De jury in een rechtszaak in de VS heeft Google en Meta aansprakelijk gesteld voor de schade die een 20-jarige vrouw leed door verslaving aan sociale media. Dat meldde Tweakers vorige week. De vergoeding is zes miljoen dollar en uiteraard komt er hoger beroep. Maar toch.
Bij The Conversation hebben ze de achtergrond:
KGM – now 20 years old – said she began using YouTube at age six and Instagram at age nine, and allegedly developed compulsive use patterns, including up to 16 hours in a single day on Instagram. The platforms’ design features, she argued, contributed to her anxiety, depression, body dysmorphia, and suicidal ideation.En niet alleen wist men tot op het hoogste niveau bij Meta en Google van deze effecten, men maakte op dat niveau de vergelijking met drugs en gokken. Dat soort uitspraken komen via de discovery-regels dan naar buiten bij een rechtszaak, en de jury concludeerde hieruit dat er bewust ingezet is op de dienst verslavend maken:
In addition, a YouTube memo reportedly described “viewer addiction” as a goal, and an Instagram employee wrote the company was staffed by “basically pushers”.Mag ik even kwijt dat hiermee het argument “jamaar de ouders moeten hun kinderen in de gaten houden op internet” definitief naar de prullenbak mag. Het is -zoals ik al lang roep- niet realistisch om van individuele mensen te verwachten dat die op kunnen tegen het marketinggeweld van enorme bedrijven die alle tijd en geld hebben om hun misleiding te optimaliseren.
Arnoud
“dat hiermee het argument “jamaar de ouders moeten hun kinderen in de gaten houden op internet” definitief naar de prullenbak mag.” In de gaten houden is inderdaad lastig, maar voorbereiden op is des te belangrijker. Social media hoort in het rijtje verkeer, alcohol, sex, drugs, roken waar een goede ouder gesprekken met zijn/haar kind over heeft. Juist om te wijzen op de risico’s (van verslaving, net als bij drugs en alcohol) en aan te geven hoe je goed en veilig met die onderwerpen omgaat. En natuurlijk ligt hier een taak voor de overheid, maar die is er bij de andere onderwerpen ook geweest. De marketingmachine van Marlboro (om maar een voorbeeld te noemen) was in de jaren 80 van de vorige eeuw ook overal aanwezig. Maar ook toen hadden ouders gesprekken over roken met hun kinderen.
Het probleem is, dat de ouders net zo verslaafd zijn. Net als met roken vroegâh, kopiëren kinderen dat gedrag. Neem daarbij ook in overweging, dat juist die social media zelf, verantwoordelijk zijn voor het verspreiden van “foute” ideeën hierover. Waar je voor sigaretten nog dure reclames moest maken, is dat voor social media niet nodig. Dat verspreidt zich als een lopend vuurtje, gratis en voor niets. Bovendien biedt het een platform voor Jan en alleman, om hun ongenuanceerde, domme mening te verkondigen, aan zorgwekkend grote groepen mensen. Kijk naar de manosfeer.
Kortom, ik vind het een heel goede zaak, dat het volstrekt onethische verdienmodel van deze bedrijven, nu eens aan banden wordt gelegd. Zoals Arnoud al aangeeft, kun je niet verwachten dat mensen zijn opgewassen tegen een dergelijke marketing machine.
Amerikanen worden al tientallen jaren steeds minder goed in eigen verantwoordelijkheid nemen, door overmatige bescherming uit angst voor punative damages zaken. Dat sijpelt door naar Europa. Uiteindelijk wordt een samenleving hier alleen maar kwetsbaarder door, afhankelijker van bescherming en schreeuweriger van. Ze worden boos uit onmacht, omdat ze niet meer voor hun eigen veiligheid kunnen zorgen. Een uitspraak van een jury in LA is uiteraard daar geldig en bindend, maar of die nou maatgevend moet zijn als het gaat om een normen en waarden discussie in Nederland… Dat vind ik niet.
Als het puntje bij het paaltje komt ligt de verantwoordelijkheid altijd bij ouders. Dat moet ook wel, want elke zoveel jaar komt er wel iets nieuws verslavends de wereld in. Zij hebben inderdaad een onmogelijke taak. Maar dat was 100 jaar, of wanneer dan ook, geleden niet anders, alleen om andere redenen. Bescherming door de overheid komt altijd pas een generatie te laat. Neemt niet weg dat we net als bij roken, drank en drugs kinderen daar doormiddel van wetgeving tegen in bescherming zouden moeten gaan nemen.
Ik heb ook geen goed woord over voor Meta en hun werkwijze, maar zo schokkend vind ik die uitspraken van klanten proberen verslaafd te maken nou ook weer niet. Er zijn heel veel marketeers die dat proberen, zo benoemen als ideaalbeeld, alleen er nooit in slagen.
Ouders spelen natuurlijk een belangrijke rol in het beschermen van hun kinderen en je kunt best als buitenstaander tegen ouders zeggen dat ze hun kinderen moeten beschermen voor/wapenen tegen verslavingen. Echter voor een handelaar in verslavende dingen is het een kulargument. Als jij bewust verslavende dingen maakt en aanbiedt aan kinderen kun je niet de schuld van de resulterende verslaving van de kinderen afschuiven op hun ouders.
In plaats van moeilijk te controleren wetgeving, of wetgeving die weer andere ongewenste neveneffecten heeft (zoals verplicht gebruik van echte naam, inclusief controle adhv id-bewijs, leeftijdsverificatie e.d.) zouden we, als we dit als maatschappij echt belangrijk vinden, wat mij betreft naast realistische maatregelen tegen die verslavende social media bedrijven ook wat moeten doen aan de “dwang” en bijna noodzaak om een smartphone te hebben. Het begint al op de basisschool, maar zeker op het voortgezet onderwijs. Leerlingen worden op jonge leeftijd al verwacht een smartphone te hebben. Cijfers en roosters alleen beschikbaar via een app van magister, mededelingen over uitval van lessen en zo alleen via een whatsapp groep, toegang tot reserveringssystemen, printers, of bibliotheek alleen via een app, dat soort zaken. Als je verwacht van leerlingen dat ze vanaf hun 12e of 13e een smartphone hebben, dan moet je niet raar staan te kijken dat ze er dan ook instachattubebook op zetten.
Waarom zouden we niet alleen instachattubebook verbieden voor minderjarigen? Die groep mag ook naar de supermarkt, maar moet van het alcohol-schap afblijven en van de sigaretten al helemaal.
Nou ja, ik zei ook “naast realistische maatregelen”. Het probleem wat ik zie met zo’n algemeen verbod tot een bepaalde leeftijd is dat het 1) Alleen goed te controleren is met een waterdicht leeftijdsverificatie-systeem, wat een heel aantal negatieve bij-effecten heeft, en 2) Als ze die leeftijd dan bereiken ze ineens onvoorbereid alles mogen. Ik geloof gewoon niet dat een harde leeftijdsgrens, waarbij ze bij 15 jaar en 364 dagen oud niets mogen en een dag later ineens alles, gaat leiden tot het gewenste resultaat. Het is, zo denk ik, de verkeerde maatregel tegen een daadwerkelijk bestaand probleem.
Ik denk ook dat het niet gaat helpen als je wel die kinderen de supermarkt in forceert (de smartphone dwang waar ik het over had) en tegelijkertijd toestaat dat social media bedrijven daar hun producten mogen uitstallen, maar dan met alleen een moeilijk zonder draconische maatregelen te handhaven leeftijdsgrens, en dan verwacht dat je het gewenste effect gaat bereiken. Als ze al niet een weg om die leeftijdsgrens heen weten te vinden, dan moet je wel verwachten dat als ze dan de juiste leeftijd bereiken ze helemaal los gaan. Waarom niet inzetten op het weghouden van die producten uit die supermarkt, zoals we dat nu ook met sigaretten doen? Op het minder aantrekkelijk maken van die producten, door grenzen te stellen aan dingen als onbeperkt scrollen, of waar ze mogen adverteren zoals we dat nu ook doen met snoepgoed.
Net zoals met alcohol is met mate en begeleid kleine eerste stapjes nemen om er aan te wennen een betere oplossing. We gaan met alcohol ook niet wachten tot ze 18 jaar zijn om ze dan vol te gieten met liters alcohol, als je een verantwoordelijke ouder bent dan heb je je kinderen al in een eerder stadium eens een keer een slokje laten nemen, dan begin je met eens een half glas, en dan zorg je dat ze zich bewust zijn van de gevaren van alcohol.