Minister: geen aangifte tegen ‘ethische’ hackers

| AE 4925 | Security | 47 reacties

bug-disclosureMinister Opstelten van Veiligheid en Justitie wil niet dat bedrijven en organisaties aangifte doen tegen hackers met goede bedoelingen, die veiligheidsproblemen aankaarten, las ik bij Tweakers. In een brief aan de Tweede Kamer beschrijft hij dat het ‘de voorkeur’ heeft dat een bedrijf beleid ontwikkelt voor responsible disclosure en daarin verklaart geen aangifte te zullen doen als mensen conform dat beleid bugs op verantwoorde wijze komen melden. Creatief!

Om bedrijven te helpen zulk beleid te maken, heeft het NCSC een Leidraad om te komen tot een praktijk van Responsible Disclosure opgesteld. Deze beschrijft in voor mij heldere taal wat kwetsbaarheden zijn, waarom je meldingen daarvan via responsible disclosure wilt opvangen en hoe zo’n proces eruit moet zien.

Het proces is eigenlijk vrij simpel:

  1. De organisatie stelt een meldpunt op voor meldingen over kwetsbaarheden, en alloceert ook capaciteit om meldingen op te vangen en door te leiden naar de verantwoordelijke afdeling.
  2. Ontvangst van een melding wordt digitaal bevestigd, waarna organisatie en melder gaan overleggen over de verdere afhandeling.
  3. In dat overleg wordt een termijn afgesproken waarna de melder de kwetsbaarheid openbaar mag maken, bij voorkeur 60 dagen als het gaat om software en zes maanden bij hardware. (Want hardwarelekken zijn niet zo simpel te fixen.)
  4. Bij een niet of moeilijk op te lossen kwetsbaarheid (of bij hoge kosten) kan worden afgesproken geen disclosure te doen. Ik had graag gezien dat daar “in zeer uitzonderlijke gevallen” komt te staan, want de standaardzin van bedrijfsjuristen bij meldingen wordt nu “Vanwege de hoge kosten en het zeer moeilijk op te lossen karakter van deze kwetsbaarheid is het u verboden hiervan publicatie te doen.”
  5. De organisatie houdt de melder op de hoogte van de voortgang.
  6. De organisatie kan desgewenst de melder credits geven in het persbericht dat de fout gefixt is (of in de patch.)
  7. De organisatie kan een beloning of waardering geven voor een melding, mits men zich aan de spelregels houdt.
  8. De organisatie belooft in het beleid geen juridische stappen te nemen tegen de melder indien conform het beleid wordt gehandeld.

En ja, zo’n belofte is juridisch bindend, je kunt een bedrijf daarmee om de oren slaan als ze alsnog aangifte gaan doen of een kort geding tegen publicatie beginnen.

Wat houden die “conform het beleid”-spelregels nu in?

Allereerst moet de melder de melding doen bij de organisatie zelf, en wel op een vertrouwelijke manier. Ook moet dat zo snel mogelijk na ontdekking. En hij publiceert pas conform de afspraken hierboven.

Belangrijke vuistregel voor de melder is “niet op onevenredige wijze te handelen”. Zo is social engineering categorisch uitgesloten – we wéten immers al dat mensen eenvoudig te hacken zijn. Ook brute forcen mag niet (hoi Nieuwe Revu) want dat gaat niet over kwetsbaarheden.

Meer specifiek mag er niet meer worden gedaan dan strikt nodig om de kwetsbaarheid aan te tonen. Je mag bijvoorbeeld geen backdoors installeren, of gegevens aanpassen, kopiëren of verwijderen. Wil je bewijzen dat je van alles kunt lezen, lees dan een directory; wil je bewijzen dat je kunt schrijven, maak dan een nieuw leeg bestand aan. En toegang delen met je vrienden mag ook niet.

Hoewel ik hierboven een tikje cynisch klink soms, moet ik zeggen dat ik het een mooi initiatief vind. En de regels klinken ook logisch en werkbaar voor een bona fide organisatie. Natuurlijk is er ruimte voor misbruik of te kwader trouw inzetten van de regels, maar het is een hele verbetering ten opzichte van het grijze gebied dat er nu is.

Ik denk dat wij een (gratis) generator gaan bouwen voor RD-beleid. Wat zou er volgens jullie zeker in moeten? Missen jullie nog dingen?

Arnoud