Mag een webwinkel gratis retourneren koppelen aan een waardebon?

| AE 8613 | Ondernemingsvrijheid | 21 reacties

push-for-coin-retour-ontbinding.pngEen lezer vroeg me:

Bij Kleertjes.com geldt nu een nieuwe regel voor retourneren. Je kunt gewoon retourneren en je geld terug krijgen, maar dan betaal je zelf de retourkosten. Wil je gratis retourneren, dan kan dat ook maar dan krijg je een waardebon in plaats van je geld terug. Is dat legaal?

Wie online iets koopt, heeft (behoudens een paar uitgezonderde categorieën) altijd het recht de aankoop binnen 14 dagen te annuleren. Je hebt dan recht op je geld terug, en ook op de heenzendkosten en andere administratieve kosten (art. 6:230r BW). Heb je voor duurdere dan normale verzending gekozen, dan hoef je dát niet terug te krijgen.

Natuurlijk moeten de producten terug, en dat kost geld. Die kosten komen volgens de huidige wet voor rekening van de winkel, tenzij de winkel heeft gezegd dat die voor je eigen rekening komen. De wet (art. 6:230s BW) zegt het iets omslachtiger:

De consument draagt de rechtstreekse kosten van het terugzenden van de zaak, tenzij de handelaar heeft nagelaten de consument mee te delen dat hij deze kosten moet dragen.

Een winkel mag dus zeggen “Terugzenden is op eigen kosten”. (Ze moeten dat wel expliciet doen, alleen maar zeggen “Terugzenden graag naar postbus 123 te Amsterdam” is niet genoeg.) En omdat ze dat mogen zeggen, mogen ze ook zeggen “Terugzenden is op eigen kosten, maar wil je een waardebon in plaats van geld dan krijg je op die waardebon óók de terugzendkosten gezet”. Je wettelijk recht wordt hierdoor niet aangetast.

Wat dan weer niet mag, is je recht van retour opgeven zoals het Amerikaanse Jet.com doet: je kunt daar kiezen tussen de gewone prijs met ruilrecht of korting in ruil voor niet mogen retourneren. Dat is bij ons onmogelijk, de regel over retourneren is van dwingend recht zoals dat heet.

Arnoud

Deel dit artikel

  1. “Dat is bij ons onmogelijk, de regel over retourneren is van dwingend recht zoals dat heet. ” Als je van iets per overeenkomst kunt afzien, is het toch geen dwingend recht of ben ik nou gek? Het recht op minimumloon is dwingend recht, daar kun je met geen mogelijkheid van af zien.

  2. Hoe zit dat dan als een consument heeft aangegeven dat hij/zij iets wil retourneren, melding maakt dat het opgestuurd is, maar het komt nooit aan? Ik kan me voorstellen dat je hier flink misbruik kan maken van het recht van retour: je zegt dat het onderweg is maar je houdt het lekker zelf. Moet je als winkelier evengoed geld teruggeven of mag je zeggen ‘het is niet aangekomen dus pech’? Verzending de ene kant op (winkel –> consument) is de verantwoordelijkheid van de winkel, maar hoe zit dat dan de andere kant op?

    • Ik geloof dat het dan zo is dat de retourbetaling pas uitgekeerd wordt als het product bij de winkelier binnen is, of als hij een track-and-trace code heeft ontvangen.

      Het is vorig jaar ook een dingetje geweest van een bekende Amazon-scam: Je kon bij Amazon een retour aanvragen met het argument “Ik heb X besteld maar alleen een lege doos ontvangen”, waarna je de lege doos op kon sturen en het geld retour kon krijgen of iets dergelijks.

    • De winkelier hoeft pas terug te betalen nadat hij het product terug heeft ontvangen OF dat je kan aantonen dat je het hebt verzonden (bijvoorbeeld met een tracking-code/verzendbewijs). Als het niet (of beschadigd) aankomt (en je kunt wel aantonen dat je het hebt verzonden) heeft de winkelier pech; hij moet jou toch terugbetalen. Je kan daar inderdaad flink misbruik van maken, maar dat is natuurlijk een misdaad.

  3. Als het niet (of beschadigd) aankomt (en je kunt wel aantonen dat je het hebt verzonden) heeft de winkelier pech; hij moet jou toch terugbetalen.

    Heb je daar een bron voor? In beginsel heb je de verplichting het artikel weer terug te leveren, en transport is daarbij voor eigen risico. Of is het bij een consumentenkoop anders?

    • Waarom zou het transport wél voor eigen risico zijn? Je bent bij het uitoefenen van je ontbindingsrecht alléén aansprakelijk voor waardevermindering als je verder bent gegaan met uitproberen dan nodig was. Alle andere aansprakelijkheid is uitgesloten:

      De consument is niet aansprakelijk noch enige kosten verschuldigd door de uitoefening van zijn recht van ontbinding, onverminderd het bepaalde in lid 3, alsmede artikel 230r lid 3.

      Bovendien is het zo dat

      De handelaar vergoedt na ontbinding van de overeenkomst […] uiterlijk binnen veertien dagen na de dag van ontvangst van de verklaring tot ontbinding alle van de consument ontvangen betalingen […] de consument kan eerst nakoming vorderen […] nadat de handelaar de zaken heeft ontvangen of de consument heeft aangetoond dat hij de zaken heeft teruggezonden […].

      De verplichting tot terugbetaling is dus niet afhankelijk van of de goederen zijn ontvangen, alleen of ze (aantoonbaar) zijn verzonden.

      (IANAL dus ik weet niet helemaal zeker of dit de juiste interpretatie is, maar over het algemeen is de insteek dat de kwetsbare consument moet worden beschermd tegen de grote boze ondernemer.)

      • Ik vraag me af of aantonen van verzending wel voldoende is. Ik zou juist verwachten dat als je de kosten van retour-verzending moet betalen, dat je dan ook verantwoordelijk bent voor die verzending:

        De consument draagt de rechtstreekse kosten van het terugzenden van de zaak, tenzij de handelaar heeft nagelaten de consument mee te delen dat hij deze kosten moet dragen.

      • Het transport is voor risico van de consument omdat het risico bij aflevering op de consument is overgegaan en ontbinding de consument de verplichting geeft om het product terug te geven. De consument is niet aansprakelijk door de uitoefening van zijn rechten, maar wel doordat het product niet aankomt.

        Uit de leidraad betreffende consumentenrechtenrichtlijn, juni 2014, pp. 55-56:

        6.4.5. Risico’s bij het terugzenden van de goederen naar de handelaar

        Deze richtlijn bevat geen bepalingen over wie het risico draagt voor onopzettelijke beschadiging of verlies bij het terugzenden van de goederen wanneer de consument de overeenkomst herroept. Daarom wordt ook dit geregeld door het nationaal recht. Hierin kan bijvoorbeeld zijn bepaald dat het risico bij het terugzenden van de goederen bij de consument ligt, aangezien het risico in overeenstemming met artikel 20 bij levering op de consument is overgegaan.

        De consument moet voor het terugzenden van de goederen in beginsel redelijke zorg betrachten, bijvoorbeeld een erkende vervoer- of postdienst kiezen, zodat de goederen bij de handelaar aankomen en tijdens hun vervoer niet worden beschadigd.

        Wanneer de consument de goederen nooit fysiek in bezit heeft gekregen, omdat hij bijvoorbeeld de levering heeft geweigerd, al dan niet met een uitdrukkelijke verklaring aan de handelaar tot herroeping van de overeenkomst, zou de handelaar verantwoordelijk blijven voor het risico van verlies of beschadiging, aangezien het risico niet overeenkomstig artikel 20 op de consument werd overgedragen.

Laat een reactie achter

Handige HTML: <a href=""> voor hyperlinks, <blockquote> om te citeren en <em> en <strong> voor italics en vet.

(verplicht)

Volg de reacties per RSS