Via Reddit:
Ik heb een kleine webshop op gebied van Pokémon en handel hier dan ook al geruime tijd in. [Een klant bestelde een zeldzame set.] Nu heb ik gisteren (18-11) een mail gehad van deze klant, waarbij er beweerd wordt dat ik danwel een nep product heb verkocht, danwel een geresealed product. Klant heeft foto’s meegestuurd van eenzelfde product, maar waarbij niet te achterhalen dat dit product daadwerkelijk uit mijn geleverde doos is gekomen.De discussie gaat nog even door; de klant voelt zich “belazerd” en na de reactie dat alle sets bij een officiële, erkende supplier gekocht zijn mét bewijzen, stelt de klant dat hij simpelweg het recht heeft “een product te retourneren wanneer dit niet voldoet aan de verwachtingen of wanneer het afwijkt van wat redelijkerwijs mocht worden geleverd”.
Op zich is die uitspraak waar, maar met een paar nuances. Het belangrijkste is dat de winkel gelegenheid moet krijgen tot herstel of vervanging (art. 7:21 BW), tenzij je dat niet kunt eisen (lid 4). Bij kaartjes die nep zijn, ligt vervangen voor de hand. Pas nadat de winkel hiermee het niet kon oplossen, heb je recht op geld terug (art. 7:22 BW) als consument.
Bij herstel en vervanging gaat het niet om de mening van de consument, maar om een objectieve norm: wijkt het af van wat je mocht verwachten? In dit geval dus: zijn de kaartjes echt en origineel, dus niet geresealed of gebruikt? De bewijslast daarvoor ligt bij de consument, die meer moet aandragen dan alleen dat “product én de inhoud afwijken van andere producten”. Er zijn apps en dienstverleners te over die hierbij kunnen helpen.
De consument heeft verder natuurlijk het recht de aankoop binnen 14 dagen na ontvangst ongedaan te maken. Of het product voldoet aan de verwachtingen, is daarbij niet relevant. Een ontevreden klant die er snel bij is, kan dus zo zonder gezeur van zijn aankoop af.
Pokémonsets als deze worden verzegeld verzonden. Er staat in de Wet koop op afstand (art. 6:230p BW) inderdaad iets over dat verzegelen het recht van retour kan laten vervallen, maar dat is alleen zo bij
- de levering van zaken die niet geschikt zijn om te worden teruggezonden om redenen van gezondheidsbescherming of hygiëne en waarvan de verzegeling na de levering is verbroken;
- de levering van audio- en video-opnamen en computerprogrammatuur waarvan de verzegeling na levering is verbroken;
Tegelijk vermindert de waarde van het product fors als het pakket geopend is. Weinig kopers van Pokémonkaarten zitten te wachten op resealed pakjes, onder meer om zorgen dat er nepkaarten in gestopt zijn, of de waardevolle eruit gehaald en vervangen. (Resealen is an sich niet verboden, zolang je maar expliciet en duidelijk er bij zet dát je dat gedaan hebt.)
De remedie uit de wet is dat je dan die waardevermindering mag doorrekenen bij het terugbetalen van de aankoopprijs, maar dus niet de retour geheel weigeren. Omdat er hier eigenlijk geen mogelijkheid is voor de winkel om de kaarten weer in een nieuwe originele verpakking te krijgen, en je ze dus los moet verkopen, kun je volgens mij de restwaarde alleen bepalen als de verkoopprijs van de losse kaarten samen.
Arnoud
Het in rekening brengen van waardevermindering mag toch alleen als de behandeling van de zaak verder is gegaan dan noodzakelijk om de aard, de kenmerken en de werking daarvan vast te stellen? Je moet i.c. de verpakking wel openmaken om de inhoud te kunnen beoordelen (bijvoorbeeld op echtheid en kwaliteit), is het niet?
Ik ben niet bekend met dit soort producten, maar worden ze daadwerkelijk verzegeld of zitten ze gewoon in een gesloten verpakking (die niet zonder verbreken van de verpakking geopend kan worden)? Wanneer is iets een verzegeling zoals bedoeld in 6:230s BW?
Voor zover ik weet gaat het bij Pokémon kaarten om zogenaamde collectables, setjes kaarten waarvan je bij aankoop niet precies weet wat je krijgt. Omdat de ene kaart meer waarde heeft dan een andere, heeft de aankoop van een setje kaarten aspecten van een kansspel.
Omdat het de bedoeling is dat kopers (maar ook wederverkopers) niet weten welke kaarten er in ieder setje zitten, worden de setjes in de drukkerij al verzegeld. Dit in een poging om het kansspel eerlijk te houden.
Dat kan de bedoeling zijn van de verkoper, echter de vraag is of de wet daar net zo naar kijkt. Zoals ik het verhaal van Arnoud lees, lijkt de wet daar geen rekening mee te houden. Ik denk dat de restwaarde van de losse kaarten geen argument is. Een nieuwe tv zal ‘op de markt’ ook niet de volle prijs meer opbrengen als de doos open is geweest.
Dat zou het wel erg makkelijk maken om steeds maar setjes te bestellen, te kijken of die ene waardevolle kaart erin zit, en zo niet het setje terug te sturen onder het mom van ‘ik denk dat ze niet echt zijn’
Het motto maakt uiteindelijk niet uit, omdat het altijd retour mag. Je mag een product ook in redelijke mate uitproberen. Daarvoor zal het uitgepakt moeten worden in vrijwel alle gevallen.
Een goed idee, ik ga online staatsloten kopen en degenen waarop geen prijs valt stuur ik terug om mijn geld terug te krijgen… Bij sommige zaken werkt dan economisch niet zo en dergelijke kaarten vallen daar onder.
Maar onder welke van de uitzonderingen uit artikel 6:230p BW vallen dergelijke kaarten dan precies?
De kaarten zelf niet… Maar je koopt een verzegeld pakket van tien. Op het moment dat je de verzegeling verbreekt en de kaarten bekijkt heb je onherstelbare schade aan het product, namelijk de verzegeling, toegebracht.
Art. 6:230p BW staat in Afdeling 2b van boek 6, en volgens art. 6:230h lid 2 BW geldt die afdeling niet bij “gokactiviteiten waarbij bij kansspelen een inzet met een waarde in geld wordt gedaan, met inbegrip van loterijen, casinospelen en weddenschappen”.
Maar als de Pokémonkaartenverkoop onder de kansspelen valt, is er dan niet een speciale vergunning nodig en mag er dan niet verkocht worden aan personen onder de 18 (of 21 in België)?
Verkoop van Pokémonkaarten wordt door de Ksa niet gezien als een kansspel, met name omdat het geen verslavende effecten lijkt te hebben.
Ik reageerde echter op je opmerking over staatsloten kopen en retourneren; dat kan dus niet vanwege art. 6:230h BW. Een pakket Pokémonkaarten is géén “gokactiviteit” in de zin van lid 2 van dat artikel. Ik ben nog geen bepaling tegengekomen die maakt dat het pakket niet geretourneerd mag in de veertiendagentermijn. De enige route die ik zie is redeneren dat de sealing deel is van het pakket, je koopt niet tien kaartjes maar de ervaring van een sealing openmaken en dan verrast worden door tien kaartjes.
Waarom zou de vraag “is het een kansspel” voor elke wet hetzelfde antwoord moeten hebben? Het lijkt me evident dat de bedoeling achter 6:230h BW precies is bedoeld om de situatie uit dit artikel te voorkomen. En of het al dan niet verslavend is, is totaal niet relevant voor dat wetsartikel.
Terecht, er staat “gokactiviteiten” en loterijen zijn een voorbeeld daarvan. Dan kom je dus bij de vraag, is het kopen van een sealed pakje Pokémonkaarten een “gokactiviteit”. Daar is wat voor te zeggen, het is een gok wat je krijgt. Maar wat is het verschil dan nog met een Kinder Suprise chocolade-ei met een verrassing er in? Ook daar is maar de gok welk dingetje er in zit.
Geen verschil (als we even vergeten dat de kinder surprise eieren al onder de voedsel uitzondering vallen).
Kinder Surprise eieren hebben soms verzamelobjecten, zoals series poppejtes van een of andere IP die vrij gewild zijn, dus als iemand die compleet wil maken zou die de surprises met poppetjes die die al had, kunnen terugsturen. En dat lijkt me net zo verkeerd als met de pokemon kaarten.
Maar bij zo’n chocolade ei heb je het ei geconsumeerd, hetgeen een aanzienlijk deel van de aankopprijs uitmaakt. De restwaarde van een poppetje kan dan op ongeveer 0 gesteld worden.
Ik twijfel, want als we zeggen dat het een gokspel is dan draait het om de poppetjes. Welke zou ik krijgen, spannend! De chocola is niet meer dan het gratis drankje bubbels bij binnenkomst in het casino. Als je chocola koopt, en het poppetje is een grappig extraatje dan is geen sprake van een gokspel.
Als het poppetje een grappig extraatje is, dan heb je daar meteen het verschil met de pokemon kaarten. 🙂
Moet de vraag niet zijn of de onzekerheid een wezenlijk onderdeel van het product is?
Ik zou namelijk zeggen dat bij Pokémon, maar ook bij Panini voetbal kaartjes de onzekerheid wat je krijgt een wezenlijk onderdeel van het product is.
Dat betekent dat als je de pakjes opent je een belangrijk kenmerk van het product wijzigt en je onmogelijk het product wat je hebt verkocht kan retourneren.
Dit bijvoorbeeld in tegenstelling tot een verzegelde door met electronica, of zelfs een CD/DVD/Bluray. Daar kan je de verzegeling verbreken en testen zonder wezenlijke kenmerken van het product aan te tasten.
In de winkel kan je die laatste vaak ook uit de verpakking halen en vroeger toen we nog goede cd winkels hadden kon je cd’s luisteren voor je kocht. Maar een pakje voetbal kaarten of pokémon kaarten mocht je in de winkel ook niet open maken.
Dat zijn toch twee verschillende gronden voor retour. Retour vanwege nepkaarten (pas te beoordelen ná het openen) klinkt mij als een beroep op nonconformiteit, niet een retour onder de wet koop op afstand.
Maar dan moet de klant wel bewijzen (aannemelijk maken) dat betreffende kaart(en) nep zijn en dat ze uit het door de verkoper geleverde pakketje komen. Het eerste lijkt me makkelijker te bewijzen dan het tweede.
En hoe ga je aantonen of aannemelijk maken dat iemand nepkaarten in een gesealde verpakking heeft gestopt? Bij de productie hangt het vol met camera’s en mag je enkel met lege zakken naar binnen en naar buiten. Hoe idioot is het om nepkaarten naar binnen te smokkelen en die tussen de rest te stoppen?
Je kunt toch (binnen de bedenktijd) ook gewoon kiezen voor retourneren zonder opgaaf van reden als het product non-conform is?
Je kunt zonder reden herroepen (behoudens de uitzonderingen) als je je bedacht hebt of het product je niet bevalt (zonder dat opgaaf van reden noodzakelijk is). Om te bepalen of het is wat je hoopte, mag je het testen (aard en werking vaststellen). Daarvoor moet je de verpakking m.. kunnen openen. Als het openen van de verpakking de facto onmogelijk is zonder automatisch tot waardevermindering te leiden, in hoeverre kun je je wettelijke recht dan praktisch (kosteloos) uitoefenen? Denk aan blisterverpakkingen, maar dus ook (papieren?) zakjes die verlijmd zijn en dus wel opengescheurd moeten</em worden om de aankoop te kunnen zien. Met andere woorden: hoe kun je het de consument aanrekenen dat er schade is als dat een automatisme is aan de manier waarop de winkelier het levert (al dan niet omdat de fabrikant het zo levert)?1
Mijn vraag over de verzegeling staat eigenlijk los van deze casus (omdat de uitzondering hier niet van toepassing is).
Een seal om parfum wordt kennelijk gezien als verzegeling (https://omgevingsweb.nl/jurisprudentie/eclinlrbams20227923). Maar stel dat het ondergoed betreft (en dat zou kwalificeren als hygiëne-product zoals bedoeld in de uitzonderingen) en die wordt geleverd in een dichtgelijmd zakje (zoals de hier besproken kaartjes). Is dat een verzegeling? Ik kocht laatst een blikje lijm (met schroefdop). Valt natuurlijk ook niet onder de uitzondering, maar de verkoper stelde (bij levering, niet vooraf) dat als het zegel verbroken was, er niet geretourneerd mocht worden. De ‘zegel’ bestond uit een zelfgeknutseld stickertje (in een specifieke kleur en vorm, wat mensen doorgaans niet in huis hebben) achter een plakbandje dat bedoeld was om stuk zou gaan bij het opendraaien van het blikje. Kwalificeert dat als verzegeling? Of meer algemeen: wanneer is een middel een verzegeling?
De lijmverkoper was ogenschijnlijk bang dat iemand een likje zou gebruiken en de pot dan zou retourneren. Overigens betwijfel ik of dat niet noodzakelijk geacht zou kunnen worden om de aard en werking vast te stellen… Of dat er hier, in parallel met de parfum, een sample meegeleverd had kunnen en dus moeten worden.
Vergelijk het met een Kinder Suprise ei. Je weet nooit wat voor speelgoed of figuurtje er in zit. Stel je voor dat je een lading van die eieren koopt, ze allemaal openmaakt en alle eieren waar geen Minion figuurtje in zit probeert te retourneren (even buiten beschouwing laten dat etenswaren niet retourneerbaar zijn).
Zijn etenswaren per definitie niet retourneerbaar? Juist snoepgoed heeft een dermate lange houdbaarheidsdatum dat het na retourneren nog prima verkocht kan worden. Hoe moet “zaken die snel bederven of die een beperkte houdbaarheid hebben” uit 6:230p sub f onder 2 BW precies gezien worden?
Ja, het is beperkt als in het heeft een tht- of tgt-datum, maar soms dermate lang dat het niet beperkt als in kort houdbaar is. Aangezien zowel ‘snel bederven’ en ‘beperkte houdbaarheid’ er allebei staan, zou ik zeggen dat het niet hetzelfde is.
Is het bij die kaarten niet zo dat het artikel wat je verkoopt een gesealde verpakking is? Het feit dat deze geseald is is intrinsiek onderdeel van het product. De hoge waarde komt voort uit de kans dat er een waardevolle kaart in zit. Wat dat betreft lijkt het een beetje op krasloten. Die zijn, eenmaal open gekrast, (meestal) niet heel veel meer waard.
De lokale verkoper hier verkoopt bewust deze kaarten alleen in de winkel en niet via de website. Dat is geen enkel probleem, want als hij maandag op de website zet dat hij dinsdag een levering krijgt, dan kan je woensdag al niet meer kopen! Als je dit online verkoopt neem je bewust dit risico en moet je misschien je prijzen verhogen vanwege het grote aantal retouren. (De gewilde pakjes zijn binnen notime uitverkocht en worden voor hogere bedragen via ebay etc verkocht, dus dat kan best)
Een geopend pakje moet je dus binnen de retourtermijn terug nemen, maar je mag de waardevermindering in rekening brengen. Als je kijkt naar de prijzen voor de niet zeldzame kaarten van de laatste serie: 1 sealed pakje van 10 kaarten: EUR 15. 1 losse common kaart graded: EUR 0,39
De eerste stap is dat een geopen pakje dus van EUR 15 naar EUR 3,90 in waarde daalt.
Echter zoals ik aangaf is de kaart graded, de kaarten die de verkoper terug krijgt zijn niet graded. Niet graded common kaarten koopt niemand, dushoeveel kosten moet je daarvoor rekenen? In ieder geval is het ungraded geopende pakje dus al minder dan 3,90 waard. Dit is op zich nog wel te bepalen voor een verkoper, want hij weet wat graden hem kost.
Maar dan komt de volgende vraag voor Arnoud: De vraag naar common kaarten is enorm klein, realistisch gezien mag de winkelier blij zijn als hij los 1 op de 10 kaarten weet te verkopen. De rest neemt winkelruimte en kapitaal in beslag als onverkoopbare voorraad. Mag de winkelier dit ook mee nemen in de waardedaling of moet hij de markt prijs per individuele kaart aanhouden, wetende dat hij een groot deel dan niet kan verkopen?
Uitgaande van EUR 3,90 en 1 op de 10 is een realistische schatting van de restwaarde van een geopend pakje minder dan een EUR 0,39!
Eigenlijk is het echte antwoord voor online verkoop van pokemon kaarten online dus: Alleen doen van buiten de EU en ‘schijt’ hebben aan alle EU regels.
Of wel doen vanuit de EU en ook ‘schijt’ hebben aan de regels, omdat je gokt dat niemand een proces gaat voeren over een pakje kaarten van 15 euro.
De marktwaarde hoeft niet gelijk te zijn aan de verkoopprijs, de verkoopprijs kan heel goed hoger zijn dan de marktwaarde (zie huizen die rustig voor 20 to 25% boven de taxatiewaarde worden verkocht, of bij auto’s het verschil tussen de handelaarsprijs en de verkoopprijs aan de consument). Je hebt volkomen gelijk dat een winkelier waarschijnlijk een hele berg commons niet kwijt raakt voor 39 cent per stuk, zhij mag blij zijn met 1 tot 5 cent per stuk. Ik denk dus dat je gerust kan stellen dat een geopend pakje niet van 15 naar 3,90 in waarde daalt, maar van 15 naar 1,- of minder.
Daar komt nog bovenop dat je natuurlijk ook niet kan vaststellen of die consument die wil retourneren echt daadwerkelijk de kaarten zoals die in de pakjes zaten retourneert; als daar een heel waardevolle en zeldzame rare kaart in zit kan die zomaar vervangen zijn door een niet zo waardevolle rare, en dat kan je dan niet meer controleren.
Dat laatste vind ik een héle sterke. Als winkel heb je geen enkele manier om te bewijzen wat er in het verzegelde pakje zat, jij kreeg het immers verzegeld. Of kun je als winkel bij de uitgever checken of het pakket met samenstelling X authentiek is?
Ik denk het niet, maar dat denk ik alleen omdat als de drukker of uitgever een lijst heeft met welke kaart precies in welk pakje in welke doos zit we al verhalen hadden gehoord van medewerkers die op de stoep staan bij verkopers omdat ze weten dat die doos X moet hebben, en die verhalen heb ik nog nooit gehoord. Er is natuurlijk een serienummer dus wellicht is het met veel moeite uiteindelijk wel te achterhalen, maar ik denk niet dat er standaard proces voor is.
Daarbij komt, dan moet je als winkelier dus bij zo’n retourzending precies gaan uitzoeken welke rare in welk pakje met welk serienummer zit om dan te controleren of dat klopt. Dat lijkt me een onredelijke hoeveelheid werk.
Is er geen jurisprudentie voor dit soort gevallen? Iets over andere zeldzame en waardevolle verzamelobjecten, zoals postzegels, flessen wijn, of gesigneerde boeken of foto’s?
Ik ken een verhaal van oplichters die bakstenen in iPhone dozen verkochten en uiteindelijk opgepakt werden nadat er meerdere aangiftes bij de politie gedaan werden. Sleutel voor het bewijs hier is het patroon: meer onafhankelijke verklaringen over een “leverancier”.
De booster packs zijn doorgaans opgebouwd als 9 common kaarten en 1 uncommon of zeldzamere kaart.
Als je 10 common kaarten terug krijgt kan je er veilig vanuit gaan dat je belazerd wordt. Maar voor de oplichter is het nog steeds winstgevend als hij ergens een uncommon kaart koopt en die in de plaats van een ultra rare kan doen en de volledige prijs terug kan krijgen.
Maar zijn deze kaarten daarin zo bijzonder? Ik durf toch wel vrij zeker te zeggen dat bol.com niet alle dozen speelgoed die ze van Lego krijgt eerst openmaakt voordat ze die aan de consument doorlevert. Een consument kan claimen dat de bestelde legoset slechts grind bevatte, daar heeft bol.com ook geen tegenbewijs tegenover te zetten.
Het verschil is dat een doos Lego een standaard vaste inhoud bevat (productiefouten voorbehouden) die bekend is bij de leverancier.
Als de consument stelt dat de inhoud afwijkt, kan daar een zekere mate van geloofwaardigheid aan verbonden worden; een missend onderdeel of een verkeerd zakje is nog wel aannemelijk – een doos vol grind is dat niet. Een gebrek is bovendien redelijkerwijs te herstellen door de ontbrekende onderdelen alsnog te leveren.
Bij deze kaartjes is de inhoud een willekeurige selectie waarvan de inhoud ook bij de winkelier onbekend is. Het is in dat opzicht triviaal om een pakje te bestellen, de waardevolle kaarten te vervangen door originele, maar minder waardevolle, exemplaren uit dezelfde set en dan te retourneren. De winkelier kan enkel vaststellen dat er het juiste aantal originele kaarten is teruggezonden, maar niet dat het ook daadwerkelijk de verzonden kaarten betreft.
Ik denk dat Pokémonkaarten daarin fundamenteel bijzonderder zijn dan Lego-dozen. De meeste mensen kopen Lego om daarmee te bouwen. Zij zijn niet uit op een financieel voordeeltje, dat je bovendien bij herhaling je account bij de winkel kan kosten. Bij Pokémonkaarten kan een zeer zeldzame kaart érg voordelig zijn om door te verkopen. Het delict is veel makkelijker te plegen en er is een duidelijke secundaire markt waar je je heling kunt plegen.
Productiefouten uitgezonderd is elke Lego set van nummer X volkomen identiek aan elke andere Lego set van datzelfde nummer. Pokemon kaarten hebben een bepaalde verzamelwaarde omdat er van sommige veel minder gedrukt worden dan van andere, en je niet kan kiezen welke kaart je koopt. In een pakje zitten een aantal kaarten, en welke het precies zijn moet je maar zien als je het pakje open maakt. Geen twee pakjes zijn volkomen identiek. Dit maakt sommige kaarten buitengewoon waardevol als verzamelobject, sommige kaarten zijn enkele miljoenen euro’s waard (ja, dat is geen tikfout, miljoenen: https://vinticards.be/top-10-duurste-pokemon-kaarten-ter-wereld/)
Moet de winkel bewijzen wat er in het zakje zat, of moet de koper bewijzen dat wat hij terug stuurt hetgeen was dat in het zakje zat?
Bij wie ligt de bewijslast dat je wel het juiste product hebt terug gestuurd?
Bij normale producten is het niet zo moeilijk. Op de factuur staat een serienummer dat ook op de doos en op het apparaat staat. Stuurt de klant een apparaat van drie jaar oud, met een ander serienummer terug, dan valt dat (waarschijnlijk) op. Bij “collectable cards” is het allemaal lastiger.
Zoals altijd in een civiel proces telt het gewicht van wat ieder der partijen ter tafel brengt. De verklaring van de winkelier: “Ik lever de pakjes met de door mij ontvangen verzegeling” en kan er niet in kijken is wat waard. Als de koper kan laten zien dat er met de verzegeling geknoeid is, betekent dat ook iets. Als iemand een verzameling van honderden kaarten heeft, dan zal zhij moeten uitleggen hoe zhij de nieuwe kaarten per ontvangen pakketje apart gehouden heeft. Ik denk dat de koper het op dit punt lastiger heeft dan de verkoper.
De algemene regel is dat diegene die zich op het gevolg van een regel beroept, moet bewijzen dat die regel opgaat.
Een online koop ontbind je door dat te zeggen. Daarna moet jij het terugsturen en de winkel geld teruggeven. De winkel mag daarmee wachten tot jij het teruggestuurd hebt. In eerste instantie moet jij dus bewijzen dat je het product hebt teruggestuurd, daarna de winkel dat het niet correct is ontvangen.
Nee dit is niet te traceren vanuit de fabrikant.
Zoohee! Ik moet dit truukje herinneren wanneer een of andere verwarde uitvinder nog eens gouden toegangsbewijzen voor een tour door z’n chocoladefabriek om z’n chocoladerepen wikkelt. Alle repen die geen gouden wikkel bevatten “voldoen niet aan mijn verwachting” en/of zijn nep en gaan dus linea recta terug naar de webshop!
Bijkomend probleem is dat het bij dit soort producten voor de verkoper eigenlijk ook niet mogelijk is om te verifiëren dat hetgeen de klant terugstuurt, ook daadwerkelijk het verzonden product is.
Het is immers niet vast te stellen dat de door de klant geretourneerde kaarten ook daadwerkelijk de kaarten waren die in de originele, vanuit de fabriek verzegelde, verpakking zaten.
Oei, vergeten te verversen. Ik zie dat dit punt inmiddels al is… aangekaart.
De hamvraag is eigenlijk hoe de wet hiermee omgaat. Het argument dat je noemt, geldt ook bv voor een kabel in een blisterverpakking. Dat kan ook niet terug in de originele vorm en zal ook terug moeten worden genomen en volledig terugbetaald. De wet kent ook geen uitzondering voor mystery packages of iets dergelijks. Hoe kwalificeer je een dergelijk product dan eigenlijk? Een waardevermindering van het product an sich is er niet. De kaartjes zijn nog steeds de kaartjes en nog steeds nieuw. Of in welk ander hokje wil je het plaatsen? Ik lees hier in de reacties vooral sentiment: het idee dat je niet weet wat je koopt. Allemaal begrijpelijk, maar is het ook een wettelijk ding?