Een nepreview is geen reden om een overeenkomst te ontbinden

| AE 10918 | Ondernemingsvrijheid | 12 reacties

Stel je schrijft je in voor een opleiding, die maar liefst €3.630 kost. De opleiding valt fors tegen, en dan ontdek je ook nog dat de opleider zichzelf op een bekende vergelijkingssite met nepreviews flink de hemel in geprezen heeft. Je zou om minder boos worden. En je zou denken dat je dan de cursus wel geannuleerd krijgt, dat is toch een vorm van bedrog om een cursus zo vals voor te spiegelen? Maar uit een recent vonnis (via) maak ik op dat dit juridisch niet mee zal vallen.

Dat sprake was van neprecensies, komt al snel vast te staan als ik het vonnis lees. Sterker nog, de gedaagde van het opleidingsinstituut gaf toe dat ze had “geëxperimenteerd met deze vorm van reclame”. Daarmee is buiten twijfel dat de neprecensies zijn geplaatst om de verkoop te bevorderen, en dat is juridisch te kwalificeren als een bedrieglijke handeling. Dus dan zou het een inkoppertje moeten zijn dat je als student er vervolgens van af kunt.

Toch niet helemaal. De wet (art. 326 Strafrecht, oplichting) eist namelijk dat er een “causaal verband” is tussen de bedrieglijke handeling en het uiteindelijke besluit, in dit geval om zich tot de cursus in te schrijven. En daarvan was geen sprake, althans dat kon de cursist niet aantonen. Tussen de regels door maak ik op dat hij pas ná de inschrijving ontdekte dat er óók nog eens neprecensies waren geschreven, naast de prutscolleges die hij had gevolgd. En dan gaat het dus juridisch mis, want als je niet door de truc bent overgehaald om de cursus te doen, dan doet het er dus niet toe hoe legaal of illegaal de truc was.

Persoonlijk had ik ingestoken op de oneerlijke handelspraktijk. Dan ben je sneller rond met het bewijs, voldoende is dan dat je aantoont dat de handelaar zich op “bedrieglijke wijze voordoen als consument” (art. 6:193g sub v BW). En dan is de overeenkomst direct vernietigbaar. Maar het probleem is uiteindelijk hetzelfde: de overeenkomst moet dan “als gevolg van een oneerlijke handelspraktijk tot stand [zijn] gekomen” en dat geeft hetzelfde bewijsprobleem.

De volgende keer dus vóóraf zoeken naar dubieuze reviews, en daarnaar verwijzen in je inschrijving onder “Hoe heb je ons gevonden”. Of ben ik nu te cynisch?

Arnoud

Deel dit artikel

  1. Niet volledig eerlijke, of zelfs volledig verzonnen, testimonials zijn volgens mij van alle tijden. Helemaal niet eerlijk/netjes, en niet goed voor de reputatie van de aanbieder, maar om daar nu een ontbinding op de baseren, zowel in de tijd van mondelinge of gedrukt reclame of nu in het digitale tijdperk, gaat me wat ver.

    Je hebt als klant ook een onderzoeksplicht, en als je alleen op een paar positieve reviews ergens op een site afgaat en daar een aankoop van een paar duizend euro op baseert…. Tja.

    Als je het vonnis leest zul je zien dat de student trouwens wel gelijk heeft gekregen omdat de opleiding ondermaats was, dus een wanprestatie was er wel degelijk.

    Alleen de link tussen de valse reviews en de aankoopbeslissing was niet voldoende aangetoond door de cursist (en was er waarschijnlijk niet eens).

    Kortom: Goede beslissing, lijkt me. (Zelfs zodanig goed voor de cursist dat ik me afvraag of de beslissing ten gunste van de cursist op basis van ‘tekortkoming in de nakoming’ niet een beetje is beinvloed door de onfrisse praktijken van de aanbieder die eigenlijk juridisch niet relevant waren)

    • Nu de aanbieder erkend heeft de reviews zelf te hebben geschreven zijn dat uitlatingen van de aanbieder over de kwaliteit van zijn product of dienst. Je mag als afnemer dan uitgaan van de juistheid van deze uitlatingen (met een marge voor verkooppraat).

      Dwaling bij het sluiten van het contract zie ik niet; misleiding vereist dat je moedwil kunt aantonen, in dit geval lijkt het meer op incompetentie van de aanbieder. Uiteindelijk krijgt de klant een dienst die niet aan de gewekte verwachtingen voldoet, hetgeen reden tot ontbinding is.

  2. Ik ben er nog niet uit wat ik van valse positieve reviews vind, maar ikzelf zoek juist altijd de negatieve reviews op en kijk of ik de bezwaren van de reviewer voor mijzelf onoverkomelijk vind. Met name bij software is het dan ook relevant of die negatieve (juist) over de huidige versie gaan.

  3. Het wordt langzaamaan tijd dat in de wet komt te staan dat liegen strafbaar is. Bij oneerlijke handelspraktijken zou de handelaar eigenlijk per definitie aan het kortste eind moeten trekken. Dan was het gauw afgelopen met verkoop-prietpraat en commerciële manipulatie. consumenten willen eerlijke handel, in plaats van “eigen schuld-dikke-bult, had je maar je onderzoeksplicht moeten uitoefenen.” Omgedraaide wereld is dit. En flink aan de schandpaal. De wereld mag weten dat je gelogen hebt. Misschien houden bedrijven zich een beetje in als ze hun reputatie te beschermen hebben.

Laat een reactie achter

Handige HTML: <a href=""> voor hyperlinks, <blockquote> om te citeren en <em> en <strong> voor italics en vet.

(verplicht)

Volg de reacties per RSS