Individuele content creatie bedreigt creatieve industrie?

Filmpjes van zingende scholieren, visuals van Photoshop-amateurs en krakende audiofragmenten kunnen de grote filmstudio’s en televisiemakers overtreffen, en dat ervaart de content-industrie als een bedreiging, zo staat in Frankwatching:

Media en entertainment executives zien de groeiende mogelijkheden en interesse van individuen om hun eigen content te creëren als een van de grootste bedreigingen voor hun business. Dit is de belangrijkste uitkomst van een recent onderzoek van Accenture onder senior executives in de media en entertainment industrie.

En inderdaad, als je je klanten als “consument” ziet, die braaf moet gaan zitten en kijken of luisteren, dan is het een bedreiging als die klanten creatieve dingen gaan doen met jouw materiaal. Dat kun je met je auteursrecht proberen tegen te houden, maar het is veel slimmer om met de klant mee te denken. Maak je werk makkelijk verkrijgbaar en makkelijk toegankelijk, en bied de mogelijkheid voor mensen om er op voort te bouwen.

Arno

Hoe veel mag je citeren?

Een stukje van een werk citeren is geen inbreuk op het auteursrecht. Maar hoe groot mag dat stukje zijn, en hoe veel stukjes mag je eigenlijk gebruiken bij je citaat?

Dit was de vraag in een rechtszaak tussen het Nederlands Fonds voor de Film en de TROS. De laatste had 9 fragmenten, totaal 3 minuten en 12 seconden van de documentaire China Blue gebruikt bij een reportage over arbeidsomstandigheden in arme landen.

De eerste vraag bij citeren is welk doel het citaat heeft: een aankondiging, een beoordeling, een polemiek (discussie) of een “vergelijkbaar doel”. In dit geval:

Artikel 15a Auteurswet ziet op het citeren in onder meer een aankondiging die aandacht besteedt aan het werk of een gebeurtenis die ermee samenhangt. In dit geval betreft het item van Eenvandaag de aankondiging dat China Blue in première gaat in de bioscopen zodat het citeren is toegestaan mits ook aan de andere in artikel 1 5a Auteurswet genoemde voorwaarden is voldaan (…).

De tweede en belangrijkste vraag is of er niet te veel is overgenomen. Is het gebruik wel “in overeenstemming met hetgeen naar de regels van het maatschappelijk verkeer redelijkerwijs geoorloofd is”?

Hier was dat het geval, want:

Het is met name de regisseur Peled die vertelt over de film, waardoor een beeld van de film ontstaat. De fragmenten van China Blue maken dit niet anders of zodanig dat daardoor sprake is van de door Stichting Nederlands Fonds Voor de Film gestelde ‘overexposure’. De film wordt in het item dan ook niet ‘weggegeven’ door de weergave van de fragmenten. In de documentaire zit veel meer dan hetgeen in het item is vertoond. (…) Het item heeft dan ook naar het oordeel van de rechtbank geen afbreuk gedaan aan de exploitatiemogelijkheden van de documentaire.

Ook zijn er niet onnodig veel fragmenten gebruikt. Het enkele feit dat het wellicht ook mogelijk was geweest om de film aan te kondigen door middel van twee of drie fragmenten, zoals Stichting Nederlands Fonds Voor de Film stelt, maakt niet zonder meer dat er sprake is van disproportioneel gebruik nu er meer filmfragmenten zijn gebruikt. De gebruikte fragmenten zijn zeer kort en sluiten aan bij het interview met Peled. Wat betreft de lengte van de fragmenten, is het inderdaad mogelijk dat meerdere korte fragmenten meer ‘weggeven’ dan twee of drie langere fragmenten. Dat neemt niet weg dat van een dergelijk ‘weggeven’ van de film in het onderhavige geval geen sprake is.

De rest van het vonnis ging over een mogelijke contractbreuk. Je kunt namelijk afspreken -zoals het Filmfonds beweerde dat was gebeurd- dat je maar twee fragmenten zult gebruiken en niet meer. In dat geval gaat die afspraak boven het citaatrecht. Maar daar wilde de rechter eerst aanvullend bewijs voor zien.

Volledig verslag bij Boek 9. Ook het vonnis is als PDF bij Boek 9 te krijgen.

Arnoud

Geen auteursrecht op offertes

In deze zaak van de Rechtbank Leeuwarden had de eiser een offerte uitgebracht, maar de opdracht niet gekregen. Kan gebeuren, maar daarna bleek dat de gedaagde (die de opdracht dus wel had gekregen) een aantal passages uit die offerte letterlijk had overgenomen in de rapportage over het bodemonderzoek. Dat mag niet, als er tenminste auteursrecht rust op de offerte.

Een wetenschappelijk artikel of een lijvig rapport is immers net zo goed beschermd door het auteursrecht als verheven literatuur. De eis is alleen dat het werk origineel (zelfgemaakt) en creatief is (het stempel van de maker draagt). Daar voldoe je al snel aan. Maar bij een heel zakelijke tekst niet altijd, zo blijkt hier:

Naar het oordeel van de rechtbank bevatten de passages waarvan [eiseres] stelt dat [gedaagde] deze in haar rapportage heeft overgenomen, overwegend objectieve historische en technische feiten en is de beschrijving daarvan uitsluitend functioneel en zakelijk van aard.

Die passages missen derhalve de vereiste creativiteit die noodzakelijk is om te kunnen spreken van een werk met een eigen oorspronkelijk karakter dat het persoonlijk stempel van de maker draagt. Op grond daarvan komt aan die passages van de offertes geen auteursrechtelijke bescherming toe.

Gevonden via Boek 9.

Update (12 dec 2008): in hoger beroep bevestigd.

Update (24 nov 2011): in aanverwante zaak geen auteursrecht op technische tekening want “gemaakt met het oog op realisatie van een technisch effect”.

Arnoud

Live computervredebreuk tijdens rechtszaak

Arnout Veenman schrijft op ISPam.nl over een Verslag kort geding van Impressed tegen Aleto Internet. Aleto had een klant overgenomen van Impressed. Omdat de site van de klant -de Gay Krant- een complex content management systeem (CMS) gebruikte, was de verhuizing niet eenvoudig. Inzet van de zaak was dat Aleto Internet op de server van Impressed zou hebben ingebroken om zo de hele site over te hevelen naar hun eigen server.

Opvallend was de manier waarop de eiser bewijs leverde:

Het hoogte punt van het relaas van de eiser was echter de LIVE demonstratie van het feit dat er met logingegevens die bekend waren bij de eiser kon worden ingelogd op het CMS achter de website van de Gay Krant, die nu bij Aleto op een eigen webserver draait. Daarmee wilde de eiser dus aantonen dat er in zou zijn gebroken op de webserver van Impressed, wat neer komt op inbreuk op artikel 138a Sr. Alleen wat de eiser met het inloggen met de “valse sleutel” in een “valse hoedanigheid” deed valt nou juist ook onder dat artikel. Of te wel onder het toeziend oog van de rechter werd er gewoon even doodleuk een misdrijf in de rechtszaal gepleegd, waar alle aanwezigen van de kant van gedaagde vol verbazing naar keken. Echter gedurende het verhaal van de eiser behoor je niet te interrumperen.

Arnoud

Verplicht leesvoer: Newmusicstrategies.com (via Marco Raaphorst)

Tip van Marco Raaphorst: NewMusicstrategies.com, een blog met hele goede ideeën over strategieën voor muziek.

Het manifesto geeft de basisprincipes goed weer, en voor wie meer wil weten is er een e-boek met de twintig belangrijkste stappen voor een muziekstrategie.

Voor mij sprong deze er uit: Forget product – sell relationship. Een prachtig overzicht over de veranderingen in de muziekindustrie, waarbij elke keer het einde van muziek werd voorspeld.

Gewone mensen die muziek maken? Maar wie wil er dan nog naar de grote artiesten luisteren?

Bladmuziek? Maar dan kunnen mensen zelf muziek maken! Alle concertzalen zullen failliet gaan.

De radio? Maar wie komt er dan nog naar concerten?

Cassettes? Dan koopt niemand meer platen!

Internet? …

Arnoud

Vandaag op SYNC: 9 auteursrechtelijke mythes over MP3

Vandaag op SYNC mijn nieuwe artikel: 9 auteursrechtelijke mythes over MP3 – SYNC.nl.

Mythes en fabels gaan niet alleen over eenhoorns en heksen, maar tegenwoordig ook over auteursrecht. En dan met name als het gaat om auteursrecht bij muziek op Internet. Ik waag een poging deze mythes te ontkrachten.

Of nou ja, nieuw, het is een bewerking van mijn Auteursrechtelijke mythes omtrent MP3 uit 2005. Maar mythes zijn hardnekkig, dus herhaling kan geen kwaad.

Arnoud

Kort geding over publicatie verkiezingssoftware (3)

NU.nl meldt dat de stichting Wij Vertrouwen Stemcomputers Niet de verkiezingssoftware van Groenendaal van zijn website moet verwijderen, op straffe van een dwangsom van 5000 euro per dag. Het kort geding (dat 22 mei diende) ging over de vraag of je auteursrechten mag schenden in het belang van de informatievrijheid, en dan met name om te kunnen nagaan of verkiezingen eerlijk verlopen.

In het vonnis maakte de rechter korte metten met de verweren dat er geen auteursrecht op de software zou zitten of dat deze -net als wetten en vonnissen- publiek domein zou zijn omdat deze bij verkiezingen wordt gebruikt.

Interessant wordt het bij de belangenafweging tussen vrije meningsuiting en auteursrecht. Zoals ik al eerder schreef, als er een zwaarwegend belang is dat voor publicatie van een werk pleit, dan kan de rechter het auteursrecht daarvoor laten wijken. De vraag is of de beperking, het verbod op publicatie op grond van het auteursrecht dus, “noodzakelijk is in een democratische samenleving”.

De rechter oordeelt echter dat het niet proportioneel is om de gehele software te publiceren. Groenendaal verkoopt de software, en is bang voor concurrenten die nu ook stemmachines kunnen maken met zijn software. Bovendien, blijkens een uitvoerige serie geciteerde rapporten heeft de stichting ook zonder dit zware middel al genoeg aandacht voor de problemen met stemcomputers weten te vragen. Gezien deze aandacht behoort nu de overheid de volgende stap te nemen en de software te (laten) controleren. Het is niet meer nodig om die software nog wereldwijd aan te bieden zodat “de eerste de beste hacker” er in kan kijken.

En die laatste opmerking (uit het pleidooi van Groenendaal) vond ik nogal een -waarschijnlijk onbedoelde- schop richting stichtingsoprichter Rop Gonggrijp, bepaald niet “de eerste de beste” hacker van Nederland. Of nou ja, heel letterlijk gelezen misschien wel. In ieder geval één van de.

De software moet binnen 24 uur worden verwijderd.

UPDATE: (15 juni) via de comments bij Tweakers over dit vonnis vond ik nog een link naar een Youtube-filmpje waarin te zien is hoe je binnen 60 seconden een stemmachine hackt. Vereisten: schroevendraaier (kruiskop), nieuw chipje en 60 seconden in een afgesloten ruimte.

Arnoud

Straatzicht via Google Maps

Google toont New York, San Francisco, Las Vegas, Denver en Miami op straatniveau, meldt o.a. Techzine:

Gebruikers kunnen nu op de kaart een straat aanklikken waardoor zij vervolgens de straat vanaf straatniveau fotorealistisch kunnen bekijken. Er is namelijk een nieuwe knop genaamd ‘street view’ toegevoegd aan de plattegronden. Naast het bekijken van de foto’s is het op deze manier ook mogelijk gemaakt om een soort van virtuele wandeling te maken door te straten en is het mogelijk om in te zoomen op de foto.
Dit levert natuurlijk vele leuke nieuw plaatjes op (Wired verzamelt de favorieten).

In tegenstelling tot de satellietfoto’s van Google Maps zijn nu ook mensen herkenbaar in beeld. En dat kan best eens inbreuk op hun portretrecht zijn. Want ook bij een foto van jezelf op de openbare weg kun je een redelijk belang hebben tegen publicatie van die foto.

Tweakers heeft iets meer informatie en maakt zich zorgen om de privacy van een gefotografeerde kat. In de comments vond ik nog een verwijzing naar Cyclomedia, dat heel Nederland al op de foto heeft. Christiaan Alberdingk Thijm constateert op Nu.nl dat het recht uit de pas loopt met onze opvattingen over privacy:

Terwijl het van de meeste burgers wel een onsje minder mag zijn met de bescherming van hun persoonlijke levenssfeer, worden rechters steeds strenger.

Arnoud

“Er stond nergens dat ik de laptop niet mocht stelen”

Veel uitgevers maken bezwaar tegen het Google Zoeken naar boeken-project waarin Google hele boeken scant om ze doorzoekbaar aan te bieden. Bij de resultaten worden alleen relevante citaten getoond, het hele boek is niet op te vragen. Uitgevers (en auteurs) maken zich echter grote zorgen over wat dit voor hen zal betekenen.

Sommigen zijn daarin een beetje flauw: als Google je boek mag stelen, dan mag jij hun computers stelen. Richard Charkin probeerde het uit.

“There [was] no sign saying ‘please do not steal the computers,'” Richard Charkin wrote on his blog. “I confess that a colleague and I simply picked [them] up.”
Grappig hoor. Maar auteursrecht en fysieke eigendom zijn toch echt onvergelijkbaar. Niet voor niets verloopt het auteursrecht vanzelf, en fysieke eigendom niet.

Wat meer achtergrond bij Ars Technica.

Arnoud

Het persoonlijk stempel van de maker

In Nederland gaat auteursrecht krijgen automatisch: er is geen registratie nodig. De enige eis is dat een werk het ‘stempel van de maker’ moet dragen om auteursrechtelijk beschermd te zijn.

Maar hoe kom je nu aan die stempel?

Simpel, die koop je via Boek9.nl:

Arnoud