Een vrouw kreeg in Naarden een boete van 75 euro, omdat ze met haar moeder aan het bellen was tijdens het fietsen. Dat meldde RTL Nieuws onlangs. De reden was een onveilig gevoel vanwege een man voor haar die steeds achterom keek. De boete wordt vernietigd, vooral omdat de agent niet inging op dit argument.
Het artikel legt uit:
Een vrouw in Naarden … voelde zich onveilig toen ze door een bosrijke omgeving fietste. Een man keek namelijk herhaaldelijk achterom naar haar. Ze besloot op dat moment haar moeder te bellen om hulp in te schakelen. Maar even later kwam ze de politie tegen en kreeg ze een boete van 75 euro. Je mag namelijk niet als bestuurder, en dus ook niet als fietser, je telefoon vasthouden tijdens het rijden.Natuurlijk, bellen tijdens het fietsen is gevaarlijk en daarom terecht verboden. Maar bellen als je je onveilig voelt, is dan weer een breed aangeraden tip:
Zorg dat je zelf goed zichtbaar bent met goede verlichting. Laat mensen weten dat je onderweg bent, of dat je goed bent aangekomen. Probeer met iemand samen te fietsen of bel iemand op tijdens het fietsen (handsfree en gebruik 1 oortje, zodat je ook het omgevingsgeluid goed hoort). Ben op de hoogte van de route die je gaat fietsen, pas deze aan en fiets om als je de route in het donker niet prettig vindt.De uitdaging is dan natuurlijk: hoe pakt dat wettelijk verbod uit in zo’n gevaarlijke situatie. In het vonnis lezen we dat de politie daar rechtlijnig in ging: telefoon vast is boete, klaar.
Alleen, als je dan zelf niet van je discretionaire bevoegdheid gebruik wil maken op basis van zo’n situatieschets, dan moet je dat toch wel even noteren in het verslag:
Als betrokkene hierover een verklaring aflegt bij de verbalisant, mag van de verbalisant vervolgens verwacht worden dat deze daar in zijn verslag aandacht aan geeft. Hier is volstaan met de enkele verklaring van betrokkene dat zij zich niet veilig voelde. De verbalisant had wel iets meer kunnen doen, zoals aangeven om wat voor soort weg het gaat, of het druk was, licht of donker. Op basis daarvan had dan ook de kantonrechter zich een beter beeld van de situatie kunnen vormen en kunnen beoordelen of er objectief bezien sprake was van een situatie die maakt dat begrijpelijk is dat betrokkene de telefoon heeft gepakt om hulp te zoeken.Omdat die toelichting ontbreekt, ziet de rechter geen reden om aan de verklaring van betrokkene te twijfelen. In de geschetste situatie wordt de boete dan ook doorgehaald.
Had ze anders kunnen handelen? Volgens het OM wel, aldus RTL: “Zo had ze volgens hen vaart kunnen minderen of kunnen stoppen totdat de man uit zicht was.” Voor mij onbegrijpelijk, als je je onveilig voelt wil je weg uit de situatie. En als je het idee hebt dat iemand inschat of hij je aan kan vallen, dan ga je niet stilstaan in een bos om te kijken of die dat gaat doen.
Uiteraard hoge uitzondering, zeer specifiek geval et cetera. Maar wel terecht.
Arnoud
Terecht vonnis lijkt me. Toch vraag ik me af hoeveel vrouwen in een min of meer identieke zaak geen gelijk kregen van de rechter.
Juist het gebrek aan andere verkeersdeelnemers – waar ze met een telefoon in de hand een gevaar voor had kunnen zijn – was haar probleem.
Komt de politie langs, gaan ze vervolgens verbaliseren in plaats van jou een veilig gevoel geven.
En nu gaat iedere fietser die zo’n boete krijgt datzelfde argument voeren. En zolang degene waar je mee belde maar bereid het verhaal te bevestigen is de hele wet nu effectief nutteloos geworden.
Wat een onzin.
Nee, hoor. Blijft afhankelijk van de situatie: “wat voor soort weg het gaat, of het druk was, licht of donker. Op basis daarvan had dan ook de kantonrechter zich een beter beeld van de situatie kunnen vormen en kunnen beoordelen of er objectief bezien sprake was van een situatie die maakt dat begrijpelijk is dat betrokkene de telefoon heeft gepakt om hulp te zoeken.”
Ik heb op YouTube ooit een filmpje gezien waar de politie tijdens surveillance op een bijna verlaten industrieterrein een fietser met telefoon in de hand aantrof. Gezien de omstandigheden (de fietser was bezig zijn fiets op een veilige plaats te stoppen) volstond de politie met een waarschuwing.
Maar over het algemeen is telefoon in de hand iets dat de politie direct bekeurt. En al die mensen op het drukke doorgaande fietspad die menen dat deze regel niet voor hen geldt, worden te weinig beboet.
Of gezond verstand gebruikt wordt hangt maar net af van welke agent je treft.
Helaas weet je dat van te voren niet, dus moet je feitelijk elk gesprek met een agent aangaan alsof die je een oor aan wil naaien.
Ik heb letterlijk een keer een kleine dictator gehad die zich betrapt voelde (Hij was kilometers lang bij mij aan het bumperkleven en daar zei ik wat van toen hij naast my stond voor het rode licht.) en tegen mij zei “je krijgt een bon, ik verzin wel wat.” Dat er niets gebeurde is omdat mijn passagier de politie identificatie aan hem liet zien en een opmerking maakte in de trant van “Oh, is dat zo?”.
Alleen als agenten nalaten om de situatie te beschrijven. Wat de fout van de agent is. Womp womp.
Terecht vonnis, maar ook terecht verbaal. De agent vind dat hij de situatie niet in kan schatten, past de regel toe en laat het dan aan de rechter.
Dat is nu juist precies niet wat er is gebeurd.
Als de agent had gevonden dat hij de situatie niet kon inschatten, had hij de situatie in het proces-verbaal goed moeten beschrijven zodat de rechter de nodige informatie had gehad.