Kan Twitter straffeloos Trump van haar dienst weren?

| AE 12438 | Ondernemingsvrijheid, Uitingsvrijheid | 44 reacties

Twitter heeft de ban op de account van de Amerikaanse president Trump, @realDonaldTrump, een permaban gegeven.  Dat meldde heel internet, waaronder Tweakers, afgelopen weekend. Aanleiding voor de aangescherpte handhaving op de account van de president is de bestorming van het Capitool door pro-Trump-demonstranten, op 6 januari. Voor velen riep dit vragen op, met name of dit voor Twitter gevolgen heeft in haar aansprakelijkheid. Het hele punt van die beperkte aansprakelijkheid voor dienstverleners (“Section 230”) was toch dat je niet zou gaan filteren?

De dienst licht haar redenen toe in een uitgebreide blogpost. Ook lijkt mee te hebben gespeeld dat honderden medewerkers hier heel hard om hebben gevraagd, en dat het gevoel was dat het toch al uit was met Trump zodat repercussies vanuit het Witte Huis niet meer te verwachten waren. (En wellicht het idee als mede-samenzweerder voor een gewapende revolutie gezien te worden.)

Maar hoe zit dat dan met die aansprakelijkheid? Volgens de Amerikaanse wet, de fameuze Section 230, is een dienst als Twitter niet aansprakelijk voor wat anderen ermee communiceren:

No provider or user of an interactive computer service shall be treated as the publisher or speaker of any information provided by another information content provider.
Hierna volgt een grote dikke punt. Oftewel: je bent als Twitter gewoon niet aansprakelijk voor wat je mede ‘providers’, je gebruikers dus, aanleveren aan informatie. Niet “mits je neutraal modereert” of “tenzij je je inhoudelijk gaat bemoeien met wat er wel en niet in mag”.

Dat is ook logisch, want het hele punt van Section 230 was om providers (met name hosting en internettoegangsdiensten, maar zeker ook BBS’en, chatdiensten en forums) een zorgvrije toekomst te geven. De wet komt uit een tijd dat een aantal rechtszaken leken te suggereren dat je als hostingprovider of forumdienstverlener wél aansprakelijk was voor wat er gebeurde.

Weliswaar staat er het nodige over modereren en ingrijpen, maar ook die staat er in beschermende zin voor de provider. Er ontstaat géén aansprakelijkheid bij

any action voluntarily taken in good faith to restrict access to or availability of material that the provider or user considers to be obscene, lewd, lascivious, filthy, excessively violent, harassing, or otherwise objectionable, whether or not such material is constitutionally protected;
En let op dat “considers to be… objectionable”: als de provider zélf vindt dat iets niet kan, dan mogen ze dus ingrijpen.

Ik zet dat even in een aparte alinea, want bij veel mensen bestaat de indruk dat dit alleen geldt als de provider neutraal is over waar ze op ingrijpen, of als ze alleen ingrijpen op basis van vooraf gepubliceerd beleid (de infameuze Terms of Service). Dat is dus niet waar. (Ook bij ons niet; art. 6:196c lid 3 BW eist dat je “prompt de nodige maatregelen neemt om de informatie te verwijderen of de toegang daartoe onmogelijk te maken” maar niet dat die neutraal zijn, uit beleid volgen of consistent met eerdere beslissingen zijn.)

Wel is het zo dat je alleen een ‘provider’ bent als je niet “responsible, in whole or in part, for the creation or development” van de betreffende content bent. Maar die uitzonderingssituatie (bij ons equivalent onder het L’Oréal/eBay arrest van het Hof van Justitie) is zeldzaam. Enkel modereren of een account blokkeren valt er zeker weten niet onder.

Het is natuurlijk een hele nobele statement om te maken, dat je als informatiedienst neutraal wil zijn en geen partij wil kiezen. Maar het is echt zwaar overdreven dat je net als een krant of televisiestation behandeld gaat worden (want die zijn immers wél inhoudelijk aansprakelijk voor wat ze publiceren, ook bij ingezonden stukken) wanneer je inconsistent modereert, een politieke bias zou hebben of ingrijpt bij “verheerlijking van geweld”, zoals Twitter het in haar policy noemt – de regel die Trump overtreden heeft, aldus het bedrijf. En de grap is dus: als Twitter víndt dat sprake is van verheerlijking, dan is dat reden genoeg voor ingrijpen.

Natuurlijk kun je je afvragen of het wel wenselijk is dat Twitter zó machtig is, dat ze effectief de president van het machtigste land ter wereld de mond kunnen snoeren. (Negeer even dat als de president de #msm belt voor een persconferentie, ze allemaal integraal uitzenden wat hij zegt.) Maar dat is zeker niet hetzelfde als dat men juridisch verplicht zou zijn om het account actief te houden, ongeacht wat er vanaf dat account wordt gezegd.

Een van de ingewikkeldste vragen vind ik dan, hoe consequent moet Twitter dan zijn. Want dat klinkt natuurlijk leuk maar elke situatie is toch weer anders, zeker door de jaren heen.

Neutraal dan? Dat vind ik ook een erg hoge lat. En vooral: waarom? Dat eisen we van kranten of tv zenders toch ook niet? (Bij toegangsproviders ligt dat anders maar die merken ook weinig van de kleur van de bijdragen van hun klanten.)

Arnoud

Is het ethisch hacken om het Twitterwachtwoord van Trump te raden?

| AE 12292 | Security, Uitingsvrijheid | 7 reacties

De Nederlandse ethische hacker Victor Gevers heeft vorige week naar eigen zeggen het Twitter-account van Donald Trump gehackt. Dat meldde Tweakers vorige week. Het wachtwoord (maga2020!) was eenvoudig te raden, zegt Gevers tegen Vrij Nederland. VN zegt ook dat er sterke aanwijzingen zijn dat Gevers achter een beruchte tweet van de president zat. Het gaf de nodige discussie over ethisch hacken, dingen mogen veranderen en hoe publiek je mag gaan met zo’n ontdekking.

Victor Gevers was ook een van de hackers die in 2016 in wisten te breken op het account van Trump. Daarom kreeg deze inlog zo veel aandacht, hoewel er ook twijfel is over de echtheid. Twitter zelf zegt geen rare inlog te hebben gezien, en bij een screenshot van Gevers dat het interne profiel van Trump toont, ontbreekt het Amerikaanse vlaggetje in de biografie-regel. (Mogelijk kwam dat door de gebruikte browser/OS combinatie.)

Maar dat even terzijde. Stel inderdaad, je weet het wachtwoord van zo’n prominent account te raden en je ziet dat ook alle beweerdelijke extra maatregelen (zoals 2FA) er niet zijn. Wat mag je dan doen? Nou ja, het slachtoffer en/of de dienstverlener informeren natuurlijk, dat past volledig binnen de heersende spelregels voor ethische hackers.

Ermee naar buiten treden is een ander verhaal. Natuurlijk, bij responsible disclosure hoort ook een melding op zeker moment zodat het publiek ook weet wat er mis is. Maar dat is omdat het publiek getroffen kan zijn door het lek dat jij als ethisch hacker had ontdekt. Of omdat ze moeten weten dat die dienstverlener zat te prutsen. Bij een probleem als dit zie ik geen reden om met (responsible) disclosure te dreigen.

Wel is het natuurlijk zo dat het zeer groot nieuws is dat dit oppermachtige Twitteraccount zó slecht beveiligd is. Dan kun je prima naar de pers stappen en melden dat je dit nieuws ontdekt hebt. Ook als je het zelf hebt gemaakt, dat nieuws. Een journalistieke hack is niet hetzelfde als een ethische hack.

Arnoud

Kan een presidentieel bevel een wet opzij zetten?

| AE 11978 | Regulering, Uitingsvrijheid | 9 reacties

De Amerikaanse president Donald Trump dreigt sociale media ‘streng te reguleren of te sluiten’. Dat meldde Tweakers vorige week. Trump is boos omdat Twitter onlangs enkele van zijn tweets labelde met een ‘disputed’ tag. De remedie lijkt nu bekend: hij heeft een executive order oftewel presidentieel bevel getekend waarin grofweg staat dat het overheidsbeleid vanaf nu is dat dergelijk ingrijpen ervoor zorgt dat je niet langer immuun voor rechtszaken bent als platform. Dat gaat dus nog ahem interessant worden.

Section 230, want daar gaat het om, is het wetsartikel waardoor internet mogelijk werd. Tussenpersonen zoals Twitter (in die tijd bbs’en, discussieforums en chatrooms) waren niet aansprakelijk voor wat zij gebruikers lieten plaatsen. Gewoon niet – behalve bij auteursrechtinbreuk, daar moesten ze snel ingrijpen (dat was dan weer de DMCA). In Europa ligt dit iets genuanceerder, daar geldt snel ingrijpen bij álle soorten inbreuk.

Daar staat tegenover dat tussenpersonen sommige dingen gewoon niet willen op hun platform. Vandaar dat sectie 230 toestaat dat je te goeder trouw mag modereren en dingen weghalen die je “objectionable” vindt, zonder dat je dan ineens je immuniteit verliest omdat je de rest laat staan. Oftewel, Twitter is niet aansprakelijk voor bijvoorbeeld racistische of tot geweld aanzettende tweets van willekeurige gebruikers, maar mág als zij daar beleid op heeft (inderdaad, de Terms of Service) besluiten dergelijke tweets te verwijderen.

De EO kan zo’n wet niet opzij zetten, want de president maakt niet de wetten. Maar de president heeft wel een heleboel macht, en kan bijvoorbeeld bepalen dat ‘zijn’ overheidsinstanties een zeer nauwe interpretatie van section 230 moeten volgen vanaf nu. Namelijk dat je een hoop dingen (zoals, tussen de regels door, het labelen van presidentiële tweets als wat dan ook) als te kwader trouw moet zien en daar “gepaste” conclusies uit moet trekken.

Dat is natuurlijk leuk en aardig maar juridisch gezien kan dat niet: een wet wordt niet anders omdat de uitvoerende macht dat wil. Maar een wetswijziging er doorheen krijgen is onmogelijk (gezien de Democratische meerderheid in het Huis van Afgevaardigden). En rechtbanken zijn ook in de VS onafhankelijk. Natuurlijk heeft Trump veel rechters benoemd, maar traditioneel was de opvatting dat alles moest kunnen online dus ik zou verwachten dat conservatieve rechters juist tégen deze interpretatie zijn.

Het bevel roept toezichthouders FCC (over telecommunicatie) en FTC (over handel) op om maatregelen te nemen. Alleen zijn dat, net als bij ons, onafhankelijke instanties die niet onder presidentieel bevel staan. De FCC is natuurlijk heel erg pro-bedrijf (zo hebben ze recent netneutraliteit opgeheven) maar dat pleit juist tegen het doorvoeren van deze maatregel. De FTC kan via het Amerikaanse equivalent van oneerlijke handelspraktijken wellicht ingrijpen, al is onduidelijk of zij bevoegd zijn om sectie 230 te handhaven.

Mogelijk maakt nog enige indruk het bevel aan alle overheidsinstanties om niet meer te adverteren op netwerken die “te kwader trouw” content modereren, hoewel ik niet de indruk had dat er nou héél veel overheidsgeld naar Twitter-advertenties ging. En puntje van orde is natuurlijk dat wat er in het bevel staat over sectie 230, niet is wat er wérkelijk staat. Zo zegt de wet nergens dat het weghalen van “ongepaste” dingen alleen op politiek neutrale gronden zou mogen, of dat beschermde free speech altijd ‘gepast’ is en dus moet blijven staan.

Dat gezegd hebbende gáát dit natuurlijk een heleboel rechtszaken geven, want het blijft Amerika.

Arnoud

Mag je op Twitter dreigen met militair ingrijpen?

| AE 9602 | Uitingsvrijheid | 8 reacties

Amerikaans president Donald Trump heeft via Twitter opnieuw een waarschuwing gegeven aan Noord-Korea, las ik in De Morgen. “Alle militaire eenheden zijn volledig klaar”, klinkt het. En eerder, omineuzer: fire and fury zou het regenen, als Noord-Korea niet ophoudt met haar dreigementen. Wat de semi-serieuze vraag oproept, mag dat wel, op Twitter een ander land… Lees verder