Dagelijks wordt toch gepubliceerd bijv. over omstreden licentie’s van internationale grote jongens? Iedereen van jullie volgt toch Arnoud’s onvolprezen site? Geen Pontius Pilatis svp.

  119. @141: Wim, Het gaat niet alleen om kennis van de wet, maar ook om acceptatie. Ik denk dat een hele grote groep mensen de regeltjes best wel kennen, maar ze gewoon niet aanvoelen als rechtvaardig; en ook voor mijn eigen gevoel is dat vaak terecht. De auteurswet is een draak van een wet die diametraal staat tegenover zulke waardevolle eigenschappen als kennis delen en leergierigheid, die mens is ingeboren.

    Het auteursrecht is van oorsprong een industrie-regeling die zich niet uitstrekte tot het privé-domein, en daar volgens mij ook nog steeds niet in thuishoort. Daarom hebben we dingen als de uitzonderingen op thuiskopieën, etc. Ik voel me dan ook helemaal niet moreel bezwaard om dingen te kopiëren of te downloaden uit om het even welke bron. Dat beschouw ik als een basisrecht, waarvoor je een heel goede reden moet hebben om daar van af te wijken. Nu begrijp ik heel goed dat door de verdere ontwikkeling van de technologie de impact van dergelijk privé-gebruik op de commerciële uitbaatmogelijkheden steeds groter wordt: massa-productie wordt ondermijnd door privé-productie. Ik denk alleen zelf dat dat nog niet voldoende reden is om dan maar de bestaande uitzonderingen in het privé-domein op te heffen, met de daarbij behorende handhaving: de verregaande inbreuk op onze privacy die en de politiestaat daarvoor nodig is wegen niet op tegen de potentiële maatschappelijke voordelen….

    In de oorspronkelijke discussie speelde dit aspect trouwens niet. Juist bij een publicatie (per definitie openbaar), kun je goed zien of iemand werk van een ander hergebruikt, en is auteursrecht dus ook goed handhaafbaar.

  120. Het auteursrecht is van oorsprong een industrie-regeling die zich niet uitstrekte tot het privé-domein, en daar volgens mij ook nog steeds niet in thuishoort.

    Maar wat dan als een hobbyist voor een hobby-site dan enkele foto’s “leent” zonder toestemming? Momenteel wordt daar enorm hard tegen op getreden. Het zijn niet alleen commerciele bedrijven die worden uitgeblaft en aangeklaagd. In de Cruijfzaak ging het om tieners die een simpele site hadden opgezet en daarna ruim 1.500 Euro moesten betalen wegens auteursrechtenschendingen…(Voor openbaarmaking van 1 foto!)

    Hier ligt dan ook een groot probleem. Als jij, als auteur, wel gewoon muziek, films of software gaat downloaden en daarmee dus illegale bronnen voor downloads mee in stand houdt, hoe kun je dan afkeuren dat amateurs voor prive-sites jouw foto’s gebruiken? Dat is toch een soort dubbele moraal, lijkt mij…

  121. Goh. Opeens merk ik dat ik ook eens aan de kant zit van de auteurs wiens werk wordt “gestolen”. :-) Op Blezoo staat een foto van mijn hond die ik ooit naar Cheezburger heb ge-upload. Daar heeft iemand weer een commentaar toegevoegd zodat een afgeleid werk ontstaat die deze site weer zonder mijn toestemming heeft gebruikt. Grrrrrrrrrrr…
    Ach, kan mij ook niets schelen ook. Mijn hond is populair! Leuk voor haar! Moet ik mij nou echt druk gaan maken om een enkele foto?
    Dus zeg het maar… Die foto heb ik ooit toevallig gemaakt door mijn hond te fotograferen met een camera die in burst-mode tientallen foto’s schiet. Resultaat: een honderdtal foto’s van mijn hond en een sprinkhaan waarbij dit een der leukste foto’s is. Stom toeval dat ik die foto nam. Vraag is alleen: wat is de waarde eigenlijk van die foto en hoe hoog zou de rekening moeten zijn die ik naar Blezoo zou kunnen sturen?
    Nogmaals, ik maak me er totaal niet druk om…

  122. Kijk Wim. dit typeert het probleem dat geen probleem zou moeten zijn.

    Ik vind het leuk als mijn vakantiefoto’s uit Griekenland of Frankrijk voor particuliere onderzoekers naar hun toekomstige vakantiebestemming worden bezocht. Prima. Maar als een touroperator dezelfde foto’s ongevraagd commercieel gebruikt in een reisbrochure of op een website om dus door productverfraaiing geld te verdienen wil ik mijn deel, al dan niet ex art 27a Aw.. En een professioneel openbaarmaker hoort dat gewoon te weten, met of zonder BW 6:162.

    En een hobbyist hoeft er niet van te leven en een beroeps wel. Gelukkig begrijpen de meeste rechters dat heel goed. Dus ik zie echt geen probleem meer in deze discussie.

  123. Lollig om te zien hoe mijn fotopopulair wordt… Prima als dat jou insteek is…maar verwacht niet van mij dat ik hetzelfde doe…
    Ik ben 25 jaar bezig om te komen waar ik nu ben als fotograaf en wat is nou de waarde van een foto die ik maak in 1/125 sec ??
    Tja uitgedrukt in werktijd niet veel toch?? Maarja het heeft wel al die tijd geduurd voordat ik dit niveau bereikte..(wie weet ben ik wel een trage leerling en kan jij dat gewoon gelijk dat kan)
    Maar dan nog is het aan mij om te bepalen of en voor hoevoel ik je een foto wil verkopen…
    En het is aan jou om daarmee wel of niet accord te gaan.
    Maar als je eerst pakt en dan niet meewerkt als je een rekening krijgt…tja

    Prima dat iedereen meedoet en meefotografeert en deelt en vind dat ideeen en downloads gratis moeten zijn…maar mag ik asjeblieft zelf bepalen wat ik met mijn werk doe?
    Het is aan de markt om uit te maken of dingen te duur zijn en niet aan iemand die wat download en vind dat er niet betaald hoeft te worden.
    Ik kijk heus wel naar marktconformiteit maar de wet zegt gelukkig nig steeds dat ik bepaal wat ik vraag voor mijn werk en niet de klant.

  124. Dank dank dank het is geen probleem !! Ik als prof wil gewoon kunnen leven van mijn werk
    Als amateur hoef je dat niet…. Prima dat jij je fotos gratis wil weggeven ik wil dat niet niet

    En zolang mijn werk aantoonbaar beter is kan ik er ook geld voor vragen
    En nogmaals het is dus aan mij om te bepalen of ik dat wil
    Maar niet onder druk van het kan dus het mag dat een ander dit bepaalt

    Ik zal de verdere ontwikkeling van deze discussie met belangstelling volgen
    Maar dit is mijn uitspraak en daar moet u het mee doen!!

  125. @Bert, in dit geval wordt mijn foto gebruikt door een commercieel bedrijf om lunchboxes mee te promoten. Nu heb ik wel die CC licentie erop zitten maar dat wist de maker van die site dus niet! Plus, die site noemt mijn naam niet bij mijn foto! Toch een behoorlijke overtreding. Getty zou een rekening van 900 Euro of zo versturen…
    En ik mag dan een hobbysit zijn, dat betekent nog niet dat ik minder rechten heb dan een professional!

    @Martijn, ik verwacht ook niet dat jij hetzelfde doet als wat ik doe. Maar ik vraag mij af in hoeverre ook een professional zich druk moet maken om mogelijk misbruik van zijn foto’s. Je moet toch tijd investeren om die overtredingen op te sporen en vervolgens moet je brieven schrijven, advocaten inhuren en allerlei procedures starten om je recht te krijgen. Moet je dat wel willen? Wil je niet liever als professional fulltime bezig zijn met fotograferen?
    Ik denk dat je per situatie eerst moet uitzoeken of het wel de moeite waard is om de overtreder een rekening te sturen. Wat heeft het de overtreder uiteindelijk opgeleverd? Wat had je zelf normaal voor die foto kunnen vragen?

    Als je als fotograaf honderden foto’s hebt gepubliceerd en je ziet 2% daarvan her en der gebruikt worden zonder toestemming, is dat iets om je druk om te maken? Is het niet gewoon prettiger om gewoon je werk te blijven doen en pas op te treden tegen de ergste misbruikers en de “kleine diefjes” gewoon te negeren?

  126. @Martijn, ik wil ook wel verdienen aan mijn foto’s, hoor! Maar ik ga mijn 9-tot-5 baan daar niet voor opgeven. En ik ga mij ook niet te druk maken om mensen die mijn werk misbruiken, zolang het maar niet de spuigaten uit loopt. Ik wil gewoon niet een deel van mijn tijd verspillen om te kijken of mijn werk ergens misbruikt wordt om vervolgens moeite te moeten doen om mijn recht te behalen. Dan is de lol in mijn hobby/werk ook weer weg.
    Ik denk dat iedere auteur gewoon moet accepteren dat er altijd wel mensen zijn die hun werk misbruiken. Je kunt zelf bepalen welke sites je gedoogt (eventueel geef je een waarschuwing) en welke sites je een rekening stuurt voor het gebruik ervan. Enige flexibiliteit van auteurs lijkt mij wel gewenst. In de zaak waar deze discussie om ging wilde de fotograaf gewoon teveel en eindigde hij met meer kosten dan wat het hem heeft opgeleverd…
    En dan mag hij nog blij zijn dat de gedaagde hem nog meer kosten heeft bespaard door geen advocaat te nemen!

    Natuurlijk heb je recht op een financiele compensatie! Alleen, sla er niet mee door!

  127. @152 Wim: de auteursrechten van een amateur zijn dezelfde als die van een prof, maar bij een prof is de schade groter omdat het zijn broodwinning is. En of iemand alles weggeeft of niet is zijn eigen keuze. Nobel gedrag wordt soms anderszins beloond. Maar het blijft een eigen keuze. Vrouw en kinderen moeten uiteindelijk ook worden onderhouden en soms de hypotheek betaald en zo.

    En wat die ??? 900,– betreft van Getty, dat is helemaal zo gek nog niet. Eerst ??? 150,– aan opsporingskosten en aansprakelijkheidsstelling. Vervolgens 1/3 van de resterende ??? 750,– als basisbedrag voor het gebruik van de foto zijnde ??? 250,–. Vervolgens 1/3 wegens art 25 Aw. (ontbreken naamsvermelding) wat in vrijwel elk vonnis wordt toegewezen en tenslotte 1/3 toeslag wegens regeling achteraf. Dat laatste wordt niet altijd toegewezen maar regelmatig wel. En anders forfaitair in het vonnis ex aequo et bono verwerkt. Mijn foto’s zijn – aantoonbaar in de praktijk – duurder.

    In de zaak waar deze discussie mee begon ging het om een fotograaf wiens jurist het gewoon fout heeft aangepakt en niet om de hoogte van het oorspronkelijk gevorderde bedrag.

  128. @154:

    Wat een gelul zeg. Je hebt recht op schadevergoeding. Meer niet. (Is nu al zoveel keer gezegd hierboven.)

    SIDN of KVK raadplegen kost jou geen 150 euro. En al helemaal niet als professioneel bedrijf als Getty, want die wordt geacht een abonnement te hebben voor KVK raadplegen. En SIDN is openbaar.
    De paar minuten die je dit kost, evenals het aansprakelijk stellen zijn niet te vorderen. Net zoals bij alle andere schadevergoeding vorderingen. (aanrijding auto, laten vallen van een vaas, etc.)
    Anders is het als je een extern bedrijf dit laat doen: hun rekening mag je dan wel opvoeren. (Maar zelfs dat weet ik niet zeker.)

    Ook kun je fluiten naar de 100% toeslag op “regeling achteraf”. Sommige rechters kennen dat inderdaad toe, maar dat is meestal te wijten aan een slechte verdediging. Dat is geen schade die je hebt geleden. Dat is pure boete, en dat hoort hier niet thuis.

    Wil je dat iemand nog gaat boeten? Doe aangifte van het strafbare feit. En ga lobbyen dat het OM meer prioriteit toekent aan dit soort zaken. Maar ook dan gaat de boete opbrengst waarschijnlijk niet naar jou toe.

    Ik blijf het vergelijken met een fietsendief die jij betrapt op jou fiets. Niks geen ‘opsporingskosten’ of ‘aansprakelijk stellen kosten’. Ook geen ‘toeslag voor zonder toestemming’. Je eist je fiets terug, of als hij die heeft beschadigd, schadevergoeding. Juridische kosten kun je ook proberen te verhalen. Maar wilt je dat hij gestraft wordt? Aangifte.

    -

    En nog @154:
    Hoezo is de schade bij een professional groter omdat het zijn broodwinning is?
    Het enige wat je kunt zeggen is dat de schade groter is omdat een professional in het algemeen hogere kwaliteit heeft. Zo lang dat het geval is, gaat de vlieger op.
    Maar de lak van mijn hypothetische Mercedes is net zo veel waard als die van de professionele taxichauffeur.

  129. de auteursrechten van een amateur zijn dezelfde als die van een prof, maar bij een prof is de schade groter omdat het zijn broodwinning is.

    Sorry, moet mijn broek even ophalen want van een dergelijke opmerking zakt mijn broek toch behoorlijk af!
    Wat mis is met de aanname in je opmerking is dat diegene die je foto misbruikt normaal gesproken gewoon zou betalen. BREIN, MPAA en RIAA delen die aanname maar de realiteit is dat deze gewoon niet klopt! Als jij veel geld vraagt voor je foto’s dan gaan klanten gewoon naar de concurrent of de amateur die veel lagere prijzen hanteert. Of ze produceren hun eigen werk. Indien iedereen zich aan de wet zou houden denk ik niet dat professionele fotografen er meer op zouden verdienen. Wat zal gebeuren is dat meer mensen op zoek gaan naar goedkopere of gratis alternatieven. Als ik 10 foto’s nodig heb voor mijn website ga ik niet tien keer EUR 150 uitgeven maar pak ik mijn camera en maak ze gewoon zelf. Of ik pak Poser Pro en maak ze zelf. Of ik ga naar een fotosite die foto’s via de Creative Commons aanbiedt. En ik ben niet de enige die er zo over denkt.
    Een prof heeft dan ook geen grote broodwinning door verlies van inkomsten. Mogelijk zelfs het tegendeel, omdat zijn werk minder vaak gebruikt zal worden omdat meer mensen alternatieven gebruiken en het werk van die fotograaf minder vaak zullen tegenkomen.
    Zelf kom ik uit de software-hoek doordat ik werk als software engineer. Met 30 jaar ervaring merk ik gewoon hoe succesvol sommige bedrijven zijn geworden juist doordat hun software producten “illegaal” gebruikt werden en worden. Diverse bedrijven hebben dan ook het ‘shareware’ concept bedacht zodat iedereen de software kan bekijken en kan uittesten en diegenen die het echt de moeite waard vinden, die personen zullen ook zeker betalen! Mensen zijn van nature best behoorlijk eerlijk in dat opzicht.

    Als fotograaf zou je eigenlijk ervoor kunnen zorgen dat je eigen site wordt gevonden indien iemand een Google Image Search doet op een van jouw foto’s die toevallig willekeurig ergens op het Internet staat. Als mensen op die manier eenvoudig de auteur kunnen opsporen is de kans -volgens mij- vrij groot dat je als fotograaf gewoon meer opdrachten binnenkrijgt. Je werk wordt immers door veel meer mensen gezien, dus je bekendheid neemt toe.

  130. @145: Als mensen foto’s op hun hobby-site hebben staan, maar ze die daarna met de hele wereld delen, dan is binnen het huidige systeem vragen om problemen – en ik denk dat hierin de politiek aan zet is voor een werkbare oplossing die een einde maakt aan de huidige afzetpraktijken (Voor een hobby site is ook het standaard tarief van de fotograaf echt niet de schade… ze zouden die prijs nooit betalen). Als ze die site alleen maar binnen hun familie- en vriendenkring openzetten, dan zie ik geen enkel probleem. (Moet je wel “social network sites” vermijden, want die willen wel eens gaten in hun beveiliging hebben zitten.)

  131. @Jeroen, ik heb meerdere domeinnamen die voor iedereen te benaderen zijn en om eerlijk te zijn, ik krijg misschien twee-en-een-halve bezoeker per maand, de vele search-robots niet meerekenend…
    Een hobby-site is leuk, maar zolang ze niet op slash-dot of geenstijl genoemd worden krijgen de meeste van dergelijke sites maar een paar unieke bezoekers per maand.Zelfs een website voor een vereniging krijgt misschien maar bezoek van de halve ledenlijst plus een paar verdwaalde bezoekers.
    Dus gaat het om het potentieel aantal bezoekers dat de foto had kunnen zien of het werkelijke aantal kijkers? Dat laatste lijkt mij belangrijker want als ik jouw foto misbruik en de enigen die dit op mijn site hebben gezien ben ikzelf, mijn moeder en mijn hond dan denk ik niet dat dit veel uitmaakt… :-)
    Oh, ja. De google-bot zal hem waarschijnlijk ook zien dus als je op je foto zoekt zul je mijn site waarschijnlijk tegenkomen…

  132. @Bert #162 over #161: Arnoud is helaas geen advocaat maar een jurist. Dat lijkt maar weinig uit te maken maar er zit toch een groot verschil tussen beide beroepen. Een advocaat is wel een jurist, maar een jurist is nog geen advocaat.

    @Ger, inderdaad gewoon wachten op aanstaande maandag. En dan om 20:30 naar Nederland 1 kijken voor Tros Radar. Hopelijk komt er dan meer duidelijkheid over deze gehele kwestie…
    Voor wie het mist, op Uitzending gemist kun je deze achteraf opnieuw bekijken. (Nu nog niet maar pas na de uitzending!) Misschien ook handig als een aantal personen het programma opnemen om te gebruiken als Getty in de toekomst in Nederland naar de rechter stapt.

  133. @Bert, mag dan wel maar de vraag is of het verstandig is. Bovendien geldt dit alleen voor de kantonrechter. Als de zaak voor een ander type rechter komt heb je weer wel een advocaat nodig. Ik durf niet te zeggen of kantonrechters ook auteursrechten behandelen, hoewel ze wel alles moeten aankunnen. Valt het niet meer onder handelsrecht als het een zaak is tussen twee bedrijven? (Immers, Getty tegenover een commerciele website.)
    Ander verschil: advocaten moeten zich houden aan een gedragscode. Juristen niet, hoewel velen toch een gedragscode zullen kennen. Juristen kunnen zich, zoals Arnoud, specialiseren in een bepaald type vakgebied terwijl advocaten zich meer specialiseren in het procesrecht zelf. Idealiter zou je naast Arnoud ook een advocaat in een dergelijke zaak willen hebben. Kortom, een advocaat kan je winstkansen bepalen in een rechtzaak terwijl een jurist kan zeggen wat de wettelijke regels zijn in jouw situatie. Daarnaast kan een jurist daarna bloggen over de zaak terwijl een advocaat er geen mededelingen over mag doen. (Maar ga er maar van uit dat Arnoud netjes toestemming zal vragen.

    Maar goed, waarom toch een advocaat nemen? Simpel: Arnoud kan je precies vertellen welke regels en voorschriften er gelden, wat goed fatsoen behoort te zijn en net als ieder ander zijn frustraties uitspreken over die blafbrieven. Maar als je zonder licentie 15 foto’s uit de collectie van Getty hebt gebruikt dan kan hij nog maar weinig doen. Immers, je bent schuldig en dus volgens de wet een schadevergoeding verschuldigd. (Maar zoals ik al aangaf, een auteur zou ook aan zijn eigen reputatie moeten denken en zijn toon ook matigen tegen amateur-sites, hobbyisten en kleine spelers die maar een paar bezoekers per maand krijgen. Dan kom je gewoon vriendelijker over…) In zo’n geval kan Arnoud ook niet veel meer betekenen. Waar het dan om gaat is om het proces zelf. Wat te doen? Schikken? Een tegenbod doen door aan te bieden om 100 Euro per foto te betalen? Gewoon voor laten komen? Zelf Getty voor de rechter slepen wegens intimidatie en/of oplichting? (Want Getty toont niet aan dat zij de rechthebbende zijn.) Dan praat je over het proces zelf en heb je een specialist nodig betreffende het procesrecht. En dat noemen we een advocaat…

    In de situatie van Ger ga ik even wat aannames maken: Ger heeft 15 foto’s van Getty “gejat” en gebruikt op een commerciele site met 1.000 unieke bezoekers per maand. Getty kan aantonen dat de auteurs van die foto’s Getty hebben benoemd als bewaker van hun auteursrechten, of dat ze de rechten aan Getty hebben overgedragen. Getty claimt nu bijna 900 Euro per foto, die ze normaal voor 200 Euro op hun site aanbieden. (Duur, maar die zitten er tussen.) In dat geval zou ik aanbieden aan Getty dat ik EUR 3.000 betaal, wat de normale prijs zou zijn, vermeerderd met de wettelijke rente omdat ze hebben moeten wachten op de betaling. Maar daarvoor hoor ik dan wel weer een licentie te verkrijgen voor die foto’s zodat ik ze kan blijven gebruiken. Het totaal-bedrag komt dan op zo’n EUR 4.000 neer, wat alsnog behoorlijk fors is, maar voor Getty wel een redelijk bedrag hoort te zijn. Getty mag dan wel onkosten maken aan een eigen opsporings-dienst maar dat is een eigen bedrijfs-risico. En Getty mag wel proberen een extra boete te claimen maar de Nederlandse wet staat dit niet toe.
    Als Getty niet accoord gaat met dit tegenaanbod dan is het afwachten tot het voor de rechter komt, waar ik kan aantonen dat de eis van Getty gewoon onredelijk is terwijl ikzelf een redelijk tegenaanbod heb gedaan. En dan krijg je volgens mij een situatie zoals in de originele post van Arnoud, waar de rechter het harde blaffen van Getty hard aanpakt en Getty veroordeeld om de proceskosten en de advocaatkosten van Get te betalen. Maar Ger moet dan weer wel een redelijk tarief aan Getty betalen. Met een beetje geluk kan dat weer verrekend worden met de advocaatkosten, maar goed, dit lijkt mij de meest voor de hand liggende scenario.

    Maar anderen geven het advies om de blafbrieven van Getty gewoon compleet te negeren. En ook de blafbrieven die je daarna van hun advocaat ontvangt. Dit is een risico maar de aanname is dan dat Getty niet naar de rechter zal stappen. Ik vind dit riskant want als de inkomsten uit blafbrieven ophouden dan zal het tijd worden voor Getty om harder op te treden en dus de stap naar de rechter te maken… En dan kan het behoorlijk kostbaar worden. Aan de andere kant, indien Getty niet naar de rechter stapt bespaart het wel een enorme hoop geld…

    Hopelijk geeft de uitzending van Tros Radar over Getty op Nederland 1, a.s. maandag om 20:30 nog wat handige tips over wat de beste aanpak is als je een blafbrief ontvangt…

  134. Negeren van claims is het domste wat je kunt doen. Altijd een reeel tegenvoorstel doen. Getty blaft wel maar wil heus wel schikken, en dat is altijd het goedkoopst. Vergeet niet dat de proceskosten in IE zaken vele malen hoger kunnen worden dan de claim zelf.

    Reken maar dat de contracten tussen Getty en hun fotografen waterdicht zijn. Bij hun voorganger was ik zelf aangesloten. En als je al twijfelt aan hun bevoegdheid als gemachtigde van hun partner/fotograaf, moet je dat kenbaar maken en om bewijs vragen.

    En als je 15 foto’s voor commercieel doel jat, sorry hoor, dan moet Barbertje schikken of maar hangen.

  135. Ik ga er ook van uit dat Getty waterdichte contracten heeft, hoewel er in het verleden wel eens voorkram dat Getty foto’s bleef verkopen terwijl de auteur zijn contract met getty had verbroken. Getty heefy in het verleden wel eens een dergelijke zaak gewonnen! Maar ze hebben ook wel eens verloren. Ofwel, Getty stapt wel degelijk naar de rechter, alleen is het maar de vraag wanneer ze dit doen en wie ze dan aanpakken. Ze hebben miljoenen brieven verstuurd en ik verwacht niet dat Getty hen allemaal voor de rechter zal slepen. Het is dus meer een soort loterij…

    Ik denk overigens dat Getty wel wil schikken in de meeste gevallen, maar dat ze dit niet kenbaar willen maken. Ze willen gewoon enorm hard blaffen en hoewel ze hierdoor erg onsympathiek overkomen zijn ze wel een der grootsten op het gebied van stockphoto’s en lijkt het blaffen hen maar weinig klanten te kosten…

    En 15 foto’s voor commerciele doeleinden jatten is dom. Maar ik weet niet of Ger een commerciele site heeft of een hobby-site. En ook niet het aantal bezoekers, de grootte van de gebruikte foto’s en al die andere omstandigheden die de prijs kunnen beinvloeden. Hij zal in ieder geval wat geld bij elkaar moeten sparen voor een eventuele schikking. En kiezen of hij vertrouwt op zijn geluk en niet reageert, of meer zekerheid wil en gewoon gaat schikken met Getty. Andere opties? Zie a.s. maandag!

  136. Cozzmoss heeft hetzelfde business model als Getty. Voor enkele Cozzmoss uitspraken zie Rechtspraak.nl of Boek9.nl Zelf raad ik cliënten aan om er hoe dan ook uit te komen, want de vorderingen lopen hard op. En mocht het bij de rechter komen dan weet wel dat die veelal niet zo genuanceerd argumenteert als menigeen op deze blogpagina. Meer informatie over de handelwijze van Getty is te vinden op http://extortionletterinfo.com/

  137. @Wim: Op die Duitse site waar jij naar link gaat het ook om mensen die de beelden bij Getty gekocht hebben, en dan toch nog een blafbrief krijgen voor reeds gekochte beelden. Het hele businessmodel van deze club is dus blafbrieven sturen…. Het is dus puur verstandig om in het geheel geen zaken met ze te doen, en je je verre moet houden van al het materiaal waar GI iets mee van doen heeft. Op mijn website komt nooit een GI foto.

    Ik denk dat de diverse fotografen-organisaties die hier meeluisteren ook wel een paar waarschuwingen naar hun leden mogen sturen om niet met GI in zee te gaan, omdat deze de complete markt en sfeer kapot maken.

    Als sympathisant van de Piratenpartij kan ik waarschijnlijk op de lange termijn alleen maar blij zijn met deze acties van GI, omdat deze het publiek draagvlak voor auteursrecht ondermijnen, en daarom de politieke steun voor de broodnodige hervormingen van het auteursrecht dichterbij brengen.

    De rechter in deze zaak heeft laten zien hoe je met dit soort blafbrieven kunt omgaan: een redelijk tegenvoorstel doen, gebaseerd op marktprijzen voor vergelijkbaar fotomateriaal, en als het tot een zaak komt waarin een onredelijk bedrag gevraagd wordt, een goede advocaat laten verwijzen naar deze uitspraak, en de redelijkheid van je tegenvoorstel onderbouwen. Als de rechter daarin meegaat, en dus de onredelijke eis afwijst, kun je, als “meest in het gelijk gestelde partij” in auteursrechtenzaken dan gewoon je volledige advocaatskosten op GI verhalen. Dan is het snel over met het businessmodel “blafbrieven” (zou je daar en patent op kunnen krijgen, trouwens….:-))

  138. kan er niet eens een voorbeeldbrief komen voor bloggers e.d. die ze naar cozzmoss kunnen sturen? Ontving vandaag ook een brief voor 1000+ euro en geen idee wat ik moet doen. Wat is de kans dat ze ook werkelijk een rechtzaak starten als ik het bedrag weiger?

  139. Heel interessante topic, knap. Als verantwoordelijke voor een Belgische heb al ook al heel wat meegemaakt.
    Zo heb ik in het verleden ook al een auteursrechtenorganisatie ingezet om mijn rechten te verdedigen. Er werd aan een bedrijf een schadevergoeding van 50.000 Euro gevraagd maar het sleepte maanden aan. Het was ook een groot misdrijf met niet één foto op één site maar wel diverse foto’s op een site, op flyers, in de krantenadvertenties, eigen tijdschrift van het bedrijf, enzovoorts.
    De auteursrechtenorganisatie heeft me na een jaar gebeld en gezegd: kijk, we kunnen naar de rechter stappen maar die gaat onze schadevergoeding nooit opvolgen en mogelijk al onze tarieven onderuit halen. Met andere woorden: de auteursrechtenorganisatie gaf op dat moment toe dat ze de vergoeding én schadevergoedingen te hoog vonden. Uiteindelijk heb ik 1/10e van het bedrag gekregen.
    Vandaag de dag amuseer ik me als fotograaf niet meer met zulke zaken. Als iemand een foto van me gebruikt, dan stuur ik een mail. Is dat een website, dan is een bronvermelding of link snel gelegd. Gaat het om een krant, dan betalen ze een standaard vergoeding. Niemand die moeilijk doet want daar heeft niemand wat aan.
    Zelf kreeg ik ooit een mail van een krant uit Nederland omdat één van mijn medewerkers een foto van hun site had gehaald. Vriendelijke mail, ik was online en heb meteen de foto offline gehaald en mijn excuses aangeboden en nooit nog wat van gehoord.
    Een Duitse fotograaf zag een foto die hij ooit van een artieste nam op mijn site (die foto was door de platenfirma aangeleverd!!!) en maakte me daarop attent. Excuses aangeboden, foto verwijderd en opgelost.

    Ik ben nu gedurende een tiental jaar fotograaf en journalist en verkoop heel wat foto’s via een fotoagentschap. De tarieven van foto’s zijn serieus gedaald maar als ik morgen 75, 100 of 125 Euro krijg voor een foto, dan ben ik blij want dat lijkt niet veel maar ‘t is toch best een aardig bedrag. Sommige dagen verkoop ik werkelijk geen enkele foto, sommige dan 2 tot 10 foto’s. En als iemand bij mij morgen 10 foto’s koopt, krijgt die persoon nog een aardige korting. Daar is geen enkele beroepsfotograaf blij mee maar als je weet dat fotografen van kranten hier vaak tussen de 10 en 43 Euro krijgen voor een foto, dan ben ik blij dat ik als onafhankelijk fotograaf er meer uit kan halen.
    Er zijn héél goedkope fotoagentschappen op het internet te vinden. Ik heb al foto’s voor websites gekocht aan 0,5 Euro en dat is dan geen foto van een arbeider in een fabriek, wel van een wereldster die op de rode loper staat bij een filmpremière.
    Wie zoekt, kan voor haast geen geld veel problemen voorkomen.

  140. NOG EEN VONNIS OM VROLIJK VAN TE WORDEN:

    Delft, 29 september 2011, kantonrechter Mr. J. van der Windt, Rolnr. 1059594 / CV EXPL 11-4253:

    Fotograaf krijgt voor inbreuk met een foto ??? 960,– toegewezen, incl. toeslagen alsmede kosten ??? 881,31 waaronder ??? 600,– voor gemachtigde. Verder lezen we onder ro 6.8:
    Tussen partijen is weliswaar geen sprake van een contractuele relatie, maar de algemene voorwaarden van de Fotografenfederatie vormen wel een rechtens aanvaardbaar en geaccepteerd uitgangspunt om (naar analogie) de schade op die basis te vergoeden. ??????.. Indien slechts een bedrag gelijk aan de licentievergoeding zou worden toegewezen, zou het derden vrij staan om de toestemming eerst achteraf ??? op het moment waarop de auteursgerechtigde de gebruiker daarop aanspreekt ??? te kopen.

  141. Daarbij zij opgemerkt dat de wederpartij niet betwist heeft dat dit een “geaccepteerd uitgangspunt” is. De rechter hoeft daar dan niet nader op in te gaan.

    De overweging “zou het derden vrij staan” is een argument om een boete op te leggen. Dat is écht onjuist. Boetes bestaan niet in het civiel recht. Een schadeclaim is niet bedoeld om mensen af te schrikken. Die is alleen bedoeld om jou schadeloos te stellen.

    Als ik jouw ruit ingooi, dan moet ik de glaszetter betalen. Als het een goedkope ruit is, dan hoef ik weinig te betalen. Geen rechter die echter zal redeneren “Indien slechts een bedrag gelijk aan de glaszettersrekening zou worden toegewezen, zou het derden vrij staan om gewoon maar ruiten in te gooien”.

    Boetes en afschrikking horen thuis in het strafrecht.

  142. Getty gebruikt een technologie genaamd PicScout. Een geavanceerd systeem dat automatisch het internet doorzoekt naar afbeeldingen. Zie http://www.picscout.com en voor een kritische beschouwing http://williamfaulkner.co.uk/2007/09/picscout-getty-images-and-goodbye-istockphoto/

    Nuttige info op een Amerikaanse site over het Getty-probleem: http://extortionletterinfo.com/

    Nuttige site om te kijken of de afbeeldingen op je site ergens anders ook voorkomen: http://www.tineye.com (ook handig om te checken of ze ergens op een stockphotosite staan, zodat je voor de zekerheid je licenties kunt nakijken en/of alsnog licenties kopen.

  143. Henk waar kan je bijgevoegde uitspraak vinden?

    Er zijn heel wat vonnissen die toeslag wegens regeling achteraf toewijzen. Uiteraard ook tegenovergesteld.

    Ktg. Amsterdam 26 november 2008, 388700 / HA ZA 08-215NEIJHORST / DAMSKO:
    4.8 ….. een redelijk tarief is dat conform de algemene voorwaarden vanwege inbreuk verdrievoudigd dient te worden …………..

    Ktg. Arnhem, 31 oktober 2011, 750326/cv EXPL 11-4290, mr. W.H. van Empel: Voorkomen moet worden dat een ‘inbreukmaker’ een financiële afweging zou kunnen maken wanneer men zich voor de keuze gesteld ziet: openbaarmaking met en zonder betaling van een licentievergeding aan de recbthebbende.

    Ktg. Rotterdam, LJN: BY3179. 10 aug. 2012:
    4.4 ‘Indien het kopiëren van beschermde foto’s van websites van anderen, die daarvoor wel toestemming gevraagd hebben en betaald hebben, geen inbreuk op een auteursrecht zou opleveren, zou het hele systeem van bescherming van eigendomsrechten, in de huidige tijd waarin internet een prominente rol speelt, illusoir zijn’

    4.10 ‘Daarnaast heeft te gelden dat het niet aantrekkelijk gemaakt moet worden voor gebruikers van auteursrechtelijk beschermd werk om een inbreuk te herstellen door achteraf alsnog te betalen en dan niet slechter af te zijn dan als zij tevoren toestemming zouden hebben gevraagd. Een dergelijk gebruik van zijn werk levert de auteursrechthebbende immers ook schade op. Dat geldt ook voor het weglaten van de naamsvermelding bij de foto zoals die geplaatst is op de pagina ‘nieuwsoverzicht’ op de website van [gedaagde]’.

    Ktg. Hilversum, 21 november 2012 CV 12-2646, mr. A. Sissing: toewijzing van drie keer basistarief wegens regeling achteraf. En dat nog wel in en zaak tegen een onbezoldigd weblogger. Salaris gemachtigde € 1.558,00.

    Bovendien heeft in het algemeen de fotograaf door de aandacht en energie die een inbreuk met zich brengt vele ‘niet declarable’ uren die hij niet aan zijn gewone werk kan besteden.

    Niet voor niets adviseert mr. Chr. Alberdingk Thijm reguliere inbreuken niet aan te pakken omdat die altijd verlies opleveren. De toeslag ‘keer drie’ (wat deze jurist verafschuwt) komt dit bezwaar enigszins tegemoet. En als je meent dat zoiets een civiele boete genoemd moet worden – wat het niet is – dan mag de noodzakelijke compensatie gezocht worden ex art 96/97 BW of 1019h Rv..
    De benadeelde partij is toch al in de mindere positie: eerst moet hij opsporen, daarna bewijs leveren en als de inbreukmaker niet wil schikken ‘de kar trekken’ van een procedure wat toch ook nog een risico met zich meebrengt. Zelfs als je wint kan de inbreukmaker intussen failliet zijn gegaan. Jij blij met de kosten!

  144. Het gaat mij er alleen om dat ik verdedig en blijf verdedigen dat alle sores die een inbreuk geeft op de een of andere manier op het bordje van de inbreukmaker hoort te komen. De moeilijk te berekenen vervolgschade van de verloren gegane beelden van mijn te water gelaten camera komen natuurlijk wel op het schade lijstje te staan.

    De genoemde brochure van K. Sandvliet en jou en is een groots en respectabel werk wat de nodige verschillende inzichten bij de talrijke rechters aantoont. Zie verder:

    Kantonrechter te Alkmaar, 16 mei 1984, rolnummer 2634/83, (Auteursrecht/AMR januari 1985, nr 1/15): De schadevergoeding wordt begroot aan de hand van de wijze waarop eiser pleegt te declareren. Schadefactoren zijn ten eerste derving van de normale vergoeding, voorts de gebruikelijke extra vergoeding bij openbaarmaking zonder toestemming en ook het ontbreken van naamsvermelding;

    Rb. Rotterdam 15 februari 1990, NJ 1990/744: “Voor de hoogte van zijn schadeclaim zoekt eiser aansluiting bij de leveringsvoorwaarden van de fotografenfederatie, welke door hem bij het afsluiten van overeenkomsten ook worden gehanteerd en waarin tarieven staan vermeld. De kantonrechter acht het redelijk en billijk dat bij de bepaling van de schade van eiser deze tarieven als richtsnoer worden aangehouden”;

    Hof Amsterdam, 6 maart 1997: In de rechtsoverweging van het Hof valt onder 5.17 te lezen: “Nu aan De Jonge niet zijn toestemming is gevraagd , is hem de mogelijkheid onthouden om die toestemming te weigeren dan wel om vooraf zijn prijs te bepalen. Voor de omvang van de schadevergoeding kan, zoals De Jonge bij zijn vordering heeft gedaan, aansluiting worden gezocht bij de algemene leveringsvoorwaarden van de Fotografenfederatie (..) en de daarin genoemde richtprijzen.” Ook de gevorderde buitengerechtelijke kosten worden toegewezen (Voorwaarden niet overeengekomen);

    Arrondissementsrechtbank te Zutphen, 20 februari 1997: “ …geeft de rechtbank aan partijen, ter inschatting van haar posities, reeds nu aan dat zij voor de bepaling van de schadevergoeding aansluiting zal zoeken bij de in het maatschappelijk verkeer gangbare tariefstellingen ten tijde van de gewraakte publicaties, waartoe als richtsnoer zullen worden genomen de algemene voorwaarden van de Fotografenfederatie.”. (Voorwaarden niet overeengekomen);

    Kantonrechter Breda, 1 september 1999: “Voor de vaststelling van de hoogte van de schadevergoeding wordt aangesloten bij de Algemene Voorwaarden van de Fotografenfederatie . In artikel 15 daarvan is als maatstaf neergelegd een vergoeding ter hoogte van driemaal de bij de fotograaf gebruikelijke vergoeding voor een dergelijke vorm van gebruik met een minimum bedrag van f 500,–. De vergoeding wordt vastgesteld op f 1.500,–.”. (Voorwaarden niet overeengekomen);

    Arrondissementsrechtbank Breda, in hoger beroep, 2 februari 1999, (tussenvonnis) en 28 december 1999, Informatierecht AMI 2000, nr 3, pag. 51-52, hoger beroep van Ktr. Breda 3 september 1997, Informatierecht/AMI 1998, 2, 34. De Rechtbank: “Bij de vaststelling van de door Binsma door deze inbreuk geleden schade zal aansluiting worden gezocht bij de algemene voorwaarden en tarieven van de SVFN (vereniging aangesloten bij de Fotografenfederatie, gemachtigde). Boutens kanvoor de betwisting van deze tarieven voor begroting van Binsma’s schade niet volstaan met de opmerking dat het aan Binsma is om aan te tonen dat hij gewoonlijk op basis van die richtprijzen calculeert”. (Voorwaarden niet van toepassing);

    LJN: BA3462 Rb. Roermond, Sector Kanton, 17 apr. 2007, 177517 CV EXPL. 06-3239:
    Nu tussen Holbox en [eiser] geen contractuele relatie heeft bestaan zijn de algemene voorwaarden van de Fotografenfederatie in casu niet van toepassing. Naar het oordeel van de kantonrechter neemt dit echter niet weg dat voor de vaststelling van de hoogte van het in rekening te brengen honorarium en de schadevergoeding aansluiting kan worden gezocht bij de in het maatschappelijk verkeer gangbare tariefstellingen ten tijde van het uitkomen van bedoelde editie van Navenant in december 2005, waartoe de algemene voorwaarden van de Fotografenfederatie als richtsnoer zullen worden genomen;

    Rb. Den Bosch, Sector Kanton, locatie Den Bosch, 2 oktober 2008, 568920/08-5764:
    waar de schade van eiser niet exact kan worden vastgesteld, geven de in de algemene voorwaarden genoemde maatstaven een redelijk aanknopingspunt voor de begroting van de schade geven.

    • Bert, heb jij enig idee hoeveel van de tijd en inspanning om de dader te vinden iemand terugkrijgt die zijn auto aangereden op een parkeerplaats terugvindt? Waarom is het terecht dat een auteur zijn volledige advocaatkosten kan terugvragen en de auto-eigenaar genoegen moet nemen met het “puntentarief”?

      • Geen; als je aangifte wil doen lacht de politie je letterlijk uit en probeert je weg te sturen. Lukte ze niet, de leasemaatschappij eiste dat ik aangifte deed, dus ik stond erop.

        De machtige lobby van de auteursrechten organisaties hebben het goed voor hun leden voor elkaar gekregen. Ze hebben een mooie uitzonderingspositie en zonder een gigantische wereldwijde politieke omslag raken ze die niet meer kwijt. Alles is mooi vastgelegd in internationale verdragen.

  145. Goedemiddag,

    Ook ik kreeg vanmorgen een zeer dreigend epistel van een Duitse advocaat van een Duitese fotografe die mij 4200 afhandig wil maken voor het delen van een foto van het Omniversum, een aankondiging van een Arctic Movie omdat ik zo gepassioneerd ben van Scandinavie en Noorderlicht dat ik als hobby Finse Kota’s ben gaan verkopen. Ik heb een leuke facebookpagina UwFinseKota en deel daar bijvoorbeeld een leuke film of evenment etc. Ik had net contact met Omniversum die zelf ook deze post hadden gedeeld vanaf een filmfestival oid. Als heel kleine ondernemer wordt het er zo niet leuker op, ik ga ook alles nalopen. Hoe ver kan dit gaan als dingen al gedeeld of geretweet zijn? Kan ik er beter maar mee stoppen want zo is het niet leuk en zeker niet rendabel en het is al crisis.

    • Ook bij afbeeldingen en foto’s op Facebook, Twitter en andere sociale media zul je moeten letten op de juiste auteursrechten. Dat is vooral van belang als je zelf gaat uploaden. Maar een retweet of delen van andermans posts? In principe is zo’n post een afgeleid werk van het originele werk en heeft als zodanig een andere auteur. Indien dit werk de rechten van een andere auteur schendt dan had jij dat niet kunnen weten. Geen idee of dit als verdediging acceptabel genoeg is, maar mogelijk dat je in die richting naar een verweer moet zoeken.
      De tweede verweer-mogelijkheid is het citaatrecht. De reposts en retreets zijn feitelijk citaten van wat anderen hebben gepost.
      Maar goed, naast Twitter en Facebook heb je ook een commerciele website en daar ben jij zelf de verantwoordelijke. Daar kun je ook niet zomaar foto’s plaatsen die je op Facebook of Twitter vindt, tenzij je dit als een citaat doet met een duidelijke bronvermelding. (“Kijk, Meneer de Boer plaatste foto’s van zijn prachtige Kota op facebook.”)
      De foto die je op de site als achtergrond gebruikt lijkt mij deze foto te zijn. Staat op Wikipedia en die vermelden de United States Air Force als auteur, waardoor deze eigendom is van de Amerikaanse staat en daarmee tevens public domain. Daar kunnen ze het dus niet over hebben, anders plegen ze (mogelijk) fraude.
      Voor alle andere foto’s op je site zou ik gebruik maken van de Google Image Search om per foto de originele bron te vinden. Maak hier een lijst van met de afbeelding, de originele bron waar jij de foto van hebt, de auteur die de foto heeft gemaakt en de licentie waaronder deze is vrijgegeven. Doe dit vooral voor alle foto’s waar die advocaat jou een aanmaning heeft gestuurd. Zo kun je er tevens achter komen of jij inderdaad (per ongeluk, natuurlijk) auteursrechten hebt geschonden en voor die schendingen zul je een redelijke vergoeding moeten betalen.
      Zo zag ik op jouw site ook foto’s die bij Hako Holland vandaan lijken te komen. Foto’s jatten bij een concurrent is “not done”! Daar moet je echt voor oppassen want een rechter in Nederland zal dit ook erg kwalijk kunnen vinden.
      Tip: als je dan toch Kota’s verkoopt, neem dan je eigen digitale camera en maak zelf foto’s.

      • Hako Holland is een collega waar ik zelf heb gekocht, nik heb dat met hen besproken. De Duitse fotograaf en advocaat wil 4250 euro van me hebben voor het delen van een foto. En als ik niet teken dan eisen ze 23000 euro. Hartaanval hier, was me van geen kwaad bewust. Valt dit onder NL of Duits recht weet je dat?

        • Hallo Hanneke,
          er zijn in Duitsland een aantal advocaten actief die er om bekend staan iedereen die ze op de een of andere manier tepakken kunnen krijgen te pakken. Ze beginnen met exorbitant hoge kosten zonder een relatie tot de werkelijke kosten.
          Zo kreeg ik ooit (wonende in Duitsland) van Rasch & Partner in Hamburg een vriendelijke brief met een hoop papier en de rekening van 1.200 Euro voor up/downloaden. Met behulp van een eigen advocaat heb ik er dan nooit meer iets van gehoord. Belangrijk is, dat je een gekwalificeerde advocaat neemt die met IT en Auteursrecht in Duitsland ervaring heeft. Mijn ervaring is, dat de meeste op het internet adverterende advocaten eerder op een deal uit zijn (omdat hun vergoeding van de “streitwert” van het geheel afhangt), dan op een echte oplossing.
          Ik vermoed dat er ook een z.g. “Unterlassungserklärung” bij de brieven zit, waarin je beloofd om nooit meer zo iets stouts te doen. Die moet je pas tekenen als je eigen advocaat deze heeft gelezen, de standaard dingen zijn namelijk erg tricky en kunnen er toe leiden dat je tot in aller ewigheid bij ook maar de kleinste overtreding meteen absurde kosten hebt.
          Tot dat tijdpunt is de enige reactie:
          “Sehr geehrte Damen und Herren,
          heute habe ich Ihren Brief vom ….. empfangen und zur Kenntnis genommen. In diese Angelegenheit werden Sie in den nächsten Tagen von meiner Rechtsvertretung kontaktiert werden.”
          Hiermee geef je aan, dat je kennis hebt genomen, geeft echter niets toe. Het eerste is belangrijk in verband met reactietijden en het tweede m.b.t. je eigen juridische positie. Als eerste moet namelijk worden uitgezocht of je inderdaad tegen het auteursrecht hebt gehandelt en dan of je daar ook voor verantwoordelijk bent.

  146. Die eisen zijn volstrekt ongeloofwaardig. Hoe gekker des minder zorgen te maken.

    Het recht geldt daar waar de openbaarmaking (inbreuk) heeft plaats gevonden.

    Recent heb ik (als eiser) in Duitsland ook een inbreuk aangepakt met een Duitse advocaat. Ik heb 500,– plus twee derde van de kosten gekregen. Meer zat er echt niet in. Zo nodig kan ik je aan een billijk geprijsde Duitse advocaat helpen.

    Maar zitten er op een aankondiging (die je verder doorgeeft) wel rechten?

  147. Rechters lijken blind te zijn voor de daadwerkelijk geleden schade van het zonder toestemming overnemen van foto’s op internet. Tegenwoordig zal de rechter al snel – veel te snel – de inbreukmaker veroordelen tot betaling van de volledige commerciële waarde van een foto, plus eventueel een strafsanctie en volledige proceskostenveroordeling. Advies: onderhandel tot de waarde die welk bedrijf dan ook bereid was te betalen voor de desbetreffende foto’s.

  148. Lieve mensen dank voor jullie input. Ik snap er niet veel van. Ik heb specifiek deze foto gedeeld vanaf de fb van t omniversum. Heb er gewoon nooit aan gedacht dat dit niet mocht. Wel wist ik dat ik natuurlijk niet zomaar een foto kan pikken en snap ik zeker dat auteurs hun werk moeten beschermen. Deze man wil 4250 euro van me hebben. Io moet voor morgen aan een FRIST voldoen. Heb diverse juristen gesproken die er eigenlijk allemaal anders over denken. Maar sommige wacht ik nog op antwoord. De ene zegt valt onder Nl ander zegt onder duits recht.

  149. Wat moet ik nu doen als ik niet deb12e betaaltbheb zoals hii eist gaat de vordering omhoog naar 23000, ik snap weinig Duits. Kan ik uitstel vragen en hoe doe ik dat of zal ik gewoon betalen ondanks dat ik dam echt kan sluiten. Een uit de hand gelopen hobby obby wordt een nachtmerrie.

    • 4250 Euro voor het delen van een foto op Facebook is volledig krankzinnig, en het gaan betalen helpt alleen maar een naar mijn mening crimineel businessmodel in stand te houden. De adviezen die je hier gekregen hebt, lijken me correct: Bespreek dit met een advocaat, laat die beoordelen of er een probleem is, en zo ja, wat een redelijk bedrag voor de schadevergoeding is. Ik vermoed dat de uitkomst zal zijn dat er inderdaad een probleem ligt, maar dat die 4250 Euro laat staan die 23000 Euro ver boven de grenzen van redelijkheid liggen, en dat het in dit artikel genoemde bedrag (200 à 300 Euro) dichter in de buurt ligt. Bied aan het volgens de advocaat redelijke bedrag te betalen, maar betaal niets totdat jullie tot een overeenstemming zijn gekomen over het bedrag.

  150. Dat moet hij dan (dat het van een site komt) straks wel onverhoopt voor de rechter aantonen, maar in ieder geval ook nu, vooraf, en wel om de geloofwaardigheid van zijn claim aan te tonen. Iedereen kan wel van alles en nog wat schreeuwen, maar dat is geen grond voor een vergoeding. Mag de naam van deze man genoemd worden?

    Eerder heb ik al naam en adres gegeven van een zeer billijke Duits advocaat die gespecialiseerd is in auteursrecht: Dr. Wolfgang Maassen te Düsseldorf. E-mail mail@lawmas.de. Een eerste overleg kost meestal niets. En daarom vragen staat vrij.

    Die 23.000,– euro is echt volslagen krankzinnig. Alleen al reden de claim niet serieus te nemen.

  151. Dank jullie wel, ja heb inmiddels wat lijntjes uitstaan naar gespecialiseerde juristen, ga ook de Duitse tip aanschrijven. Nog steeds vind ik het gek dat de ene zegt op fb mag je alles delen en de ander zegt van niet. Hoe had io t dan moeten weten, ben nu al 4 dagen aan t lezen en snap t nog niet. Eerste probleem is dat ik voor of op de 12e betaalt moet hebben. Aangezien ik nog op een paar mails wacht wil ik voorv24.00 uur voor de zekerheid nog een mail sturen met een soort verzoek om uitstel. Hoe doe ik dat zodat hij niet direct een 23000 opeisbaar stelt. Ik lees ook zeer wisselende berichten overde afloop van zo n rechtszaak. Wat zal ik de beste man, die de rechten van de foto middels een bijgevoegd document, overgedragen heeft aan zijn vrouw die ook fotograaf is. Zij wil 3000 voor de foto hij een dikke 1250 voor de brief.

  152. Bert dank je, ik heb in zoverre bewijs dat dhr een screenshot heeft meegestuurd, maar t vreemde dan wel weer is dat mijn site daar op 300 likes staat terwijl ik die pas gehaald heb..strange.

    Er staat 4 tagen nach zugang dieses schreibes moet ik t terugzenden. Entscheidend ist der Tag des Zugangs der Erklaring bei uns..ja ja dat betekent dat ik dus vandaag moet betalen. En anders volgt er een veel hogere boete omdat ze niet de daadwerkelijke bovenkant van de straatwaarde hebben gehanteerd en dan volgt een Prajudiz mit 23000

    Als ik stom geweest ben, dan ben ik dat, ieder het zijne, daar ben ik ook voor.

    De fotograaf en zijn vrouw hebben diverse websites, ik wil zijn naam hier nog even niet noemen, degene die daar geinteresseerd in is mag mij prive contacteren.

    • Wat betreft het duits kan je me een email sturen “xtras ( at ) special-projects.de”

      De termijn van 4 dagen voor een reactie duidt er op, dat de betreffende advocaat absoluut niet serieus is, in tegendeel hij schijnt er duidelijk op uit te vermijden dat iemand rechtsbijstand zoekt.
      Wat me overigens nu te binnen schiet: Hoe komt de betreffende advocaat aan jouw NAW? Facebook kan hem die niet gegeven hebben, omdat je bij een nederlandse provider zit (ga ik tenminste vanuit) kan hij ook niet zondermeer je NAW opgevraagd hebben, ook niet met een “einstweiligen Verfügung” zolas die graag door het Oberlandesgericht Köln (daarom in Duitsland berucht) worden gegeven.

      En nog iets: Je schijnt kontakt te hebben met de fotograaf. Heeft hij op zijn site een “like” button voor FB? Indien ja, dan is de claim ongegrond, want dan heeft hij in principe toestemming gegeven to herpublicatie via FB. Het is namelijk bekend dat FB indien je en “like”-button klickt niet alleen een link zet maar ook een (verkleinde) versie van een foto e.d. plaatst. Bouw ik dus een button op mijn site, geef ik niet alleen FB de gelegenheid gegevens over iedereen die erop drukt te verzamelen, maar ook toestemming voor hergebruik binnen FB.

  153. @Hanneke, laat je in elk geval niet gek maken en neem alle tijd die je zelf denkt nodig te hebben. Hij kan van alles eissen wat hij wilt maar dat betekent niet dat hij daar ook het recht toe heeft.

    Je hoeft je in elk geval niet te houden aan zijn tijdschema en je hoeft niet eens te reageren binnen zijn gestelde termijn (stel dat je op vakantie bent?). Dus was rustig je adviezen af en reageer dan. Zoals anderen ook al zeggen is 23k niet reeel en zelfs de oorspronkelijke claim van 4250 is veel te hoog.

    Wat ik nog niet begrijp is of de foto van deze fotograaf zelf op FB stond en jij deze hebt gedeeld of dat de foto op een website stond en jij hem zelf op FB hebt gezet.

  154. En wat de 1250 voor de brief betreft:

    De prijs van de brief richt zich naar de “streitwert” zoals dat in het duits heet. Angenomen deze ligt bij € 23.000 zijn de kosten voor “eenvoudige” aktiviteiten vastgelegt op € 1242,84. Dit is de officiele tabel. Kan je hoog vinden, is echter legitim. Gaat het om € 3000 liggen de kosten bij iets meer dan € 330,–

    Wat de eerste vraag is die de advocaat moet beantwoorden is, is of hij een volmacht heeft van de fotograaf danwel degene bij wij de rechten liggen, om te vorderen. Heeft hij deze volmacht niet, dan heeft hij geen kans. Maar zelfs dan, op dit moment moet je nog niet reageren, hooguit “ik heb Uw brief ontvangen en mijn rechtsbijstand meldt zich bij U…”. En als je reageert vooral niet “ja maar ik dacht het mocht…”

  155. Hanneke, ik bedoel het bewijs van het feit dat de foto in kwestie van een site komt. Ik snap het niet helemaal, maar dat schijnt volgens hem bewijs dat er sprake is voor een inbreuk.

    Olav heeft gelijk dat Duitse advocaten zonder volmacht niets doen. Sterker, normaliter sturen ze die bij eerste aanschrijving aan de wederpartij automatisch in kopie mee. Het is niet uit te sluiten dat het een grote intimiderende boevenbende is. Is er geen register van legitieme advocaten zijn?

    Ik zou geen uitstel vragen maar nadere inlichtingen vragen. En waarom niet gewoon in Nederlands? Dat is al een ontvangstbevestiging op zich. Wellicht kan de BFF (Bund Freischaffender Fotografen) in Stuttgart daarover info verschaffen. De naam van de jurist die ik eerder heb gegeven werkt voor deze club.

    Sterkte met alles. Eenzaam maar niet alleen.

  156. MAIL dit — FACEBOOK dit — TWITTER dit — DEEL dit A.U.B eindeloos door op diverse media anders komt hier nooit een eind aan!!

    Of je voor het gebruik van 1 foto op je website even snel, binnen 2 weken 950 euro (voor 1 foto van 1.5 bij 2 cm) wil dokken, naar een rekening in Dublin, anders schakelen we een incassobureau in. Hoe idioot klink dit? In mijn optiek is dit 100% oplichting en afpersing. Dit gebeurd bij op dit moment bij duizenden mensen in Nederland en dat al jaren lang.

    Doe altijd aangifte van poging tot oplichting en/of afpersing bij de politie
    Als je vragen stelt of mailt naar Getty over het verder gaande proces krijg je niets te horen (ook niet op aangetekende brief in mijn geval) Alleen bij en bod reageren direct ze met een tegen bod. Het incassobureau regelt dan de rest.

    Om nu te strijden tegen deze oplichters praktijken moeten we samen werken en heel veel aandacht vragen. Twitter / Facebook / env. geef dit door, gebruik jullie netwerk om aan deze praktijken een eind te maken. Laat je vrienden, kennissen en familie hier geen slachtoffer worden!!! Want iedereen nu en in de toekomst krijgt hier meer te maken.

    Hoe komt Getty aan jou foto’s?
    Getty heeft een paar power computers (super foto scanners) die 24/7 het gehele internet (alle webpagina’s op alle servers in de wereld) scant, die foto’s worden dan vergeleken met foto’s uit hun archief, hebben ze dan een match… KASSA!!

    Zo weet toch iedereen als je bij Twitter, Facebook, Google+ andere grote media sites de LICENTIE OVEREENKOMST tekent dat je alle afbeeldingen en teksten overdraagt aan Google+, Facebook, Twitter en vele anderen. Deze worden weer verhandeld aan derden bijvoorbeeld aan vele foto sites Getty Images neemt deze bedrijfjes weer over en claimt dan de rechten van alle foto’s en afbeeldingen te hebben.
    Het zou eens kunnen dat je over een paar jaar copyright voor je eigen foto’s moet betalen.
    Dit wordt een oorlog in medialand want ook veel tijdschriften, kranten en uitgevers en webdesigners hebben hier veel last van.

    Getty Images koopt met deze bron van inkomsten weer veel FREEware foto sites op, om dan de rechten te ook weer te claimen, zelfs foto’s 10 jaar geleden die als FREE download ooit waren, zijn nu niet meer heilig.
    Dus met een beetje pech kan iedereen nog een rekening krijgen van een oude website (want alles blijft op het net bestaan) met daar op de bijbehorende foto’s waar Getty nu de ”rechten” heeft verworven.
    Zo wordt Getty steeds groter en machtiger. Het einde is zoek!!!.

    En alleen daar voor is het Getty Images om te doen. Getty advocatenbureaus en incassobureaus verdienen op deze wijze vele tientallen miljoenen euro’s over de rug van een kleine zzp’r, clup/vereniging en jong/oud de gewone man/vrouw met een eigen homepage of blog.

    Als je een website of blog maakt haal niets van het internet, Getty beheerd heel veel foto’s sites Puur en alleen maar om de mensen op deze zieke manier uit te knijpen.

    • Het zijn niet jouw foto’s. Die foto’s zijn van Getty of worden beheerd door Getty en zijn aan jou onder licentie afgegeven. Of je hebt ze van het Internet geplukt zonder aan de licentie te denken, waarna je dus inbreuk pleegt op de rechten van Getty en de artiesten onder hun beheer.
      Het zijn pas je eigen foto’s als je je eigen camera gebruikt of eentje leent van iemand anders en daarmee zelf je eigen foto’s gaat maken. Dat doe ik al jaren en zo heb ik dus totaal geen problemen met Getty. Of andere auteursrechtelijke organisaties. Zou je ook kunnen proberen.

      Maar je geeft goed advies: haal geen foto’s van het Internet, tenzij je gegarandeerd ook de juiste licentie erbij kunt krijgen. Als je niet anders kunt, bewaar dan de licentie die bij de foto zit, zeker als deze van een gratis stockphoto site afkomstig is. Lees daarbij goed de voorwaarden, omdat zelfs bij stockphoto sites je soms minder rechten hebt dan je denkt. Zoek naar Public Domain en Creative Common licenties. Denk daarbij ook aan de juiste verwijzing naar de auteur van die foto’s. Of aak ze gewoon zelf…

Laat een reactie achter

Handige HTML: <a href=""> voor hyperlinks, <blockquote> om te citeren en <em> en <strong> voor italics en vet.

(verplicht)

Volg de reacties per RSS