Duitse pornoboer jaagt op Nederlandse downloaders

| AE 7403 | Intellectuele rechten, Ondernemingsvrijheid | 22 reacties

class-a-ip-address.pngUPC hoeft vooralsnog de identiteit van klanten die porno downloadden niet te verstrekken, las ik bij Webwereld. Een Duits pornobedrijf had bij de internetprovider de NAW-gegevens geëist van IP-adressen die bij UPC-klanten in gebruik waren. Uit het vonnis blijkt waarom UPC dit niet hoeft: er was simpelweg geen flintertje fatsoenlijk bewijs.

In beginsel is een internetprovider al een hele tijd verplicht NAW-gegevens van klanten af te geven als blijkt dat die klanten zich schuldig maken aan onrechtmatig gedrag en er niemand anders dan de provider ze kan identificeren. Dat geldt natuurlijk ook voor downloaden uit illegale bron, nu dit illegaal blijkt te zijn. Dus op zich niet zo gek dat bedrijven dergelijke claims gaan indienen.

UPC had een interessant verweer: die hoofdregel uit het Lycos/Pessers gaat hier niet op, want gezien de aard van de films zouden er gegevens over seksuele voorkeurens van die klanten afgegeven mogen worden. En dergelijke gegevens vallen onder een strenger regime dan normaal onder de Wet bescherming persoonsgegevens. De rechter vindt echter dat deze link te vergezocht is, omdat het primair gaat om “gegevens van commerciële aard”.

Een ander verweer van UPC had meer succes. De uitgeversnamen op de hoesjes zijn een andere dan de eisende partij hier. En partij A kan niet claimen wegens inbreuk op auteursrecht van partij B, dus hoe zit dat? Het antwoord van het filmbedrijf is wat onduidelijk.

Ook blijkt er volgens UPC te kunnen worden getwijfeld aan de juistheid van de tijden bij de verzamelde IP-adressen. Omdat die snel kunnen wijzigen, is het belangrijk zeker te weten dat de tijden kloppen, anders pak je (haha) de verkeerde. De rechter wil geen uitspraak doen over de juistheid van de gebruikte tool, omdat er geen onafhankelijke IT-deskundige in de zaal was.

Nadat tevens verwarring was gezaaid over het onderscheid tussen seeders en downloaders en de vraag of streamen eigenlijk wel onder het downloadverbod valt (ehh), heeft de rechter er genoeg van: jongens, we zitten hier om in kort geding een snelle uitspraak te doen, en dit is gewoon té moeilijk met al deze onduidelijkheden en technische complexiteit. De eis wordt dan ook niet toegewezen en de pornoboer mag zijn juridisch huiswerk opnieuw doen.

Arnoud

Deel dit artikel

  1. Dus binnenkort kunnen we brieven van heel Hollywood op de mat verachten, met een nota van een paar tientjes voor de film en een paar rug voor hun advocaat? En wellicht zijn ze nu al een tijdje bezig met IP’s loggen om daarna in 1x half Nederland rekeningen te sturen? Gaan we hier echt naartoe?

    Overigens vind ik dat ondanks de minister heeft geroepen “ow, dan maar toch een downloadverbod”, het niet ineens zo is. (Terwijl hij een uitspraak doet over iets van voor zijn tijd, en destijds een andere minister iets tegenstrijdigs suggereerde…) De thuiskopieheffing is bijvoorbeeld nog onverminderd van kracht op dit moment. Dus een vergoeding dragen wij nog altijd tegen wil en dank af. En zolang dat zo is, moeten wij ons kunnen beroepen op geen download-verbod, ongeacht wat de minister zegt.

    • Op zich een goeie strategie, doe dat dan alsjeblieft een week voor de tweede-kamerverkiezingen, zodat die helft van de bevolking uit pure boosheid op de Piratenpartij stemt.

      Bovendien helpt het bij het geven van voldoende kritieke massa aan alternatieven voor bittorrent die niet zo eenvoudig zijn te volgens als dat protocol. De geheime diensten zullen dankbaar zijn…

    • Hebben we op dit moment ook een thuiskopieheffing op internetverbindingen? De huidige thuiskopieheffing was toch alleen maar op data-dragers, omdat het kopiëren op materiaal uit legale bron (zelf gekochte DVD, bijvoorbeeld) op die dragers nog steeds kan. Op zich is met het verbod op downloaden uit illegale bron, de originele functie van de thuiskopieheffing (jammer genoeg) nog steeds intact gebleven.

      Wel is deze véél minder van toepassing; mensen downloaden minder (hopen ze), waardoor minder films op data-dragers met heffing terecht komen. Mensen gaan niet spontaan meer DVDs of ander legaal fysiek materiaal kopen, maar waarschijnlijk aansluiten bij streaming diensten. Dus ook daar wordt niet en masse gekopieerd. De heffing mag wat mij betreft dus wel veel lager worden (en daadwerkelijk naar de artiesten/makers gaan).

      • De thuiskopie heffing is vastgesteld toen met nog veronderstelde dat een kopie uit illegale bron mocht. Waarom is die nu dan nog niet flink verlaagd? De industrie heeft ons jaren wijs proberen te maken dat die kopieen vrijwel voledig uit illegale bron waren, dus haal gerust 90% van die vergoeding af.

        Om hoeveel wil je wedden dat als dat wordt voorgesteld, er gejammerd wordt dat dat te veel is en dat het downloaden toch lang niet zooo erg was!

  2. Al sinds dat artikel over streamen is ook verboden jeukt het bij me, en ik ben er achter wat het is.

    Indertijd is door de FBI de domeinnaam in beslag genomen van een muziek blog, omdat daar illegale filmpjes op zouden staan. De blog zelf zag er helemaal legitiem uit … en bleek dat later ook te zijn. De platenmaatschappijen (commerciele afdeling) hadden toestemming gegeven voor de filmpjes, en afdeling legal wist van niets. Hoe moeten wij dit als gebruiker gaan beoordelen?

    Aangezien filmpjes overal embedded kunnen worden weet je met het loggen van het IP adres nog niet in welke context dat filmpje gekeken is. Aangezien het downloaden illegaal is als het uit evident illegale bron komt (iets wat niet nader gespecificeerd is voor zover ik weet) lijkt het mij dat als je een auteursrechten claim wil maken richting de ontvanger van de stream, je bewijs moet aandragen van de context. Immers wie stelt moet bewijzen, toch?

    Om dan een auteursrechtenclaim bij de ontvanger van de stream neer te leggen moet je op zijn minst niet alleen hem identificeren, maar ook aantonen dat hij de stream via een evident illegale bron heeft ontvangen.

    En om maar even een parallel te trekken: deze redenatie betekent ook dat als iemand op een website een foto van Getty gebruikt zonder te betalen, jij als je de website bekijkt een kopie uit illegale bron maakt. Er is immers geen verschil tussen een stream in een website en een afbeelding in een website.

    En wat betreft dat identificeren: we weten allemaal dat IP adres <> persoon. De manier om dat op te lossen is forensisch onderzoek van de PC. Bij downloaden vindt je dan sporen van de download, of een download programma met een gebruikersnaam die overeenkomt met de screenshots etc… Bij streamen vindt je niets, ik neem ten minste aan dat ik niet de enige ben die vanwege alle tracking tegenwoordig zijn cookies e.d. automatisch periodiek laat verwijderen?

    Maar andersom is het natuurlijk ook een probleem. Als alleen een lijstje met IP adressen en tijden, met mogelijk screenshots voldoende zijn als bewijs is iedereen die beschuldigd wordt meteen schuldig. Er is namelijk geen enkele manier om te bewijzen of zelfs maar aannemelijk te maken dat je iets niet gestreamt hebt!

    Tenslotte: Duitse juristen? Een deel daarvan is wat mij betreft tuig van de richel! Dat zijn de mensen die websites afgingen om te kijken of wel alle verplichte informatie erop stond die de Duitste wet vereist. Zo niet, dan kon je vervolging voorkomen door, je raadt het al, te voldoen aan de wet en een afkoop bedrag te betalen dat net onder de kosten van een rechtzaak ligt. Klinkt bekend, niet?

Laat een reactie achter

Handige HTML: <a href=""> voor hyperlinks, <blockquote> om te citeren en <em> en <strong> voor italics en vet.

(verplicht)

Volg de reacties per RSS