Franse politie arresteert café-uitbaters die wifidata niet bewaarden

| AE 12244 | Ondernemingsvrijheid | 6 reacties

In de Franse stad Grenoble zijn ten minste vijf uitbaters van cafés en restaurants opgepakt omdat ze een wifinetwerk in hun etablissement aanboden maar de logs niet minstens een jaar bewaarden. Dat meldde Tweakers maandag. Die bewaartermijn staat in de Franse wet, en is opmerkelijk gezien we in Europees verband dit juist hadden verboden. De Franse wet blijkt al sinds 2006 te bestaan maar heeft nooit echt aandacht gekregen, getuige de verbijstering bij de café-eigenaren.

Heel Frans vind ik dan de klacht dat “de informatie zou ook niet aan bod zijn gekomen bij trainingen van de UMIH, de Franse horecavakbond.” Ik weet niet of je in Nederland ver zou komen met het verweer dat je het niet gehad hebt bij je horecadiploma of de inschrijving bij de Kamer van Koophandel. Maar dat terzijde.

De complicatie zit hem er vooral in dat je dus actief data moet vergaren en vastleggen. Wat de meeste ondernemers doen, is gewoon een wifi access point neerzetten op een al dan niet forse internetverbinding, want zo zou iedereen dat doen. Mais non:

Or, les forfaits professionnels des opérateurs fournissent des outils qui permettent d’identifier les clients finaux, de collecter les IP, les historiques… et d’être conformes avec la loi de 2006. C’est d’ailleurs ce qui est fait dans les hôtels, les centres de congrès… Mais ces abonnements sont évidemment bien plus chers que les forfaits grand public.
Bezorgde horecaondernemers in Nederland: dit is een specifieke Franse wet, die geen Nederlands equivalent kent. Er is geen eis bij ons dat je weet wie je wifi gebruikt, laat staan dat je de logs een jaar bewaart zodat Justitie dit kan opvragen. (Je bent ook niet aansprakelijk als mensen je wifi gebruiken, maakt niet uit wat ze ermee uitvreten. En nu ik je toch spreek, kap met die “ik accepteer de voorwaarden”-startpagina’s. Nergens voor nodig.)

Een mogelijke nuance hierbij is dat het Hof van Justitie in 2016 heeft gezegd dat je in staat moet zijn je bezoekers te identificeren wanneer blijkt dat zij auteursrechten hebben geschonden. Daar is sindsdien niets meer over gehoord, en ik heb zelf ook niet het idee dat er nou heel massaal illegaal wordt geüp- dan wel -download via openbare wifi. Dus ik denk dat dit praktisch niet heel relevant is.

Arnoud

Mag de horeca gasten weigeren die geen naam en contactgegevens willen geven?

| AE 12137 | Ondernemingsvrijheid, Privacy | 33 reacties

Horecagelegenheden mogen gasten die geen naam en contactgegevens willen geven niet weigeren, las ik bij Security.nl. Dit blijkt uit een bericht van Koninklijke Horeca Nederland in reactie op de nieuwe maatregelen voor de horeca in de strijd tegen corona. Een van die nieuwe regels is dat iedere horecatent moet werken met reserveringen, ook als het een kleine zaak is. En daarbij is het vragen naar naam en contactgegevens verplicht voor contactonderzoek. Maar of je ook antwoord moet geven is dus niet duidelijk aldus de belangenorganisatie.

Dat is inderdaad een tikje dubbel van de Rijksoverheid:

Daarnaast worden alle bezoekers gevraagd zich te registreren. Bezoekers laten op vrijwillige basis naam- en contactgegevens achter zodat de GGD contact kan opnemen bij een besmetting die verband houdt met de horecagelegenheid.
Vragen is dus verplicht, maar als ik zeg “dat krijg je niet” dan heb je dus pech als horecagelegenheid. Dat riep bij velen (onder meer in de draad bij Security.nl en in mijn inbox) de vraag op of je dat niet alsnog gewoon kunt afdwingen. Het is toch jouw tent, als jij wil dat alleen bij jou bekende personen binnen zijn en dat je hun mailadres hebt dan is dat toch gewoon jouw ondernemersvrijheid?

Nou ja, niet helemaal. De hoofdregel klopt natuurlijk, maar er kunnen wel degelijk wetten zijn die jou hinderen in die vrijheid. De AVG/GDPR is hier echter echt wel een probleem. Een restaurant dat zegt “geef me naam en adres zodat ik marketing op je kan doen, anders eet je maar ergens anders” loopt tegen artikel 7 AVG aan dat zegt dat toestemming vrijwillig gegeven moet worden, zonder enige dwang.

Dit is precies de discussie van de cookiemuur: kan een ondernemer zeggen, geef me toestemming voor cookies anders geen website voor jou? De AP neigt naar de interpretatie “nee”, maar de rechter heeft zich er nog niet over uitgelaten. Ik zie zelf veel voor het standpunt van de AP, ook bij horeca want tegen de tijd dat ik daar sta om half zeven dan heb ik honger en ga ik echt geen ander restaurant opzoeken.

Praktisch gezien zou ik een nepnaam en mailadres invullen net als iedereen. En als je dat wil afvangen door een online reservering te eisen met emailvalidatie of bevestigings-06, dan prima maar dan wel (artikel 13 AVG en 11.7 Telecomwet) expliciet erbij zetten dat je me reclamemails gaat sturen én een afmeldoptie op voorhand. Doen of het alleen is voor coronatracing en dán reclame sturen is gewoon tegen de wet.

Arnoud