Ex-geliefden moeten elkaars naaktfoto’s wissen

| AE 6682 | Privacy | 18 reacties

pasfoto-lijstje-kader-polaroid.jpgEx-geliefden moeten elkaars naaktfoto’s wissen als ze uit elkaar gaan, las ik in The Local. De Duitse krant berichtte over een uitspraak van het gerechtshof in Koblenz in een zaak waarin de vrouw van de man eiste dat deze alle naaktfoto’s met haar beeltenis zou wissen nu de relatie voorbij was. Hoewel de foto’s destijds met toestemming waren gemaakt, moeten de foto’s toch vernietigd: die toestemming is niet meer geldig nu de relatie voorbij is. Een opmerkelijk vonnis.

Over ‘revenge porn’ is de laatste tijd het nodige te doen. Het publiceren van privéfoto’s van je ex is een leuke manier om wraak te nemen, en omdat het internet nu eenmaal niets vergeet, kun je zo iemand behoorlijk wat schade doen oplopen. Zeker bij ranzige figuren die dan honderden dollars vragen voor het verwijderen van de foto’s.

In de VS is dit een erg lastige zaak om aan te pakken, tenzij de dame (het is vrijwel altijd een dame) in kwestie minderjarig is. Want privacy bestaat daar niet echt, en portretrecht al helemaal niet. Plus, beheerders van zulke sites zijn niet aansprakelijk voor eventuele schendingen van privacy – notice/takedown bestaat daar alleen voor auteursrecht.

Bij ons is het iets makkelijker: een beheerder moet ook bij evidente privacyschendingen ingrijpen, en bovendien ziet de rechtspraak bij ons het publiceren van naaktfoto’s als smaad – mits de intentie van publicatie maar is om iemand voor gek te zetten. Bij naaktfoto’s van een Bekende Nederlander ligt dat vreemd genoeg anders.

Deze Duitse rechter gaat een stapje verder en legt een preventieve maatregel op: er wordt geen sanctie uitgesproken op basis van een begane smaad of schending privacy, maar er wordt een preventieve maatregel opgelegd om te voorkomen dat zoiets zou kunnen gebeuren. Het persoonlijkheidsrecht van de vrouw gaat bij dergelijke foto’s boven het eigendomsrecht op de foto’s van de man. Daarom moeten ze worden gewist. Dit in tegenstelling tot ‘gewone’ foto’s, waarbij de belangenafweging anders uitvalt.

Natuurlijk gaat er grotendeels een symbolische waarde uit van zo’n uitspraak: er is geen enkele manier om te controleren of de foto’s nu werkelijk gewist zijn. Maar de uitspraak heeft wel praktische waarde, want er staat nu een dwangsom op het toch publiceren van de foto’s. En een dwangsom incasseren is makkelijker dan bewijzen dat je financiële schade hebt geleden door die publicatie. U herinnert zich vast nog mijn stokpaardje van de vaste schadevergoeding voor privacyschendingen, dit is de hack om die voor elkaar te krijgen.

Arnoud

Deel dit artikel

  1. Hmm, dus er komt een dwangsom te staan op het publiceren van foto’s… Maar hoe bewijs je dan dat degene die op de foto’s staat die niet zelf ergens ge-upload heeft om eens flink te cachen? (je ex geld af troggelen kan ook een leuke wraak zijn tenslotte, conclussies dat vrouwen dat goed kunnen zijn voor eigen rekening ;-))…)

    • Edelachtbare ik was het niet, ik heb de fotos indertijd in opdracht van de rechtbank gewist. En dan is het hij zegt, zij zegt. En aangezien de partner in kwestie de fotos ook had is het nooit te bewijzen wie ze geplaatst heeft. Wel even zorgen dat ze echt niet meer bij je thuis te vinden zijn en zelf even aanbieden om een onafhankelijke partij jouw computer en opslag te laten onderzoeken op aanwezigheid van de fotos. (Uiteraard alleen als de partner die kosten vergoed wanneer er niets wordt gevonden)

      • Ik heb tegenwoordig overal en nergens backups rondslingeren; de backups van de meest recente jaren zijn allemaal encrypted. De oudere encrypted backups hebben waarschijnlijk een wachtwoord dat ik inmiddels weer ben vergeten.

        Hoe moet ik nu EN voldoen aan het vernietigen van gegevens (als ik niet eens meer weet waar backups liggen die ik eventueel zou moeten vernietigen) EN dit later kunnen bewijzen?

        • Dat is het mooie van uitspraken, je kan nooit direct een negatief bewijzen. Hoogstens indirect; je kan bewijzen dat je ergens niet was door te bewijzen dat je ergens anders was. Dat laatste kan mogelijk omdat mensen je gezien hebben of er een opname is. Omgekeerd, als je niet gezien bent en er geen opnames van je zijn is dat geen bewijs dat je er ook niet was.

          Ooit zat iemand in de VS lang in de gevangenis omdat hij van de rechter een deel van de miljoenen die hij zou hebben aan zijn ex moest geven. Dat zei hij niet te kunnen omdat hij het geld niet had, de idiote rechter vroeg hem dat te bewijzen. Hij zat jaren vast tot een wat verstandigere rechter besloot dat het wel erg onaannemelijk was dat hij zo lang in de gevangenis zou blijven als hij het geld had gehad.

          (Met andere woorden je moet wel hopen op een rechter die een voldoende voor het vak logica heeft gehaald als je er ooit van wordt beschuldigd de fotos nog te hebben.)

          Die encrypted backups zijn overigens de reden dat ik weinig vertrouwen heb in een decryptie plicht. Ik heb zelf ook altijd encrypted backups gemaakt. En ik weet zeker dat ik thuis nog backups heb waarvan ik de sleutel niet meer weet.

          • Ooit zat iemand in de VS lang in de gevangenis omdat hij van de rechter een deel van de miljoenen die hij zou hebben aan zijn ex moest geven. Dat zei hij niet te kunnen omdat hij het geld niet had, de idiote rechter vroeg hem dat te bewijzen. Hij zat jaren vast tot een wat verstandigere rechter besloot dat het wel erg onaannemelijk was dat hij zo lang in de gevangenis zou blijven als hij het geld had gehad.

            Wauw, dat is wel een tragisch voorbeeld van hoe de rechterlijke macht soms onrecht creëert in plaats van oplost.

            Het onderliggende probleem is volgens mij dat het hier strafbaar is gemaakt om iets niet te doen. Iets niet doen is soms immoreel, maar het zou nooit strafbaar moeten zijn, al is het maar omdat mensen soms (om onzichtbare redenen) niet in staat zijn om iets te doen.

            Het heeft ook iets met proportionaliteit te maken. Bij het niet-betalen van een schuld mogen uiteindelijk best bezittingen in beslag worden genomen, zolang daarbij de mensenrechten (anders dan het recht op bezit) niet worden geschonden; gevangenisstraf is disproportioneel. Bij het niet openbaren van informatie is naar mijn mening elke straf disproportioneel.

        • Ik heb tegenwoordig overal en nergens backups rondslingeren
          Dan zoek je ze toch lekker allemaal op. Iemands onzorgvuldige/chaotische opslag methodes zijn geen goed argument om niet te voldoen aan een rechterlijke uitspraak. Dan betekent de uitspraak gewoon een grotere inspanning maar dat is dan effectief een geval van eigen schuld voor degenen die zijn backups moet opsporen.
          De oudere encrypted backups hebben waarschijnlijk een wachtwoord dat ik inmiddels weer ben vergeten.

          Encrypted backups waarvan je het wachtwoord niet meer weet zijn prima te wissen. Gewoon de disk wissen of vernietigen.

  2. Plus, beheerders van zulke sites zijn niet aansprakelijk voor eventuele schendingen van privacy – notice/takedown bestaat daar alleen voor auteursrecht.

    Dit is wel een opmerkelijke logica, want notice/takedown is juist bedoeld om onder aansprakelijkheid uit te komen.

Laat een reactie achter

Handige HTML: <a href=""> voor hyperlinks, <blockquote> om te citeren en <em> en <strong> voor italics en vet.

(verplicht)

Volg de reacties per RSS