Gameplatform Itch.io heeft bijna alle nsfw-games verborgen op het platform. Dat meldde Tweakers onlangs. Het is een reactie op een oproep wat te doen aan games met seksueel geweld en objectificatie van vrouwen, waarbij ook betalingsverwerkers zoals Mastercard werden aangesproken. Diverse lezers vroegen me: bestaat er zoiets als betalingsprovidersneutraliteit analoog aan netneutraliteit?
Tweakers legt uit:
Het platform zegt dat dit nodig is vanwege een oproep door de non-profitorganisatie Collective Shout, die zich naar eigen zeggen verzet tegen seksuele objectificatie van vrouwen in media. Deze organisatie riep betaalverwerkers als PayPal, Mastercard en Visa op om zich terug te trekken van gameplatformen waarop games te koop zijn waarin verkrachting, incest en seksueel kindermisbruik voorkomen.Natuurlijk zou bij strafbare content politie of toezichthouders moeten optreden, maar dat gebeurt niet altijd. En dan is de betalingsprovider aan de jas trekken een vaak effectieve andere stap.
Je zou zeggen, wat heeft een betalingsprovider te maken met de inhoud van de site waar de betalingen worden gedaan? In principe weinig, maar als men dat bedrijf accepteert en daarbij kennis krijgt van wat voor soort content er wordt verkocht, dan wordt dat een ander verhaal.
Wettelijk gezien is het niet heel eenduiding. In Nederland staat in de Wet op het financieel toezicht dat een “afwikkelonderneming” neutraal moet zijn (art. 4:76a BW):
Een afwikkelonderneming biedt eerlijke en vrije toegang tot haar diensten en systemen op basis van objectieve, risicogebaseerde en openbaar gemaakte deelnemingscriteria.Maar wat is dat voor een ding:
Afwikkelondernemingen zijn verantwoordelijk voor de afhandeling van het girale betalingsverkeer; geld dat van de ene naar de andere bankrekening wordt overgemaakt. Door bijvoorbeeld verzoeken om goedkeuring van betaalopdrachten door te sturen wanneer een klant in een winkel afrekent. Of door juist zulke verzoeken goed te keuren door middel van een saldocontrole bij de klant.Vanuit deze definitie kun je dus redeneren dat er het beginsel van neutraliteit geldt bij de afhandeling van betalingen. Maar er is ruimte genoeg om transacties te weigeren, als dat maar op basis van objectieve criteria is gebeurd en die criteria “eerlijk” te noemen zijn.
Verhinderen van betalingen voor strafbare zaken is (voor juristen in ieder geval) een evident toegestane beperking. Voor legale maar meer maatschappelijk ongewenste transacties ligt dat wat lastiger. Is dat “eerlijk”, en wat zijn dan de criteria om vast te stellen of iets ongewenst genoeg is om op de verboden lijst te komen?
Arnoud
“risicogebaseerde deelnemingscriteria”
Is dit verder gedefinieerd? In de hele discussie over deze blokkades zag ik ook het argument tegenkomen dat sommige dingen een risico kunnen zijn voor de goede naam van de betalingsprovider.
Dit maakt een heckler’s veto mogelijk. Als een activistengroep maar hard genoeg gaat klagen en bedrijven aan de schandpaal probeert te hangen, dan maakt deze “risico” regel het mogelijk om alles wat ze willen te laten blokkeren.
Ik meende dat dat ook risico is dat een transactie teruggeboekt wordt. Als een zakenman onderweg even bij de ramen langs gaat en z’n vrouw komt er achter vanuit het transactieoverzicht, zegt de zakenman dat z’n kaart gestolen was en boekt de transactie terug.
Ook dat is niet de verantwoordelijkheid van Visa/Mastercard maar de bank van de raamexploitant(e). En als er een verhoogde kans op terugboekingen is dan kan dat anders opgelost worden (bijvoorbeeld hogere kosten of het langer vasthouden van het geld).
Bijkomend punt, ze zeggen dat het gaat om “seksuele objectificatie van vrouwen in media”, maar wat blijkt is dat dit gewoon voor een gedeelte een dekmantel is voor transfobische, homofobisch, bifobische haatcampagnes.
Zie o.a. Gaming Platforms Pull LGBTQ+ Titles After Campaign By Aussie Anti-Porn Group
Itch’s Adult Game Ban Is Hurting Queer Creators, Removing Lesbian Content
Thousands of games have been censored from major platforms, with LGBTQIA+ creators caught in the crossfire
‘I feel violated’ – Queer Creators Lose Livelihoods in Itch.io Bans
Wat saillante quotes:
Het leuke hier is dat dankzij het streisandeffect het bestaan van spellen met een niet-hetero signatuur meer bekendheid krijgen.
Hoe de druk nu precies opgevoerd is is niet helemaal duidelijk, Techdirt heeft er een artikel over geschreven, waaruit blijkt van een hoop machinaties achter de schermen. Ik verwacht dat er opeens veel meer mag wanneer de autoriteiten vragen gaan stellen aan de afwikkelondernemingen over hoe ze invulling geven aan het neutraliteitsprincipe.
Dit is misschien een controversieel standpunt, maar ik begrijp niet goed waarom “seksueel geweld” en “objectificatie van vrouwen” anders behandeld moet worden als zaken als “moord” of “doodslag”. Op moord staat, in Nederland, een gevangenisstraf van levenslang of tot 30 jaar en het is daarmee zo’n beetje de ergste misdrijf die je kan begaan. Er zijn honderden spellen waarin je als speler moorden kan begaan, waarom worden die door Mastercard en/of Visa niet op dezelfde wijze behandeld als andere misdrijven zoals sexueel geweld? Het lijkt me niet verdedigbaar om het “eerlijk” te noemen als je spellen met de ene ernstige misdrijf niet toestaat, en die met een andere net zo ernstige of nog ernstiger misdrijf wel.
Dat is een heel terecht punt en ik moet hier echt even over nadenken.
Eerste gedachte: Veel games met moord en doodslag, zoals een oorlogsshooter of een zombie survival game, plaatsen deze acties in een context van conflict, actie of misdaadbestrijding. Bij spellen die vrouwen objectiveren of seksualiseren, is de handeling zelden onderdeel van een complex verhaal, maar vaak het doel op zich. De focus ligt dan op het neerzetten van vrouwen als lustobjecten, wat direct bijdraagt aan een cultuur waarin vrouwen gereduceerd worden tot hun uiterlijk en beschikbaarheid. Dit is een fundamentele verschuiving van “geweld als onderdeel van een verhaal” naar “seksualisatie als vermaak”.
(Games zoals vroeger Carmaggeddon waren óók zeer controversieel om dezelfde reden, ze trivialiseerden geweld in het echte leven.)
Verder is cruciaal dat seksueel geweld en de objectificatie van vrouwen een actueel en diep levend probleem is. In de geschiedenis van games en andere media zijn vrouwen eigenlijk altijd stereotypisch, hypergeseksualiseerd en passief neergezet. Dit normaliseert deze zienswijze, zeker als de game geen ander doel heeft dan hiermee bezig te zijn. Dit is echt anders bij moord en doodslag. Je ziet zelden dat een film of game puur en alleen draait om het verheerlijken van een willekeurige moord. Het is bijna altijd gekoppeld aan een groter narratief.
Films zoals Saw en andere gore/horror is wederom net zo goed controversieel, maar is een kleinere niche en weinigen voelen zich direct aangesproken, dus komt daar weinig weerstand tegen.
Ik snap je, maar ik kan toch wel een aantal games bedenken waarin het zijn van een huurmoordenaar de essentie van het spel is.. Maar goed, waarschijnlijk is het belangrijkste in deze is dat er voor het een een actiegroep is die zich er druk over maakt en publiciteit zoekt, en voor het andere niet.
Of dat een eerlijke basis is voor een betalingsprovider… denk ik niet, maar het is wel een commercieel begrijpelijke.
Leuke podcast in dit verband it “Hot money” van de financial times. Over wie er bepaald wat er wel of juist niet aan xxx content op internet mag. De zijn dus op hier de credit card maatschappijen. Die invloed gaat heel ver, het verbaast me dan ook niet dat dit bij spellen ook zo werkt.
https://aboutus.ft.com/press_release/hot-money
Waar je vervolgens helemaal niets aan hebt als “maker van spellen met een niet-hetero signatuur” omdat niemand je spel kan kopen.
Sterker nog, als het zo doorgaat gaat Microsoft/Apple/Google deze automatisch van je systeem verwijderen omdat ze een risico zijn voor de naam van een willekeurig onderdeel van de distributie keten of de techlords zelf