Moet Blendle eigenlijk geen prijs bij het artikel tonen?

| AE 8655 | Contracten | 3 reacties

blendle-kopenKrantenartikelsite Blendle verkoopt artikelen zonder te melden wat die kosten, meldden diverse lezers me. Weliswaar kun je achteraf een aankoop terugdraaien en het gaat maar om dubbeltjes per artikel, maar toch. Mag dat, een nieuwsbericht verkopen zonder vooraf te zeggen wat dat kost?

De wet is vrij streng als het gaat om online verkopen. De prijs is “essentiële informatie”, en wie die niet toont begaat een oneerlijke handelspraktijk (art. 6:193e BW). Dat maakt de overeenkomst annuleerbaar door de consument.

Ook geldt specifiek bij online handel (waar Blendle ook onder valt) dat je (art. 6:230m BW) moet melden:

de totale prijs van de zaken of diensten, met inbegrip van alle belastingen, of, als door de aard van de zaak of de dienst de prijs redelijkerwijs niet vooraf kan worden berekend, de manier waarop de prijs moet worden berekend, en, in voorkomend geval, alle extra vracht-, leverings- of portokosten en eventuele andere kosten of, indien deze kosten redelijkerwijs niet vooraf kunnen worden berekend, het feit dat er eventueel dergelijke extra kosten verschuldigd kunnen zijn.

Doe je dat niet, dan is de consument niet gebonden aan je overeenkomst. Oké, dan mag hij het artikel ook niet meer lezen maar dat is een tikje mosterd na de maaltijd natuurlijk.

Blendle rechtvaardigt hun keuze als volgt:

Door de prijs al in de brief te vermelden, zou er een gekleurde selectie ontstaan. Je zou een artikel misschien constant beoordelen op basis van de prijs, in plaats van op de inhoud. Wij denken dat het beter is als je achteraf beoordeelt of het artikel dat bedrag waard was.

Dat is sympathiek en op zich creatief (en nogmaals, het gaat om dubbeltjes) maar het klopt niet met de wet. Die laat geen ruimte voor welke motivatie dan ook waarom je de prijs niet hoeft te tonen.

Maar wacht. Blendle werkt eigenlijk niet met een aparte aankoop per artikel. Volgens de “leukste algemene voorwaarden” (ik neem aan omdat ze zo triviaal ongeldig zijn wegens niet op kunnen slaan en wegens de hilarisch ongeldige exoneratie en wijzigingsbedingen) gaat het zo:

Bij inschrijving maak je een online ‘portemonnee’ aan. Deze kun je aanvullen met een bedrag tussen €5,- en €150,- door middel van een betaling aan Blendle. Onze betaaldienstverlener, Adyen BV, verwerkt deze betalingen. Het tegoed kun je aanwenden om toegang te krijgen tot edities en artikelen. Als een artikel niet bevalt, kun je simpel je tegoed terugkrijgen. Dat kan tot 24 uur na de aankoop. Er geldt een fair-use-policy: als we het idee krijgen dat je misbruik van deze optie maakt kunnen we de optie blokkeren. We laten je het in dat geval uiteraard weten. Aangeschaft tegoed wordt enkel teruggestort bij bijzondere omstandigheden. In een dergelijke situatie wordt het resterende deel van het aangeschafte bedrag teruggestort. Wij zijn namelijk verplicht het tegoed dat reeds gebruikt is, uit te betalen aan de uitgevers.

De betaling die je doet naar die portemonnee is natuurlijk wél volgens de regels. Je kiest zelf welk bedrag je erin doet, dus daarmee is de prijs van die opwaardeertransactie vooraf bekend. Niks aan de hand dus.

Maar dat gaat me te snel: de aanschaf van een artikel kost geld, en of dat nu uit een tegoed komt of uit een aparte betaaltransactie, het is een betaling. En ik zie geen reden waarom de wet daar niet op zou gelden. Als bol.com zou werken met online tegoed (zoals bij hun cadeaubonnen) en dan zou zeggen “we willen niet dat je onze producten beoordeelt op prijs, vandaar dat we achteraf melden wat er uit je tegoed is gehaald”, dan zou dat toch heel raar zijn? Waarom bij nieuwsberichten dan niet?

Arnoud

Mag een webwinkel gratis retourneren koppelen aan een waardebon?

| AE 8613 | Webwinkels | 19 reacties

push-for-coin-retour-ontbinding.pngEen lezer vroeg me:

Bij Kleertjes.com geldt nu een nieuwe regel voor retourneren. Je kunt gewoon retourneren en je geld terug krijgen, maar dan betaal je zelf de retourkosten. Wil je gratis retourneren, dan kan dat ook maar dan krijg je een waardebon in plaats van je geld terug. Is dat legaal?

Wie online iets koopt, heeft (behoudens een paar uitgezonderde categorieën) altijd het recht de aankoop binnen 14 dagen te annuleren. Je hebt dan recht op je geld terug, en ook op de heenzendkosten en andere administratieve kosten (art. 6:230r BW). Heb je voor duurdere dan normale verzending gekozen, dan hoef je dát niet terug te krijgen.

Natuurlijk moeten de producten terug, en dat kost geld. Die kosten komen volgens de huidige wet voor rekening van de winkel, tenzij de winkel heeft gezegd dat die voor je eigen rekening komen. De wet (art. 6:230s BW) zegt het iets omslachtiger:

De consument draagt de rechtstreekse kosten van het terugzenden van de zaak, tenzij de handelaar heeft nagelaten de consument mee te delen dat hij deze kosten moet dragen.

Een winkel mag dus zeggen “Terugzenden is op eigen kosten”. (Ze moeten dat wel expliciet doen, alleen maar zeggen “Terugzenden graag naar postbus 123 te Amsterdam” is niet genoeg.) En omdat ze dat mogen zeggen, mogen ze ook zeggen “Terugzenden is op eigen kosten, maar wil je een waardebon in plaats van geld dan krijg je op die waardebon óók de terugzendkosten gezet”. Je wettelijk recht wordt hierdoor niet aangetast.

Wat dan weer niet mag, is je recht van retour opgeven zoals het Amerikaanse Jet.com doet: je kunt daar kiezen tussen de gewone prijs met ruilrecht of korting in ruil voor niet mogen retourneren. Dat is bij ons onmogelijk, de regel over retourneren is van dwingend recht zoals dat heet.

Arnoud

Kun je worden verplicht via een poel des verderfs aangifte te doen?

| AE 8642 | Grappig | 56 reacties

tros-wondere-wereld-chriet-titulaer-computer-mac-internet.jpgHet zijn van die pareltjes die vonnislezen de moeite waard maken. “Naar de overtuiging van eiseres is het gebruik van internet in strijd met Gods geboden, omdat het internet een verzamelplaats is van immoraliteit, ongerechtigheid en blasfemie.” Zoiets kom je zelden tegen, toch? En al helemaal in een belastingzaak: de eiseres wilde op papier aangifte doen van omzetbelasting en andere zaken, maar de Belastingdienst eist nu eenmaal elektronische aangifte. Kun je dan met een beroep op de vrijheid van godsdienst daar omheen?

Als ondernemer moet je sinds een tijdje elektronisch aangifte doen bij al je belastingzaken. Papier mag eigenlijk niet meer, en sinds 2014 wordt dat ook echt gehandhaafd: een papieren aangifte wordt genegeerd en in plaats daarvan krijg je een naheffing. Maar helemaal consequent blijkt men niet te zien, bij deze eiser werden sommige aangiftes omzetbelasting wél beboet (nageheven?) en andere niet.

Hoe dan ook, de ondernemer maakte bezwaar tegen de naheffingen voor het niet elektronisch aangifte doen. En de reden van het bezwaar was dus dat pareltje:

Naar de overtuiging van eiseres is het gebruik van internet in strijd met Gods geboden, omdat het internet een verzamelplaats is van immoraliteit, ongerechtigheid en blasfemie. Zij acht het bovendien ongewenst om derden in haar naam op te dragen dingen te doen die zijzelf onjuist acht. Eiseres wijst er daarnaast op dat de verplichting tot het doen van elektronische aangifte niet geldt voor particulieren en buitenlandse belastingplichtigen.

Voor mij is internet nog steeds die wondere wereld (vandaar het plaatje) maar ik geloof onmiddellijk dat deze eiser dit oprecht anders ziet en echt moeite heeft met elektronisch aangifte doen via deze poel des verderfs. En dat je dan ook je boekhouder dat niet wilt laten doen, vind ik wel consequent.

In juridische termen: aan de eis tot elektronisch aangifte doen kan ik niet voldoen, want dat botst met mijn godsdienstopvattingen. Dat is een in principe rechtsgeldig argument. De vrijheid van godsdienst is een grondrecht, en je kunt daarmee in principe tegen elke rechtsregel bezwaar maken. Alleen ligt de lat wel hoog. Het moet echt gaan om een regel die jou zonder goeie grond zwaar in de weg zit bij de uitoefening van je godsdienst. Uit het vonnis:

Hoewel deze vrijheid in de genoemde verdragsbepalingen dus ruim wordt omschreven, vloeit daaruit niet voort dat het een ieder zou vrijstaan zich aan wettelijke voorschriften te onttrekken, ook indien deze geen betrekking hebben op het in enigerlei vorm tot uiting brengen van godsdienst of overtuiging, door op grond van aan zijn godsdienstige opvattingen of overtuiging ontleende bezwaren de nietigheid of ongeldigheid daarvan te zijnen aanzien in te roepen.

Een regel zoals deze, die in feite niets met godsdienst te maken heeft, moet het wel héél bont maken om opzij gezet te kunnen worden met een beroep op de vrijheid van godsdienst. En het verbaast dan ook niet dat de eis wordt afgewezen:

[D]e rechtbank is van oordeel dat de vennoten door het gebruik van internet voor het voldoen aan de elektronische aangifteverplichting niet op enige wijze in de uiting van hun geloofsovertuiging worden beperkt. De rechtbank betrekt daarbij in haar oordeel dat de wijze waarop en de mate waarin van het internet gebruik wordt gemaakt door de gebruiker zelf kan worden bepaald, bijvoorbeeld door het gebruik tot bepaalde websites te beperken en/of het instellen van filters.

Het is immers niet zo dat je bij iedere stap op internet gelijk de immoraliteit, blasfemie en andere onfatsoenlijkheden opgedrongen krijgt. Het is er, zonder meer, maar je moet er wel even een paar keer voor klikken. En wie zich beperkt tot de beveiligde website van de belastingdienst, heeft buitengewoon weinig kans dergelijk materiaal in beeld te krijgen. En daarmee wordt die hoge lat niet gehaald.

Arnoud

Gebruik van mijn browser betekent akkoord met mijn gebruiksvoorwaarden

| AE 8649 | Contracten | 14 reacties

Gebruik van mijn browser betekent akkoord met mijn gebruiksvoorwaarden, een idee van David Rosenthal, digitaal conservator uit Amerika. Hij vroeg zich af waarom al die sites wegkomen met “Gebruik van onze site betekent akkoord met onze voorwaarden” en of dat niet om te keren was. Dan stel jij voorwaarden aan gebruik van je browser, en… Lees verder

Mag minister Kamp wel werken vanaf zijn privémail?

| AE 8647 | Arbeidsrecht, E-mail | 25 reacties

Minister Henk Kamp (Economische Zaken) blijft zijn privémail zakelijk gebruiken, ondanks een phishingaanval en waarschuwingen van het Openbaar Ministerie, meldde Nu.nl vorige week. Kamp stuurt af en toe werkdingen naar zijn privémail “omdat dat gemakkelijker is voor mij. Zo is het”. Hij gaat in tegen de officiële richtlijnen, maar kennelijk mag dat. Maar hoe zit… Lees verder

Welk bordje wint: “niet aansprakelijk” of cameratoezicht?

| AE 8638 | Grappig | 17 reacties

Via Twitter kreeg ik deze prachtige combinatie van bordjes: Mooi is dat. Enerzijds zeggen dat je niet aansprakelijk bent voor zoekgeraakte kleding, anderzijds trots melden dat je uw en onze veiligheid én eigendommen bewaakt middels cameratoezicht. Natuurlijk is dit een gevalletje 2x bureaucratische compliance: wie cameratoezicht wil hanteren, moet een bordje ophangen, en wie zijn… Lees verder

Geldt de persexceptie bij Twitter als bron?

| AE 8566 | Auteursrecht, Meningsuiting | 11 reacties

Begin april hadden we een discussie over kranten die tweets afdrukken, waarbij ik twijfelde of dat als citaat te rechtvaardigen is. In de comments deed Alex de Kruijff een suggestie: valt dit overnemen niet onder artikel 15 Auteurswet, de persexceptie? Die is immers gemaakt voor het overnemen van actuele zaken, en die tweets (met cartoon-reacties… Lees verder

Ruim 5.000 mensen melden zich om abonnement met ‘gratis’ smartphone

| AE 8634 | Contracten | 12 reacties

Zeker 5.000 mensen hebben zich gemeld bij juridischeclaimclub ConsumentenClaim, omdat ze bij het aangaan van een abonnement met smartphone mogelijk niet duidelijk is verteld hoeveel de smartphone kost. De Hoge Raad bepaalde in februari dat een mobieletelefonieabonnement met all-in prijs voor toestel en gesprekskosten niet rechtsgeldig is, omdat dit moet worden gezien als een kredietovereenkomst… Lees verder

Mag iTunes je muziekbestanden wissen?

| AE 8631 | Contracten | 16 reacties

Apple stal mijn muziek, blogde creatief ontwerper James Pinkum vorige week. Pinkum was 122 gigabyte aan muziek kwijtgeraakt van zijn harddisk, en wist dat te traceren tot een actie van Apple’s iTunes-software. Deze had de harddisk gescand en alle bestanden die iTunes ook had, vervangen door een linkje naar de online muziekbibliotheek. Met een liberale… Lees verder