Gamebedrijf wijzigt naam van retroshooter Ion Maiden na aanklacht Iron Maiden

| AE 11385 | Intellectuele rechten | 3 reacties

Gamebedrijf 3D Realms heeft de naam van zijn retroshooter Ion Maiden aangepast naar Ion Fury na claims van inbreuk op merkrecht door de metalband Iron Maiden. Dat meldde Tweakers vorige week. Iron Maiden eiste meer dan 2 miljoen dollar schadevergoeding, dat lijkt nu te zijn geschikt met onder meer de naamswijziging natuurlijk tot gevolg. Voor diverse lezers reden me te vragen hoe dat nu zit, want hoe kun je met een game nu inbreuk maken op de merkrechten van een muziekband?

Een merkrecht zoals een bandnaam of -logo biedt je de mogelijkheid op te treden tegen commercieel gebruik door anderen. In principe is dat inderdaad bedoeld om meeliftende concurrenten tegen te houden, maar het is ook mogelijk om een verbod te krijgen (met schadevergoeding) tegen partijen die weliswaar in een andere branche zitten, maar toch dicht genoeg in de buurt dat het publiek kan denken dat jij wat met die anderen te maken hebt. T-shirtverkoop zou ik een logisch voorbeeld vinden, hoewel dat geen muziek is, is het zo normaal dat bands shirts verkopen dat je echt niet wegkomt met je eigen Iron Maiden shirts.

Games liggen natuurlijk wat verder weg van muziekbands dan tshirts, maar ik zie het verband toch wel enigszins. Er zijn genoeg games over muziekbands en games waarin muziek een belangrijke rol speelt (ik was ooit niet onverdienstelijk Guitar Hero speler). De link is dan snel genoeg gelegd. Dit nog los van het feit dat het merk Iron Maiden gewoon is gedeponeerd voor onder meer games, zodat je ook vanuit dat perspectief gewoon direct van inbreuk zou kunnen spreken.

In dit geval vind ik nog zwaarwegender dat de naamskeuze van 3D Realms een wel héél duidelijke knipoog (zacht gezegd) is naar de bandnaam. Zeker in het Brits Engels (waar Iron Maiden vandaan komt) spreek je Iron en Ion zowat hetzelfde uit. En een “Ion maiden” is een betekenisloze kreet (een ionenmaagd?) die alleen herkenning oproept bij mensen die van die band gehoord hebben (en/of weten wat een ijzeren maagd was). Tweakers voegt toe dat de logotekst nogal lijkt op het bandlogo, maar dat vind ik eerlijk gezegd dan weer wel meevallen. Maar mijn overheersende conclusie is dat 3D Realms evident mee wilde liften op de naam van de band, oftewel wilde aanhaken bij hun bekendheid. En dat is eigenlijk altijd merkinbreuk.

Arnoud

Nu zitten er ook al EULAs op wc-papier, of toch niet?

| AE 11375 | Intellectuele rechten | 3 reacties

De EULA van deze wc-papierhouder verbiedt het navullen met ander papier dan van de eigen leverancier, zo las ik bij Boing Boing. Het doet een tikje bizar aan, hoezo mag je in een zelf gekochte papierhouder niet papier steken dat je ergens anders zelf koopt? En belangrijker, hoe hang je rechtsgeldig een EULA aan zo’n papierdispenser? Het is natuurlijk een tikje clickbait om mensen boos te krijgen over EULAs en DRM, maar laten we toch eens kijken wat hier achter zit.

Juridisch is het in dit geval vrij simpel. Deze papierhouders zijn voor de zakelijke markt, en die koop je niet maar huur je. Tegen een lage prijs (of misschien zelfs gratis) en in ruil daarvoor teken je voor het uitsluitend afnemen van papier van de leverancier. Dat is dan de deal, zo betaal je voor het gebruik en heb je zonder grote initiële uitgave je hele pand voorzien van goede papierhouders. Zakelijk lijkt me dat geen slechte deal; als particulier is dit natuurlijk onzinnig.

Het doet wat raar aan om dan op de papierhouder zelf nog zo’n juridische sticker te plakken. Je kunt immers gewoon via het contract de klant aanspreken die het niet-afgesproken papier gebruikt. Is die sticker an sich bindend? Nee, natuurlijk niet. Als er een afspraak is in het leveringscontract, dan is de sticker overbodig. En als er geen afspraak is, dan is de sticker betekenisloos. Maar het kan helpen om een twijfelende klant bij de les te houden, waarschijnlijk komt het daar vandaan.

BoingBoing haalt dan nog DRM erbij: dat is inderdaad de manier om in de ICT-wereld zo’n betekenisloze sticker te vertalen naar een afdwingbaar recht. De papierhouder zou in dat geval dus technisch niet meer werken als je het verkeerde papier erin doet, en als je pech hebt ook nog een seintje sturen naar de leverancier dat er ongeautoriseerde piraterij plaatsvindt.

Is dat nu afdwingbaar? Juridisch gezien is dat onduidelijk, niemand die het echt weet. Het onderliggende argument is dat het omzeilen van zo’n DRM constructie onrechtmatig is, dat staat in de Auteurswet. Maar die wet gaat eigenlijk over het opheffen van kopieerbeveiligingen van muziek, software en films om zo deze illegaal te verspreiden. Niet om het willen gebruiken van eigen wc-papier, koffiecups of printerinkt of iets dergelijks. Alleen: naar de letter van de wet stáát dat er niet bij, dat het alleen gaat om illegaal verspreiden van bits.

Maar in ieder geval is het praktisch afdwingbaar want niemand gaat een rechtszaak beginnen om zoiets omver te krijgen. Dit is wel een ergerlijke frustratie.

Arnoud

De DMCA klacht over de concurrent als oneerlijke concurrentie

| AE 11356 | Intellectuele rechten | 12 reacties

Als je als ondernemer ziet dat een concurrent teksten van je overneemt op zijn website, wat doe je dan? Precies, dan dien je een DMCA takedown verzoek in bij Google. Veel efficiënter dan een rechtszaak en Google straft onverbiddelijk: weg concurrent. Alleen, als die meent dat je claim onterecht was dan stapt hij natuurlijk naar de rechter met een klacht over jouw klacht. Ga er maar aan staan als rechtbank, zoals ik las bij IE-Forum onlangs.

De gedaagde is een bedrijf dat fietsen ombouwt naar elektrische fietsen. De eiser verkocht onderdelen voor elektrische fietsen, en zag dus op zeker moment tekstfragmenten opduiken op de website van dat ombouwbedrijf. Daarop diende de gedaagde partij een DMCA klacht in bij Google, waarna de gehele website van de eiser uit de index werd verwijderd. Auw. Dat gaf inderdaad snelle actie: de tekst was nu anders, en men diende een counterclaim in waarna de site weer online kwam.

Daarop stapte de eisende partij naar de rechter: deze claim was onterecht, want men zat nu eenmaal in dezelfde branche en dan krijg je dat teksten naar hun aard gaan lijken. Er zijn maar zo veel manieren om te zeggen dat je een borstelloze Hybrid-Tech vrijloop motor met LiFePo4 batterij op je fiets kunt zetten om lekker elektrisch te zoeven (vrijheid, blijheid op wielen, nietwaar).

De kern van de klacht komt neer op misbruik van recht. Misschien heb je dan wel een auteursrecht, misschien handelden wij dan wel niet netjes, maar dit was een disproportioneel middel. Er was immers niet eens eerst een klachtbrief gestuurd met kans om het aan te passen, geen schadeclaim voor de fragmenten – nee, de gehele site(!) ging in één keer uit de lucht. Dat is niet normaal, zo handel je niet als gemiddeld auteursrechthebbende (niet lachten daar achterin).

De rechtbank ziet wel degelijk auteursrecht in deze fragmenten. Ook al zit er veel zakelijke en feitelijke inhoud in, je kiest toch hoe je dat lekker laat lopen, welke woorden je exact gebruikt en hoe je alles aan elkaar fietst. De lat ligt voor auteursrecht gewoon heel erg laag, dus de gedaagde partij had in principe gewoon auteursrecht op haar tekst. En de teksten waren vrijwel hetzelfde, zodat van overname en dus inbreuk gewoon sprake is.

Blijft de hamvraag (de geletruivraag?): had de gedaagde gewoon meteen die claim moeten indienen bij Google of eigenlijk gewoon naar de rechter gemoeten? De rechtbank komt – voor mij verrassend – met het eerste als voorkeurshandeling. Een kort geding duurt lang, is duur en geeft niet meteen een uitkomst. Dat heeft dus niet de voorkeur voor een rechthebbende. Een DMCA claim heeft onmiddellijk effect en is dus een prima middel.

Dat Google zonder wederhoor die site offline haalt tot er een counter-notice is gegeven, is daarbij niet relevant. En dat stoort me wel een beetje, want ik zie het punt wel dat het een stevig middel is om in te zetten. Bij een gekopieerde site of een hele bak content, dan zie ik het wel. Dat moet onmiddellijk stoppen. Maar fragmenten? Waarvan je ook wel met enige goede wil kunt zeggen dat ze banaal zijn, zodat de auteursrechtelijke ‘waarde’ een stuk minder is? Dat voelt wel erg als met een kanon op een mug schieten.

Arnoud

Advocaat VS die fraudeerde met gedeelde pornofilms krijgt celstraf

| AE 11339 | Intellectuele rechten | 6 reacties

Een Amerikaanse advocaat die online fraudeerde met gestolen en eigen porno, krijgt een gevangenisstraf van veertien jaar. Dat meldde de NOS onlangs. De advocaat, bekend onder de handelsnaam Prenda Law, deelde pornografische films en klaagde downloaders aan vanwege het schenden van auteursrechten die zogenaamd bij zijn cliënten zouden berusten. Een lucratieve business, in een slordige… Lees verder

De Spaanse Liga mag dus niet je microfoon inzetten om illegale voetbaluitzendingen te detecteren

| AE 11332 | Intellectuele rechten, Privacy | 3 reacties

De Spaanse voetbalbond heeft een boete van 250.000 euro gekregen van de toezichthouder vanwege overtreding van de AVG, meldde Tweakers vorige week. De app luistert met de microfoon mee om illegale voetbalstreams op te sporen aan de hand van voor mensen onhoorbare tonen in de sportuitzendingen. Hoewel de app daarmee niet direct mensen afluistert (althans… Lees verder

Hoe blog je over Stratego zonder Stratego-auteursrechten te schenden?

| AE 11302 | Intellectuele rechten | 9 reacties

Een lezer vroeg me: Ik speel recreatief Stratego en wil graag een blog beginnen over strategieën, geschiedenis en andere aspecten van het spel. Mag ik dat doen, en zo ja mag ik dan de plaatjes op de speelstukken gebruiken om bijvoorbeeld een strategie te illustreren? Uitgever Jumbo schijnt nogal streng te zijn op hun auteursrechten… Lees verder

Van wie is die met open source gebouwde website nu eigenlijk?

| AE 11263 | Intellectuele rechten | 10 reacties

Weer een regelmatig terugkerende kwestie: mensen laten een website bouwen, en dan ontstaat er gelazer over wie daar “eigenaar” van is. Recent kreeg ik er weer eentje in de mail, met ditmaal de complicatie dat de website in kwestie eigenlijk geheel met open source was gebouwd die door de bouwer voornamelijk goed was afgesteld. Dat… Lees verder

Welk onderhoud mag je op andermans software plegen?

| AE 11259 | Intellectuele rechten | 6 reacties

Mag je als derde andermans software onderhouden? Die vraag lijkt juridisch triviaal – nee – want voor onderhoud moet je de software wijzigen, en dat mag niet zonder toestemming (licentie) van de rechthebbende. Maar er is een wettelijke uitzondering voor een rechtmatig gebruiker, en in een recente rechtszaak kwam eindelijk de vraag eens langs hoe… Lees verder

HP kan blokkeren generieke inktcartridges niet met het octrooirecht afdwingen

| AE 11248 | Intellectuele rechten | 12 reacties

Printermakers zoals HP hebben graag dat je hun originele cartridges gebruikt, maar vanwege de kosten willen veel mensen toch liever een merkloze (generieke) cartridge. Het is dan ook niet gek dat je vaak ziet dat namaak van cartridges op allerlei manieren wordt tegengewerkt door printermakers. Dat ondervond ook het Nederlandse bedrijf Digital Revolution, bekend van… Lees verder

VSCO klaagt concurrent PicsArt aan voor nagemaakte fotofilters

| AE 11227 | Intellectuele rechten | 10 reacties

De fotobewerkingsapp VSCO heeft een rechtszaak aangespannen tegen concurrent PicsArt, las ik bij Nu.nl. De dienst PicsArt zou negentien filters van VSCO hebben gekopieerd na te hebben ingelogd bij de concurrent, om zo te leren hoe die filters werken. Vervolgens werden de filters aangeprezen als uniek en speciaal voor Picsart ontwikkeld. Dat roept natuurlijk de… Lees verder