Via Reddit:
Op 18 januari hebben ik een proefperiode van een premium versie van een app gestart. De proefperiode zou duren tot 24 januari. Ik heb in mijn agenda genoteerd dat ik het op moest zeggen op de 23ste, maar ben dit vergeten (dom dom). Inmiddels is het abonnement (1jaar abonnement) ingegaan en is de betaling via de appstore afgeschreven. [Kan ik me beroepen op de wettelijke 14 dagen ontbindingsperiode?]Veel premiumversies van apps werken inderdaad met een abonnementsmodel, waarbij je per maand of per jaar een bedrag betaalt voor de functionaliteit. Die komen vrijwel altijd met een korte proefperiode, zoals ook hier.
De hoofdregel dat je alle online gesloten overeenkomsten kunt annuleren (ontbinden) binnen 14 dagen, kent een aantal uitzonderingen. Apps heten onder de wet “digitale inhoud die niet op een materiële drager is geleverd”, en volgens art. 6:230p onder g BW is het retourrecht dan uitgesloten wanneer
- de nakoming is begonnen met uitdrukkelijke voorafgaande toestemming van de consument;
- de consument heeft verklaard dat hij daarmee afstand doet van zijn recht van ontbinding; en
- de handelaar een bevestiging heeft verstrekt [dat de overeenkomst is gesloten en afstand is gedaan, 230t lid 2]
Het gaat hier om een periodieke betaling in de vorm van een abonnement, niet een eenmalige prijs voor de digitale koop van die app. Voor mij is even de vraag of de aard van de overeenkomst daarmee verschuift naar dienstverlening. Ik neig naar van niet, omdat uiteindelijk wat je krijgt die app is. Niet “de dienst van het werkend houden van de app”, want de leverancier doet niets – de app staat aan en blijft aan.
Maar ook als je dit wel een dienst noemt, is de uitkomst hetzelfde. Volgens punt d van datzelfde artikel 6:230p BW kun je ook bij dienstverlening afstand doen van je recht van ontbinding mits je dat vooraf verklaart en de levering van de dienst meteen begint.
Arnoud
Aangezien er “appstore” in de vraag staat, je kunt bij Apple vaak nog wel herroepen.
Over of “een app staat er gewoon”, natuurlijk zijn er apps die in splendid isolation fungeren op je eigen device zoals een rekenmachine. Maar ik denk dat je tegenwoordig wel kunt zeggen dat heel veel apps slechts een frontend zijn voor een achterliggende clouddienst. Denk aan een ‘maps’-app, een plaatjesbewerkingsapp die de daadwerkelijke bewerking in de cloud doet, een streamingapp of een spel met een online component. En daarbij ‘doet’ de leverancier dus een heel belangrijk deel van het werk. In al die gevallen denk ik dat je wel snel op ‘dienstverlening’ uitkomt.
Is dit geen verlenging die onder de Wet Van Dam valt? Art. 6:236 sub j BW (zwarte lijst): een stilzwijgende verlenging bij een overeenkomst tot het geregeld doen van verrichtingen is onredelijk bezwarend tenzij de wederpartij kan opzeggen tegen een termijn van ten hoogste een maand.
De vraag is of er sprake is van ‘geregeld doen van verrichtingen’. Het doen van verrichting moet ruim worden uitgelegd (ECLI:NL:GHSHE:2011:BP6620, overweging 4.8). Als je het als een zuiver auteursrechtelijke kwestie ziet, waarbij je elk jaar betaalt zodat de auteursrechthouder het gebruik van de software duldt, denk ik toch niet dat je van verrichtingen kunt spreken. Maar in het algemeen is de verplichting van een appmaker veel breder. Als je een app koopt, kun je hem op elk later moment opnieuw downloaden en installeren. Het beschikbaar houden kun je als een verrichting aanmerken. Vrijwel alle apps zijn afhankelijk van een backend, en dan is het in de lucht houden van de backend een verrichting. Ik zie dus wel goede kansen om de bepaling voor de stilzwijgende verlenging te vernietigen, zodat je na de proefperiode niets meer verschuldigd bent. Je moet dan wel tijdig aan de bel trekken, en niet pas nadat je een heel jaar de app hebt gebruikt.
Het kan toch niet de bedoeling zijn van een wet dat het standaard is geworden dat je die met een simpele klik, en een tekst die overal staat en niemand meer leest, omzeilt. De wet is bedoelt om consumenten te beschermen, maar is die nu een wassen neus geworden?
Nee, in diezelfde wet staan namelijk enkele voorwaarden waaronder dat wél mag, zie de wetsartikelen die Arnoud al noemt. Men wil namelijk ook voorkomen dat jij bijvoorbeeld iets digitaals koopt wat je direct gebruikt, en daarna je geld terugvraagt.